Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 1089/23 w sprawie ze skargi K. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 października 2023 r. nr SKO.4141.654.2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o wymierzeniu opłaty podwyższonej za składowanie odpadów oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej "WSA w Łodzi", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 1089/23, oddalił skargę K. D. (dalej "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej "organ", "Kolegium") z dnia 23 października 2023 r., nr SKO.4141.654.2023, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o wymierzeniu opłaty podwyższonej za składowanie odpadów.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia 4 września 2019 r., znak: SKO.4141.94.2019, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 288 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, po rozpatrzeniu sprawy z odwołania K. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "F.", Kolegium utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 24 maja 2019 r., znak RSIII.7253.12.2019.MW, o wymierzeniu temu podmiotowi opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. na terenie wyrobiska poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego "[...]" w miejscowości I., gminie P., na działkach ewidencyjnych nr: [...] i [...], w 2017 r., w kwocie 111.411.271 zł. Skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 851/19.

W dniu 28 lutego 2023 r. skarżący złożył do Marszałka Województwa Łódzkiego wniosek o wznowienie postępowania w opisanej powyżej sprawie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Do wniosku skarżący załączył kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r., znak KOA 1714/OŚ/17, na której oparł swoje żądanie wznowienia postępowania, powołując się na okoliczność, że odpady, które trafiły do wyrobiska [...] i wyrobiska [...], były dostarczane przez trzy podmioty, a nie tylko przez skarżącego. Ponadto, zdaniem skarżącego, nie zostały prawidłowo ustalone okoliczności ani nie zostały prawidłowo przeprowadzone czynności dowodowe wskazujące na posiadacza odpadów. Zdaniem skarżącego, w następstwie wydania powołanej decyzji wyszły na jaw nowe istotne okoliczności nieznane organowi, który wydał kwestionowaną decyzję.

Postanowieniem z dnia 29 marca 2023 r. Marszałek Województwa Łódzkiego odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2023 r., wydanym po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Kolegium uchyliło to postanowienie i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości, wskazując na wydanie zaskarżonego aktu przez organ niewłaściwy w przedmiocie wznowienia postępowania. Następnie Kolegium przystąpiło do rozpoznania wzmiankowanego wyżej wniosku jako organ właściwy w objętej nim sprawie, tj. organ, który wydał w ostatniej instancji decyzję w sprawie wymierzenia wnioskodawcy opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym.

Postanowieniem z dnia 12 września 2023 r. Kolegium, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia 4 września 2019 r. w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. na terenie wyrobiska poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego "[...]" w miejscowości I., gminie P., na działkach ewidencyjnych nr: [...] i [...], w 2017 r. – odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że wniosek został złożony przez stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a.; brak jest też podstaw do przyjęcia, że złożono go z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., co wynika z zestawienia daty wniesienia analizowanego podania (28 lutego 2023 r.) z datą wydania załączonej do niego – w formie kopii – decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r., znak KOA 1714/OŚ/17, na której strona opiera swoje żądanie wznowienia postępowania (3 lutego 2023 r.). W ocenie Kolegium już pobieżna analiza wystarczyła, aby stwierdzić, iż zachodził oczywisty brak jakiegokolwiek związku między podstawą wznowienia postępowania i argumentami podniesionymi w celu jej umotywowania a treścią decyzji skarżonej w tym trybie.

Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia 23 października 2023 r., nr SKO.4141.654.2023, Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 12 września 2023 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Kolegium ponownie wskazało, że już tylko pobieżna analiza wystarczy, aby stwierdzić, iż zachodzi oczywisty brak jakiegokolwiek związku między podstawą wznowienia postępowania i argumentami podniesionymi w celu jej umotywowania a treścią decyzji skarżonej w tym trybie. Zdaniem organu, wniosek nie spełnia warunków dopuszczalności wznowienia postępowania, gdyż w istocie nie wskazuje żadnych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które mogłyby podlegać merytorycznej ocenie po ewentualnym wznowieniu postępowania. Strona upatruje istnienia okoliczności stanowiących przesłankę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r. Decyzja ta jest jedynie wyrazem oceny stanu faktycznego i prawnego ustalonego w konkretnej sprawie administracyjnej, która została dokonana przez właściwy organ administracji publicznej w toku i na wyłączny użytek postępowania prowadzonego w tej sprawie. Decyzja została wydana w odmiennym stanie faktycznym i w odrębnej sprawie od tej, która została załatwiona decyzją kwestionowaną w trybie wznowienia postępowania. Jej przedmiot stanowi bowiem wprawdzie ustalenie opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, ale w innym miejscu – na terenie wyrobisk "[...]" i "[...]" w miejscowości [...], gminie R., powiecie [...] oraz za inny okres – 2015 r. Kwestia kto przywoził odpady na teren wyrobiska poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego "[...]", w miejscowości I., działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], gmina P., nie miała żadnego znaczenia i wpływu na uznanie skarżącego za posiadacza odpadów. Kolegium przesądziło, że to skarżący stał się posiadaczem wszystkich przekazanych mu odpadów, które wykorzystał w procesie rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego kopaliny.

