Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 5 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 roku sprawy ze skargi G. K. i O. K. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2023 roku nr LX/911/2023 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

W dniu 25 października 2023 r. Rada Miasta i Gminy Kórnik podjęła uchwałę nr LX/911/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik – etap I (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z 7 listopada 2023 r. poz. 9668 dalej jako m.p.z.p. lub Plan Miejscowy).

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli O. K. i G. K., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

1. naruszenie art. 15 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm. dalej jako u.p.z.p.), poprzez takie ukształtowanie ustaleń treści planu miejscowego, które rażąco jest niezgodne z zakresem planu miejscowego wskazanym w ww. ustawie oraz ze sposobem zapisu tychże ustaleń określonym w ww. ustawie, a mianowicie w szczególności poprzez:

– umieszczenie w Planie Miejscowym postanowień, określających zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, a które w aktualnym stanie prawnym mogą zostać ustalone wyłącznie w uchwale krajobrazowej;

– wprowadzenie generalnego zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na całym terenie objętym ustaleniami Planu Miejscowego (stanowiącym głównie tereny rolnicze), gdzie nie ma dla takiego rozstrzygnięcia żadnego uzasadnienia, a co godzi w zasadę proporcjonalności, bowiem istotnie ogranicza lub uniemożliwia prowadzenie, bądź rozwijanie prowadzonej działalności rolniczej;

– niekompletne lub błędne postanowienia części tekstowej Planu Miejscowego dla terenów oznaczonych symbolem "R";

– wprowadzenie zapisów modyfikujących (zaostrzających) regulację antysmogową obowiązującą na terenie województwa wielkopolskiego, bez dostatecznej ku temu podstawy prawnej;

– pozbawiony jakichkolwiek prakseologicznych argumentów zakaz wszelkich lokalizacji budynków na terenach oznaczonych symbolami "ZL", co obejmuje zakaz lokalizacji budynków służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki leśnej, a gdzie zarazem w Planie Miejscowym w § 19 dopuszczono zasady prowadzenie gospodarki leśnej, zgodnie z przepisami odrębnymi;

– błędne oznaczenie zabytkowego cmentarza rzymskokatolickiego z XIX wieku, ujętego w ewidencji zabytków, karta cmentarza numer 21732, symbolem "3ZP", co oznacza tereny zieleni urządzonej, zamiast oznaczenie tego obszaru adekwatnym symbolem oznaczającego cmentarze, a co z kolei przełożyło się na szereg naruszeń Planu Miejscowego w kontekście dopuszczenia zabudowy mieszkaniowej w bezpośrednim sąsiedztwie tego obiektu;

2. naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), poprzez takie ukształtowanie ustaleń treści planu miejscowego, które rażąco jest niezgodne z zakresem planu miejscowego wskazanym w ww. rozporządzeniu oraz ze sposobem zapisu tychże ustaleń określonym w ww. rozporządzeniu, a w szczególności poprzez:

– brak określenia dla terenów objętych Planem Miejscowym parametru "wysokości zabudowy", gdyż posłużono się jedynie odmiennym znaczeniowo, a zarazem niezdefiniowanym, pojęciem "wysokości";

– brak przewidzenia dla terenów rolnych oznaczonych symbolem "R" w części tekstowej tych postanowień, których obligatoryjna obecność stanowi standardy przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego;

– brak określenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla obszarów oznaczonych symbolami "R" oraz "ZL", przy jednoczesnym dopuszczeniu - przynajmniej w przypadku terenów oznaczonych symbolami "R" - lokalizacji min. budowli służących rolnictwu, zgodnie z przepisami odrębnymi "o wysokości do 8 metrów;

3. naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52, poz. 315) poprzez nieuwzględnienie na rysunku planu miejscowego stref określających odległości od granic cmentarza, a który w Planie Miejscowym oznaczono symbolem "3ZP", co oznacza "tereny zieleni urządzonej", tj. brak określenia minimalnej odległości istniejącego cmentarza względem zaplanowanych zabudowań mieszkalnych, zakładów produkujących artykuły spożywcze, zakłady żywienia zbiorowego lub zakłady przechowujące artykuły żywności oraz studni, czy źródeł.

Wskazując na powyższe Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy Kórnik wniosła o jej oddalenie, wskazując że w m.p.z.p. należące do skarżących działki nr 186/3 oraz 434/7, obręb Radzewo, oznaczone są symbolami: 24R - teren rolniczy oraz 1R/RL - teren rolniczy lub zalesień.

