Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Dyrektora Gimnazjum im. [...] w C. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Gimnazjum im. [...]w C. do rozpatrzenia punktów 3 i 6 wniosku J. N. z dnia [...] lutego 2016 r. , 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego J. N. z dnia [...] lutego 2016 r. w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. w pozostałym zakresie skargę oddala, 5. odstępuje od obciążania stron kosztami postępowania w całości

Wnioskiem z dnia 2 października 2010 r. złożonym za pomocą systemu dziennika elektronicznego "L." J. N. zwrócił się do Dyrektora Gimnazjum im. [...] w C. z wniosek o udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej informacji o okolicznościach zorganizowania spotkania rodziców klasy 2 c z Wójtem Gminy Czerwonak.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. organ poinformował wnioskodawcę, iż spotkanie odbyło się na wniosek rodziców, a rola Dyrektora ograniczyła się do przygotowania miejsca w szkole oraz udziału w spotkaniu.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Gimnazjum im. [...] w C. wnosząc o:

1) zobowiązanie Dyrektora Gimnazjum im. [...] w C. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia wyroku organowi,

2) zobowiązanie Gimnazjum im. [...] w C. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa

4) zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych od Gimnazjum im, [...] w C..

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił odpowiedzi na jego wniosek w zakresie nazwisk organizatorów spotkania, podstawy prawnej organizacji spotkania z wyłączeniem niektórych rodziców, daty przeprowadzenia tego spotkania, listy obecności, kopii protokołu lub informacji, że spotkanie nie było protokołowane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że pomocą poczty elektronicznej, Dyrektor Gimnazjum w C. w dniu [...] marca 2016 r. poinformował skarżącego, że spotkanie rodziców uczniów klasy II c z Wójtem Gminy C. odbyło się na prośbę rodziców, a rola Gimnazjum sprowadziła się wyłącznie do udostępnienia lokalu w Szkole i biernego obserwatora spotkania.

Dalej organ wskazał, iż po otrzymaniu skargi, mailem z dnia [...]marca 2016 r. Dyrektor Gimnazjum ponownie poinformował skarżącego, że Gimnazjum w C. nie było organizatorem spotkania rodziców z Wójtem, a jedynie udostępniło na to spotkanie salę.

Organ wskazał, iż skarżący praktycznie co kilka dni, bądź nawet codziennie wysyła do Dyrektora Gimnazjum kilka wiadomości mailowych, w których powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, żąda udzielenia mu wielu danych związanych z życiem osobistym pracowników Gimnazjum, ich wynagrodzeniami, spotkań organizowanych przez rodziców uczniów, itp. Organ podniósł, iż całość działań skarżącego powoduje w efekcie, że pracownicy Gimnazjum bezpośrednio zaangażowani w edukację syna skarżącego znaczną część czasu poświęconego na pracę zmuszeni są przeznaczać na wyjaśnianie spraw zainicjowanych przez skarżącego. W ten sposób skarżący w praktyce całkowicie zdezorganizował pracę Gimnazjum.

Na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów.

Należy podkreślić, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. W postępowaniu tym sąd nie bada natomiast sprawy pod kątem merytorycznym i nie ocenia przyczyn niepodjęcia przez organ czynności lub aktu, do którego był zobowiązany na mocy odpowiednich przepisów prawa materialnego – jest to badane przez sąd dopiero w przypadku wytoczenia skargi na określone rozstrzygnięcie organu. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/11 – wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 wrzesnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Wprawdzie art. 52 § 3 Ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 Ppsa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r.. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545).

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Dyrektora Gimnazjum w zakresie udostępnienia informacji wskazanych we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Tak więc, mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy jakim podlega skarga na bezczynność organu, należało przede wszystkim wyjaśnić czy podmiot do którego o udzielenie informacji się zwrócił jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja stanowiła faktycznie informacje publiczną.

Zgodnie z art. 4. ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Poza tym, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, ze. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2 tego przepisu). Podmioty te mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy są w jej posiadaniu (ust. 3).

W przypadku innych podmiotów wykonujących zadania publiczne ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Przykładowe wyliczenie podmiotów zobowiązanych w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w punktach od 1 do 5 jest poprzedzone ogólnym wyrażeniem, że są to ‘władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", co oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym pojęciu ‘władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne".

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że w myśl art.2 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz.2572, dalej "u.s.o." ) system oświaty (publiczny) m.in. obejmuje gimnazja. Według art.5 ust.1 u.s.o. szkoła i placówka może być szkołą i placówką publiczną albo niepubliczną. Zgodnie z art.5 ust.2 u.s.o. szkoła i placówka, z zastrzeżeniem ust. 3a-3e, może być zakładana i prowadzona przez:

1) jednostkę samorządu terytorialnego;

2) inną osobę prawną;

3) osobę fizyczną.

Natomiast art.5 ust.3 stanowi, iż jednostki samorządu terytorialnego mogą zakładać i prowadzić jedynie szkoły i placówki publiczne.

Zasadniczo gimnazja w Polsce mają charakter publiczny, a jedynie wyjątkowo i sporadycznie występują gimnazja niepubliczne. Mając to na uwadze i uwzględniając fakt, iż Dyrektor Gimnazjum nie kwestionował faktu, iż ma co do zasady obowiązek udzielania informacji publicznych, Sąd orzekający przyjął, że wspomniane gimnazjum jest szkołą publiczną objętą dyspozycją art. 4 ust.1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym nie było wątpliwości, że Dyrektor co do zasady był zobligowany do udzielenia informacji publicznej.

Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.).

Na gruncie niniejszej sprawy należy również mieć na względzie, że zakres pojęcia informacji publicznej interpretować przy tym należy szeroko, uwzględniając okoliczność, iż prawo do dostępu do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem podmiotowym wyrażonym w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie, z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wbrew ocenie organu, żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Dokonując powyższej oceny Sąd miał przede wszystkim na uwadze, że spotkanie odbyło się w szkole, które stanowi mienie gminne.

Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem administracyjnym, uregulowanym zasadniczo przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, do którego – w określonym zakresie mają również zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "Kpa"). Nie jest zasadne stanowisko, że postępowaniem administracyjnym można nazwać jedynie takie postępowanie, o jakim mowa w art. 1 i 2 Kpa. Przepisy art. 1 i 2 Kpa wskazują na postępowania, w których ma zastosowanie Kodeks postępowania administracyjnego, z czego nie można wyprowadzać wniosku, że są to jedyne postępowania administracyjne. Jako przykład można wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter postępowania administracyjnego, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności (nawet jeśli, żądane informacje nie stanowią informacji publicznej) - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej (14 dni od dnia złożenia wniosku).

Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną podmiot ten ma obowiązek:

1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) lub

2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, lub

3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący pismem z dnia [...] lutego 2016r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji określonych w 6 punktach.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w dniu [...] marca 2016 r., a więc zachowując 14 dniowy termin, o którym była mowa wyżej, wskazał skarżącemu, że "spotkanie z rodzicami uczniów klasy 2c i wójta Gminy C. odbyło się na prośbę rodziców. (...) Moja rola ograniczyła się do przygotowania miejsca w szkole oraz udziału w tym spotkaniu. Rodzice mają prawo spotykać się w szkole z kim chcą i kiedy chcą po otrzymaniu zgody od dyrektora szkoły".

W ocenie Sądu powyższe pismo zawierało odpowiedź na 4 pytania postanowienie przez skarżącego. W ocenie Sadu organ poinformował skarżącego kto był organizatorem spotkania, na jakiej podstawie odbyło się spotkanie, gdzie odbyło się spotkanie oraz kto brał udział w spotkaniu. Natomiast pismo to nie zawierało odpowiedzi na pytanie kiedy odbyło się spotkanie oraz czy było protokołowane.

Zatem w zakresie pkt. 1, 2, 4, 5 wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. organ nie pozostawał w bezczynności. Organ przed upływem 14 dni od wpłynięcia wniosku udzielił skarżącemu żądanych przez niego informacji.

Natomiast organ pozostawał w bezczynności odnośnie pkt. 3 i 6 wniosku na które to udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...]marca 2016 r. ( już po złożeniu skargi – co przyznał organ w odpowiedzi na skargę). W piśmie tym organ poinformował skarżącego, iż spotkanie odbyło się w dniu [...] września 2015 r. oraz że jeżeli jest on zainteresowany bliższymi informacjami na temat spotkania winien zwrócić się bezpośrednio do rodziców bądź do organów Gminy.

Z uwagi, iż organ udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w pkt. 3 i 6 po wniesieniu przez skarżącego skargi postępowanie w tym zakresie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Wskazać należy, że organ rozpoznał wniosek w powyższym zakresie, co do którego pozostawał w bezczynności, to tym samym stan bezczynności ustał. W takiej sytuacji nie ma podstaw do oddalenia skargi, gdyż powodem oddalenia skargi może być tylko jej bezzasadność. Skoro zaś organ administracji pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi – a więc skarga była wówczas zasadną – lecz następnie przestał być bezczynny, to należy uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna – rozumiana tu jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zobowiązania organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności – a co za tym idzie, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołało pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Fakt udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie po terminie 14 dni prowadzi do wniosku, iż organ pozostawał w bezczynności co do pkt 3 i 6 wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie pkt. 3 i 6 wniosku.

Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności stwierdzić należy, iż nie ma ona charakteru rażącego. Jak wynika z akt sprawy organ po wpłynięciu wniosku zachowując termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udzielił odpowiedzi na większość zasadnych przez skarżącego pytań. Natomiast odpowiedź na pozostałe dwa pytania udzielona została w terminie [...] dni od dnia złożenia wniosku.

W związku z powyższym, mając na uwadze poczynione ustalenia i działając w oparciu o art. 149 § 1a Ppsa Sąd (w pkt 3 sentencji wyroku) orzekł, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, iż organ w przeważającej części udzielił wnioskowanej przez skarżącego informacji, a opóźnienie w odpowiedzi na pozostałe pytania nie była znaczna i w żadnym wypadku nie wynikała ze złej woli organu.

Z powyższych względów skargę na bezczynność co do rozpoznania pkt 1, 2, 4, 5 wniosku z dnia 28 lutego 2016 r. należało oddalić na podstawie art. 151 Ppsa.

Sąd mając na uwadze, iż organ udzielił wszystkich wnioskowanych informacji oraz fakt, że tylko co do nieznacznej części pozostawał w bezczynności, która to ustała tuż po wniesieniu skargi, na podstawie art. 206 Ppsa odstąpił od obciążania stron kosztami postępowania.