Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi P. GmbH z siedzibą w Niemczech na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od lipca do września 2008 r. oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 162 i art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., powoływanej dalej jako O.p), po rozpatrzeniu zażalenia od postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] odmawiającego P. GmbH z siedzibą w Niemczech – zwanej dalej Skarżącą lub Spółką – przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych dotyczących wniosku o zwrot podatku VAT za okres od lipca do września 2008 r. – utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że [...] grudnia 2008 r. Spółka złożyła wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od lipca do września 2008 r. w kwocie 494.467,20 zł, w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23.04.2004 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 851, z późn. zm.) w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom, dalej rozporządzenie z dnia 23.04.2004 r. Do wniosku nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w 5 ust. 4 pkt 2 w/w rozporządzenia ani w oryginale, ani w kopii.

W wyniku stwierdzonych braków formalnych wniosku, organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 26 maja 2009 r., wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o oryginał zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23.04.2004 r. wskazującego, że Spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podatkowy poinformował, że w przypadku sporządzenia w/w dokumentu w języku obcym należy dołączyć do wniosku tłumaczenie przysięgłe treści zaświadczenia (w oryginale), ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności. Wezwanie zawierało pouczenie, iż zgodnie z art. 169 § 1 O.p., nie uzupełnienie braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania organu podatkowego spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez spółkę w dniu [...] czerwca 2009 r.

W dniu [...] sierpnia 2009 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika Strony z dnia [...] sierpnia 2009 r., w którym J. S. poinformowała, że Spółka od zawsze działała poprzez pełnomocnika, a przedmiotowe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku za okres od lipca do września 2008 r. skierowane zostało bezpośrednio do Spółki zamiast do pełnomocnika.

W dniu [...] lipca 2009 r. wpłynął do organu uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego J. S. przez Spółkę w dniu [...] czerwca 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowił o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na to, że braki formalne przedmiotowego wniosku nie zostały uzupełnione w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania przez Spółkę wezwania,

Następnie w dniu [...] października 2009 r. do organu podatkowego wpłynęły następujące dokumenty firmy Spółki:

1. poświadczona za zgodność z oryginałem kopia zaświadczenia o rejestracji firmy Spółki w Niemczech wydana przez Centralny Urząd Podatkowy w H. w dniu [...] maja 2006 r.,

2. tłumaczenie przysięgłe powyższego dokumentu Rep. [...],

3. wyciąg z rejestru handlowego potwierdzający status Spółki z dnia [...] sierpnia 2009 r. poświadczony za zgodność z oryginałem w dniu 8 września 2009 r. przez notariusza P. R.,

4. tłumaczenie przysięgłe powyższego dokumentu Rep. [...].

W dniu [...] października 2009 r. do organu podatkowego wpłynął wniosek pełnomocnika Spółki o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku VAT za okres od lipca do września 2008 r., z uwagi na ustanie w dniu 6 października 2009 r. przyczyn uchybienia terminowi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że przyczyną opóźnienia było wysłanie wezwania o uzupełnienie wniosku po 6 miesiącach od jego złożenia, tj. 26 maja 2009 r. Wezwanie powyższe zostało odebrane przez Spółkę w dniu 6 czerwca 2009 r., a w tym okresie zaczynały się urlopy pracowników. Wezwanie to musiało być również przetłumaczone na język niemiecki i jego skutki prawne przeanalizowane przez doradców firmy. Następnie firma zaczęła kompletować niezbędne dokumenty i nie miała możliwości przyspieszenia terminu ich uzyskania. Przyczyną opóźnienia w złożeniu dokumentów do Urzędu Skarbowego była konieczność ich przetłumaczenia przez tłumacza przysięgłego na język polski, na co czeka się 8-10 dni.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku VAT za okres od lipca do września 2008 r. Zdaniem organu podatkowego wskazane we wniosku okoliczności nie mieszczą się w pojęciu staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. W szczególności sposób funkcjonowania firmy w okresie, w którym doręczono wezwanie nie daje podstaw do tłumaczenia, że niedochowanie ustawowego terminu nastąpiło bez winy Strony. Organ wyjaśnił, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy, aby zapewnić w okresie urlopowym prawidłową ochronę swoich interesów. Organ podatkowy zauważył, że nieznajomość języka polskiego również nie przesądza o braku winy Strony w rażącym uchybieniu wyznaczonego przez organ podatkowy terminu. Język polski jest jedynym językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej, zatem organy podatkowe nie mają prawnej możliwości prowadzenia korespondencji w innym niż język polski języku. Organ podatkowy zauważył również, iż podmiot uprawniony występujący o zwrot podatku od towarów i usług winien znać przepisy prawa, na podstawie których występuje z podaniem i być przygotowanym, że korespondencja będzie wystosowywana w języku urzędowym kraju do którego występuje z podaniem. W ocenie organu podatkowego przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wyjaśnienia nie spełniają przesłanek uprawdopodobnienia braku winy Strony w uchybieniu terminowi.

Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia Spółka powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych jednocześnie dodając, że w jej ocenie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 162 § 1 O.p.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że jako okoliczność mającą wykazać brak winy w uchybieniu terminu pełnomocnik Spółki wskazał, że uchybienie terminu było wynikiem gromadzenia dokumentów, do uzupełnienia których została Spółka wezwana.

Organ odwoławczy nie zanegował, iż przyczyny jakie podaje pełnomocnik Spółki miały miejsce, uznał jednak, że art. 162 § 1 O.p. wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminu, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że uchybienie nastąpiło bez winy strony zainteresowanej. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie Strona nie zachowała należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której została wezwana. Okoliczności sprawy nie wskazują, że Spółka podjęła jakiekolwiek czynności zmierzające do przezwyciężenia przeszkód uniemożliwiających wywiązanie się z wezwania. Obowiązek uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ podatkowy.

Odnośnie wymogów tłumaczenia zaświadczenia wydanego w języku obcym na język polski oraz zastosowania w takim przypadku odpowiednich trybów postępowania, organ odwoławczy uznał, że po wejściu Polski do UE nastąpiła liberalizacja przepisów w zakresie sporządzania w języku obcym umów czy też wystawiania faktur, jednakże dla potrzeb postępowania podatkowego, będącego w swej istocie rodzajem postępowania administracyjnego, niezbędne jest ich tłumaczenie na język urzędowy obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ wskzał, że Skarżaca spółka przedłożyła zaświadczenie o tym, że jest zarejestrownym podatnikiem z dnia [...] maja 2006 r. z datą otrzymania przez Spólkę 26 maja 2006 r. Data ta świadczy o tym, że do wykonania wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot podatku Spółka nie musiała występować o nowe wezwanie. Zdaniem organu obowiązek przetłumaczenia żądanych przez organ dokumentów nie uzasadniał twierdzenia, że bez winy strony skarżącej doszło w niniejszej sprawie do uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku naliczonego. Na dokumentach tych nie wskazano daty, w której dokonano ich przetłumaczenia na język polski. Zdaniem organu powoływana przez Skarżącą okoliczność, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku wpłynęło do Spółki w okresie urlopowym nie może świadczyć o braku winy Skarżącej Spółki w uchybieniu terminowi do usunięcia braków formalnych wniosku.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 120, art. 121, art. 136, art. 137, art. 144, art. 145, art. 151, art. 162 oraz art. 169 O.p.

W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że od szeregu lat występuje z wnioskami o zwrot podatku naliczonego do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. i od chwili składania pierwszych wniosków Skarżąca dla ochrony przed skutkami nieznajomości prawa w innym kraju ustanowiła pełnomocnika a stosowne dokumenty tj. pełnomocnictwo dla wskazanej osoby z grudnia 2003 r. zarówno w oryginale jak i tłumaczeniu z języka niemieckiego zostało złożone w urzędzie skarbowym. Skarżąca dodała, że do połowy 2008 r. dokumenty te były wystarczające i nie budziły wątpliwości organu podatkowego dla potrzeb zwrotu VAT, natomiast przedmiotowy wniosek z grudnia 2008 r. o zwrot podatku VAT za okres od lipca do września 2008 r. mimo, że został sporządzony tak samo jak wszystkie wnioski poprzednie, dostarczony do tego samego organu podatkowego nie spełnił wymogów określonych w przepisach rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r.

