Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 roku sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Rektora Uniwersytetu im. [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu im. [...] w [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia pkt 5 wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r., II. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu im. [...] w [...] do załatwienia wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. w zakresie pkt 5 w terminie 14 dni od doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy, III. stwierdza, że bezczynność Rektora Uniwersytetu im. [...] w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Rektora Uniwersytetu im. [...] w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Dnia [...] czerwca 2020 r. R. B. (zwany dalej: Skarżący) zwrócił się do Rektora Uniwersytetu [...] w [...] (zwany dalej: Rektor) z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:

"1) proszę o przedstawienie kopii wszystkich dokumentów (pism, protokołów ze spotkań, notatek służbowych) dot. wyjaśnień dokonanych przez Rektora A. L., w sprawie gróźb noszących znamiona gróźb karalnych, a kierowanych przez Panią mgr B. P. wobec dr. P. K.,

2) proszę o:

a) przedstawienie kroków, które podjął Rektor [...] wobec [...]. T. W. w związku ze zgłoszeniem możliwości popełnienia przez wymienionego wykroczenia z art. 282 §1 pkt 1 Kodeksu Pracy albo przestępstwa z art. 218 Kodeksu Karnego,

b) przesłanie kopii pism, które te kroki dokumentują,

3) proszę o podanie informacji, czy i w jakim stopniu kwoty [konto [...]: rok 2017 - [...], rok 2018 - [...], konto [...]: rok 2017 - [...], rok 2018 - [...]] odzwierciedlają wpłaty uczestników kursów realizowanych w Instytucie [...] działającego w ramach [...]

4) proszę o przedstawienie treści zarzutów dyscyplinarnych sformułowanych przez Rzecznika Dyscyplinarnego [...], [...]. S. M., wobec [...]. P. W..

5) proszę o przedstawienie kopii audytu finansowego przeprowadzonego w Instytucie Językoznawstwa [...] w roku 2018 r."

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Rektor poinformował Skarżącego, iż:

"1. notatka służbowa powstała w toku wyjaśniania sprawy rzekomych gróźb ze strony mgr B. P. wobec dr. P. N. znajduje się w aktach sprawy związanej z toczącym się obecnie postępowaniem sądowym z powództwa [...]. R. B. przeciwko Uniwersytetowi [...] w [...] i w związku z tym dysponentem akt jest Sąd Pracy w [...].

2. nie jesteśmy w posiadaniu informacji o podjęciu kroków przez Rektora [...] wobec prof. [...]. T. W. w związku ze zgłoszeniem możliwości popełnienia wykroczenia z art. 282 § 1 pkt 1 Kodeksu Pracy, albo przestępstwa z art. 218 Kodeksu Karnego przez [...]. T. W..

3. na podstawie danych otrzymanych z Sekcji Finansowej [...] informuję, że kwota odzwierciedlająca wpłaty uczestników kursów realizowanych w Instytucie [...] wynosi [...] zł i została zaksięgowana na koncie [...] w roku 2018.

4. wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego ds. nauczycieli akademickich w sprawie [...]. P. W. jest włączony do akt toczącego się postępowania dyscyplinarnego i na obecnym etapie nie podlega udostępnieniu.

5. protokół pokontrolny z audytu finansowego przeprowadzonego w Instytucie Językoznawstwa [...] w roku 2018 stanowi część dokumentacji prowadzonego aktualnie postępowania dyscyplinarnego i do czasu jego zakończenia nie podlega udostępnieniu."

W wiadomości mailowej przesłanej przez pełnomocnika Skarżącego do pełnomocnika organu w dniu [...] lipca 2020 r., pełnomocnik Skarżącego zwróciła się, w imieniu swojego mandanta, z prośbą o wyjaśnienie do odpowiedzi nr [...]. , tj. dotyczącej kwestii wysokości kwoty odzwierciedlającej wpłaty uczestników kursów realizowanych w Instytucie [...] w roku 2017.

