Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Przedmiotem skargi H. W. ("skarżąca") jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] , wydane w następującym stanie sprawy.

Pismem z 18 stycznia 2017 r. S. W. wniósł o unieważnienie pozwolenia na budowę wydanego dla firmy [...]. Pismem z 1 lutego 2017 r. Wojewoda [...] wezwał wnoszącego o sprecyzowanie podania m.in. poprzez wskazanie jakiej decyzji dotyczy i w jakim trybie postępowanie ma być prowadzone. Następnie, Wojewoda [...] postanowieniem z [...] marca 2017 r., po rozpatrzeniu ww. podania z 18 stycznia 2017 r., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. Na skutek zażalenia S. W., postanowieniem z [...] maja 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. postanowienie z [...] marca 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ ten podniósł, że brak wskazania treści żądania, podobnie jak i inne braki formalne, w żadnym wypadku nie może być podstawą do odmowy wszczęcia postępowania. Dalej, Wojewoda [...] pismem z 22 maja 2017 r. ponownie wezwał S. W. o sprecyzowanie ww. podania z 18 stycznia 2017 r., pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania. Wobec niewykonania tego wezwania, pismem z 12 czerwca 2017 r. Wojewoda [...] pozostawił podanie S. W. z 18 stycznia 2017 r. bez rozpoznania.

Pismem z 14 czerwca 2017 r. (data wpływu do organu), S. W. działając w imieniu H. W. wniósł "o wznowienie postępowania i unieważnienie decyzji, o której mowa w piśmie z 12 czerwca 2017 r." (tj. w zawiadomieniu Wojewody [...] o pozostawieniu wcześniejszego podania tej osoby bez rozpoznania). Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., "k.p.a."), w związku z wnioskiem S. W. z 18 stycznia 2017 r., odmówił wznowienia postępowania. GINB postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. W., uchylił ww. postanowienie z [...] czerwca 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

I dalej, pismem z [...] września 2017 r., znak: [...] , Wojewoda [...] działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał S. W. do sprecyzowania podania z 14 czerwca 2017 r. m.in. o wskazanie jakiej decyzji dotyczy, a także o wskazanie czy stanowi wniosek o stwierdzenie nieważności. W odpowiedzi, pismem z 8 września 2017 r., S. W. sprecyzował podanie wniesione w imieniu H. W. i wyjaśnił, że ww. żądanie dotyczy m.in. stwierdzenia nieważności czterech decyzji (określonych co do znaku i daty wydania), w tym z [...] października 2013 r. nr [...] .

Kwestionowaną decyzją z [...] października 2013 r., Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą wartownię, drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, sieci zewnętrzne wewnątrzzakładowe, zbiornik retencyjny, dwa zbiorniki gazu LPG, pompownię i zbiornik p.poż. oraz wewnętrzną instalację gazu w budynku hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową, na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położnych w miejscowości [...], gmina [...].

Postanowieniem z [...] października 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, na wniosek skarżącej reprezentowanej przez S. W., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] października 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał na decyzję własną z [...] stycznia 2016 r., utrzymaną w mocy decyzją GINB z [...] kwietnia 2016 r. o umorzeniu postępowania z wniosku skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę (z uwagi na jego zainicjowanie przez osobę nieuprawnioną), co uniemożliwia -jak stwierdził- ponowne uruchomienie postępowania w tym samym przedmiocie; ewentualne rozstrzygnięcie merytoryczne dotknięte byłoby bowiem wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem (wskazanym na wstępie) z [...] grudnia 2017 r., utrzymał w mocy to postanowienie.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.).

Z kolei pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a., i na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego. Natomiast "mieć interes prawny" oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2017 r. poz. 1332), który jako przepis szczególny względem przywołanego art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, który został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

W ocenie GINB analiza akt przedmiotowej sprawy wskazała, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji organu stopnia podstawowego. Część działek, będących własnością skarżącej, graniczy z działką inwestycyjną i jest oddalona od przedmiotowej inwestycji o ponad 525 m, a reszta działek skarżącej jest usytuowana w dalszych odległościach od kwestionowanej inwestycji.

Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja nie powoduje prawnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania działek skarżącej, które zresztą, zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w ogóle nie mogą być zabudowane. Organ powołał się w tej kwestii na postanowienia uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych w [...], w rejonie drogi krajowej nr [...], tj. na § 4 ust. 5 pkt 3 i 4 tej uchwały.

Dodał dalej, że nieruchomości należące do skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422).

Organ stwierdził też, że sama skarżąca również nie wskazała swego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu stopnia podstawowego, tj. nie wykazała, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należących doń nieruchomości, będzie niedopuszczalny (w świetle przepisów prawa) wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia.