Pismem z dnia 6 grudnia 2023 r. skarżący wniósł do WSA w Łodzi skargę na postanowienie Kolegium z dnia 23 października 2023 r. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie w szczególności: 1) art. 15 k.p.a. w związku z brakiem merytorycznego rozpatrzenia zażalenia na etapie postępowania odwoławczego; 2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art 77 § 1 i art 107 k.p.a. poprzez orzeczenie z pominięciem istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieuwzględnienie ustaleń dokonanych w sprawie prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zakończonej ostateczną decyzją pod sygn. KOA 1714/OŚ/17; 3) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez faktyczną odmowę oceny materiału dowodowego w postępowaniu "wznowieniowym" z powołaniem na to, iż materiał dowodowy sprawie KOA 1714/OŚ/17 nie może być traktowany jako nowe okoliczności w sprawie, obligujące do wydania postanowienia o wznowienie postępowania; 4) art. 149 § 3 k.p.a. w związku z utrzymaniem w mocy błędnego postanowienia o odmowie wydania postanowienia o wznowienie postępowania, a tym samym uchyleniem się organu od oceny merytorycznej złożonego wniosku. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Organ wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 23 kwietnia 2024 r. WSA w Łodzi wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji zauważył, że złożenie wniosku o wznowienie nie prowadzi do wszczęcia postępowania, ale skutkuje podjęciem przez organ czynności proceduralnych podejmowanych poza ramami postępowania. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji powinien zbadać, czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a. dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym, czy został zachowany termin od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, czy została w nim powołana choćby jedna z okoliczności, o której mowa w art. 145–145b k.p.a. i wreszcie, czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie. Dopiero kumulatywne spełnienie tych przesłanek prowadzi do wznowienia postępowania, a w jego następstwie do merytorycznego rozpoznania wniosku. Natomiast w przypadku, gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia powołanych wyżej warunków jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że orzekanie w fazie poprzedzającej wszczęcie postępowania administracyjnego (wznowienie postępowania) sprowadza się do stwierdzenia przez organ podmiotowej i przedmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania na wniosek osoby, która o to w swoim podaniu wystąpiła.

Sąd I instancji podkreślił, że zanim dojdzie do wznowienia postępowania, organ administracji publicznej bada zaistnienie w sprawie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, stanowiących przeszkodę do jego wznowienia. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, która zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. następuje w drodze postanowienia. W razie ich braku organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), które stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., I OSK 898/19; wyrok NSA z dnia 18 września 2019 r., akt II OSK 1833/19, wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., II OSK 2541/16). Również w literaturze podkreśla się, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, że skarżący domagał się wznowienia postępowania, bowiem jego zdaniem wyszły na jaw nowe istotne okoliczności wynikające z treści decyzji SKO w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r., którą uchylono decyzję o wymierzeniu skarżącemu opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w 2015 r. w wyrobiskach [...] [...], gmina R., powiat [...]. Tymczasem decyzje, które zakwestionował skarżący w ramach niniejszego postepowania, dotyczą opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w 2016 r., od 21 lipca do końca 2016 roku w wyrobisku [...], gmina P.. Zatem na pierwszy rzut oka dostrzegalna jest istotna rozbieżność okresów i miejsca składowania odpadów. Kluczowa dla rozstrzygnięcia sporu jest informacja ze strony 4 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r., że skarżący ostatni raz dostarczał odpady do wyrobiska [...] [...] 10 września 2015 r. oraz cytat z oświadczenia skarżącego: "W przeważającej części kart przekazania odpadów wystawionych w okresie styczeń - czerwiec 2015 r. potwierdzałem posiadaczom przekazującym te odpady, że trafiają do wyrobiska w I. W kartach przekazania ww. odpadów świadomie potwierdzałem ich przyjęcie na wyrobisko w I. wiedząc, że odpady te zostaną przekazane kolejnemu posiadaczowi. Powyższe działanie wynikało stąd, że nie chciałem ujawnić przed podmiotami przekazującymi odpady mojej firmie ich ostatecznego odbiorcy. Nie ujawniając swojego kontrahenta (odbiorcy odpadów) podmiotom przekazującym odpady ani ich przewoźnikom chroniłem interes mojej firmy. Ujawnienie tych informacji mogło spowodować, że obrót ww. odpadami odbywał się bez udziału mojej firmy". Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wskazało, iż z kart przekazania odpadów wynika, że odpady do miejsca docelowego były przewożone w ciągu miesiąca, tj.: od dnia wystawienia kart przekazania przez przekazującego odpady do strony, która następnie transportowała odpady do wyrobisk [...] [...], gm. R.. Z zestawienia powyższych informacji wynika, że nie ma związku przyczynowego pomiędzy niniejszą sprawą a sprawą wyrobisk [...] [...]: skoro bowiem najdalej w ciągu miesiąca od dostawy do I. skarżący przewoził te odpady dalej do wyrobisk [...] [...], to oznacza, że nawet najpóźniejsza dostawa z 10 września 2015 r. nie pokrywa się w czasie z okresem objętym kwestionowanym postępowaniem (cały rok 2017). Z tego względu Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko Kolegium, iż nie ma związku przyczynowego między tymi sprawami, co można było z góry wykluczyć już tylko po lekturze przedstawionej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.