Zgodnie z obowiązującym Studium zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Kórniku Nr LV/450/98 z dnia 16 czerwca 1998 r. ze zm. (dalej skrócie jako Studium), działki nr 186/3 oraz 434/7 oznaczone zostały jako grunty rolne. Zmiana przeznaczenia działek na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej byłaby niezgodna z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., który wskazuje, że rada gminy może uchwalić plan miejscowy wyłącznie, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zatem, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji w dniu 24 września 2023 r. - tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) ustalenia studium były wiążące dla uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo etap 1.

Organ wyjaśnił, że z uwagi na słabą jakość gleb oraz w związku z sugestią zawartą w piśmie nr ZG.2210.33.2020 z dnia 5 października 2022 roku Nadleśnictwa Babki, na fragmencie działek nr 186/3 oraz 434/7, obręb Radzewo dopuszczono również możliwość zalesień. Taki kierunek docelowego zagospodarowania jest pozostawał zgodny z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że wyznaczone Miejscowym Planem rezerwy inwestycyjne Radzewa stanowią jednoznaczne potwierdzenie zasadności zachowania istniejącego - rolniczego przeznaczenia i użytkowania terenu należących do skarżących działek, objętego skarżonym planem miejscowym. W Planie Miejscowym umożliwiono zabudowę w centralnej części wsi Radzewo, jednocześnie chroniąc charakter rolniczy wsi i umożliwiając dalsze prowadzenie gospodarki polowej na znacznych areałach, co będzie sprzyjać rentowności prowadzonych upraw.

Organ wskazał, że z uwagi na coraz większe znaczenie funkcji mieszkaniowej we wsi Radzewo, sporządzający plan miejscowy wprowadził do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z wyjątkiem inwestycji celu publicznego, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, urządzeń umożliwiających pobór wód podziemnych na terenach RM i R oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na terenie P/U. Projekt planu uwzględniając dotychczasowe przeznaczenie, wyznacza tereny zabudowy zagrodowej, gdzie wskazuje możliwość rozbudowy istniejących gospodarstw rolnych. Ograniczenie związane z maksymalną obsadą inwentarza jest związane z sąsiedztwem terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wykluczeniem inwestycji oddziałujących negatywnie na środowisko. Organ zaznaczył, że Radzewo stanowi jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się miejscowości w gminie i charakter jej zabudowy coraz bardziej nawiązuje do typowych terenów podmiejskich o dominującej funkcji mieszkaniowej. W związku z powyższym, uznano za zasadne wykluczenie możliwości takich inwestycji rolniczych, które stanowiłyby przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN oraz terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy usługowej MN/U wskazano rezerwy inwestycyjne, na których będzie można zlokalizować przynajmniej 334 budynki mieszkalne jednorodzinne. W przypadku realizacji zabudowy dwulokalowej i przy założeniu 3 osobowej rodziny, zamieszkującej każdy lokal, obowiązujący plan miejscowy umożliwia realizację zabudowy dla nowych 2004 mieszkańców. Ta liczba jest większa niż dwukrotność obecnej liczby mieszkańców Radzewa, która według danych z ewidencji ludności wynosi obecnie 897 osób (stan na 30.11.2023). Niezależnie od rezerw inwestycyjnych, wyznaczonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo - etap 1, na terenie wsi Radzewo obowiązują inne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a także procedowane są kolejne projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w tym projekt m.p.z.p. dla wsi Radzewo - etap 2, które przewidują kolejne wielohektarowe rezerwy inwestycyjne pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Abstrahując od kierunku wyznaczonego w Studium, wyżej wymienione rezerwy inwestycyjne w ocenie organu stanowią jednoznaczne potwierdzenie zasadności zachowania istniejącego - rolniczego przeznaczenia i użytkowania terenu wyżej wymienionych działek lub ich fragmentów objętych skarżonym planem miejscowym.

Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenach rolniczych obowiązuje zakaz lokalizacji budynków, jedyne obiekty budowlane, które mogą powstać na tych terenach to tunele foliowe, budowle rolnicze, zbiorniki wodne, szklarnie, drogi dojazdowe do gruntów rolnych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Maksymalna wysokość tuneli foliowych i szklarni została ustalona na 4 metry, a maksymalna wysokość budowli rolniczych na 8 metrów. W związku z brakiem dopuszczenia innych obiektów, organ uznał, że nie pojawiła się konieczność ustalenia wysokości zabudowy. Inna zabudowa rolnicza została wyznaczona wyłącznie w ramach terenów zabudowy zagrodowej, które zajmują powierzchnię około 21,4 ha.

W powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i związana z tym ochrona powietrza jest jednym z elementów, które musza znaleźć obligatoryjne odzwierciedlenie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nie można postawić organowi planistycznemu zarzutu, że kwestia ta została uwzględniona w planie miejscowym.

W powołaniu na art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. organ zaznaczył, że w planie miejscowym ustala się obowiązkowo zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W związku z powyższym wyjaśnił, że brak zasad dotyczących obiektów małej architektury i ogrodzeń niewątpliwie przyczynia się do obniżenia walorów kompozycyjno-estetycznych, które stanowią jeden z najważniejszych komponentów ładu przestrzennego.

Jednocześnie organ wskazał, że art. 2 pkt. 29 u.p.z.p. przestrzennym definiując "udział powierzchni biologicznie czynnej" stwierdza, że "należy przez to rozumieć stosunek sumy powierzchni biologicznie czynnych znajdujących się na działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego". Oznacza to że w planach miejscowych obligatoryjnie należy wskazać ten parametr wyłącznie na terenach, które w wyniku ustaleń planu miejscowego będą stanowić działki budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej "P.p.s.a.") obejmują kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola ta dotyczy skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 1 pkt 5 P.p.s.a. stwierdza jego nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie uczyniono uchwałę Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2023 r. nr LX/911/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik – etap I.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd zweryfikował legitymację skargową O. i G. K.. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są co do zasady właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Koresponduje to z art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego może w konsekwencji skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo własności (por. wyrok NSA z 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1905/19, CBOSA).

Ponieważ postanowienia planu miejscowego określiły kształt prawa własności poprzez ustalenie dla nieruchomości skarżących przeznaczenia rolnego z dopuszczeniem zalesień i wprowadziły związane z tym ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości, to zdaniem Sądu doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, co wskazuje na dopuszczalność wniesionej skargi.

Jednocześnie tak określony zakres interesu prawnego skarżących w zaskarżeniu spornego aktu prawa miejscowego przesądza o bezzasadności zarzutów oznaczonych w skardze jako pkt 1f i pkt 3, albowiem nie dotyczą one terenów na jakich zlokalizowane są działki skarżących i co za tym idzie zakwestionowane w nich postanowienia planu nie naruszają w jakikolwiek sposób ich prawa własności i co za tym ich zindywidualizowanego interesu prawnego.

Przechodząc do oceny merytorycznej zasadności skargi, należy na wstępie podkreślić, że stwierdzonego wyżej naruszenia interesu prawnego skarżących przez zaskarżone postanowienia Planu dotyczące terenów oznaczonych symbolem 24R - oraz 1R/RL nie można utożsamiać z naruszeniem prawa (w znaczeniu przedmiotowym: jako obiektywnego porządku prawnego) skutkującym "automatycznie" nieważnością tych postanowień.

Innymi słowy, samo stwierdzenie naruszenia interesu prawnego skarżących nie oznacza jeszcze konieczności uwzględnienia ich skargi. Obowiązek taki powstaje dopiero wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku uwzględnienia skargi na m.p.z.p. nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (por. wyrok NSA z 12.5.2011 r., II OSK 355/11).

Kluczowe znaczenie ma w tym względzie przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym: "Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi z kolei przesłankę materialnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (merytorycznym opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 18.11.2020 r., II OSK 3746/18; z 20.11.2018 r., II OSK 2828/16; z 12.10.2016 r., II OSK 3317/14; z 25.5.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.9.2008 r., II OSK 215/08).

W niniejszej sprawie zarzuty skargi skupiają się na naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, bo tak należy rozumieć zarzuty z pkt 1-3 petitum skargi: przekroczenia przez Radę Gminy granic władztwa planistycznego, niezgodności Planu miejscowego z ustaleniami Studium oraz u.p.z.p. i przepisów wykonawczych.

Skarżący nie podnoszą zarzutów o charakterze proceduralnym, jednak dla porządku wskazać trzeba, że przedmiotowa uchwała była już przedmiotem merytorycznych rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w następujących sprawach ze skarg osób fizycznych lub prawnych:

– o sygn. akt IV SA/Po 599/24 – w której WSA prawomocnym wyrokiem z 28 listopada 2024 r. oddalił skargę;

– o sygn. akt II OSK 473/250 –w której NSA prawomocnym wyrokiem z 30 lipca 2025 r. oddalił skargę kasacyjną N. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 622/24;

– o sygn. akt II SA/Po 614/24 – w której WSA prawomocnym wyrokiem z 13 listopada 2024 r. oddalił skargę.

