Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania odsetek ustawowych od uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w B. z dnia [...] [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. (dalej jako: "Szef WSzW") utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień w B. z dnia [...] odmawiającą skarżącemu K. S. przyznania odsetek ustawowych od uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dnia "przywrócenia" do tej służby.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach:

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. (dalej jako: "Dowódca POW") wypowiedział skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej, wskutek czego został on zwolniony ze służby z dniem 31 stycznia 2003 r. Następnie Dowódca Wojsk Lądowych decyzją

Nr [...] z dnia [...] stwierdził nieważność decyzji Dowódcy POW

z dnia [...] wskutek czego skarżący, po uchyleniu pkt 64 rozkazu personalnego Nr [...] Dowódcy POW z dnia [...] dotyczącego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 1 marca 2006 r. został ponownie ujęty w ewidencji Wojskowej Komendy Uzupełnień w B. Kolejnym rozkazem personalnym Dowódcy POW Nr [...] z dnia [...] został on skreślony z ewidencji WKU w B. i wyznaczony na stanowisko służbowe w 4 Rejonowej Bazie Materiałowej z dniem 15 maja 2006 r. Po "przywróceniu" do zawodowej służby wojskowej i na podstawie rozkazu personalnego Komendanta WKU w Bydgoszczy z dnia [...] (Nr [...]) naliczono i wypłacono skarżącemu należności pieniężne związane ze stosunkiem służbowym zawodowej służby wojskowej, przy czym były to takie świadczenia jak: nagrody roczne, dodatkowe uposażenia roczne, gratyfikacje urlopowe, zryczałtowane ekwiwalenty pieniężne z tytułu przejazdu raz w roku do wybranej miejscowości w kraju i z powrotem).

Pismem z dnia 8 października 2008 r. skarżący wystąpił do Szefa WSzW o wydanie decyzji w przedmiocie odsetek ustawowych od sumy uposażeń wypłaconych po przywróceniu do zawodowej służby wojskowej. Postanowieniem z dnia [...] Szef WSzW, działając na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) w zw. z art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; dalej jako: "k.p.a.") przekazał pismo skarżącego Komendantowi WKU w B. Ten zaś wskazaną na wstępie decyzją Nr [...] odmówił przyznania skarżącemu odsetek ustawowych od uposażenia za okres od dnia zwolnienia do dnia "przywrócenia" do zawodowej służby wojskowej. Organ ten uznał, że w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nie przysługuje skarżącemu prawo do uposażenia, a także prawo do odsetek za zwłokę w jego wypłacie, tym bardziej, że nie wydano w stosunku do niego decyzji o przyznaniu prawa do uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2003 r. do dnia 28 lutego 2006 r. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał wyroki WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2005 r. (II SA/Wa 767/05) oraz NSA z dnia 27 czerwca 2006 r. (I OSK 1298/05).