Kolejno Skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku o informację publiczną z dnia [...] czerwca 2020 r., zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej: Udip), w zakresie w jakim przepis ten nakłada na organy władz publicznych i inne podmioty obowiązek udzielania informacji publicznej niedostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na wniosek, poprzez nieudzielenie wnioskowanej informacji. Skarżący domagał się stwierdzenia, że doszło do bezczynności w zakresie pkt 4 i 5 wniosku, zobowiązania organu do załatwienia wniosku oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powyższych żądań Skarżący wywodził, że stanowisko organu, jakoby fakt, iż dane informacje są włączone do akt postępowania i tym samym nie podlegają udostępnieniu, jest błędne. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że akta sprawy administracyjnej jako całokształt nie stanowią informacji publicznej, żądanie udostępnienia akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 Udip Zarazem postępowanie dyscyplinarne wobec pracownika naukowego, jak i dokumentacja przebiegu tego postępowania ma charakter informacji publicznej. O ile zatem całość akt postępowania nie stanowi informacji publicznej, to sam fakt, że jakiś dokument jest częścią akt postępowania, nie stanowi o tym, że nie podlega on udostępnieniu. Pośród tych akt mogą znajdować się informacje publiczne.

Na tym tle Skarżący podkreślił, że nie wnioskował o całość akt sprawy, ale o zawarte w aktach informacje.

Zdaniem Skarżącego organ nie wskazał zasadnej przyczyny, dla której informacja nie może zostać udostępniona. Bez wątpienia wnioskowane informacje stanowią natomiast informację publiczną. Organ nie wskazał też żadnej ustawowej przesłanki ograniczenia prawa do informacji. Prowadzi to, w ocenie Skarżącego, do wniosku, że wnioskowana informacja podlega udostępnieniu.

Końcowo Skarżący podkreślił, że zgodnie zaś z treścią art. 10 ust. 1 Udip, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Winna ona być udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 Udip), a wydłużenie tego terminu do 2 miesięcy musi być wcześniej poprzedzone powiadomieniem wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz terminie udostępnienia informacji (art. 13 ust. 2 Udip), co nie miało miejsca w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie, a ponadto wywodził, iż żądane przez Skarżącego dokumenty w pkt 4 i 5 wniosku nie stanowią informacji publicznej oraz nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przez Ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Organ wyjaśnił, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko [...]. P. W. jest aktualnie w toku, a Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej, po otrzymaniu wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego ds. Nauczycieli Akademickich o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...]. P. W., wydał zarządzenie, w którym skierował tę sprawę na rozprawę, a następnie doręczył je obwinionemu. Ostatnie posiedzenie Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli Akademickich odbyło się dnia [...] września 2020 roku, następne planowane są także we wrześniu br.

Kolejno organ wskazał na § 21 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 25 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu prowadzenia mediacji, postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. poz. 1843, zwanego dalej: Rozporządzenie) podkreślając, że od chwili doręczenia obwinionemu zarządzenia o wyznaczeniu terminu rozprawy wyłącznie "obwiniony lub jego obrońca mogą przeglądać, w obecności osoby wyznaczonej przez przewodniczącego składu orzekającego, akta sprawy, oraz sporządzać z nich wypisy, notatki i fotokopie."

Podniósł również, że kwestię przeglądania niezakończonego postępowania regulują przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 30 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa), które - zgodnie z odesłaniem zawartym w przepisie art. 305 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa) stosuje się odpowiednio do postępowań w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, w zakresie nieuregulowanym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Organ podkreślił, że w świetle art. 156 § 1 Kpk wyłącznie "Stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom."

Odnosząc powyższe rozważania na grunt sprawy, organ argumentował, w ślad za zapadłym na gruncie przepisu art. 156 § 1 Kpk orzecznictwem, iż wyłącznie akta zakończonego postępowania przygotowawczego podlegają udostępnieniu na zasadach dotyczących udostępniania informacji publicznej, z kolei akta sprawy w toku podlegać będą rygorom art. 156 ustawy Kpk.

Wynika to, w ocenie organu, z przywołanego przez samego Skarżącego orzecznictwa.

Podsumowując Rektor skonstatował, że żądane przez Skarżącego informacje w zakresie dokumentów stanowiących część toczącego się postępowania dyscyplinarnego nie stanowią informacji publicznej, wobec powyższego Rektor podtrzymał odmowę ich udzielenia R. B.. Jeżeli bowiem według oceny podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, informacja, której domaga się wnioskodawca nie ma takiego waloru, to w takiej sytuacji przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają w ogóle zastosowania i wówczas nie wchodzi w grę możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy, a odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego. W sytuacji zaś, gdy podmiot wnioskujący o informację uważa, że żądana przez niego informacja ma jednak walor informacji publicznej, może on wywieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu/podmiotu zobowiązanego.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2020 r., Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wywiedzione zarzuty. Podkreślił, iż jego wniosek nie tylko nie obejmował całości akt sprawy, ale obejmował także inne informacje publiczne. Według Skarżącego trudno przyjąć, że np. kopia audytu finansowego, jako włączona do akt sprawy, nie może zostać udostępniona i nie stanowi informacji publicznej, choć w oczywisty sposób dotyczy spraw publicznych. Konsekwentne przyjęcie argumentacji organu prowadziłoby, zdaniem Skarżącego, do sytuacji, w której każda informacja publiczna mogłaby zostać "utajniona" poprzez włączenie akt toczącej się sprawy, co w rezultacie całkowicie zanegowałoby prawo do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga w części zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm., zwanej dalej: Udip).