W ramach rozpoznawania ww. spraw nie stwierdzono naruszenia trybu sporządzania Planu miejscowego. Sąd w niniejszej składzie również nie dopatrzył się naruszenia procedury planistycznej w granicach interesu prawnego Skarżącego.

Przystępując więc do merytorycznej oceny zasadności skargi i podniesionych w niej zarzutów, należy wskazać, że zasadniczo skarżący kwestionują rolnicze przeznaczenie ich nieruchomości z zakazem zabudowy, ponieważ planowali budowę osiedla domków jednorodzinnych z obsługującą je drogą wewnętrzną. Na etapie procedury planistycznej skarżący wnosili uwagi i ubiegali się o oznaczenie ich nieruchomości w Planie symbolem MN. Organ na ten wniosek nie przystał i pozostał przy rolniczym przeznaczeniu nieruchomości, z możliwością dolesień. Organ przede wszystkim argumentował, że przeznaczenie rolne nieruchomości zgodne jest z polityką planistyczną gminy i obowiązującym Studium.

Jak wynika ze Studium, polityka rolna gminy Kórnik kształtowana jest w oparciu o zasadę zrównoważonego rozwoju oraz ochrony rolniczej przestrzeni produkcyjnej, stanowiącej istotny element struktury funkcjonalno-przestrzennej gminy. Jej podstawowym celem jest zachowanie wysokiej jakości gruntów rolnych oraz zapewnienie warunków do prowadzenia efektywnej produkcji rolnej, przy jednoczesnym poszanowaniu walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Gleby o wysokich klasach bonitacyjnych podlegają szczególnej ochronie przed zmianą przeznaczenia na cele nierolnicze, a rozwój zabudowy na terenach rolnych jest ograniczany i podporządkowany funkcji produkcyjnej (s. 75, 203 Studium) .

Organizacja rolnictwa na terenie gminy koncentruje się przede wszystkim w jej południowej i południowo-wschodniej części, gdzie warunki glebowe i przestrzenne sprzyjają rozwojowi produkcji towarowej. Tereny położone na wschód od rynny Jezior Kórnicko-Zaniemyskich wskazane zostały jako kluczowa rolnicza przestrzeń produkcyjna, w której grunty rolne powinny podlegać prawnej ochronie dla celów produkcji rolnej. Zakłada się jednocześnie stopniowe przemiany strukturalne rolnictwa, polegające na zmniejszeniu liczby gospodarstw przy jednoczesnym wzroście ich powierzchni, specjalizacji i efektywności produkcji (s. 75–76, 51 Studium) .

Istotnym elementem polityki rolnej gminy jest ochrona środowiska przyrodniczego. W tym zakresie zakłada się zachowanie istniejących cieków wodnych, śródlądowych wód powierzchniowych, urządzeń melioracyjnych oraz zieleni śródpolnej, które pełnią ważną funkcję w regulacji stosunków wodnych oraz ochronie gleb przed degradacją. Działalność rolnicza powinna być prowadzona w sposób minimalizujący negatywny wpływ na wody powierzchniowe i podziemne, a lokalizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest wykluczona (s. 203, 74 Studium) .

Miejscowość Radzewo została zakwalifikowana jako obszar o perspektywach dalszego rozwoju rolnictwa i zachowania jego dominującej funkcji. Wieś ta stanowi typową przestrzeń produkcji rolnej o wysokiej jakości gleb, z zachowanym tradycyjnym układem ruralistycznym oraz wysokimi walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi. Polityka rolna wobec Radzewa zakłada utrzymanie rolniczego charakteru wsi oraz ograniczenie przekształceń gruntów rolnych na cele nierolnicze, przy dopuszczeniu jedynie zabudowy bezpośrednio związanej z prowadzeniem gospodarstw rolnych (s. 73, 75 Studium).

Jednocześnie przewiduje się, że rolnictwo na terenie Radzewa będzie podlegało istotnym przemianom strukturalnym, prowadzącym do zmniejszenia liczby gospodarstw rolnych przy wzroście ich nowoczesności i konkurencyjności. Uzupełnieniem funkcji rolniczej może być rozwój agroturystyki oraz funkcji mieszkaniowej związanej z prowadzeniem działalności rolniczej. Wszystkie działania inwestycyjne i modernizacyjne powinny być realizowane z poszanowaniem środowiska naturalnego, ochroną krajobrazu rolniczego oraz zachowaniem istniejących zasobów przyrodniczych (s. 51-52, 74–75 Studium).

Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Polityka przestrzenna gminy wyrażona jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, którego uchwalenie jest niezbędnym etapem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 9 ust. 1 i 4 u.p.z.p. stanowi, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Rada Gminy w skarżonym planie przeznaczyła tereny, na których znajdują się nieruchomości skarżących pod tereny rolne z możliwością dolesień, kierując się w tym zakresie ustaleniami przywołanego powyżej Studium, które na tym terenie wyznaczyło jednoznacznie strukturę przestrzenną o funkcji rolnej.

Dopuszczenie w planie realizacji zabudowy wnioskowanej przez skarżących (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), byłoby ewidentnie sprzeczne z przeznaczeniem rolnym tych terenów wyznaczonym w Studium. Nie można zatem w tym przypadku mówić o nadmiernym ograniczeniu przez plan prawa własności skarżących. Uchwalony plan miejscowy prowadzi do ochrony i zabezpieczenia ładu przestrzennego, zatrzymuje niekontrolowany wzrost zabudowy i wyznacza obszary, na których ta zabudowa może powstać na określonych warunkach. Jednocześnie plan uwzględnia konieczność ochrony terenów rolnych i utrzymania ich dotychczasowego przeznaczenia.

Należy wskazać, że w odpowiedzi na wniesioną skargę organ zwrócił uwagę, że na obszarze objętym zaskarżonym planem miejscowym wyznaczono tereny zabudowy zagrodowej o łącznej powierzchni około 21,4 ha. Podkreślono, iż plan ten – dopuszczając realizację zabudowy w centralnej części wsi Radzewo – jednocześnie zachowuje jej rolniczy charakter oraz umożliwia dalsze prowadzenie działalności rolniczej na rozległych areałach, co sprzyja opłacalności produkcji rolnej.

Na terenach oznaczonych jako MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) oraz MN/U (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub usługowa) przewidziano rezerwy inwestycyjne pozwalające na realizację co najmniej 334 budynków jednorodzinnych. W przypadku zabudowy dwulokalowej, przy założeniu trzyosobowej rodziny w każdym lokalu, plan umożliwia powstanie zabudowy dla około 2004 nowych mieszkańców. Liczba ta ponad dwukrotnie przewyższa aktualną liczbę mieszkańców Radzewa, która według danych z ewidencji ludności na dzień 30 listopada 2023 r. wynosiła 897 osób.

Niezależnie od wskazanych rezerw inwestycyjnych, na terenie wsi obowiązują także inne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a kolejne – w tym projekt m.p.z.p. dla wsi Radzewo – etap 2 – pozostają w trakcie procedowania. Dokumenty te przewidują dalsze, wielohektarowe tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Organ zaznaczył również, że niezależnie od kierunków określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik, wskazane rezerwy inwestycyjne jednoznacznie potwierdzają zasadność utrzymania dotychczasowego, rolniczego przeznaczenia oraz sposobu użytkowania działek – w całości lub w części – objętych zaskarżonym planem.

W świetle powyższego należy podzielić stanowisko organu, że wyznaczone w planie miejscowym rezerwy inwestycyjne dla Radzewa uzasadniają zachowanie obecnego, rolniczego przeznaczenia i sposobu użytkowania należących do skarżących nieruchomości objętych zaskarżonym planem.

Dodać również trzeba, że w aktach planistycznych znajduje się Prognoza oddziaływania na środowisko. Na stronie 24 i nast. omawianego dokumentu wskazano, iż "O docelowej funkcji w przypadku obszaru objętego projektem planu miejscowego decydują ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik. Jednakże, ostateczny wybór rodzaju przeznaczenia nie powinien pomijać analizy stanu i funkcjonowania środowiska zarówno badanego obszaru jak i terenów z nim sąsiadujących".

W prognozie następnie wskazano, iż do najważniejszych uwarunkowań terenu należą m.in:

- Teren opracowywanego planu stanowi w znacznej mierze jeszcze tereny użytkowane rolniczo i niezainwestowane, Jednakże jego centralna część jest zainwestowana - na terenie znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej, zabudowania związane z gospodarką rolną, budynki gospodarczo-garażowe. Oprócz zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej.