W wyniku odwołania Szef WSzW wskazaną na wstępie decyzją z dnia

9 kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta WKU, podzielając pogląd organu pierwszej instancji, iż reaktywowanie stosunku służbowego skarżącego, wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o jego zwolnieniu, nie oznacza, że w okresie tym pełnił on zawodową służbę wojskową. W rezultacie skarżącemu nie przysługiwało uposażenie za ten okres. Prowadzi to także do przyjęcia, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu odsetek ustawowych.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa WSzW z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta WKU z dnia [...], ewentualnie o ich uchylenie. Skarżący zarzucił, iż wydając zaskarżoną decyzję Szef WSzW naruszył przepisy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892; dalej jako: "ustawa pragmatyczna") w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającą na uznaniu, iż wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nie powstało po stronie odwołującego przywrócenie stanu poprzedniego, w którym miał on w okresie od dnia 1 marca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. prawo do wypłaty uposażenia w terminie do 10 każdego miesiąca kalendarzowego, a tym samym, iż wypłacenie uposażeń po dacie 30 czerwca 2006 r. w formie skumulowanej odbyło się z zawinionym opóźnieniem (zwłoką) organów wojskowych. W uzasadnieniu skarżący podniósł ponadto, że stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku zawodowej służby wojskowej oznacza, iż skutki są takie jakby tej decyzji w ogóle nie było. W całym spornym okresie w sensie prawnym pełnił zatem zawodową służbę wojskową. W konsekwencji każdego 10 dnia miesiąca w spornym okresie organ miał obowiązek płacić terminowo uposażenie, a skarżącemu przysługują odsetki od uposażenia, stosownie do art. 9 ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 693 z późn. zm.) oraz art. 75 ust. 3 obecnej ustawy pragmatycznej. Pogląd taki był prezentowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych (uchwała składu siedmiu sędziów SN z 26 stycznia 2006 r., sygn. akt III PZP 1/05, opubl. w OSNP z 2006 r., Nr 15-16, poz. 227, LEX nr 167814). Zdaniem skarżącego organ, wypłacając mu uposażenie za sporny okres po terminie jego wymagalności, miał wiedzę i świadomość konkretnego długu i wiedzę o tym, że wypłaca należności po terminie, co oznacza, iż uznał roszczenie o zapłatę odsetek. Pogląd ten także znalazł wyraz w orzecznictwie Sąd Najwyższego (wyrok SN z 7 marca 2003 r., sygn. akt I CKN 11/01, niepubl., wyrok SN z 16 lutego 2005 r., IV CK 492/04, opubl. w LEX pod nr 177275).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Organ podkreślił konieczność rozróżnienia pojęcia "pozostawania w stosunku służbowym" od "pełnienia" zawodowej służby wojskowej, ze względu na to, iż prawo do uposażenia jest związane tylko z "pełnieniem" służby. W konsekwencji braku wymagalności uposażenia skarżącemu nie przysługują także odsetki ustawowe. Ponadto organ zauważył, iż skarżący w tym okresie otrzymywał należności wynikające ze zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, w tym uposażenie należne przez okres 12 miesięcy po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, a następnie emeryturę wojskową wypłacaną przez Wojskowe Biuro Emerytalne w B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], po rozpoznaniu skargi K. S., uchylił decyzję Nr [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień w B. z dnia [...] w przedmiocie odsetek od uposażeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że dla rozstrzygnięcia sporu istotne jest przede wszystkim określenie skutków prawnych stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy POW wypowiadającej skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej, wskutek czego nastąpił jego powrót do służby. Zdaniem Sądu niezasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że w sytuacji, gdy stwierdzono nieważność wyżej wymienionej decyzji brak było podstaw do wypłaty skarżącemu uposażenia wraz z dodatkami za okres od 1 lutego 2003 r. do dnia "przywrócenia", wobec niepełnienia przez niego w tym czasie służby, a w konsekwencji - braku wymagalności wskazanych należności. Zdaniem Sądu, skoro wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego nie było skuteczne, aktualne stało się prawo do uposażenia zasadniczego z dodatkami i pozostałymi należnościami. Dotyczy to także, w ocenie Sądu, odsetek w wypadku zwłoki z zapłatą uposażenia i dodatków. Uznając, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.").

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Szef WSzW, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i zastosowanie, tj.:

1) art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że skarżący w okresie, za który żąda wypłaty odsetek ustawowych od uposażenia, pełnił zawodową służbą wojskową, skoro w tym czasie był emerytem wojskowym w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66 ze zm.), otrzymując z tego tytułu świadczenie emerytalne z Wojskowego Biura Emerytalnego w B., co wyklucza prawo do uposażenia;

2) art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej, przez błędne z kolei przyjęcie, że skarżącemu przysługuje także prawo do odsetek ustawowych od "rzekomego uposażenia" za okres od 1 lutego 2003 r. do 28 lutego 2006 r., a nie odszkodowanie w rozumieniu art. 417¹ § 2 Kodeksu cywilnego, skoro skarżący w spornym okresie nie pełnił zawodowej służby wojskowej, lecz pozostawał na zaopatrzeniu emerytalnym Wojskowego Biura Emerytalnego w B.;

3) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez bezpodstawne, niczym nieuprawnione z punktu widzenia obowiązującego prawa różnicowanie sytuacji prawnej osób zwolnionych z zawodowej służby wojskowej i następnie "przywróconych" do tej służby oraz osób, które nie zostały zwolnione z zawodowej służby wojskowej i nadal ją pełnią w zakresie ilości przysługujących im świadczeń pieniężnych za ten sam okres.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.