Należy w pierwszej kolejności wskazać, że prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne wynika z regulacji art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast zasady i tryb udzielania obywatelowi informacji publicznej zostały określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 i art. 6 Udip Zgodnie z przepisem art. 1 Udip, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym ustawą. Przepis art. 6 Udip wymienia katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną, nie stanowiąc wyliczenia enumeratywnego, o czym świadczy użyty zwrot "w szczególności". Obejmuje on m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 Udip i zasadach funkcjonowania tych podmiotów. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. II SA 1956/02, publik. LEX nr 78062).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (tak: wyrok z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 196/13, LEX nr 1336347), że co do zasady, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych uczelnia jest objęta obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej, a postępowanie dyscyplinarne wobec pracownika naukowego, jak i dokumentacja przebiegu tego postępowania ma charakter informacji publicznej, albowiem wytworzona została w toku realizacji zadań publicznych przez właściwy organ, jakim jest komisja dyscyplinarna.

W świetle art. 4 ust. 1 Udip uczelnia publiczna jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępniania informacji publicznej, zarówno dlatego, że wykonuje zadania publiczne, jak i dlatego, że dysponuje majątkiem publicznym.

Odpowiedzialność dyscyplinarna jest przewidziana w pragmatykach służbowych regulujących status funkcjonariuszy służb mundurowych, np. Policji, w pragmatykach regulujących status prawny innych pracowników mianowanych (np. nauczycieli czy sędziów) oraz ustawach regulujących ustrój i funkcjonowanie poszczególnych samorządów zawodowych, np. adwokackiego. Jest to odpowiedzialność typu karnego, choć najczęściej sprawowana przez podmioty mające charakter organu administracji publicznej, chociażby w znaczeniu funkcjonalnym (por. art. 1 pkt 2 Kpa) za wykroczenia dyscyplinarne. Najczęściej tym mianem pragmatyki określają naruszenie obowiązków pracowniczych, ale równie często zakres tego pojęcia jest rozciągnięty na uchybienie godności lub zasadom etyki wykonywania danego zawodu. Przy czym sankcja dyscyplinarna należy do grupy środków przymusu państwowego, które mają charakter kary. Jest to więc odpowiedzialność typu karnego, ponieważ jest odpowiedzialnością za popełnienie czynu zabronionego pod groźbą kary. Jeżeli tak, to sprawowanie władzy dyscyplinarnej przez organy uczelni jest formą wykonywania władzy publicznej.

Kolejnym argumentem wskazanym przez NSA, a w ocenie Sądu zasługującym na uwzględnienie i potwierdzającym trafność powyższej tezy jest poddanie prawomocnych orzeczeń komisji dyscyplinarnych kontroli sądowej (art. 146 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym).

Dalszą kwestią wymagającą analizy na kanwie niniejszej sprawy jest zatem zagadnienie, czy ustawodawca przewidział szczególny tryb udostępnienia żądanej informacji. NSA odniósł się w przytoczonym wyroku do obowiązującej wcześniej regulacji szczególnej - rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz. U. z 2007 r. Nr 58, poz. 391). Rozporządzenie to zostało następnie zastąpione rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 października 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego prowadzonego wobec nauczycieli akademickich oraz sposobu wykonywania i zatarcia kar dyscyplinarnych (Dz. U. poz. 1430 z późn. zm.) i kolejno – obowiązującym aktualnie – rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 25 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu prowadzenia mediacji, postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. poz. 1843, zwane dalej: Rozporządzenie) wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 306 Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Podobnie jak we wcześniejszej regulacji, o której wypowiedział się NSA, określone w obecnie obowiązującym Rozporządzeniu, zasady dostępu do dokumentacji postępowania dyscyplinarnego dotyczą wyłącznie postępowań będących w toku. Rozporządzenie nie normuje natomiast dostępu do akt postępowań zakończonych. Tym samym wskazana regulacja nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Poza sporem stron była bowiem okoliczność, że – na dzień wniesienia skargi - postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko prof. dr. hab. P. W. było w toku.