Pełnomocnik Spółki dodał ponadto, że pełnomocnik z uwagi na zmianę adresu siedziby wysłał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. pismo informujące o zmienie adresu do korespondencji. Skarżąca zarzuciła organowi iż mimo, że dysponował wiedzą by wszelką korespondencję dotyczącą Spółki kierować na adres pełnomocnika podany w Polsce wezwanie o uzupełnienie braków formalnych wniosku o zwrot podatku VAT wysłał do strony na adres w Niemczech. Okoliczność ta spowodowała wydłużenie czasu potrzebnego na wykonanie przez Spółkę wezwania do usunięcia braków formalnych.

Spółka podkreśliła, że organ odwoławczy pominął i nie ustosunkował się do kwestii zakresu daty ustanowienia pełnomocnika w sprawie (2003 r.) jak również pisma pełnomocnika z dnia 7 maja 2009 r. o kierowanie korespondencji dotyczącej Skarżącego na adres pełnomocnika w Polsce.

Zdaniem Spółki wezwanie organu podatkowego do usunięcia braków nie zostało doręczone prawidłowo, a tym samym nie nastąpiły skutki prawne jego doręczenia. Zdaniem Spółki gdyby organ odwoławczy sprawę zbadał szczegółowo i uwzględnił wszystkie dokumenty dostarczone przez pełnomocnika i będące w posiadaniu organu pierwszej instancji, to w takiej sytuacji powinien stwierdzić niedopuszczalność odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a nie utrzymać postanowienie w mocy.

Spółka podnosiła, że organ bezzasadnie wezwał ją do doręczenia tłumaczenia na język polski zaświadczenia o tym, że Spółka jest podatnikiem zarejestrowanym w Niemczech. Powołując się na orzeczenia sądów admnistracyjnych Spółka wskazywała, że dołączenie do wniosku o zwrot podatku naliczonego tłumaczenia zaświadczenia nie należy do wymogów formalnych tego wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację, jednocześnie odnosząc się do kwestii zasadności skutecznego doręczenia postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. wskazał, że we wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od lipca do września Skarżąca jako wnioskodawcę wskazała P. - w miejscu "Podpis/Signature" widnieje pieczątka wnioskodawcy nieczytelny podpis W [...] (Director). Do w/w pism nie zostało dołączone pełnomocnictwo, ponadto ani z treści wniosków, ani też poprzez własne dane Spółka nie wskazała, że w jej imieniu w toku postępowania wszczętego tym wnioskiem działał będzie jakikolwiek pełnomocnik.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. pełnomocnicy Skarżącej uzupełnili skargę. W piśmie tym podnoszono, że organ nie miał prawa kierować wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku na adres Spółki w Niemczech, gdyż był poinformowany o adresie pełnomocnika Skarżącej Spółki. Brak doręczenia wniosku na adres pełnomocnika skutkował naruszeniem art. 144 i 151 O.p. Dodatkowo podniesiono, że skoro organ uznał, że obowiązany jest doręczyć wezwanie do usunięcia braków formalnych do siedziby Spółki w Niemczech to powinien dokonać doręczenia zgodnie z treścią art. 17 ust. 1, 2 i 3 Konwencji z dnia 25 stycznia 1988 r. o wzajemnej pomocy w sprawach administracyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 913 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako konwencja oraz art. 14 rozporządzenia rady (WE) nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej, w dalszej części uzasadnienia powoływanego jako rozporządzenie nr 1798/2003.

W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r. pełnomocnicy Skarżącej podtrzymali dotychczasową argumentację. Dodatkowo powołali orzeczenia sądów administracyjnych w których wskazano, że termin siedmiodniowy wynikający z art. 169 § 1 O.p. jest za krótki do usunięcia braku przez podmiot mający siedzibę za granicą. Uzależnianie zwrotu od tak krótkiego terminu, którego dotrzymanie jest niemożliwe stanowi naruszenia art. 2 Ósmej Dyrektywy. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 121 § 1 i 2 O.p. gdyż organ zmienił swoją dotychczasową praktykę w zakresie załatwiania wniosków Skarżącej Spółki z udziałem pełnomocnika Skarżącej Spółki. Organ był obowiązany doręczyć wezwanie do uzupełnienia braków pełnomocnikowi skarżącej. Brak tego doręczenia naruszał art. 145 § 3 O.p. W niniejszej sprawie naruszono art. 121 § 1 O.p., gdyż Skarżącą nie pouczono o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot podatku naliczonego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest bezzasadna.