Sąd II instancji rozważając zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej, uznał, że słusznie zostało zakwestionowane stanowisko Sądu pierwszej instancji, że stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oznacza, że wypowiedzenie nie było skuteczne, a więc skutecznie nie został on zwolniony. Decyzja Dowódcy POW z dnia [...] chociaż – jak przyjął to organ nadzoru – dotknięta była ciężką wadą prawną, to jednak do czasu stwierdzenia jej nieważności zachowywała moc i korzystała z domniemania ważności wywołując określone skutki prawne. W jej następstwie doszło bowiem do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz nabycia przez skarżącego prawa do emerytury wojskowej. W tym kontekście NSA podkreślił, że należy mieć na względzie, że decyzja stwierdzająca nieważność nie stanowi wyłącznie deklaracji stanu istniejącego wcześniej, lecz tworzy również elementy nowego stanu prawnego, wywierając określone skutki w obrocie prawnym. Decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością i obowiązywania domniemania jej legalności. NSA uznał za oczywiste, że w tym samym czasie skarżący nie mógł mieć statusu żołnierza zawodowego. Dopóki w obrocie prawnym pozostawała decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej, dopóty nie mogło powstać roszczenie o zapłatę uposażenia, gdyż to przysługuje żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę wojskową (art. 76 ust. 1 ustawy pragmatycznej). Skoro zaś roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku służbowego ze skutkiem ex tunc może, co do zasady, powstać dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej stosunek służbowy, to nie ma podstaw do przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki nabycia prawa do odsetek za każdy miesiąc okresu, w którym żołnierz miał status przeniesionego do rezerwy, a o których to odsetkach mowa w art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż wskazuje skarżący.

Zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych określone zostały w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm. – wciąż jako: "ustawa pragmatyczna"), w przepisach art. 71 - 104 (rozdział 5 ustawy pragmatycznej).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 oraz art. 76 ust. 1 i 4 ustawy pragmatycznej żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, przy czym prawo do uposażenia żołnierza powstaje z dniem rozpoczęcia pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Wypłaty uposażenia dokonuje jednostka wojskowa, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje (art. 74 ustawy pragmatycznej), a organami właściwymi w tych sprawach są dowódcy jednostek wojskowych (art. 104 ustawy pragmatycznej).

Skarżący powrócił do służby w wyniku wydania przez Dowódcę Wojsk Lądowych decyzji Nr [...] z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy POW dotyczącej wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Jak wynika ze stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w ww. wyroku - wskutek tej decyzji skarżącemu przysługiwało uprawnienie do otrzymania zaległego uposażenia. Pozostaje jednakże kwestia ustalenia terminu wymagalności owego uposażenia, a także oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa doszło do zawinionego opóźnienia w jego wypłacie, bowiem odsetki ustawowe, mające charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego, przysługują wyłącznie w przypadku popadnięcia w zwłokę przez dłużnika przy spełnianiu świadczenia pieniężnego, do którego jest obowiązany.