Zgodnie zaś z § 21 ust. 4 Rozporządzenia od chwili doręczenia obwinionemu zarządzenia o wyznaczeniu terminu rozprawy wyłącznie "obwiniony lub jego obrońca mogą przeglądać, w obecności osoby wyznaczonej przez przewodniczącego składu orzekającego, akta sprawy, oraz sporządzać z nich wypisy, notatki i fotokopie. Jak zasadnie wskazano w odpowiedzi na skargę – w sposób zbieżny kwestię przeglądania niezakończonego postępowania regulują przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 30 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa). Przepisy tej ustawy znajdują zaś, na mocy art. 305 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, odpowiednie zastosowanie do postępowań w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, w zakresie nieuregulowanym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. I tak art. 156 § 1 Kpa wyraźnie wskazuje, że wyłącznie "Stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom."

Na tle powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że wbrew twierdzeniom organu, żądane przez Skarżącego informacje w zakresie dokumentów stanowiących część toczącego się postępowania dyscyplinarnego, stanowią informację publiczną, to jednak nie podlegają udostępnieniu Skarżącemu, albowiem szczególna regulacja wyłącza go, do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego, z kręgu osób, które w obowiązującym stanie prawnym mają dostęp do akt postępowania dyscyplinarnego.

Sąd zgadza się zatem z organem, iż odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej, w zakresie pkt 4 wniosku, powinna była (z racji toczącego się nadal i nie zakończonego postępowania dyscyplinarnego) i zasadnie nastąpiła w formie pisma informacyjnego.

Odnosząc się do żądania skargi w zakresie pkt 5 wniosku Sąd podziela poglądy orzecznictwa (por. wyrok WSA w Opolu z 18.05.2020 r., II SAB/Op 26/20, LEX nr 3007525), zgodnie z którymi prawo do udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów nie zostało ograniczone wyłącznie do dokumentów urzędowych. Pojęcie dokumentu na gruncie Udip należy rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu prawa do informacji publicznej. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji za "dokument w ogólności" należy rozumieć każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektywizowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. W najszerszym rozumieniu dokumentem będzie każdy nośnik danych, który może przybrać formę papierową, elektroniczną, cyfrową (W. Sokolewicz, L. Garlicki, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Warszawa 2005, tom IV, s. 35). Na tle powyższego uznać należy, że kopia "audytu", której udostępnienia żąda Skarżący stanowi dokumentację przebiegu i efektów kontroli działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie wykonywanej przez ten podmiot działalności publicznej. Skoro art. 6 ust. 1 pkt 4 lit..a tiret drugi Udip zawiera sformułowanie, że informacją publiczną jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli, to tym samym prawidłowo Skarżący zarzuca bezczynność wobec uznania przez organ, że audyt finansowy nie podlega udostępnieniu, albowiem jest włączony do akt postępowania dyscyplinarnego, które się nie zakończyło.

Zdaniem Sądu okoliczność, że ów audyt został włączony, jako dowód, w postępowaniu dyscyplinarnym, nie odbiera mu przymiotu informacji publicznej, ani nie wyłącza go – na zasadzie opisanej powyżej, a związanej ze szczególną regulacją Rozporządzenia i Kpk, z obowiązku udostępnienia. Nie można bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że dokument ten ma swój odrębny od postępowania dyscyplinarnego byt. Może zatem funkcjonować samodzielnie, w oderwaniu do postępowania dyscyplinarnego. Jako – z założenia – dokument mający posiadać cechę obiektywizmu i niezależności oraz bezstronności, audyt jest dokumentem, który winien być Skarżącemu udostępniony, albowiem okoliczność zakończenia lub trwania postępowania dyscyplinarnego, w którym jest dowodem, pozostaje bez znaczenia dla możliwości jego udostępnienia w trybie Udip.

W opisanych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a Ppsa orzekł o bezczynności organu w zakresie pkt 5 wniosku oraz zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku Skarżącego w zakresie pkt 5 wniosku, uznając, wobec okoliczności sprawy, że owa bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt I do III wyroku). W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił (pkt IV wyroku). O kosztach postępowania orzeczono (pkt V wyroku) na podstawie art. 200 i 205 § 1 Ppsa.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 Ppsa.