Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 28 stycznia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1676/24 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 września 2024 r. znak SKO.Z/4100/54/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz K. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Krakowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 13 lutego 2025 r., II SA/Kr 1676/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. sp.k. z/s w Krakowie (Spółka, inwestor) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (SKO lub Kolegium) z 30 września 2024 r. znak SKO.Z/4100/54/2024, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 11 marca 2024 r., znak: AU-01.7.7120.502.2023.MSK, po rozpatrzeniu wniosku K. sp. z o.o. sp. k. z/s w Krakowie ("inwestor", "strona", "skarżąca", "Spółka") z 7 lipca 2023 r. odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie. Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 77 § 1 w zw. z art. 218 § 2 i art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., K.p.a.).

W uzasadnieniu w/w postanowienia organ I instancji stwierdził, że postanowieniem z 13 lutego 2024 r. zwrócił się do inwestora o uzupełnienie braków, tj. o wskazanie przez projektanta mgr inż. arch. Ł.J. konkretnej funkcji budynku oraz funkcji lokali, jakie zostały zaprojektowane dla spornego budynku. W odpowiedzi wnioskodawca odmówił wskazania konkretnej funkcji budynku i lokali. Organ przywołał treść art. 2 ust. 1a ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2021, poz. 1048, Uwl) oraz § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022, poz. 1225, rozp. MI 2002). Stwierdził, że obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykluczają możliwość zaistnienia sytuacji, w której lokal użytkowy jest jednocześnie lokalem mieszkalnym, a zgodnie z projektem budowlanym w budynku kategorii XVII zaprojektowano 22 lokale o funkcji mieszkalnej. Zdaniem organu użycie nazwy obiektu w sposób, który w przepisach prawa występuje w innym znaczeniu niż wskazane przez inwestora, skutkowałoby brakiem konieczności spełnienia wszystkich wymaganych warunków wynikających z przepisów prawa. Zważając na naturę zaświadczenia, jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe.

2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 1676/24 kolejno wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki (PINB) decyzją nr 1328/2020 PINB z 16 listopada 2020 r. zatwierdził zamienny projekt budowlany pod ww. nazwą: budynek handlowo-usługowy o funkcji apartamentów mieszkalnych wraz z elementami zagospodarowania terenu oraz instalacjami wewnętrznymi; gazową, elektryczną, wodno-kanalizacyjną, c.o. i wentylacji mechanicznej i udzielił zamiennego pozwolenia na budowę ww. budynku (kategoria budynku XVII/XIII). Treść ww. decyzji została sprostowana postanowieniem z 18 stycznia 2022 r. prostującym z urzędu oczywistą omyłkę pisarską wskazując, że budynek ma być kategorii wyłącznie XVII (handlowo-usługowy). Na pierwszej stronie projektu stanowiącego załącznik do ww. decyzji z 16 listopada 2020 r. jako kategorię obiektu wskazano XVII, XIII (XVII - budynki handlu, gastronomii i usług jak: sklepy (...); XIII – pozostałe budynki mieszkalne). Zdaniem organu tym wskazaniem projektant określił, że projekt będzie dotyczył wymienionych funkcji i wyłącznie tych funkcji, bez możliwości dodawania innych, wymyślonych funkcji. Wnioskodawca nie udokumentował żadnej zmiany kategorii budowlanej ani zmiany sposobu użytkowania budynku. Kategoria XIII została usunięta z treści decyzji, ale nie z treści projektu budowlanego (22 na 23 lokale i ich pomieszczenia mają określoną funkcję – pozostała mieszkalna). Decyzja PINB z 15 marca 2023 r., znak: ROIK II.5121.203.2022.MPA o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na użytkowanie dotyczyła budynku handlowo-usługowego o funkcji apartamentów mieszkalnych wraz z elementami zagospodarowania terenu oraz instalacjami wewnętrznymi; gazową, elektryczną, wodno-kanalizacyjną, c.o. i wentylacji mechanicznej zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] [...] w Krakowie. Natomiast w postanowieniu PINB z 19 kwietnia 2023 r. organ ten wyjaśnił wątpliwości co do treści ww. decyzji, w pkt 5 wskazując, że ostateczna decyzja z 15 marca 2023 r. "determinuje przeznaczenie lokali o charakterze handlowo usługowym o funkcji apartamentów mieszkalnych".