Odnosząc się do wymagalności zaległego uposażenia - wskazać należy, że kwestia ta jest ściśle związana z kwestią skutków, jakie wywarła decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych, która stwierdziła nieważność decyzji Dowódcy POW z dnia [...] wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w omówionym wyżej wyroku decyzja stwierdzająca nieważność nie stanowi wyłącznie deklaracji stanu istniejącego wcześniej, lecz tworzy również doniosłe elementy nowego stanu prawnego i wywiera jeszcze inne skutki w obrocie prawnym. Decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością i obowiązywania domniemania jej legalności. Tym niemniej nie wszystkie skutki wywołane przez decyzję nieważną są odwracalne. Do skutków o charakterze nieodwracalnym należy upływ czasu.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek prawny w postaci rozwiązania stosunku służbowego. W efekcie skarżący został przeniesiony do rezerwy, a więc uzyskał status, z którym wiąże się prawo do odprawy i po spełnieniu odpowiednich przesłanek prawo do emerytury wojskowej. W tym samym czasie skarżący nie mógł mieć statusu żołnierza zawodowego jak i statusu przeniesionego do rezerwy. W rezultacie dopóki w obrocie prawnym pozostawała decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej, dopóty nie powstawało roszczenie o zapłatę uposażenia za okres, który nastąpił po rozwiązaniu stosunku służbowego i uzyskania statusu przeniesionego do rezerwy. W tym czasie w stosunku do skarżącego zaktualizowały się inne uprawnienia wynikające z instytucji prawnych uruchamianych po rozwiązaniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wobec tego w tym okresie zachodziła przedmiotowa niemożność świadczeń z tytułu stosunku zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji nie można przyjąć, że w tym okresie doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia. Roszczenie o wypłatę takiego uposażenia w analizowanym okresie nie powstawało, gdyż nie istniał administracyjnoprawny stosunek obligacyjny, stanowiący podstawę do wypłaty tego typu należności.

Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek wsteczny w zakresie stosunku zawodowej służby wojskowej. Jednakże poza zaktualizowaniem z momentem jej uostatecznienia prawa do uposażenia za okres od dnia rozwiązania stosunku służbowego, nie mogła odwrócić skutku upływu czasu w zakresie prawa do tych świadczeń. W czasie pozostawania w obrocie prawnym decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej nie istniał między stronami administracyjnoprawny stosunek obligacyjny. Dopiero stwierdzenie nieważności tej decyzji spowodowało, że powstało roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Z powyższych rozważań wynika, że skoro roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek administracyjnoprawny, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej, za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący miał status przeniesionego do rezerwy.

W konsekwencji powyższych wywodów, za datę wymagalności roszczenia o odsetki będzie dzień następny od dnia uostatecznienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji skutkującej zwolnieniem żołnierza ze służby, jak zresztą przyjmuje Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1426/08, z 4 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 294/09, z 4 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 327/09, z 13 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 393/09).

W kontrolowanej sprawie nie sposób jest tymczasem ustalić jaką datę wymagalności roszczenia o odsetki przyjęły organy i od jakiej daty należałoby ocenić wymagalność tych odsetek, o ile miałyby być naliczone. W aktach sprawy brak jest dowodów (w tym dowodów doręczenia) pozwalających ustalić, kiedy decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych stwierdzająca nieważność decyzji Dowódcy POW z dnia [...] stała się decyzją ostateczną. Brak jest również ustaleń, kiedy należność główna została wypłacona, co pozwoliłoby skontrolować czy nastąpiło to w terminie i nie doszło do zwłoki w jej wypłacie.

Powyższych ustaleń brak w decyzjach obydwu instancji. Również Sąd, orzekając na podstawie akt sprawy, nie był w stanie poczynić tych ustaleń. Organy nie ustaliły, kiedy uposażenie i inne należności pieniężne za okres objęty wypowiedzeniem stosunku służbowego, stały się wymagalne i kiedy je wypłacono. Na podstawie akt sprawy nie można ustalić, czy doszło do opóźnienia w wypłacie należności. Z akt sprawy wynika jedynie, że skarżący przybył w dniu 1 marca 2006 r. i został zaliczony do stanu ewidencyjnego oraz wszelkiego rodzaju zaopatrzenia.

Prowadzi to w konsekwencji do stwierdzenia istotnego uchybienie przepisom postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, iż wypłaty przysługujących skarżącemu należności nie dokonano w terminie, wskutek czego należało przyznać skarżącemu odsetki za zwłokę w wypłacie należnych mu świadczeń.

W ponownym postępowaniu administracyjnym organ administracji powinien, po uzupełnieniu akt sprawy, wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych przez skarżącego żądań, stosując się do wyżej dokonanej wykładni przepisów ustawy pragmatycznej.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a.