Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).

Pismem z dnia 28 września 2020 r. A w W. (dalej zwane A) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 października 2020 r. wezwano A do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która podpisała skargę lub ewentualnie odpis takiego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

W dniu 9 listopada 2020 r. przesyłkę zawierającą opisane wezwanie złożono w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. W dniu 17 listopada 2020 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne, a w dniu 25 listopada 2020 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że nie została podjęta w terminie.

Do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnił opisanych braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. i art. 29 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli więc czynnością tą jest złożenie pisma, to powinność ta aktualizuje się z chwilą jego wniesienia. Nie ulega wątpliwości, że spełnienie omawianego wymogu w takim przypadku jest niezbędne do zweryfikowania, czy osoba, która pismo podpisała, była do tego upoważniona. W rezultacie niewykazanie takiego umocowania wspomnianą weryfikację czyni niemożliwą i stanowi przeszkodę do nadania pismu biegu.

Na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie uzupełni jej braków formalnych. Jednocześnie, odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Art. 49 § 1 p.p.s.a. wskazuję, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie, z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.

Zdarzeniem inicjującym terminu siedmiodniowy, zakreślony do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu od skargi jest doręczenie wezwań adresatowi. W niniejszej sprawie należało je uznać za dokonane z upływem dnia 1 grudnia 2020 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia organowi uprawnionemu do ich reprezentowania przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym, jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

W rozpatrywanym przypadku o wykonaniu czynności z art. 73 § 1-3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz kopercie, w której ją wysłano. Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 9 listopada 2020 r., powtórnie – w dniu 17 listopada 2020 r., a w dniu 25 listopada 2020 r. została zwrócona, jako niepodjęta w terminie. W związku z uznaniem zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2020 r. skutecznego doręczenia tej przesyłki z dniem 1 grudnia 2020 r., uznać należy, że ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi był 8 grudnia 2020 r., a ponieważ termin ten upłynął bezskutecznie, skargę należało odrzucić.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od przedmiotowej skargi.