Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi S.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy M. z dnia [...] r., nr [...] nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz S. J. kwotę 1608,00 zł (jeden tysiąc sześćset osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w We W. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą S. J. (dalej: podatnik, strona, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 9.759,00 zł.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 grudnia 2012 r. strona przedłożyła informację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2013, wskazując: położenie nieruchomości "S., [...]", tytuł prawny "własność", działki "[...]", budynki: "budynk mieszkalne, pomieszczenie gospodarcze", księga wieczysta "[...]" oraz do opodatkowania: rubryka E.1 Powierzchnia gruntów - grunty pozostałe - 22730 m²; rubryka E.2.1 Powierzchnia budynków lub ich części: mieszkalne – ogółem: 600 m², w tym: od 1,40 do 2,20 m – 220 m², powyżej 2,20 m² - 380 m²; rubryka E.2.2. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ogółem – w poz. 53 przekreślone 120 m², w tym powyżej 2,20 m – 120 m² oraz rubryka E.2.5. pozostałe – poz. 62 nie wypełniona, w tym powyżej 2,20 m – 200 m².

Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] r., nr [...] ustalali stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 9.759,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał "Wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie złożonej przez Pana/Panią informacji lub danych z ewidencji gruntów – stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. (...) PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI: Stan na bieżący rok podatkowy: A – budynki mieszkalne pow2,20 380,00 m2 (...) B - Budynki dzial. gospo. pow2,20 120 m2 (...) C – Pozostałe budynki pow2,20 200,00 m2 (...) D – Budynki mieszkalne do 2,20 220,00 m2 (...) M – Grunty pozostałe 14 648,00 m2 (...) M – Grunty pozostałe 2 618,00 m2 (...) M – Grunty pozostałe 5 464,00 m2".

Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 21 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.); art. 2, art. 4, art. 5 art. 6, art. 20a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.). oraz uchwałę nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na obszarze Gminy M. w roku 2013.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji S. J. zarzucił, że grunt wskazany w pozycji "M - grunty pozostałe" jest gruntem rolnym, od którego jest odprowadzany podatek rolny, a w pozycji "C - pozostałe budynki" mieści się pomieszczenie, w którym są przechowywane płody rolne. Podniósł, że nie prowadzi działalności gospodarczej, a z małżonką ma rozdzielność majątkową, zatem brak jest podstaw do określania powierzchni budynku jako zajętej pod działalność gospodarczą. Ponadto w decyzji niewłaściwie określono rodzaj i status powierzchni wskazanych w pozycjach A,B,C i D. Zarzucił brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p.

Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania S. J., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 ust. 1 u.p.o.l. oraz analizując dokumenty w postaci aktu notarialnego z dnia 30 grudnia1996 r. (rep. [...]), decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. i aktu notarialnego z dnia [...] r. (rep. [...]) stwierdził, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest S. J. jako właściciel nieruchomości zabudowanej, składającej się z działek gruntu o nr: [...] , [...] i [...], AM-1 o łącznej powierzchni 2,2730 ha (KW nr [...]).

Następnie przytoczył treść art. 2 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 u.p.o.l. i wskazał, że nieruchomość S. J. zgłoszona do opodatkowania obejmuje: grunt o powierzchni 22730 m², budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 600 m², część zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej – 120 m² oraz pomieszczenie gospodarcze – 200 m².

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy przytoczył treść art. 21 § 5 O.p. i wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowy ustalił wymiar podatku od nieruchomości w oparciu o dane wynikające z "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2013", złożonej przez podatnika w dniu 28 grudnia 2012 r. Stwierdził, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy szczególne, przewidujący inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego, a przy tym dane zawarte w ww. deklaracji (informacji) nie okazały się niezgodne ze stanem faktycznym.

Organ drugiej instancji wskazując na treść art. 165 § 5 pkt 1 O.p. i jego istotę, stwierdził, że od 2103 r., w którym Burmistrz Gminy M. wydał decyzję podatkową dla zadeklarowanych przez podatnika przedmiotów opodatkowania, nie uległ zmianie stan faktyczny. S. J. nie składał w organie pierwszej instancji korekty Informacji IN-1. Burmistrz Gminy M. miał zatem prawną możliwość wydania decyzji podatkowej w uproszczonym postępowaniu podatkowym, określonym w art.. 165 § 5 pkt 1 O.p.

Podkreślił, że zgodnie z art. 210 § 5 O.p. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony (nie dotyczy to decyzji wydanej na skutek odwołania, bądź na podstawie której przyznano ulgę w zapłacie podatku). Stwierdził, że decyzja Burmistrza Gminy M. w istocie w całości uwzględniała żądanie strony, bowiem opodatkowano wszystkie przedmioty, które zadeklarował w powoływanej Informacji IN-1 sam podatnik.