W rozpoznanej sprawie Skarżąca bezzasadnie zarzucała organowi, że wysłał wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot podatku naliczonego do siedziby Spółki w Niemczech zamiast do pełnomocnika Skarżącej, który reprezentował ją w postępowaniach przed organem podatkowym w sprawie wcześniejszych wniosków o zwrot podatku naliczonego. Wniosek o zwrot podatku za okres od 1 lipca do 30 września 2009 r. był przedmiotem odrębnej sprawy podatkowej Skarżącej. Skarżąca jeżeli chciała żeby w sprawie tej reprezentował ją pełnomocnik, to do akt tej sprawy zgodnie z treścią art. 137 § 3 O.p. należało złożyć pełnomocnictwo. W ocenie Sądu złożenie pełnomocnictwa ogólnego w organie do prowadzenie wszelkich spraw przed tym organem nie oznacza, że organ ma obowiązek pełnomocnictwo to uznawać w każdej sprawie, którą będzie prowadził po złożeniu tego pełnomocnictwa (por wyrokI NSA: z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 690/08 i z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 131/09 ).

Zgodnie z treścią art. 137 § 3 O.p. pełnomocnictwo ażeby było skuteczne w danej sprawie musi być złożone do akt tej sprawy. W rozpoznanej sprawie pełnomocnictwo dla J. S. wpłynęło do organu w dniu 30 lipca 2009 r. Przed tą datą nie został zgłoszony pełnomocnik Skarżącej Spółki do reprezentowania jej w postępowaniu w sprawie przedmiotowego wniosku o zwrot podatku naliczonego, a zatem organ postąpił prawidłowo wysyłąjąc w dniu 29 maja 2009 r. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych bezpośrednio na adres Skarżącej Spółki. Doręczenie tego wezwania bezpośrednio Spółce z pominięciem J. S. nie naruszało wskazanych w skardze art. 136, 137, 144, 145 § 3 i 151 O.p. Tej oceny nie może zmienić fakt, że 14 maja 2009 r. do organu wpłyneło pismo od J. S., która występowała w nim jako pełnomocnik Skarżącej. Pismo to wpłyneło bez dokumentu pełnomocnictwa i zgodnie z treścią art. 137 § 3 O.p. jego autor nie mógł być potraktowany jako pełnomocnik Skarżącej.

W rozpoznej sprawie nie doszło do naruszenia art. 17 ust. 1,2 i 3 Konwencji. Z preambuły Konwencji wynika, że ma ona służyć zapewnieniu państwom członkowskim skuteczności w prowadzeniu postępowań na terytorium innych państw członkowskich. W art. 17 Konwencji uregulowano sposób doręczania pism. Zgodnie z art. 17 ust. 1 Konwencji doręczanie pism adresatowi na terytorium innego państwa może odbywać się na wniosek państwa proszącego w drodze pomocy prawnej za pośrednictwem organów tego innego państwa. Art. 17 ust. 2 reguluje sposób doręczania pism na podstawie art. 17 ust. 1 Konwencji. Jednakże art. 17 ust. 3 Konwencji stanowi, że strona może dostarczyć dokumenty w drodze bezpośredniej przesyłki pocztowej pod adresem osoby na terytorium drugiej Strony. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 4 Konwencji żadne postanowienie konwencji nie będzie rozumiane jako powodujące nieważność dostarczenia dokumnetów przez Stronę, dokonanego zgodnie z jej ustawodawstwem. Treść przytoczonych przepisów art. 17 ust. 3 i 4 Konwencji wskazuje wprost, że zgodne z prawem jest doręczanie pism przez organy jednego państwa na terytorium drugiego państwa w sposób bezpośredni wynikający z prawodawstwa państwa, którego organy dokonują doręczenia. W świetle tych przepisów nie może być uznane za nieskuteczne lub niezgodne z prawem doręczenie w niniejszej sprawie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku naliczonego przez organ pierwszej instancji za pośrednictwem poczty bezpośrednio na adres Spółki w Niemczech. Rozporządzenie nr 1798/2003 w ogóle nie obejmuje swym zakresem kwestii szczegółowych regulacji doręczania pism przez administrację podatkową jednego państwa na terytorium drugiego państwa. Przepisy tego rozporządzenia regulują współpracę i wymianę informacji między organami podatkowymi państw członkowskich w celu zwalczania nieprawidłowości i nadużyć w podatku VAT. Zatem wywodzenie na podstawie przepisów tego rozporządzenia o nieskuteczności doręczenia, którego dotyczy niniejsza sprawa jest działaniem dalece bezzasadnym. Tak samo należy ocenić zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 14 rozporządzenie nr 1798/2003, gdyż przepis ten dotyczy możliwości udzielenia pomocy prawnej w zakresie zawiadomienia podatnika o decyzjach lub innych instrumentach administracyjnych. Przepis ten jednak nie może być odczytywany jako norma nakazująca korzystanie z pomocy prawnej przy doręczeniach, skutkująca w razie jej niezastosowania bezskutecznością doręczenia.