- Szata roślinna omawianego terenu jest zróżnicowana - obok terenów odłogowanych i uprawnych, terenów porośniętych roślinnością naturalną i lasów znajdują się też rośliny towarzyszące zabudowie o charakterze ozdobnym oraz drzewa i krzewy.

- Dominujące otoczenie terenu planu stanowią powierzchnie biologicznie czynne: tereny pól, łąk, lasów, tereny zakrzewione i zadrzewione, gdzieniegdzie uzupełnione poprzez tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Pobliskie lasy, stanowiące część nadleśnictwa Babki i leśnictwa Czmoń, stanowią bory świeże, bory mieszane świeże oraz lasy mieszane świeże z dominującym drzewostanem sosnowym oraz dębowym, w pobliżu znajduje się również las brzozowy.

- Najbliżej położone obszary prawnie chronione stanowią oddalone o 700 metrów obszary Natura 2000: Ostoja Rogalińska o symbolu PLB300017 oraz Rogalińska Dolina Warty o symbolu PLH300012. W obrębie wyżej wymienionych obszarów Natura 2000 znajduje się również Rogaliński Park Krajobrazowy - obszar prawnie chroniony na podstawie rozporządzenia Nr 4/97 Wojewody Poznańskiego z dnia 26 czerwca 1997 r.

- Obszar planu położony jest w odległości około 1300 m od Obszaru chronionego krajobrazu w gminie Kórnik, który został utworzony na mocy uchwały nr 1/1/1993 Rady Miasta i Gminy w Kórniku z dnia 26 stycznia 1993 r.

- Około 1,2 km od zachodnich granic obszaru objętego opracowaniem znajduje się rezerwat "Krajkowo", utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 lipca 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Ma on powierzchnię 160,46 ha, a celem jego ochrony jest zachowanie krajobrazu starorzeczy Warty oraz krajobrazu zawierającego fragmenty starych drzewostanów i pojedyncze drzewa.

Warto w tym miejscu wskazać, iż w prognozie na wcześniejszych stronach tj. str. 10 i nast. szczegółowo opisano znajdujące się w pobliżu formy ochrony przyrody i wynikające z przepisów cele ich ochrony.

Ponadto w odniesieniu do kwestii przeważającego przeznaczenia rolniczego warto wskazać w szczególności należy, iż "Grunty orne stanową 51,4 % powierzchni gminy. Wynika z tego, że Kórnik jest wciąż gminą, w której rolnictwo odgrywa istotną rolę. Obszary rolnicze na terenie gminy Kórnik zaliczyć można do gruntów o dobrej przydatności dla produkcji rolniczej. Charakteryzują się strukturą użytków rolnych o przewadze wyższych klas bonitacyjnych oraz przydatnością dla roślin o większych wymaganiach glebowych" (zob. str. 20 prognozy).

Ponadto Sąd miał na uwadze zawarte w Prognozie wskazanie, iż "Dla ochrony terenów Natura 2000 niezmiernie istotna jest realizacja spójnego rozwoju obszarów wiejskich, który jest możliwy poprzez tworzenie planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów decydujących o rozwoju gminy. Niezmiernie istotny jest fakt pokrycia planami miejscowymi, gwarantującymi ład przestrzenny, ale w kontekście ochrony obszarów Natura 2000 jeszcze ważniejszy jest rodzaj planowanego przeznaczenia na terenach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie. Bardzo korzystnym dla wyżej wymienionych form ochrony przyrody jest fakt, że procedowany plan miejscowy na zdecydowanej większości terenów niezainwestowanych wprowadza zakaz zabudowy i zachowanie dotychczasowego użytkowania. Zapisy planu miejscowego dotyczące terenów zainwestowanych lub wskazanych pod zabudowę w wydanych decyzjach o warunkach zabudowy i decyzjach o pozwoleniu na budowę w znacznym stopniu ograniczają dalszą intensyfikację zainwestowania. Brak planu miejscowego w żaden sposób nie zabezpieczałby obszarów Natura 2000, a na podstawie decyzji o warunkach zabudowy mogłyby powstać inwestycje generujące znaczne, negatywne skutki dla środowiska".

Z wyżej wymienionych względów w ocenie Sądu zachowanie dotychczasowego przeznaczenia terenów skarżących jako rolnych nie narusza zasady proporcjonalności.

Podejmując zaskarżoną uchwałę uwzględniono wszystkie wymagania, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p., a przy zachowaniu dotychczasowego rolniczego charakteru nieruchomości skarżących nie przekroczono granic przysługującej gminie władztwa planistycznego.

