Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; skargę oddala

Przedmiotem skargi z dnia 3 września 2008 r. (data nadania pocztowego) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2008 r. odmawiającą udzielenia A.G. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2007 r. obywatelka [...] - A.G. - wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku wyjaśniła, że w Polsce przebywa od 1993 r. wraz z bratem i rodzicami. Podniosła, iż w Polsce ukończyła szkołę podstawową, a obecnie pomaga rodzicom w opiece nad niepełnosprawnym bratem. Wskazała, że wraz z rodziną utrzymuje się "z oszczędności".

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił wnioskodawczyni udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A.G. nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. 2006 Nr 234, poz. 1694). Podkreślono, że cudzoziemka nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu. Organ zaznaczył także, że wnioskodawczyni nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego, co stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Ponadto w ocenie Wojewody zainteresowana nie wykazała, iż w jej przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

Organ II instancji wyjaśnił, że A.G., z uwagi na opiekę sprawowaną nad chorym bratem, spełnia przesłankę wynikającą z art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jednakże nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania. W związku z powyższym – w ocenie organu II instancji – Wojewoda [...] prawidłowo odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W skardze z dnia 3 września 2008 r. (data nadania pocztowego) – skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – powyższej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucono naruszenie art. 53 a i art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze podkreślono, iż organ zaniechał dokładnej analizy sytuacji materialnej skarżącej pomijając dowody potwierdzające "stabilność i regularność jej źródeł dochodu". Skarżąca zauważyła, że dochód, o którym mowa w art. 53 ust. 7 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach należy rozumieć jako sumę wpływów finansowych jednostki w określonym czasie, uzyskiwanych z różnych tytułów, wystarczających, w określonej perspektywie czasowej, do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu, zgodnie z wymogami określonymi w ustawie.

Powołując treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, m.in. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1506/06, skarżąca zauważyła, iż bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania, nie można przyjąć, że środki zgromadzone na rachunku bankowym nie są stabilnym i regularnym źródłem dochodu.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W tym miejscu wskazać należy, iż w dniu 20 lipca 2007 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2007 r. Nr 120, poz. 818). Zgodnie z art. 20 ust. 1 tejże ustawy, kompetencje Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców – odpowiednio do przedmiotu sprawy – zostały przeniesione na Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Zgodnie natomiast z art. 21, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym, w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania będą miały zastosowanie przepisy ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez skarżącą, tj. [...] kwietnia 2007 r.

Zgodnie z treścią art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach – w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez skarżącą – zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w pkt 1, 1a i ust. 1, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, w szczególności ze względu na więzi o charakterze rodzinnym łączące go z zamieszkującym na tym terytorium obywatelem polskim lub obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do Unii Europejskiej lub państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez to państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi.

Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, A.G., z uwagi na opiekę sprawowaną nad chorym bratem spełnia przesłankę z art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Jednocześnie wskazać należy, że art. 57 ust. 1 ww. ustawy, w kolejnych punktach 1 - 9, enumeratywnie wymienia szereg przesłanek (okoliczności), których zaistnienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym również te, na które powołał się organ w zaskarżonej decyzji uznając, że skarżącej należy odmówić udzielenia zezwolenia.

Trzeba przy tym podkreślić, że artykuł 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia.

Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 7 ust. 1 tejże ustawy, cudzoziemiec jest zobowiązany posiadać stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymogu tego nie spełnia (art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

W ocenie Sądu skarżąca nie spełniła warunku dotyczącego posiadania stabilnego i regularnego źródło dochodu.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż jak wskazał ojciec skarżącej – E.G. – podczas przesłuchania w dniu [...] lutego 2008 r. (protokół przesłuchania, karty nr 125-127 akt administracyjnych załączonych do sprawy ze skargi E.G., sygn. akt V SA/Wa 2927/08): "Żyjemy teraz z oszczędności, które przesyła nam rodzina z A.. (...). Żona nie pracuje i nigdy nie pracowała. Ja również nigdy nie pracowałem w Polsce na podstawie umowy, legalnie ".

Jak wynika z powyższego, jedyne źródło utrzymania skarżącej jej rodziców oraz brata stanowią wpłaty na rachunek bankowy, dokonywane przez rodzinę z A.. W tym miejscu zauważyć należy, iż pomimo wezwania (pismo z dnia 19 listopada 2007 r., karta nr 105 oraz pismo z 8 stycznia 2008, r. karta nr 134 akt administracyjnych) A.G. nie przedstawiła dokumentów potwierdzających, że wpłaty dokonywane są w sposób systematyczny, w kwocie wystarczającej do utrzymania czteroosobowej rodziny. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie potwierdzenie wpłaty dokonanej w dniu [...] kwietnia 2007 r., (karta nr 21) oraz [...] czerwca 2008 r., (karta nr 13) na rachunek bankowy ojca skarżącej, a także potwierdzenie wpłaty na rachunek bankowy matki skarżącej – N.M. – w dniu [...] listopada 2007 r. i pobrania w tym samym dniu wpłaconej uprzednio kwoty [...] zł, (karta nr 125 i 132).