W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że organ podatkowy wydaje decyzję w oparciu o złożoną zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Podkreślił, że ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Wskazał, że ponieważ w rejestrze gruntów działki nr [...] , nr [...] i nr [...] położone w S., o łącznej powierzchni 2,273 ha, oznaczone są jako "B" – tereny mieszkaniowe, do opodatkowania sklasyfikowane są w całości jako "grunty pozostałe". Natomiast budynki oznaczone w decyzji podatkowej jako "C – pozostałe budynki", to budynki położne na działce nr [...] obręb S., oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako zbiorniki, silosy, budynki magazynowe i inne niemieszkalne. Ich powierzchnię użytkową wskazał podatnik w Informacji IN-1, a organ podatkowy prawidłowo opodatkował w decyzji z dnia 18 lutego 2014 r.

Jeżeli chodzi o kwestię opodatkowania części budynku, jako zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, organ odwoławczy wskazał na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.ol., który definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Są to grunty, budynki i budowle będące w poosiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem m.in. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. W wyciągu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej widnieje jako przedsiębiorca R.J. Małżonka podatnika od dnia 3 czerwca 2011 r. prowadzi działalność gospodarczą w branży gastronomicznej (kod [...] – ruchome placówki gastronomiczne, jako przeważająca działalność gospodarcza). Adres głównego wykonywania działalności to S., ul. [...] , czyli nieruchomość zgłoszona do opodatkowania przez S. J.. Organ odwoławczy stwierdził, że priorytetowym jest faktyczne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Nie ma tutaj znaczenia, że sam podatnik działalności nie prowadzi, ani to, że małżonkowie mają rozdzielność majątkową.

Reasumując organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, stwierdzając, że prawidłowo został określony podmiot podatku, przedmioty opodatkowania oraz stawki podatkowe.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył S. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Formułując zarzuty skargi wskazał na naruszenie:

1) art. 21 § 5 O.p. w zw. z art. 6 ust. 6 i art. 6 ust. 9 u.p.o.l. poprzez uznanie, że decyzja podatkowa co do podatku od nieruchomości, której stroną jest osoba nie prowadząca działalności gospodarczej może być wydana zgodnie z art. 21 § 5 O.p. wyłącznie w oparciu o informację podatnika o nieruchomościach w sytuacji, gdy w świetle art. 6 ust. 6 u.p.ol. ta informacja nie jest deklaracją podatkową, a w świetle art. 6 ust. 9 u.p.o.l. podatnik nie prowadzący działalności gospodarczej nie ma obowiązku składania deklaracji podatkowych;

2) art. 21 § 5 O.p. w zw. z art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że wymiar podatku od nieruchomości jest określany wyłącznie w oparciu o informację podatnika o nieruchomościach, podczas gdy wymiar tego podatku jest określany w oparciu o wszelkie dane zawarte w ewidencji podatkowej ustalone w oparciu o dokumenty wskazane w art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.;

3) art. 122 i art. 187 O.p. w zw. z art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l. poprzez uznanie za prawidłową decyzję organu pierwszej instancji wydanej wyłącznie na podstawie jednego dowodu, tj. informacji podatnika o nieruchomościach;

4) naruszenie art. 21 § 5 O.p. w zw. z art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy szczególne przewidujące inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego niż określony w art. 21 § 5 O.p. w sytuacji, gdy takim przepisem szczególnym jest art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.;

5) art. 210 § 4 w zw. z art. 235 O.p. poprzez zaniechania wskazania z jakich dowodów został wywiedziony wniosek, że stan faktyczny jest taki, jaki został przedstawiony w informacji podatnika o nieruchomościach;

6) art. 165 § 5 pkt 1 w zw. z art. 122 i 187 O.p. poprzez nie ustalenie czy organ pierwszej instancji przeprowadził dowody potwierdzające to, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie, a więc nie zbadanie czy organ pierwszej instancji miał podstawy do zastosowania art. 165 § 5 pkt 1 O.p.;

7) art. 210 § 5 O.p. poprzez uznanie, że złożenie przez skarżącego informacji o nieruchomościach jest równoznaczne ze złożeniem żądania wydania decyzji wymiarowej o treści określonej w decyzji organu pierwszej instancji w postępowaniu, które zostało wszczęte z urzędu;

8) art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że organ jest związany treścią ewidencji gruntów i budynków podczas, gdy ewidencja ta stanowi tylko jeden z dowodów, a zawarte w nim domniemane może być obalone przeciwdowodem;

9) art. 122 i art. 187 O.p. poprzez stwierdzenie, że dane zawarte w informacji podatnika o nieruchomościach nie są niezgodne ze stanem faktycznym, pomimo tego, że z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, by badał on zgodność tych informacji ze stanem faktycznym oraz nie uwzględnił tego, że organ pierwszej instancji nie zbadał w jaki sposób są wykorzystywane grunty i budynki;

10) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 122 i art. 187 O.p. poprzez nie uwzględnienie, ze organ pierwszej instancji nie zbadał czy części budynku zakwalifikowanego jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy i czy przedsiębiorca prowadzi w tej części budynku faktyczną działalność gospodarczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a).

Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Nadto wskazania wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonych granic sądowej kontroli zaskarżonego aktu Sąd władny jest oceniać tylko czynności procesowe organów podatkowych i rezultat tych czynności, których treść znajduje, w drodze zaskarżonego aktu, przełożenie na prawa i obowiązki adresata tego aktu.