Odnosząc się do zarzutu umieszczenia w planie miejscowym zapisów określających zasady i warunki sytuowania obiektów malej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń skład orzekający podziela stanowisko orzecznictwa, iż obowiązujące przepisy nie wprowadzają w tym zakresie zakazu umieszczenia tych zapisów w planie miejscowym.

Według art. 37a ust. 1 u.p.z.p. rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

Podkreślić należy, iż istotą zmian legislacyjnych wprowadzonych ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774) dalej zwanej "ustawą krajobrazową" jest całkowite "wyjęcie" zagadnień dotychczas uregulowanych w art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. z zakresu materii planistycznej.

Na mocy art. 5 pkt 3 lit. b ustawy krajobrazowej uchylono powołany przepis art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., w myśl którego w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Nie sposób jednak podzielić poglądu, że wskutek powyższego rada gminy nie ma już podstaw do uchwalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tych zagadnień, albowiem zasady i warunki sytuowania tablic i urządzeń reklamowych mogą być ustalane wyłącznie w drodze uchwały podjętej w oparciu o wprowadzone do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na mocy art. 7 pkt 5 ustawy krajobrazowej przepisy art. 37a-37e, zwanej dalej "uchwałą krajobrazową". Stosownie bowiem do art. 37a rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (ust. 1). Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego (ust. 4).

Uchwała krajobrazowa jest aktem o odmiennym charakterze i - przede wszystkim - o innych, dalej idących skutkach aniżeli uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podczas gdy miejscowy plan wywołuje jedynie skutki na przyszłość i nie może ingerować w już istniejące, legalnie zrealizowane obiekty, uchwała krajobrazowa działa również ex tunc, w odniesieniu do obiektów małej architektury, ogrodzeń, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dniu jej wejścia w życie (legalnie w tamtym czasie posadowionych). Co więcej, za niewykonanie postanowień uchwały krajobrazowej i niedostosowanie tych obiektów do zasad i warunków określonych w uchwale w wyznaczonym w niej okresie, ustawa umożliwia wymierzenie kary pieniężnej. Ponadto przepis art. 37a ust. 1 u.p.z.p. używa sformułowania: "rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń", co oznacza, że podjęcie takiej uchwały ma charakter dobrowolny i zależy od uznania gminy. Niewątpliwie więc przepis art. 37a ust. 1 u.p.z.p. ma charakter fakultatywny.

Dokonując oceny dopuszczalności uregulowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego materii dotyczącej sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, trzeba też pamiętać o celu omawianych zmian w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynikającego już z samego tytułu ustawy nowelizującej, tj. wzmocnienia narzędzi ochrony krajobrazu. Tym samym przepisy tej ustawy nie powinny być wykładane w sposób, który może doprowadzić do destrukcji krajobrazu i estetycznego chaosu. Taki zaś skutek nieuchronnie by nastąpił w sytuacji, gdy gmina nie ureguluje przedmiotowej kwestii w uchwale krajobrazowej (której uchwalenie nie jest obligatoryjne), a jednocześnie nie będzie miała możliwości określenia jej w planie miejscowym. Wtedy na terenie takiej gminy rzeczona kwestia nie będzie uregulowana w ogóle.

Jeżeli zatem gmina nie widzi potrzeby zmian w istniejących już obiektach małej architektury, ogrodzeniach oraz tablicach i urządzeniach reklamowych, a jedynie chce ustalić zasady i warunki sytuowania i realizacji dla nowych tego typu obiektów na przyszłość, to może to uczynić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pozwala na to art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (zob. wyrok NSA z 21 września 2021 r., sygn.. akt II OSK 158/21, publ. CBOSA).

Z powyższych względów zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Uzupełniająco Sąd wskazuje, iż ze względu na wprowadzony w § 32 uchwały zakaz lokalizacji na terenach 24R oraz 1R/RL budynków, a nie innych obiektów Sąd uznał, że postanowienia § 4 pkt 2 lit. e, f, g oraz pkt 3 lit. a, b i c uchwały odnoszą się do nieruchomości Skarżących.

Sąd jednocześnie nie dopatrzył się aby Rada wprowadzając takie nakazy czy też zakazy lokalizowania reklam, obiektów malej architektury czy też ogrodzeń na terenach Skarżących, które co trzeba przypomnieć przeznaczone są pod rolnictwo, dopuściła się naruszenia władztwa planistycznego.