Podkreślić jednakże należy, iż powyższe dokumenty w żadnym razie nie potwierdzają, że strona skarżąca posiada stabilne i regularne źródło dochodu. Potwierdzają jedynie, iż na rachunek bankowy ojca skarżącej dokonano dwóch wpłat (w 2007 r. oraz 2008 r.) zaś na rachunek bankowy matki wnioskodawczyni dokonano jednorazowej wpłaty. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała, czy kwoty otrzymywane od rodziny z A. przekazywane są regularnie i czy stanowią stabilne, wystarczające do utrzymania źródło dochodu.

Nie ulega wątpliwości, że kwoty te, z uwagi na fakt, że są jedynym źródłem utrzymania niepracującej, czteroosobowej rodziny A.G., muszą być znaczne. Podkreślić w tym miejscu należy, iż dodatkowych nakładów finansowych wymaga stan zdrowia niepełnosprawnego brata skarżącej (leki, wizyty u lekarza). Podobnie opieka lekarska konieczna jest w przypadku matki wnioskodawczyni. Jak wyjaśnił ojciec skarżącej podczas przesłuchania w dniu [...] lutego 2008 r., w przypadku gdyby ubezpieczyciel nie pokrył kosztów leczenia (operacji) N.M., skorzysta ona z pomocy prywatnej służby zdrowia. Mając na uwadze powyższe oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie wykazała, iż "oszczędności (od rodziny z A.)" stanowią pomoc wystarczającą do zapewnienia utrzymania skarżącej jej rodziców oraz brata.

Ponadto wątpliwości budzi, iż z jednej strony skarżąca wskazuje, że sytuacja w A. "poparta zresztą wielokrotnie formowanymi przez Helsińską Fundację Praw Człowieka opiniami i raportami potwierdza, iż w kraju tym nie przestrzegane są prawa człowieka a podstawowe struktury organizacji państwa nie funkcjonują w sposób prawidłowy" (pismo z 17 marca 2008 r., karta nr 153 akt administracyjnych), z drugiej zaś traktuje pomoc mieszkającej w A. rodziny jako źródło stabilnego (pewnego) i regularnego dochodu, wystarczającego do stałego utrzymywania mieszkającej w Polsce czteroosobowej rodziny.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, iż wynikająca jedynie z dobrej woli, pomoc rodziny z A., nie może być traktowana – szczególnie w kontekście panującej tam sytuacji – jako stabilna i pewna. Zauważyć również należy, iż – jak wynika z wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, złożonego przez ojca skarżącej – przyczyną wyjazdu wnioskodawczyni oraz jej rodziny do Polski były wysokie koszty leczenia w A. oraz trudna sytuacja materialna. Zastanawiającym jest zatem fakt, że środki przekazywane przez rodzinę z A. są wystarczające "na spokojne życie w Polsce" oraz zapewnienie tu opieki medycznej, niewystarczające natomiast na pokrycie kosztów utrzymania oraz leczenia w kraju pochodzenia skarżącej, tak iż koniecznym był wyjazd do Polski.

Podsumowując, należy stwierdzić, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji odnośnie nie spełnienia przez skarżącą wymogów określonych w art. 53 ust. 7 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jest słuszne zaś wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone analizą prawidłowo zebranego materiału dowodowego sprawy.

W tym miejscu należy wskazać, iż Sąd uznał za bezzasadny zawarty w skardze zarzut dotyczący braku przeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu sprawdzenie, czy środki zgromadzone na rachunku bankowym są stabilnym i regularnym źródłem dochodu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (pismo z dnia 19 listopada 2007 r., karta nr 105 oraz pismo z 8 stycznia 2008 r. karta nr 134 akt administracyjnych) organ wezwał skarżącą do przedłożenia dokumentów potwierdzających, iż posiada źródło stabilnych i regularnych dochodów ("np. historia rachunku bankowego"). Wnioskodawczyni dowodów takich nie przedstawiła, bowiem z przedłożonych dokumentów nie wynika, czy konto zasilane jest regularnie, środkami w odpowiedniej wysokości. Jeżeli zaś, pomimo wezwania, skarżąca nie przedłożyła stosownych dokumentów, nie można oczekiwać, iż organ przeprowadzi w tym zakresie dodatkowe postępowanie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za bezzasadny zawarty w skardze zarzut, iż organ pominął dowody potwierdzające "stabilność i regularność źródeł dochodu" skarżącej, bowiem powyższych dowodów w sprawie niniejszej – pomimo wezwania – nie przedstawiono.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy odnoszący się do sytuacji materialnej A.G. jednoznacznie wskazuje, że nie spełnia ona przesłanki z art. 53 ust. 7 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zatem zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 1 należało odmówić zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.