W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione przez stronę zarzuty Sąd uznał za zasadne.

Z przepisu art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wynika zasada opodatkowania podatkiem od nieruchomości m.in. właścicieli nieruchomości (pkt 1).

W zakresie strony podmiotowej postępowania akta sprawy dają podstawy do stwierdzenia, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na skarżącym, jako właścicielu nieruchomości zabudowanej składającej się z działek gruntu o nr: [...] , [...] i [...] o łącznej powierzchni 2,2730 ha.

Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Przedmiotowa informacja, wbrew zarzutom skargi, stanowi deklarację podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 5 Op., co powoduje, iż w postępowaniu wymiarowym zastosowanie znajdzie przepis art. 21 § 5 O.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Organ podatkowy gdy wydaje decyzję opierając się na informacji złożonej przez podatnika, nie prowadzi postępowania podatkowego (art 165 § 5 O.p. w zw. z art 21 § 5 O.p.). Stosownie bowiem do art. 165 § 5 pkt 1 O.p. nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie.

Nie ulega wątpliwości, że przepis ten może mieć zastosowanie w sprawach o bezspornie ustalonym stanie faktycznym, niewymagającym przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jeżeli natomiast organ podatkowy ma wątpliwości co do stanu faktycznego i uzna za konieczne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, powinien odstąpić od zastosowania art. 165 § 5 pkt 1 O.p. i wszczęcie postępowania winno wiązać się z wydaniem i doręczeniem postanowienia.

Z akt sprawy wynika, iż skarżący jako właściciel nieruchomości zabudowanej będącej przedmiotem opodatkowania wywiązał się z obowiązku złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. "Informacja w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2013", złożona została w dniu 28 grudnia 2012 r.

W niniejszej sprawie organy podatkowe zaskarżone rozstrzygnięcie oparły o dane wykazane przez skarżącego w ww. deklaracji. Stanęły bowiem na stanowisku, że skoro od 2013 r., w którym Burmistrz Gminy M. wydał decyzję podatkową dla zadeklarowanych przez podatnika przedmiotów opodatkowania, nie uległ zmianie stan faktyczny (podatnik nie składał korekty złożonej informacji a przy tym dane zawarte w ww. informacji nie okazały się niezgodne ze stanem faktycznym), zaistniała prawna możliwość wydania zaskarżonej decyzji podatkowej w uproszczonym postępowaniu podatkowym.

W świetle przytoczonych regulacji prawnych stanowisko organów podatkowych w przedmiocie możliwości wydania decyzji wymiarowej w oparciu o złożoną deklarację (informację) uznać należy za prawidłowe, jednakże z zastrzeżeniem prawdziwości i prawidłowości ujawnionych w niej danych.

Stwierdzić należy, że w informacji złożonej w dniu 28 grudnia 2012 r. podatnik zadeklarował (oprócz gruntów o powierzchni 22730 m²) jako przedmiot opodatkowania - budynek mieszkalny oraz podstawę opodatkowania ogółem - 600 m² (rubryka E.2.1). Wątpliwości budzi sposób wypełnienia rubryki E.2, w szczególności rubryki E.2.2. oraz E.2.5. – w których nie zostały podane dane odpowiednio w poz. 53 oraz poz. 62, przy równoczesnym wypełnieniu odpowiednio poz. 55 oraz poz. 64. Analiza tak wypełnionej rubryki E.2 wskazuje, że podatnik wykazał powierzchnię budynku związanego z działalnością gospodarczą (120 m²) oraz powierzchnię pozostałą (200,00 m²) w ramach ogólnej powierzchni budynku mieszkalnego (600 m²).

Na taki przedmiot i podstawę opodatkowania w zaskarżonej decyzji wskazał organ odwoławczy, stwierdzając, że nieruchomość S. J. zgłoszona do opodatkowania obejmuje budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 600 m², część zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej – 120 m² oraz pomieszczenie gospodarcze – 200 m².

Natomiast organ pierwszej instancji do podstawy opodatkowania przyjął budynki mieszkalne powyżej 2,20 - 380,00 m², budynki związane z działalnością gospodarczą powyżej 2,20 - 120 m², pozostałe budynki powyżej 2,20 - 200,00 m² oraz budynki mieszkalne do 2,20 - 220,00 m², czyli o powierzchni ogółem 920 m². Organ pierwszej instancji uznał bowiem, że przedmiotem opodatkowania jest budynek mieszkalny, budynek związany z działalnością gospodarczą oraz pozostałe budynki.

Zatem organ pierwszej instancji wydał decyzję bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednakże określenie przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania (co do budynków) zdaje się być odmienne niż to zadeklarował skarżący w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, złożonej do organu w dniu 28 grudnia 2012 r.

Podkreślić należy, że prawidłowe ustalenie po pierwsze przedmiotu opodatkowania, a następnie prawidłowej powierzchni użytkowej budynku ma natomiast znaczenie przesądzające dla określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.i.o.l. stanowi ona podstawę opodatkowania.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy podatkowe dokonają stanowczych ustaleń w zakresie przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znalazło swoje oparcie w treści art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a.,