GINB podkreślił następnie, że przymiot strony skarżącej w kwestionowaniu ww. decyzji organu stopnia podstawowego podlegał już badaniu w ramach wszczętego postępowania nieważnościowego. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], umarzającą, wszczęte na wniosek skarżącej, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] października 2013 r., nr [...], znak: [...]. Prawomocnym wyrokiem z [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1182/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na ww. decyzję GINB.

Organ odwoławczy dodał przy tym, że w jego ocenie okoliczność prawomocnego orzeczenia w przedmiocie nieposiadania przez skarżącą interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji Starosty [...] nie stanowi przesłanki do odmowy wszczęcia kolejnego postępowania na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (tzw. powaga rzeczy osądzonej), jak to wskazał Wojewoda [...]. Mając jednakże na uwadze okoliczności sprawy (stan faktyczny identyczny jak w sprawie zakończonej ww. wyrokiem z 21 kwietnia 2017 r. oraz znaczne odległości dzielące działki skarżącej od nieruchomości inwestycyjnych) GINB uznał, że powyższe naruszenie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Na postanowienie GINB z [...] grudnia 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. W.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2017 r., znak: [...], o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącej, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę hali usługowo-magazynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Powyższe rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 61a § 1 w zw. art. 157 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wobec stwierdzenia braku interesu prawnego skarżącej do kwestionowania decyzji Starosty [...] z [...] października 2013 r.

Zdaniem Sądu, ocena ta jest prawidłowa, nadto – w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadniała zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a.

I tak, zważyć trzeba, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle tej regulacji utrwalił się pogląd, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego z przyczyny podmiotowej może nastąpić tylko wówczas, gdy oczywistym jest, że osoba która występuje z żądaniem wszczęcia postępowania nie może być uznana za stronę tego postępowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3484/15, "Właściwe rozumienie art. 61a § 1 k.p.a. oznacza, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w tym trybie jest dopuszczalna w przypadku, gdy brak przymiotu strony u wnioskodawcy jest oczywisty. Przy czym, warunek oczywistości braku przymiotu strony u wnoszącego podanie jest spełniony, jeżeli wynika już z podania o wszczęcie postępowania lub okoliczność ta została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej, np. dotyczących interpretacji przepisów, z których wnoszący podanie wywodzi swoją legitymację procesową." W ocenie Sądu, taka też oczywista sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Z uwagi na to, że wniosek skarżącej dotyczył decyzji wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, interes prawny skarżącej należało rozważyć z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zawężającego pojęcie strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyjaśnić jednocześnie trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez pojęcie obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Uwzględniając ww. przepisy, prawidłowo przyjęto, że skarżąca nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego; nie jest bowiem właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Co przy tym istotne, kwestię tę, w okolicznościach niniejszej sprawy, należało uznać za oczywistą, czy inaczej: nie wymagającą uruchomienia postępowania i gromadzenia czy analizy dowodów, albowiem z wcześniejszego podania skarżącej zawierającego to samo żądanie, GINB decyzją z [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], umarzającą postępowanie. Prawomocnym wyrokiem z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1182/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę skarżącej, orzeczenie to uznał zaś za prawidłowe. Dodać należy, że powodem umorzenia postępowania wszczętego na wniosek skarżącej – H. W. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2013 r. było ustalenie, że osoba ta nie ma interesu prawnego uprawniającego ją do kwestionowania ww. orzeczenia. Wprawdzie posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w pobliżu inwestycji lub graniczących bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, niemniej z uwagi na usytuowanie projektowanego zamierzenia (względem jej działek) uznano, że inwestycja objęta kwestionowaną decyzją nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej. Dodatkowo wskazano na ustalenia planu miejscowego obejmującego działki skarżącej, podnosząc, że zgodnie z § 4 ust. 5 pkt 3 i 4 uchwały z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych w [...], w rejonie drogi krajowej nr [...], na terenie oznaczonym symbolem [...] obowiązuje zakaz innego niż rolniczy sposobu użytkowania i zakaz lokalizacji budynków i budowli. Ustalono jednocześnie, że działki H. W. oznaczone są symbolem [...].

Wnosząc po raz kolejny o stwierdzenie nieważności ww. pozwolenia na budowę z [...] października 2013 r., skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika S. W., nie wskazała na zmianę stanu własności, a przy tym - tego rodzaju, która czyniłaby ustalenia dotyczące jej interesu prawnego, poczynione w ww. sprawie zakończonej przywołanym wyrokiem, "nieaktualnymi". Na żadnym etapie, także w skardze, nie wskazała bowiem, że wiąże swój interes prawny z inną niż dotychczas nieruchomością mającą znajdować się w obszarze odziaływania kwestionowanej inwestycji. Skoro zaś taka sytuacja nie miała miejsca, to tak organy jak i Sąd (orzekając w niniejszej sprawie) nie mogły pominąć przywołanego powyżej prawomocnego wyroku z 21 kwietnia 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1182/16, którym to uznano orzeczenie GINB stwierdzające brak interesu prawnego po stronie skarżącej w kwestionowaniu ww. pozwolenia na budowę, za prawidłowe. Stanowi o tym art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, "p.p.s.a."), zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z tym przepisem, podmioty w nim wymienione są związane faktem i treścią orzeczenia sądu, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza bowiem, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Odnosi się to w równym stopniu do aktu administracyjnego (decyzji), który na skutek prawomocnego oddalenia nabywa cechę prawomocności.

