Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia "[...]" Spółki z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 86/15 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w P. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...].

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącej "[...]" Spółce z o.o. w P. wstrzymania wykonania postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2014 r., którym wymierzono skarżącej karę z tytułu nielegalnego użytkowania hali magazynowo – wystawienniczej na terenie działki nr [...] w P. przy ul. B. w kwocie 112.500 zł.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Spółka stwierdziła, że w przypadku jego wykonania będzie zmuszona zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej. Zapłata tak wysokiej kary spowoduje utratę płynności finansowej, co skutkować będzie koniecznością zwolnienia zatrudnionych pracowników i wstrzymaniem inwestycji. Natomiast uchylenie zaskarżonych postanowień przez sądy administracyjne, po kilku latach od złożenia skargi i zwrot zapłaconej kary, nie będą już miały dla skarżącej większego znaczenia w kontekście zakończonej wcześniej działalności gospodarczej. Powstanie nieodwracalnych skutków nastąpi nie na skutego złej sytuacji na rynku ekonomicznym, czy też błędnych decyzji skarżącej, ale nałożenia kary, która w ocenie skarżącej nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów.

Sąd wezwał skarżąca Spółkę do nadesłania dokumentów źródłowych obrazujących sytuację finansową i majątkową Spółki, tym samym do wykazania, że zapłata nałożonej kary spowoduje utratę jej płynności finansowej. Odpowiadając na wezwanie wnioskodawca nadesłał: rozrachunki tj. stan przeterminowanych zobowiązań skarżącej wobec wszystkich kontrahentów na dzień 28 lutego 2015 r. w wysokości 613.363,97 zł oraz wyciąg z rachunku bankowego, wskazując, że korzysta z kredytu obrotowego wykorzystywanego na rachunku bieżącym w wysokości 700.000,00 zł. Skarżąca dotychczas wykorzystała z tego kredytu kwotę 593.161,18 zł, a suma zadłużenia to kwota 1 206.555,15 zł. Obroty za miesiąc luty wyniosły 796.961,75 zł .

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.). Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy pełnomocnik wnioskodawcy nie załączył żadnych dokumentów obrazujących rzeczywistą sytuację majątkową Spółki. I choć niewątpliwie egzekucja wymierzonej kary będzie miała wpływ na sytuację finansową Spółki, to jednak jej zakres zależeć będzie od stanu majątkowego, wydatków i dochodów. Przy braku informacji o rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki, choćby z lat 2013 r. i 2014 r. Sąd uznał, że nie jest w stanie ustosunkować się do argumentacji jej pełnomocnika. Trudno orzec o aktualnej sytuacji finansowej Spółki na podstawie nadesłanej dokumentacji, wskazującej jedynie na zobowiązania Spółki wobec kontrahentów oraz operacje dokonanie na jednym rachunku bankowym. Tym samym niemożliwe pozostaje stwierdzenie, że rzeczywiście spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z przyczyn powyżej wskazanych, Sąd pierwszej instancji orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Zażalenia na powyższe postanowienie złożyła "[...]" Sp. z o.o. w P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wskazując na powyższy zarzut zażalenia, Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia Spółka podkreśliła, że jej obowiązkiem było uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. przepisy zaś nie wskazują, jakie elementy winny być przedstawione na uprawdopodobnienie sytuacji finansowej Spółki. Nie mogą ich stanowić dokumenty finansowe Spółki z lat 2013, 2014. Sąd nie wzywał strony skarżącej do przesłania takich dokumentów oraz faktycznie wykreował nowe przesłanki wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga przy tym podkreślenia, iż wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia, nie jest tożsame z rozpoznaniem zarzutów skargi. Te bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu.

W okolicznościach niniejszej sprawy przytoczone przez skarżącą Spółkę okoliczności, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2014 r. Wysokość nałożonej na skarżącą kary oraz przedstawione przez nią okoliczności związane z sytuacją finansową pozwalają na uznanie, że uiszczenie grzywny przed rozpoznaniem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony skarżącej było uprawdopodobnienie, że uiszczenie lub przymusowe ściągnięcie nałożonej kary może zakłócić prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej, destabilizując jej sytuacje rynkową. Temu wymogowi przedmiotowy wniosek sprostał. Za wiarygodne należało uznać, więc twierdzenia skarżącej, że wykonanie wymienionej w postanowieniu kary może wywołać utratę płynności finansowej Spółki, a w konsekwencji doprowadzić do jej osłabienia ekonomicznego.

W tym stanie rzeczy wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować poważne konsekwencje finansowe dla prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa, co należy uznać za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.