W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydaje się po dokonaniu czysto formalnej oceny podstaw wznowienia (po analizie, czy strona powołała w ogóle okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę wznowienia), gdy w oczywisty sposób można wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, a także gdy przeszkody do wznowienia są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Pismem z dnia 25 czerwca 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2024 r. wywiódł skarżący (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 3 k.p.a. przez błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 3 k.p.a. w wyniku niezasadnego przyjęcia, że zachodzi oczywisty brak jakiekolwiek związku między podstawą wznowienia postępowania i argumentami podniesionymi w celu jej umotywowania a treścią decyzji skarżonej w trybie nadzwyczajnym, to jest wznowienia postępowania, co oznacza, że ustalenia podmiotowo-przedmiotowe zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, znak KOA 1714/OŚ/17, nie spełniają przesłanek do wznowienia postępowania (nowe okoliczności).

Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.

W skardze kasacyjnej został sformułowany jeden zarzut naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do tego zarzutu, wypada w pierwszej kolejności zauważyć, że nie został on prawidłowo skonstruowany. Jedynym powołanym w nim przepisem postępowania, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – przepis o charakterze wynikowym, którego Sąd I instancji nie stosował i którego w założeniu nie mógł naruszyć. "W przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a." (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2025 r., III OSK 6315/21).

"Sąd I instancji nie zastosował – powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano i nie wykazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd I instancji, art. 151 p.p.s.a. w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 p.p.s.a." (wyrok NSA z dnia 10 marca 2023 r., I OSK 2308/22).

Należy też zwrócić uwagę na to, że w treści odnośnego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazuje na "błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 3 k.p.a. w wyniku niezasadnego przyjęcia, że zachodzi oczywisty brak jakiegokolwiek związku między podstawą wznowienia postępowania i argumentami podniesionymi w celu jej umotywowania a treścią decyzji skarżonej w trybie nadzwyczajnym". Tymczasem ocena prawidłowości wykładni określonych przepisów z istoty rzeczy dokonywana jest w płaszczyźnie normatywnej, toteż zasadniczo liczą się tylko argumenty nawiązujące do ich brzmienia; ma ona w założeniu charakter abstrakcyjny i jest w dużej mierze autonomiczna wobec uwarunkowań faktycznych konkretnej sprawy. Twierdzenie o "błędnej wykładni art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 3 k.p.a." nie koresponduje zatem w żaden sposób ze zrelatywizowanym do okoliczności niniejszej sprawy twierdzeniem o "niezasadnym przyjęciu, że zachodzi oczywisty brak jakiekolwiek związku między podstawą wznowienia postępowania i argumentami podniesionymi w celu jej umotywowania a treścią decyzji skarżonej w trybie nadzwyczajnym". Błędna wykładnia przepisów to mylne ich rozumienie – z istoty rzeczy nie może ona być "wynikiem" niezasadnego przyjęcia określonych faktów. Ustalenia organu i Sądu I instancji co do przedmiotowego związku (ściśle biorąc, jego braku) mają w niniejszej sprawie charakter ustaleń faktycznych – a skarżący kasacyjnie nie przytoczył przepisów mogących stanowić wzorzec ich kontroli w postępowaniu kasacyjnym (takimi przepisami byłyby w szczególności przepisy statuujące zasadę prawdy materialnej, w tym art. 7 k.p.a.). Również z tej przyczyny zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Z zastrzeżeniem powyższego, dodać można, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się – także w kontekście art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – że: "Merytoryczna ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Kwestia ta powinna być bowiem przedmiotem odpowiednich ustaleń i oceny dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Odmowa wznowienia postępowania może nastąpić jedynie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wypływa wniosek o braku związku między powołaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji. Jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalne będzie wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W przypadku pojawienia się wątpliwości co do istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę konieczne jest wydanie postanowienia o wznowieniu w celu wyjaśnienia, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje" (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2025 r., II OSK 2152/24).

Co ważne, "samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza jeszcze, że skarga o wznowienie opiera się na jej ustawowej podstawie" (przy czym dotyczy to w szczególności podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – zob. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2021 r., I OSK 4405/18).

W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że w oczywisty sposób można wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia (tj. ustaleniami poczynionymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r.) a treścią ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 września 2019 r., co do której postępowanie miałoby być wznowione. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r., na którą powołał się skarżący kasacyjnie w podaniu o wznowienie postępowania, wprawdzie również dotyczy opłaty podwyższonej, ale w odniesieniu do innego okresu (2015 rok) i innego miejsca składowania odpadów (teren wyrobisk "[...]" i "[...]" w miejscowości [...], gmina R.) niż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 września 2019 r. (2017 rok, teren wyrobiska "[...]", gmina P.). Sąd I instancji dodatkowo zwrócił uwagę na zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r. twierdzenia co do czasu ostatniej dostawy odpadów (10 września 2015 r.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw do kwestionowania poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń tudzież oceny, że zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania odpowiada prawu.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.