Z tych też przyczyn, w okolicznościach niniejszej sprawy wręcz za konieczne należało uznać wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Stąd też orzeczenia wydane w sprawie na tej podstawie prawnej, Sąd uznał za prawidłowe.

Wprawdzie, zdaniem Sądu, nie miał racji GINB twierdząc, że okoliczność prawomocnego orzeczenia w przedmiocie nieposiadania przez skarżącą interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji Starosty [...] nie uzasadnia odmowy wszczęcia postępowania. Jednakże pozostaje to bez wpływu na prawidłowość postanowienia tego organu, skoro GINB uwzględnił w nim przywołany powyżej wyrok tut. Sądu, a jednocześnie dokonał analizy, z której wynika, że okoliczności wówczas badane a mające znaczenie dla ustalenia interesu prawnego skarżącej, nie uległy zmianie. Organ ten słusznie zwrócił uwagę m.in. na to, że w planie miejscowym (v. uchwała z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych w [...], w rejonie drogi krajowej nr [...], Dz. Urz. Woj. [...] z [...] czerwca 2014 r., poz. [...]), działki skarżącej o nr ew. [...] do [...], [...], [...], [...], [...] do [...] w miejscowości [...] (Kw nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w [...]), oznaczone są symbolem [...], a zgodnie z planem na tym terenie obowiązuje zakaz innego niż rolniczy sposobu użytkowania i zakaz lokalizacji budynków i budowli. Powyższe dowodzi temu, że to nie tyle kwestionowane zamierzenie ogranicza skarżącą w możliwości zagospodarowania jej działek, co ww. plan, z którego wynika charakter rolniczy tych nieruchomości, z zakazem zabudowy.

Odnośnie argumentacji organu I instancji Sąd dostrzega natomiast, że błędnie organ ten wywiódł, iż wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji GINB z [...] kwietnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2013 r., ewentualne rozstrzygnięcie merytoryczne w niniejszej sprawie z wniosku tego samego podmiotu, dotknięte byłoby wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata). I tak, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Z przepisu tego wynika warunek tożsamości spraw – rozstrzygniętej poprzednio decyzją mającą walor decyzji ostatecznej i następną decyzją. Tożsamość taka będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym, ale przede wszystkim dotyczy merytorycznego rozpoznania sprawy, a więc: co do istoty. Nie budzi przy tym wątpliwości, że decyzja o umorzeniu postępowania nie ma charakteru merytorycznego, a to oznacza, że nie stanowi przeszkody do wydania (w przyszłości) decyzji merytorycznej, nie może również być powodem uznania, że kolejna decyzja w tej sprawie orzekająca co do istoty byłaby dotknięta ww. wadą nieważności. Argumentacja organu I instancji przywołana w tym kontekście, wskazująca niejako na wystąpienie w sprawie przeszkody przedmiotowej do wszczęcia postępowania nieważnościowego, jest całkowicie błędna. Niemniej rację miał ten organ podnosząc, że zasadnicze znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy ma decyzja GINB z [...] kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., o umorzeniu postępowania z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności ww. pozwolenia na budowę, następnie skontrolowana przez Sąd. Skoro bowiem już raz oceniono interes prawny skarżącej do kwestionowania w trybie nieważnościowym ww. pozwolenia na budowę, to kwestia ta wobec prawomocności tych rozstrzygnięć kształtuje się tak, jak z nich wynika, i nie może być (bez powołania się na zmianę istotnych okoliczności faktycznych) raz jeszcze badana, a tym bardziej – inaczej oceniona.

Na koniec, w kontekście zarzutu skarżącej podniesionego przed organem, Sąd zauważa, że rację ma GINB twierdząc, iż stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie nieruchomości inwestycyjnej (na mocy wyroku WSA w Poznaniu z 5 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 596/17), pozostaje bez znaczenia dla ustalenia interesu prawnego skarżącej (przywołanym wyrokiem Sąd odrzucił skargę skarżącej wskazując w uzasadnieniu m.in. na to, że H. W. nie jest właścicielką, użytkownikiem wieczystym ani dysponentem innych praw rzeczowych do nieruchomości położonych w granicach obszaru objętego planem); może natomiast wpływać na merytoryczną poprawność kwestionowanej decyzji, ale z uwagi na etap niniejszego postępowania – w tym przypadku nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.