2.3. W wyroku przywołano następnie, że zdaniem Prezydenta Miasta Krakowa wskazane w ww. postanowieniu przeznaczenie lokali jest sprzeczne ze wskazaną w pozwoleniu zamiennym kategorią budynku oraz obowiązującym prawem. Lokal użytkowy o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nie może mieć funkcji mieszkalnej. W załączonej do wniosku inwentaryzacji nie została określona funkcja lokalu. Funkcja pomieszczeń w lokalu nie jest spójna z tą, która została wskazana w pozwoleniu na budowę. Wnioskodawca, mimo prośby organu, nie wyjaśnił (w związku ze zmianą kategorii projektowanego budynku) jakie lokale miały znajdować się w budynku, organ więc nie może wydać zaświadczenia o samodzielności takiego lokalu. Organ I instancji podkreślił, że przed wydaniem zaświadczenia musi sprawdzić, czy ustanowienie odrębnej własności lokali następuje zgodnie z wymienionymi w art. 2 ust. 1a Uwl dokumentami. Tylko pełna zgodność pomiędzy wszystkimi etapami inwestycji budowlanej daje podstawę wydania zaświadczenia. W niniejszej sprawie – w jego przekonaniu - taka zgodność nie występuje. W szczególności Prezydent stwierdził niezgodność stanu przedstawionego w inwentaryzacji z 20 marca 2023 r. załączonej do niniejszego wniosku, zamiennego pozwolenia na budowę z 16 listopada 2020 r. i decyzji PINB z 15 marca 2023 r. z decyzją o warunkach zabudowy z 21 lipca 2006 r. nr AU-2/7331/1870/06 (decyzja wzt). Jego zdaniem pomieszczenia wchodzące w skład lokalu o funkcji: salon z aneksem kuchennym, sypialnia, łazienka czy garderoba jednoznacznie wskazują, że jest to lokal mieszkalny, a nie usługowy. Końcowo organ nadmienił, że 24 listopada 2023 r. wpłynęło pismo zawiadamiające, że Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Małopolskiej Izby Architektów wszczął w niniejszej sprawie (dotyczącej poświadczenia nieprawdy) postępowanie przewidziane ustawą o samorządach architektów i inżynierów budownictwa.

2.4. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Inwestor K. sp. z o.o. sp. k. z/s w Krakowie wniósł na ww. postanowienie Prezydenta z 11 marca 2024 r. zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do organu I instancji. Żaląca się strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 2 ust. 1a oraz art. 2 ust. 2 Uwl w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez niczym nieuzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu pomimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek niezbędnych do wydania takiego zaświadczenia;

- art. 218 § 2 w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie w zakresie przekraczającym kompetencje organu przekazane przez ustawodawcę w niniejszej sprawie poprzez żądanie przedłożenia oświadczenia projektanta dotyczącego funkcji lokalu w sytuacji, gdy brak ku temu było jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych;

- art. 218 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym przez Kolegium i na skutek tego, nieuzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu.

Powyższe zarzuty żaląca się omówiła w uzasadnieniu zażalenia.

2.5. Dalej w wyroku II SA/Kr 1676/24 przywołano, że Kolegium powołanym na wstępie postanowieniem z 30 września 2024 r., na podstawie art. 2 ust. 1a, ust. 2 i ust. 3 Uwl oraz art. 217 § 1 i § 2, art. 218 i art. 219 w zw. z art. 17 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z 11 marca 2024 r.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ II instancji wskazał, że w sprawie inwestor złożył ww. wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Do wniosku załączono m. in.:

- decyzję PINB z 15 marca 2023 r. o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego o funkcji apartamentów mieszkalnych (...),

- zaświadczenie PINB z 16 marca 2023 r. o ostateczności i prawomocności ww. decyzji z 15 marca 2023 r.,

- postanowienie PINB z 19 kwietnia 2023 r. o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści ww. decyzji.

Następnie do akt zostały załączone:

- decyzja PINB nr 1328/2020 z 16 listopada 2020 r. zatwierdzająca zamienny projekt budowlany pod ww. nazwą: budynek handlowo-usługowy o funkcji apartamentów mieszkalnych (...) i udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zawartych w ww. projekcie,

- zaświadczenie PINB z 17 listopada 2020 r. o ostateczności i prawomocności ww. decyzji z 16 listopada 2020 r.,

- decyzja PINB nr 1120/2021 z 8 września 20201 r. o przeniesieniu decyzji PINB z 16 listopada 2020 r. na K. sp. z o.o. Sp.k.,

- postanowienie nr 42/2022 PINB z 18 stycznia 2022 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z 16 listopada 2020 r.,

- decyzję nr AU-2/7331/1870/06 z 21 lipca 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku handlowo-usługowego wraz z wjazdem na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie,

- projekt architektoniczno-budowlany zamienny z "10.2020 r. (Egzemplarz: 2 T 1)",

- inwentaryzacja lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne w budynku przy ul. [...] [...] w Krakowie z maja 2023 r.

2.6. Dalej w wyroku przywołano, że Kolegium wskazało, iż postanowieniem z 7 września 2023 r., znak: AU-01.7.7120.504.2023.MSK, organ I instancji, po rozpoznaniu ww. wniosku, orzekł o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Kolegium postanowieniem z 14 grudnia 2023 r. znak: SKO.Z/4100/89/2023, uchyliło ww. postanowienie z 7 września 2023 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na przedwczesność rozstrzygnięcia. Wówczas Kolegium stwierdziło, że uzasadnienie ww. postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa nie pozwala na przyjęcie, że organ gminy rozpatrzył należycie cały materiał dowodowy. Po pierwsze, zakwestionowało możliwość odniesienia się jedynie do nazwy inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji PINB o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego, z pominięciem treści decyzji PINB z 15 marca 2023 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku handlowo-usługowego o funkcji apartamentów mieszkalnych (...) oraz postanowienia PINB z 19 kwietnia 2023 r. o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści ww. decyzji, decyzji PINB z 16 listopada 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, z którego wynika, że PINB sprawdził: 1) zgodność projektu budowlanego z ostateczną decyzją Prezydenta z 21 lipca 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy, 2) zgodność zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi: kompletność projektu budowlanego i posiadanie opinii, uzgodnień oraz pozwoleń, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 784). Po drugie, Kolegium wytknęło także, że przy dokonanej w uzasadnieniu ocenie opisu projektu budowlanego załączonego do decyzji o zamiennym pozwoleniu na budowę (w tym oświadczeń projektanta) i jego sprzeczności z decyzją, odmowa wydania zaświadczenia nie może opierać się na ogólnych rozważaniach organu i próbach kwestionowania legalności istniejących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego i o pozwoleniu na użytkowanie. Kolegium uznało za niedopuszczalne formułowanie przez organ luźnych dywagacji i poszukiwanie synonimów do użytych we wniosku sformułowań "apartament mieszkalny". Kolegium nie dopuściło też możliwości swobodnego wywodzenia przez organ o zasadności uznania budynku za budynek mieszkalny wielorodzinny, na podstawie podnoszonych sprzeczności w treści sprostowanej decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego w zakresie przyjętej tam kategorii budynku z niesprostowaną treścią zatwierdzonego projektu budowlanego stanowiącego integralną część pozwolenia na budowę. Kolegium, nie negując faktu istnienia takiej sprzeczności, uznało za nieuzasadnione czynienie przez organ na tej podstawie innych ustaleń co do przeznaczenia ww. budynku i przedmiotowego lokalu, niż to wynika z ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę i na użytkowanie budynku. Dalej, nie negując możliwości analizy treści decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany (w zakresie przypisania poszczególnym pomieszczeniom 22 lokali odpowiednich funkcji: sypialnia, salon z aneksem kuchennym, łazienka), w celu weryfikacji tożsamości danych ujawnionych w załączonej do wniosku inwentaryzacji (z których wynika, że te same pomieszczenia mają już inne funkcje: pomieszczenie usługowe, pomieszczenie socjalne, pomieszczenie sanitarne), Kolegium wytknęło organowi dalsze braki uzasadnienia z uwagi na brak wskazania z jakimi obowiązującymi przepisami zapisy zamiennego projektu budowlanego i ww. inwentaryzacji pozostają niezgodne oraz brak wskazania w uzasadnieniu na podstawie jakich czynności sprawdzających stwierdzono brak tej tożsamości.

2.7. Sąd pierwszej instancji ustalił następnie w wyroku, że Kolegium nie zgodziło się także z twierdzeniami organu I instancji, wedle których PINB nie był uprawniony do weryfikacji projektu budowlanego z decyzją wzt. Kolegium stwierdziło też, że wbrew ustaleniom organu I instancji decyzja o warunkach zabudowy z 21 lipca 2006 r. nie określiła w swej treści kategorii obiektu budowlanego. Przy czym z jej załącznika nr 1 wynika, że ustalono wówczas jako rodzaj inwestycji zabudowę usługową, ale nie doprecyzowano, jakie usługi w ramach inwestycji planował realizować inwestor w tym budynku, oraz czy wnioskodawca określił je we wniosku o wydanie decyzji wzt. Kolegium uznało konieczność ustalenia tej okoliczności w celu stwierdzenia, czy także na tym pierwszym etapie procesu inwestycyjnego możliwym jest stwierdzenie, że usługi w postaci najmu apartamentów, o których mowa we wniosku, mogą stanowić o mieszkalnym charakterze budynku, w którym te lokale zaprojektowano, czy też o jego przeznaczeniu innym niż mieszkalny. Kolegium wskazało, że gdyby po zbadaniu aktów wydanych dla ww. inwestycji okazało się, że zachodzą różnice w określeniu przeznaczenia tych usług, to wówczas organ byłby zobowiązany do odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Zaświadczenie może być bowiem wydane wyłącznie w przypadku stwierdzenia zgodności ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu z treścią decyzji o warunkach zabudowy lub planu miejscowego - tu decyzji wzt.

2.8. Po ponownym zapoznaniu się z całością akt w sprawie Kolegium stwierdziło, że zaskarżone zażaleniem postanowienie organu I instancji z 11 marca 2024 r. jest zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Przywołało i wyjaśniło treść art. 141 § 1, art. 217-219, art. 127 § 2, art. 144 i art. 17 § 1 K.p.a., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i podkreślając, że zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór co do ich występowania w konkretnym wypadku. Kolegium przywołało i wyjaśniło treść art. 2 Uwl podkreślając, że wprowadzony w tym przepisie podział lokali na mieszkalne oraz na lokale przeznaczone na cele inne niż mieszkalne ma charakter dychotomicznego i rozdzielnego.

Organ II instancji wskazał, że od daty wprowadzenia obecnego brzmienia art. 2 ust. 3 Uwl, czyli od 23 sierpnia 2018 r., obowiązkiem starosty przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokali jest zbadanie, czy na podstawie posiadanych dokumentów (wiedzy organu) można stwierdzić, że lokal po pierwsze spełnia techniczne warunki samodzielności (art. 2 ust. 2), a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 1a).

Mimo zatem, że w oparciu o ten przepis zaświadczenie starosty polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - to odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 K.p.a., opiera się najczęściej na określeniu spełnienia przez lokal ww. ustawowych cech nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu (rejestru, baz danych), lecz przede wszystkim na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Badanie, czy lokal spełnia wymogi samodzielności i czy może być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem odbywać się musi zatem przede wszystkim na podstawie dokumentacji architektoniczno-budowlanej przedłożonej przez wnioskodawcę wraz z pozwoleniem na użytkowanie oraz uwzględnieniem przepisów uPb, w tym w szczególności przepisów wykonawczych do tej ustawy, a to rozporządzenia wt.

2.9. W wyroku przywołano również, że Kolegium zwróciło uwagę na redakcję art. 2 ust. 1a Uwl wskazując, że w przepisie tym wymieniając decyzje, w oparciu o które należy badać zgodność przeznaczenia lokalu przed wydaniem zaświadczenia, posłużono się spójnikiem "i" nadając im równorzędną rangę. Ustawodawca w ten sposób uwzględnił oczywiste zależności pomiędzy kolejnymi aktami administracyjnymi, jakie wydawane są w procesie inwestycyjnym. Decyzja o pozwoleniu na budowę musi być wydana po stwierdzeniu zgodności z decyzją wzt (w sytuacji braku planu miejscowego), z kolei realizacja inwestycji stosownie do postanowień pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego podlega weryfikacji w decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. W odniesieniu do inwestycji realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę zawsze wymagane jest albo uzyskanie pozwolenia na użytkowanie albo zawiadomienie o zakończeniu budowy, w ramach których dokonywana jest przede wszystkim kontrola zgodność realizacji inwestycji z projektem budowy zatwierdzonym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Gdyby wolą ustawodawcy było oparcie się wyłącznie na końcowym dokumencie w postaci pozwolenia na użytkowanie, to znalazłoby to wyraz w odpowiednim, odmiennym od obecnego uregulowaniu. Taki stan rzeczy prowadzi do wniosku, że starosta - jakkolwiek niewątpliwie jest związany wydanymi decyzjami - to jednak uprawniony jest do samodzielnego ustalenia, czy objęty wnioskiem lokal powstał w zgodzie ze wszystkimi aktami określonymi w art. 2 ust. 1a Uwl, a nie tylko ostatnio wydanym pozwoleniem na użytkowanie. Sens omawianej regulacji sprowadza się do ograniczenia nadużywania instytucji odrębnej własności lokali i obchodzenia kolejnych przepisów regulujących sposób dopuszczalnej zabudowy. Chodzi tu zatem o zgodność lokalu ze wszystkimi ww. aktami administracyjnymi, które w konsekwencji ich równorzędnego traktowania przez ustawodawcę - jako elementów jednego globalnego procesu inwestycyjnego, muszą ponadto pozostawać względem siebie spójne merytorycznie, tj. musi zachodzić także między nimi pełna zgodność. Tylko wówczas zrealizowany zostanie ww. cel regulacji art. 2 ust. 1a Uwl, tj. zabezpieczenie interesów przyszłych nabywców lokali objętych zaświadczeniem o samodzielności lokali, gdy stwierdzone zostanie w sposób bezsprzeczny, że ich przeznaczenie pozostaje zgodne zarówno z ustaleniami z zakresu planowania przestrzennego, warunkami technicznymi, prawem budowlanym, pozwoleniem na budowę. Zgodność objętych wnioskiem lokali z ww. aktami administracyjnymi, jak również wzajemna spójność tych aktów jako równoważnych elementów jednego procesu inwestycyjnego którego produktem stał się m.in. objęty wnioskiem lokal, musi być bezsporna i nie budzić wątpliwości. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych.

2.10. Sąd pierwszej instancji przytoczył następnie, że Kolegium stwierdziło, iż wyniki prowadzonego ponownie przez organ I instancji postępowania, uzupełnione ponadto czynnościami Kolegium w postępowaniu zażaleniowym, nie dają podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Przeprowadzona przez organ I instancji ponowna analiza zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, potwierdza istnienie sprzeczności między treścią wniosku, załączoną doń inwentaryzacją a przedstawionymi do akt sprawy aktami administracyjnymi. Zauważone i omówione obecnie szeroko przez organ I instancji niespójności w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy implikują powstanie sporu, który nie poddaje się rozstrzyganiu w niniejszym postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Kwestią sporną okazała się legalność określonego we wniosku lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne [...] w budynku handlowo-usługowym o funkcji apartamentów rozumiana jako zgodność z aktami administracyjnymi wymienionymi w art. 2 ust. 1a Uwl.

Kolegium podtrzymało swoje wcześniejsze poglądy, że niewystarczające dla tej oceny było uprzednie powoływanie się przez organ I instancji na zachodzące rozbieżności w nazewnictwie użytym kolejno w decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji PINB o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego z pominięciem innych aktów administracyjnych, w tym m.in. pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego o funkcji apartamentów mieszkalnych. Podobnie za niedopuszczalną uznało Kolegium próbę kwestionowania przez organ legalności ww. aktów administracyjnych.

Kolegium przyznało rację organowi I instancji, że zachodzą tutaj istotne wewnętrzne sprzeczności w ww. decyzji, które mogą rodzić uzasadnione wątpliwości co do zgodności zrealizowanych na jej podstawie lokali (w tym lokalu [...]) z właściwymi przepisami prawa budowlanego. Pomieszczenia wchodzące w skład lokalu o funkcji: salon z aneksem kuchennym, sypialnia, łazienka, garderoba jednoznaczne wskazują, że są to lokale mające służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkalnych, a nie innych niż mieszkalne. Na etapie inwestycyjnym wydawania pozwolenia zamiennego zmiana kategorii budynku powinna zostać również uwzględniona w projekcie budowlanym, w opisach i na rysunkach, czego nie uczyniono. Zdaniem organu II instancji obecna treść ww. decyzji budzi uzasadnione wątpliwości, czy ww. lokal ze względu na przywoływany przez stronę fakt pozostawania w budynku o funkcji usługowej może być zakwalifikowany do lokali o przeznaczeniu innym mieszkalne w sytuacji, gdy projekt zamienny przyznaje budynkowi, w którym znajduje się ww. lokal, także przeznaczenie budynku mieszkalnego wg kategorii XIII. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, że nie jest to jedyna sprzeczność między częścią dyspozytywną decyzji z 16 listopada 2020 r. a treścią ww. projektu budowlanego zamiennego. W pkt. 12 projektu pt.: spełnienie wymagań określonych przepisami p.poż. w § 271-273 rozporządzenia wt - projektant zalicza do kategorii ZL III, ZL V zagrożenia ludzi przedmiotowy budynek przypisując mu rodzaj "budynku wielorodzinnego". Rozbieżności te, zdaniem organu II instancji, powodują jednocześnie brak możliwości potwierdzenia, że ww. decyzja o zamiennym pozwoleniu na budowę w pełni realizuje wymóg zgodności z zapisami wydanej uprzednio decyzji WZ, która dla działki, na której zlokalizowane miało być ww. zamierzenie, przewidywała możliwość realizacji zabudowy usługowej. Jeśli zaś do realizacji ww. budynku doszło w oparciu o ww. projekt budowlany zamienny, gdzie ww. obiektowi przyznaje się także kategorię budynku mieszkalnego, to uzasadnione pozostały wątpliwości co do niesprzeczności obu wyżej opisanych aktów administracyjnych. O ile rację ma żaląca się, że błędnie organ I instancji przyjął, że przewidziany w ustawie prawo budowlane katalog wymienionych usług w obrębie kategorii XVII ma charakter zamkniętego, to jednak zdaniem Kolegium nie można stwierdzić, że istnieje zupełna dowolność w kwalifikacji rodzajów usług do tej kategorii. Zastosowane w tej normie słowo "jak" jest elementem porównania, czyli takiego zestawienia pojęć, które wskazuje na ich wzajemne podobieństwo. Użyte więc przy tym wyliczeniu słowo "jak" oznacza możliwość przypisania do tej kategorii, takiego rodzaju usług, które swym charakterem wykazują podobieństwo do usług tam wyliczonych. Powoływanie się przez stronę na istnienie w tym zakresie dowolności kwalifikacji usług, nie uzasadnia poprawności jej argumentacji, że wykazywane niespójności w całej treści ww. decyzji o pozwoleniu zamiennym nie mają znaczenia dla możliwości oceny funkcji budynku i przeznaczenia lokali w tym budynku.

2.11. Podsumowując, Kolegium nie podważając legalności omawianych aktów administracyjnych stwierdziło, że przeprowadzone w sprawie badanie dokumentów wykazało brak pełnej zgodności między poszczególnymi aktami administracyjnymi. Samo stwierdzenie takiej niezgodności, zgodnie z przedstawionymi wyżej poglądami orzeczniczymi, uniemożliwiać ma wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu.

3.1. Inwestor wniósł na ww. postanowienie SKO skargę do WSA w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 1a w zw. z art. 2 ust. 2 Uwl poprzez niczym nieuzasadnione przyjęcie, iż w niniejszym stanie faktycznym nie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do uznania lokalu za samodzielny i w konsekwencji, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 218 § 2 w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie w zakresie przekraczającym kompetencje organu przekazane przez ustawodawcę, przejawiające się poprzez:

- powoływanie się na okoliczność braku akt postępowania w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jako przesłankę uniemożliwiającą wydanie stosownego zaświadczenia, w sytuacji gdy organ winien oprzeć się jedynie na wniosku i ostatecznych decyzjach administracyjnych (w tym ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy), a nie aktach dotyczących wydanych w sprawie inwestycji rozstrzygnięć,

- merytoryczną ocenę, wydanych w toku postępowania ostatecznych rozstrzygnięć innych organów administracji, w tym w szczególności postanowienia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej,

- błędne i niczym nieuzasadnione przyjęcie, iż mamy do czynienia z jakimkolwiek sporem, który to miałby być rozstrzygnięty poprzez wydanie przedmiotowego zaświadczenia;

2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez niczym nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z naruszeniem zasady dwuinstancyjności polegające na pozytywnym rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu i powołaniu się na okoliczności nierozpatrzone w żadnej mierze przez organ I instancji, co wykluczyło możliwość podważenia ich na etapie zażalenia;

3) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równego traktowania wobec prawa, co w konsekwencji doprowadziło do stawiania w tożsamej pozycji inwestora nie legitymującego się ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie co z kolei narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej.

3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i odnosząc się do zarzutów skargi. W szczególności Kolegium podkreśliło, że głównym i podstawowym powodem postanowień obu instancji był brak wzajemnej spójności kolejnych aktów - elementów procesu inwestycyjnego, którego produktem stał się m.in. objęty wnioskiem lokal.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę uwzględnił.

4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że jak słusznie podniosła skarżąca, z żadnych przepisów nie wynika, by apartament mieszkalny nie mógł stanowić lokalu usługowego. Z § 3 pkt 14 rozp. MI 2002 nie wynika wprost, by lokal użytkowy nie mógł stanowić apartamentu mieszkalnego, a jedynie, że nie może on stanowić "mieszkania". W niniejszej sprawie sąd wojewódzki nie może oceniać ostatecznego i prawomocnego postanowienia PINB z 18 stycznia 2022 r. prostującego kategorię spornego budynku z XVII/XIII na XVII, choć dokonanie sprostowania jednej z kluczowych spornych kwestii dotyczącej badanej inwestycji, w szczególności wobec pozostawienia w dokumentacji projektowej również drugiej z kategorii – XIII (strona tytułowa projektu budowlanego zamiennego – s. 24 akt adm.), z pewnością może budzić pewne wątpliwości.

4.3. Zdaniem WSA w Krakowie wybudowany budynek jest zgodny z decyzją WZ (ma przeznaczenie mieszczące się w zakresie wyznaczonym treścią tej decyzji, która jest dość ogólna), jest zgodny z pozwoleniem na budowę, zgodny z pozwoleniem na użytkowanie, przedmiotowy lokal [...] jest wydzielony trwałymi ścianami i posiada niezbędne pomieszczenia pomocnicze.

4.4. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził natomiast naruszenia zasady dwuinstancyjności, bowiem zgodnie z art. 15 K.p.a. Kolegium przeprowadziło powtórne, merytoryczne rozpoznanie sprawy, a nie ograniczyło się do kontroli zaskarżonego postanowienia.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło SKO w Krakowie – reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.

5.2. Opierając tę skargę na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 2 ust. 1a w zw. z art. 2 ust. 1 Uwl poprzez ich błędną wykładnię, które doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 217 § 2 pkt 1 i art. 219 K.p.a. (Dz. U. 2024, poz. 572 ze zm.) polegające na przyjęciu, że istnieją podstawy do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie z uwagi na jego zgodność z decyzją wzt, pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie - podczas gdy dokumenty ten nie pozwalają potwierdzić samodzielności przedmiotowego lokalu z uwagi na występujące między nimi i potwierdzone przez sąd rozbieżności, które budzą wątpliwości co do funkcji tego lokalu, co wyłącza możliwość wydania zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony;

II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżone postanowienie kolegium i organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego - podczas, gdy w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia tego naruszenia i sąd nie wskazał w wyroku, który konkretnie przepis prawa materialnego organy administracyjne naruszyły;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa polegające na wskazaniu tego przepisu jako podstawy prawnej orzeczenia - podczas, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji nie wskazał, na czym polegało naruszenie przez organ przepisów postępowania i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez uznanie, że brak było podstaw do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści – podczas gdy sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku potwierdził wystąpienie wątpliwości co do jednej z kluczowych kwestii dotyczących badanej inwestycji i funkcji ww. lokalu (w kontekście w szczególności przyznania budynkowi, w którym znajduje się ww. lokal, w projekcie zamiennym także przeznaczenie budynku mieszkalnego wg kategorii XIII), które powodują brak możliwości potwierdzenia, że decyzja o zamiennym pozwoleniu na budowę w pełni realizuje wymóg zgodności z zapisami wydanej uprzednio decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przewidującej dla działki, na której zlokalizowane miało być ww. zamierzenie, możliwość realizacji zabudowy usługowej, co w konsekwencji prowadzi do prawidłowo wywiedzionego przez organy administracyjne stwierdzenia, że nie można wydać zaświadczenia żądanej treści;

4) art. 141 § 4 Ppsa poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku sprzecznych ze sobą ustaleń i poglądów sądu poprzez uchylenie postanowienia Kolegium i postanowienia poprzedzającego organu I instancji i jednoczesne potwierdzenie słuszności stanowiska Kolegium, że w okolicznościach prawnych i faktycznych niniejszej sprawy, brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności ww. lokalu;

5.3. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie;

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym wpisu sądowego, opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku,

1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym wpisu sądowego, opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 Ppsa strona skarżąca kasacyjnie oświadcza, że zrzeka się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 Ppsa.

5.4. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu WSA w Krakowie błędnie uznał, że wyliczone przez organy nieścisłości w zatwierdzonym projekcie zamiennym nie mogą być samoistną przyczyną odmowy wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć tam sformułowane podstawy kasacyjne.

5.5. W odpowiedzi inwestora na skargę kasacyjną wniesiono o:

1) oddalenie w całości skargi kasacyjnej od zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie,

2) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, nie wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

3) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

Zdaniem inwestora żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku wskazania konkretnej funkcji w ramach ogólnego przeznaczenia (np. handlowo-usługowego). Argumentację inwestora dodatkowo potwierdzać ma niebudząca okoliczność (nie kwestionowana także przez samego skarżącego kasacyjnie), że katalog funkcji w ramach danej kategorii pozostaje otwarty i nie ma charakteru enumeratywnego, a zatem wskazywanie tej konkretnej funkcji już na etapie decyzji wzt jest niczym nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.

W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy.

6.2. Zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa, które sąd pierwszej instancji zastosował uwzględniając skargę, tylko wtedy okazałyby się usprawiedliwione, gdyby skuteczne okazać miałyby się zarzuty naruszenia innych przepisów, które wyłuszczono w podstawach kasacyjnych. Przywołane powyżej przepisy Ppsa mają bowiem charakter wynikowy, stanowiąc podstawy orzekania przez sąd administracyjne w sprawie ze skargi m. in. na postanowienie, a taki rodzaj aktu był przedmiotem zaskarżenia. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem mają charakter ogólny i wynikowym, określając przypadki, w których skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżone postanowienie w całości lub w części), jeśli dopatrzy się – odpowiednio naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa) lub dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa, skoro w tej sprawie skargę uwzględniono uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, a nie oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, powinna wykazać brak naruszenia przepisów, którym – w ocenie sądu pierwszej instancji miał uchybić w oznaczonym stopniu zaskarżony organ, a które to uchybienia miał wadliwie uznać sąd pierwszej instancji, orzekając jak w pkt I sentencji wyroku, zamiast oddalić skargę.

6.3. Bezpodstawny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Nie sposób jest bowiem zgodzić się z Kolegium, że sąd pierwszej instancji dokonał sprzecznych ze sobą ustaleń poglądów odnoszących się do kwestii rodzaju usług w budynku oraz przyznanej mu decyzjami na kolejnych etapach inwestycyjnych kategorii. W tym aspekcie należy bowiem przede wszystkim zaznaczyć, że powołany przez skarżący kasacyjnie organ jako naruszony art. 141 § 4 Ppsa określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, w związku z czym poprzez jego pryzmat nie można oceniać poprawności i zasadności przedstawionej przez sąd oceny prawnej konkretnego zagadnienia. Do tego zaś zmierza strona skarżąca kasacyjnie, wobec czego przedmiotowy zarzut, nieodnoszący się do problematyki uregulowanej w art. 141 § 4 Ppsa, nie mógł zostać uwzględniony.

6.4. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1a w zw. z art. 2 ust. 1 Uwl poprzez ich błędną wykładnię, które doprowadzić miało do niewłaściwego zastosowania art. 217 § 2 pkt 1 i art. 219 K.p.a.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepis art. 2 ust. 1 Uwl wskazuje, iż zarówno samodzielny lokal mieszkalny, jak i samodzielny lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Przepis ten nie wprowadza kryteriów materialnych lub funkcjonalnych dotyczących cech lokalu, innych niż wynikające z art. 2 ust. 1a tej ustawy, który wprowadza wymóg zgodności ustanowienia odrębnej własności lokalu z ustaleniami aktów planistycznych oraz decyzjami wydanymi w toku procesu inwestycyjno-budowlanego, w szczególności z pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie. Jego treść nie stanowi zatem samodzielnej podstawy do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Po drugie, w niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy lokal został zrealizowany zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, zamiennym pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie. Organy administracji nie wykazały, aby którekolwiek z tych rozstrzygnięć zostało wydane z naruszeniem prawa, lub zostało skutecznie wzruszone w przewidzianym prawem trybie. Tym samym spełniony został wymóg zgodności, o którym mowa w art. 2 ust. 1a Uwl.

6.5. Błędne jest stanowisko skarżącego kasacyjnie, jakoby decyzja o warunkach zabudowy przewidująca realizację zabudowy usługowej wykluczała możliwość wydzielenia samodzielnego lokalu niemieszkalnego o funkcji określanej jako "apartamentów mieszkalnych", jak to konsekwentnie używane było przez inwestora i projektanta. Nie jest rolą Sądu dokonywanie w niniejszym postępowaniu oceny intencji inwestora w posługiwaniu się tym zwrotem. Kluczowe w sprawie jest bowiem ustalenie, jakie jest w decyzji rzeczywiste przeznaczenie lokalu i budynku. Nadto, pojęcie zabudowy usługowej nie jest tożsame z zakazem realizacji lokali o funkcji "apartamentów mieszkalnych", w szczególności gdy funkcja ta pozostaje związana z działalnością usługową. Decyzja o warunkach zabudowy nie posługuje się pojęciem "mieszkania", ani nie wprowadza ograniczeń, które uniemożliwiałyby realizację lokali o takim standardzie użytkowym. Co więcej, jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji w treści ww. decyzji wzt mowa jest o zamierzeniu inwestycyjnym pn.: "Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z wjazdem na działkach nr [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie", a w załączniku nr 1 do tejże decyzji mowa jest o zabudowie usługowej. Skoro skarżący kasacyjnie przyznał rację inwestorowi, że wyliczenie o którym mowa przy kategorii XVII budynków ma jedynie charakter przykładowy i w żadnej mierze nie stanowi katalogu zamkniętego, to badanie konkretnej funkcji pozostaje bezcelowe, albowiem – jak słusznie wywodzi inwestor w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną – każda funkcja usługowa mieści się w zakresie określonym w decyzji wzt. Brak jest zatem podstaw, by twierdzić, że wyodrębnienie lokalu usługowego – niemieszkalnego, mogłoby być sprzeczne z tak określoną funkcją usługową lokalu i handlowo-usługową budynku. Dodatkowo w decyzji zatwierdzającej pozwolenie zamienne mowa jest o "23 lokalach handlowo-usługowych". W żadnym miejscu tej decyzji (w przeciwieństwie do części dokumentacji architektoniczno-budowlanej) nie ma wprost mowy o lokalach mieszkalnych.

6.6. Trafnie sąd I instancji wskazał, że z § 3 pkt 14 rozp. MI 2002 nie wynika zakaz kwalifikowania lokalu użytkowego jako apartamentu, a jedynie brak możliwości uznania go za "mieszkanie" w rozumieniu tego aktu. Brak jest przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które wyłączałyby możliwość uznania lokalu niemieszkalnego, spełniającego przesłanki samodzielności określone w art. 2 ust. 2 Uwl za lokal o standardzie "apartamentu".

Nadto, należy mieć na względzie przede wszystkim to, że jak słusznie zauważył WSA w Krakowie, wniosek skarżącej z 6 lipca 2023 r. nie dotyczył wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu usługowego o przeznaczeniu mieszkalnym (apartamenty mieszkalne), jak wskazywały w uzasadnieniach postanowień organy, a wprost lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, co jest zgodne z przedstawioną do wniosku dokumentacją i treścią ostatecznych decyzji.

Z kolei fakt sprostowania oczywistej omyłki postanowieniem PINB przesądza – wbrew twierdzenia skarżącego kasacyjnie - o rzeczywistym przeznaczeniu planowanej inwestycji. Oczywistym jest, że organ nie może prostować elementów decyzji (załączników) które nie są jego wytworem. Niemniej jednak w ocenie Sądu sprostowanie te determinuje całą treść decyzji.

6.7. W takiej sytuacji, skoro organy w toku orzekania zobligowane były (wobec spełnienia przez inwestora wszystkich przesłanek ustawowych) do wydania zaświadczenia żądanej treści, czego nie uczyniły, tym samym naruszyły art. 2 ust. 1a w zw. z art. 2 ust. 1 Uwl.

6.8. Z tych wszystkich powodów chybiony okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 219 K.p.a., mający charakter wyłączenie proceduralny i określający jedynie formę odmowy wydania zaświadczenia oraz przysługujący tu środek odwoławczy. Skarżący kasacyjnie nie wykazał bowiem, aby w sprawie doszło do jakiegokolwiek uchybienia w tym zakresie.

Nie dopuścił się w rezultacie sąd pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa.

7.1. Skoro zaskarżony wyrok odpowiadał prawu, to skarga kasacyjna podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.

7.2. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.