Natomiast do nieruchomości Skarżących nie znajduje zastosowania § 5 pkt 6 uchwały gdyż przepis ten wprowadza zakaz stosowania w nowo budowanych budynkach pieców i trzonów kuchennych na paliwa stałe, które to budynki zgodnie ze wskazanym już § 32 pkt 1 uchwały są zakazane na terenach 24R i 1R/RL. Tym samym skoro na nieruchomości skarżących zakazane jest wznoszenia budynków, to zakazy odnoszące się do nowych budynków nie wpływają na nieruchomości Skarżących.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku określenia wskaźnika powierzchni biologicznej czynnej na terenach rolnych wskazać należy, iż w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. ( w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r. z uwagi na art. 66 § 2 z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw) ustawodawca postanowił, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów.

W myśl § 4 pkt 6 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.

Co istotne w zgodnie z treścią art. 2 pkt. 29 lit. a u.p.z.p. pod pojęciem "udziału powierzchni biologicznej czynnej" w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy rozumieć stosunek sumy powierzchni biologicznie czynnych znajdujących się na działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej.

W ocenie Sądu takie brzmienie przepisów jednoznacznie wskazuje, iż zapisy odnośnie udziału powierzchni biologicznej czynnej winny znaleźć się w planie w odniesieniu do działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę. Natomiast w przypadku nieruchomości skarżących, która została w planie przeznaczona pod tereny rolnicze z zakazem wznoszenia budynków nie można uznać, że taka potrzeba zachodziła.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut braku określenia w planie miejscowym parametru "wysokości zabudowy" a posłużeniem się pojęciem "wysokości". Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż takim pojęciem w planie posłużono się wyłącznie do dopuszczonych na terenach rolniczych tuneli foliowych i szklarni oraz budowli rolniczych.

W tym miejscu odwołać należy się do definicji budowli rolniczych zawartej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297).

W myśl § 4 pkt 1 omawianego aktu ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowlach rolniczych to rozumie się przez to budowle na potrzeby rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zbiorniki na nawozy naturalne płynne, zbiorniki na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, płyty do przechowywania nawozów naturalnych stałych, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego.

Z powyższych względów, mając na uwadze katalog obiektów jakie mogą powstać na nieruchomości skarżących, Sąd uznał, iż posłużenie się pojęciem "wysokości" bez określenia jak należy powyższe pojęcie rozumieć nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.

Odnosząc się zaś do zarzutu wprowadzenie generalnego zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na całym terenie objętym ustaleniami planu wyjaśnić należy, iż powyższe nie narusza zasady proporcjonalności.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż już na samym początku prac planistycznych w dniu 8 października 2020 r. Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna (protokół 10/2020) sformułowała wniosek aby w zaskarżonym planie miejscowym zachowano istniejące gospodarstwa rolne z możliwością ich rozwoju oraz zabezpieczeniem przed konfliktami z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że z uwagi na coraz większe znaczenie funkcji mieszkaniowej we wsi Radzewo, sporządzający plan miejscowy wprowadził do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z wyjątkiem inwestycji celu publicznego, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, urządzeń umożliwiających pobór wód podziemnych na terenach RM i R oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na terenie P/U. Projekt planu uwzględniając dotychczasowe przeznaczenie, wyznacza tereny zabudowy zagrodowej, gdzie wskazuje możliwość rozbudowy istniejących gospodarstw rolnych. Ograniczenie związane z maksymalną obsadą inwentarza jest związane z sąsiedztwem terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wykluczeniem inwestycji oddziałujących negatywnie na środowisko. Organ zaznaczył, że Radzewo stanowi jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się miejscowości w gminie i charakter jej zabudowy coraz bardziej nawiązuje do typowych terenów podmiejskich o dominującej funkcji mieszkaniowej.

Z tych też względów, w ocenie Sądu, wykluczenie możliwości realizacji inwestycji, które stanowiłyby przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko mieściło się w granicach władztwa planistycznego i z poszanowaniem zasady proporcjonalności, gdyż stanowi próbę pogodzenia istnienia obok siebie terenów mieszkaniowych i rolniczych, których współistnienie często powoduje konflikty społeczne.

Podsumowując, należy stwierdzić, że zaskarżone zapisy miejscowego planu nie naruszają obowiązujących w dacie podjęcia uchwały przepisów prawa. Wprowadzone w uchwale rozwiązania uzasadnione są potrzebami kształtowania ładu przestrzennego, a gmina nie nadużyła przyznanego jej władztwa planistycznego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznając, że niniejsza skarga jest niezasadna, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.