Reasumując tę część rozważań należało stwierdzić, że podnoszone w skardze zarzuty w zakresie nieprawidłowego doręczenia przez organ Skarżącej Spółce wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot podatku naliczonego były bezzasadne i nie mogły stanowić argumentu świadczącego o tym, że Skarżąca nie usunęła braku formalnego wniosku w terminie w sposób przez nią niezawiniony. Skarżąca w toku postępowania nie wykazała, że organy w postępowaniu dotyczącym wcześniejszych jej wniosków o zwrot podatku jako pełnomocnika Skarżącej Spółki traktował J. S. na podstawie pełnomocnictwa złożonego raz do akt jednej z wcześniejszych spraw. Dlatego podnoszony w związku z tą okolicznością zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego określonych w art. 120 i 121 § 1 i 2 O.p. należało uznać za bezzasadny. Za bezzasadny należało uznać podnoszony zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. przez niepowiadomienie Skarżącej o możliwości wnioskowania o przywrócenie terminiu do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot podatku. Zaskarżone postanowienie wskazuje na to, że Skarżąca skorzystała z tego uprawnienia. Okoliczność, że nie została poinformowana o prawie do wnoszenia o przywrócenie terminu nie może świadczyć o tym, że Skarżąca bez własnej winy uchybiła przedmiotowemu terminowi. Brak tego pouczenia nie ma żadnego związku z zawinieniem przy uchybieniu terminowi do usunięcia braku formalnego wniosku, które jest przedmiotem sporu toczącego się w niniejszej sprawie pomiędzy organami i Skarżącą. Sąd podziela Stanowisko Skarżącej, że termin 7 dni do usunięcia braku formalnego wniosku przez podmiot mający siedzibę za granicą jest bardzo krótki i trudno jest go dochować, jednakże ta okoliczność nie była kwestionowana w niniejszej sprawie przez organy. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy Skarżąca w sposób zawiniony uchybiła temu terminowi. W ocenie Sądu zważywszy na fakt, że Skarżąca wykonała wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku o zwrot podatku naliczonego po ponad czterech miesiącach jednocześnie nie wskazując przyczyny świadczącej o niezawinonym przekroczeniu tego terminu należało w niniejszej sprawie przyznać rację organom podatkowym. Okoliczności sprawy tj. złożenie pisma do organu bez dokumentu pełnomocnictwa, wskazanie we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności związanych z urlopami pracowników jako przyczyny zwłoki w uzupełnineiu braku formalnego wniosku, świadczą o tym że

Skarżąca przyczyniła się do uchybienia terminowi przez niewłaściwą organizację pracy jej komórek organizacyjnych. Należało przy tym mieć na uwadze, że żądanie przez organ zaświadczenie było w dyspozycji Skarżąej Spółki i nie musiała ona oczekiwać na jego wydanie przez właściwy organ. Sąd podziela stanowisko Skarżącej Spółki, że organ bezzasadnie na podstawie art. 169 § 1 O.p. zarządał od niej tłumaczenia zaświadczenia na język polski, jednakże okoliczność ta nie może być uznana za okoliczność zwalniajacą Skarzacą z winy za uchybienie terminowi do uzupełnienia wniosku, które miało tak znaczne rozmiary czasowe. Z tego względu Sąd uznał to uchybienie za naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło miec wpływau na wynik sprawy i jako takie nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarzonego postanowienia.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarzone postanowienie nie naruszało przepisów art. 162 O.p. oraz, że nie naruszało ono art. 2 Ósmej Dyrektywy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz.1270 z późn. zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku.