Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oddala skargę.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwany dalej: "organem odwoławczym") decyzją z 21 stycznia 2026 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu P.

i Miasta S. z siedzibą w S. (zwanego dalej: "organem I instancji")

z 27 października 2025 r. nr [...] w sprawie przyznania A. M. (zwanemu dalej: "producentem", "stroną", "skarżącym") płatności dla obszarów

z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW).

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Producent za pomocą aplikacji e-WniosekPlus 18 czerwca 2023 r.,

złożył wniosek, w którym ubiegał się o przyznanie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II na powierzchni [...] ha.

Organ I instancji 14 lutego 2024 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał płatność ONW za rok 2023 w łącznej kwocie [...]zł. Wskazał,

że aktualna powierzchnia kwalifikująca się do płatności względem działek [...] ha i [...] ha zadeklarowanych na działce ewidencyjnej nr [...] jest mniejsza

od maksymalnego kwalifikowalnego obszaru o [...] ha ([...]) oraz o [...] ha ([...]). Suma powierzchni wykluczonych wynosiła [...] ha.

Strona 4 marca 2024 r. wniosła odwołanie, w którym podniosła, że organ

I instancji nie wskazał jakie elementy na spornej działce zostały wykluczone z płatności,

a jedynie ograniczył się do podania powierzchni wykluczenia. Wniosła o przeprowadzenie oględzin z przedmiotowej nieruchomości oraz o uchylenie decyzji i przyznanie płatności do całej deklarowanej powierzchni.

Organ odwoławczy decyzją z 8 maja 2024 r. nr [...]

uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejno 10 czerwca 2024 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności ONW za rok 2023, w łącznej kwocie [...]zł. Organ wskazał, że aktualna powierzchnia kwalifikująca się do płatności względem

działek [...] ha i [...] ha, zadeklarowanych na działce ewidencyjnej nr [...]

jest mniejsza od maksymalnego kwalifikowalnego obszaru o [...] ha ([...])

oraz o [...] ha ([...]). Suma powierzchni wykluczonych wynosiła [...] ha.

Strona 27 czerwca 2024 r. wniosła odwołanie, w którym podniosła,

że w decyzji organ I instancji nie wskazał jakie elementy na spornej działce

zostały wykluczone z płatności, a jedynie ograniczył się do podania powierzchni wykluczenia. Strona wskazała, że decyzja jest nadal nieprecyzyjna i wniosła

o przeprowadzenie oględzin przedmiotowej nieruchomości oraz o uchylenie decyzji

i przyznanie płatności do całej powierzchni deklarowanej.

Organ odwoławczy - w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego - 3 czerwca 2025 r. skierował do strony wezwanie do złożenia

dokumentów w postaci mapy działki z opisem poszczególnych części oraz tego

w jaki sposób są one użytkowane. Strona 30 czerwca 2025 r. przedłożyła mapę działki

z oznaczeniem sposobu ich użytkowania. Organ odwoławczy decyzją z 8 sierpnia

2025 r. nr [...] ponownie uchylił zaskarżoną decyzję organu

I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji przyznał płatności ONW w łącznej kwocie

[...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że przed jej wydaniem kolejny

raz poddał analizie cały materiał dowodowy, uwzględniając zalecenia organu odwoławczego. Organ wyjaśnił, że aktualna powierzchnia kwalifikująca się do płatności względem działek [...] ha i [...] ha, zadeklarowanych na działce ewidencyjnej nr [...] jest mniejsza od maksymalnego kwalifikowalnego obszaru o [...] ha ([...]) oraz o [...] ha ([...]) (suma powierzchni wykluczonych wynosiła [...] ha).

W odwołaniu strona zakwestionowała poprawność decyzji i wniosła o przyznanie płatności do całej deklarowanej powierzchni.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji z 21 stycznia 2026 r. w pierwszej kolejności przytoczył przepisy prawa, tj. art. 45 ust 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r.

o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. poz. 412; dalej: "u.p.s.) oraz § 2, § 3 ust. 2 i ust. 3, § 7, § 45 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków

i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023—2027 (Dz. U. poz. 483; dalej: "rozporządzenie ONW").

Organ podkreślił, że powierzchnia referencyjna działek ewidencyjnych została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej o którym mowa w art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. Urz. UE L 435 z 06.12.2021, str. 187, Dz. Urz. UE L 29 z 10.02.2022, str. 45 oraz Dz. Urz. UE L 216 z 19.08.2022,

str. 1; zwanego dalej: "rozporządzeniem (UE) nr 2021/2116"). Ponadto przywołał rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/1172 z dnia 4 maja 2022 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej oraz stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych w związku z warunkowością (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 183, str. 12 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem delegowanym nr 2022/1172").

W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, że oceny powierzchni trwałych użytków zielonych dokonano na podstawie aktualnej ortofotomapy obrazującej stan faktyczny na gruncie w dacie 8 maja 2023 r. Opisał dalej, że na ortofotomapie widoczne

są obszary, którym jednoznacznie nie można przypisać kwalifikacji do płatności

tj. trwałe użytki zielone, gdyż są to obszary zadrzewień (zaznaczona na mapie

kolorem niebieskim). Powierzchnia zakwalifikowana do płatności jako trwały użytek zielony, nie została pomniejszona o obszary zacienione. Według organu widoczne

na ortofotomapie z roku 2023 trwałe wyłączenia oraz obszary nieużytkowane

jako trwałe użytki zielone, nie można zakwalifikować do powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru. Ponadto organ zamieścił w uzasadnieniu decyzji obraz (wraz

z legendą) działki z systemu IACSPlus z terenami wykluczonymi.

W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do uwag zawartych

w treści odwołania. Zdaniem organu grunty zgłaszane do płatności winny być utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, a producent

składając wniosek, winien corocznie dokonać weryfikacji w terenie i zgłosić do płatności teren faktycznie uprawiany.

Według organu odwoławczego w uzasadnieniu decyzji organ I instancji

w sposób jasny i klarowny przedstawił przepisy, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, wskazując przy tym powierzchnię wykluczenia (na zdjęciach ortofotomapy widoczne

były tereny wyłączone z użytkowania, a dotyczyło to w szczególności środkowej oraz północnej części działki).

W opinii organu pomniejszenia związane z zaistnieniem na deklarowanej działce wyłączeń obszaru kwalifikującego się do przyznania płatności były możliwe do wykrycia przez producenta podczas składania wniosku o przyznanie płatności na rok 2023. Tymczasem producent zadeklarował do płatności grunty rolne o powierzchni

większej od powierzchni uprawnionej do płatności (zadeklarowano tereny zakrzaczone

i zadrzewione, obszary nieużytkowane rolniczo). Błąd polegający na zawyżeniu powierzchni, według organu nie jest błędem, którego producent nie mógł wykryć

w zwykłych okolicznościach. Producent odpowiada za rzetelność danych zamieszczonych we wniosku o przyznanie płatności i składając wniosek, powinien wyrysować powierzchnię uprawnioną zgodnie ze stanem faktycznym.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nieprawdą jest, iż organ I instancji nie odniósł się do wyjaśnień oraz do mapy złożonej przez producenta w toku postępowania. Organ rozwinął, że porównując deklarowane powierzchnie z roku 2023 i aktualnie deklarowane, fragmenty działek wykluczone z płatności w 2023 r. nie są już deklarowane. Okoliczność ta potwierdza według organu, że strona miała świadomość, które fragmenty wychodzą poza MKO (maksymalny obszar kwalifikowany). Natomiast przedłożona mapa nie stanowi dowodu potwierdzającego użytkowanie deklarowanych powierzchni przez producenta w roku 2023.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z prośbą strony przedstawił

wyłączenia na mapie, wskazując konkretne obszary niekwalifikujące się do płatności. Strona natomiast wbrew twierdzeniom nie przedstawia żadnych dowodów świadczących o tym, że działki były użytkowane na całości deklarowanej powierzchni.

Odnosząc się do prośby strony o przeprowadzenie oględzin w obecnym czasie, organ odwoławczy wyjaśnił, że jest to niezasadne z uwagi na upływ czasu od momentu złożenia wniosku o płatność, czyli w 2023 roku, w którym naliczono pomniejszenie. Zdaniem organu stan faktyczny nieruchomości od dnia, w którym złożono wniosek

o płatność na 2023 rok uległ naturalnym zmianom, co uniemożliwia obecnie rzetelne ustalenie jej stanu dla okresu objętego decyzją. Oględziny nie dostarczyłyby wiarygodnych informacji na temat sposobu utrzymania gruntu, ponieważ doszło

do zmian wywołanych: wzrostem roślinności, naturalnymi procesami wegetacji, ewentualnymi zabiegami agrotechnicznymi wykonanymi po spornym okresie,

czynnikami klimatycznymi.

Dodatkowo organ podkreślił, że strona oświadczyła, że zostało przez nią zlecone wykonanie opracowania mapy działki z opisem użytkowania poszczególnych części, jednak takiego opracowania do dnia wydania decyzji nie dostarczono.

Odnosząc się do prośby strony o przesłuchanie pełnomocnika na okoliczność stanu faktycznego w roku 2023 z uwzględnieniem okazania mapy, organ

odwoławczy uznał ją za niezasadną. Podkreślił, że strona działa przez pełnomocnika

i ma wiedzę jakie tereny zostały wykluczone, co zostało jasno wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z jednoczesnym powołaniem się na mapę.

W opinii organ odwoławczego, przeprowadzając kontrolę administracyjną wniosku, wystarczająco oceniono dostępne dane GIS, tj.: poprawność wyznaczenia wektorowych granic odniesienia dla działki ewidencyjnej w powiązaniu z obrazem ortofotomapy, mając na uwadze widoczne granice użytkowania, analizę

powierzchni sąsiednich działek ewidencyjnych oraz poprawność wyznaczenia pól zagospodarowania na ortofotomapie. Pomiar został wykonany na podstawie ortofotomapy będącej elementem systemu LPIS i stanowiącej podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstałej

ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej.

Trafnie też organ I instancji wskazał, że ortofotomapy cyfrowe stanowią najlepsze

ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji

w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów, to jest stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. W przypadku pomiaru na ortofotomapie nie występuje błąd

tolerancji pomiaru, skutkiem czego pomiar ten jest bardziej dokładny niż pomiar wykonany w terenie za pomocą GPS. Ortofotomapy działek ewidencyjnych

prezentują w sposób rzeczywisty i czytelny stan pokrycia oraz zagospodarowania

terenu. Przy tym, wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji

działek rolnych (LPIS) są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie powierzchni działek poprzez

kontrolę administracyjną polega na wykorzystaniu bazy danych zgromadzonych

w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) zawierających materiały

kartograficzne (mapy i ortofotomapy) oraz przy wykorzystaniu geograficznego

systemu informacji (GIS) zawierającego bazy danych referencyjnych dla ocen kwalifikowalności wniosków. Organ zwrócił uwagę, że dla ustalenia prawa

o otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego,

na którym prowadzona jest określona uprawa. W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie MKO, które stanowią

różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej, a powierzchnią

obszarów nieuprawnionych do płatności.

Na koniec organ odwoławczy uznał, że wyniki kontroli administracyjnej

pozwoliły organowi I instancji na wykluczenie z płatności powierzchni - [...] ha. Ponadto organ odwoławczy przedstawił szczegółowe wyliczenie procentowej różnicy między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku ([...] ha) a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania ([...] ha) i stwierdził, że wyniosła ona [...]%.

W skierowanej do sądu skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozpatrzenie:

1) art. 7, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez dowolną

a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieaktualnej mapie (mapa nie jest opatrzona datą, a ta wynika wyłącznie ze wskazania zawartego w uzasadnieniu organu odwoławczego) - podczas, gdy faktycznie miejsca zaznaczone na mapie kolorem niebieskim są na bieżąco utrzymywane (podobnie jak pozostała część działki) zgodnie z zasadami jako trwałe użytki zielone w rozumieniu u.p.s. nadinterpretację faktu zadeklarowania innej powierzchni w roku 2025, podczas gdy to wynika, nie ze zmiany powierzchni a z obawy nałożenie bezpodstawnych sankcji przez organ i jest związane z bezsilnością strony

w obliczu konsekwentnego nieuzasadnionego nieuznawania argumentów beneficjenta, w tym odmową przeprowadzenia kontroli na miejscu nawet odnośnie roku bieżącego;

2) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości

co do stanu faktycznego na niekorzyść strony w sytuacji, w której strona oprócz wnoszenia o przeprowadzenie kontroli na miejscu nie ma żadnych realnych możliwości polemiki z treścią ortofotomapy, tymczasem organ sztampowo niezależnie od stanu faktycznego przyjmuje stan z mapy (o nieoznaczonej na niej dacie systemowej),

pomimo sukcesywnych wniosków o przeprowadzenie kontroli na miejscu i świadome deklarowanie powierzchni zgodnej ze stanem faktycznym a nie z treścią mapy;

3) art 22 u.p.s. poprzez dokonanie oceny spełnienia warunków przyznania płatności

na podstawie mapy - jak wskazuje organ odwoławczy - obrazującej stan działki

na dzień 8 maja 2023 r., podczas gdy z ww. przepisu należy wywodzić, że organ winien dokonywać oceny na dzień nie wcześniejszy niż 31 maja 2023 r.;

4) art. 2 pkt 29 u.p.s. poprzez przyjęcie, że wyłączone obszary gruntów nie stanowią trwałych użytków zielonych i uznanie, że występują tam "zadrzewienia", podczas

gdy obszar ten jest na bieżąco wykaszany a ewentualnie występująca na terenie działki roślinność, stanowi tzw. samosiejki, służące jako pokarm dla bydła, zaś zarastanie związane jest m.in. z tym, iż wykaszanie odbywa się zgodnie z przyjętym

i zaakceptowanym planem raz w roku i to w okresie znacznie późniejszym niż wskazana przez organ data wykonania mapy, a ewentualne samosiejki stanowiły naturalnie użytkowany obszar, stanowiąc pokarm dla bydła;

5) art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego

w zakresie: w jaki sposób na podstawie ortofotomapy wklejonej do treści decyzji uznano, że obszar zaznaczony na niebiesko to zadrzewienia, a nie jak twierdzi strona samosiejki wykorzystywane jako karma dla bydła (a więc trwały użytek zielony) – podczas

gdy z obrazu tego nie sposób wysnuć takiego wniosku; brak uzasadnienia w zakresie odmowy przeprowadzenia kontroli na miejscu, o którą od pierwszego odwołania

w sprawie strona wnosi (brak wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu) pomimo rozbieżności pomiędzy twierdzeniami strony a mapą (wykonaną

jak twierdzi organ w dniu 8 maja 2023 r. - data wniosku 22.06.2023 r.); brak w aktach sprawy dokumentu, z którego wynika sposób wyliczenia powierzchni wyłączonej

na podstawie mapy - oznaczenia szerokości i długości każdej części wyłączonego

obszaru, ze wskazaniem skali mapy, co by umożliwiło weryfikację, czy organ prawidłowo wyłączył powierzchnię;

6) art. 10 u.p.s. poprzez brak przeprowadzenia kontroli na miejscu w sytuacji,

w której okoliczności faktyczne sprawy tego wymagały;

7) art. 66 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4 u.p.s., poprzez pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia daty, na którą mapa obrazuje stan działki z zestawieniem daty złożenia wniosku i daty wynikającej z art. 22 u.p.s.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu odwoławczego na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z 29 maja 2026 r. skarżący przedstawił dodatkową argumentację

i stanowisko dotyczące kluczowych zagadnień. Wskazał, że organ w dalszym ciągu

nie wyjaśnił - jak na podstawie ortofotomapy interpretuje rodzaj "zaciemnienia"?

Zdaniem skarżącego gołym okiem nie widać, czy są to zadrzewienia/zakrzewienia/inne świadczące o tym, że są to nieużytki rolne. Skoro z żadnego dokumentu nie wynika wprost, że dane zaznaczenie stanowi nieużytek, bo mapa nie daje możliwości

określenia, co na niej realnie widać, oznacza to, że nie ma dowodów stanowiących podstawę do wyłącznie wskazanej przez organ powierzchni z płatności.

Według skarżącego, organ nie podał, jakie dowody ma przedłożyć rolnik? - jeżeli kontrola na miejscu nie jest możliwa. Skarżący postawił pytanie, co więc jest przeciwdowodem dla mapy? – i stwierdził, że nie istnieje żaden realny dopuszczalny dowód. Odmowa przeprowadzenia kontroli na miejscu pozbawia szans na realną obronę.

Kolejno skarżący zapytał, jak organ określił powierzchnię wyłączoną?

– skoro w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu stanowiącego podstawę wyliczenia powierzchni zaznaczonej. Organ odnosi się do systemów informatycznych ARiMR, ale skarżący wątpi, czy wydruki z tych systemów są częścią akt administracyjnych? Skoro taką częścią akt nie są, to nie przeprowadzono z nich dowodu. Skarżący wskazał, że organ nie włączył również do akt dokumentów stanowiących podstawę wpisów w ww. systemie.

Na koniec skarżący zamieścił stanowisko w zakresie znaczenia daty

wykoszeń na obraz widoczny na mapie. Skarżący podkreślił, że zgodnie z planem akceptowanym przez organy, wykoszeń dokonuje się już po dacie, na którą

sporządzona jest mapa. W związku z tym organ żąda wykoszenia działki, nie biorąc

pod uwagę sposobu jej wykorzystywania, a następnie stawia zarzut, że na działce widoczne są miejsca niewykoszone. Według skarżącego stanowi to naruszenie podstawowych zasad zaufania obywatela do organów administracji, czy też orzekania zgodnie ze stanem faktycznym sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa

w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – lit. c p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje

w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w razie naruszenia prawa będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części

(art. 151 p.p.s.a.).

Po rozpoznaniu sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji, sąd uznał, że zaskarżony akt nie narusza prawa. Kontroli sądu pod względem legalności podlegała decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie przyznania płatności dla obszarów

z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnym ograniczeniami (ONW).

Na wstępie wyjaśnić należy, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miała m.in. ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. poz. 412). Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 1 ww. ustawy

oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca

2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania

i wypłaty płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata

2023 - 2027 (Dz. U. poz. 483) płatność ONW przyznaje się rolnikowi do powierzchni użytków rolnych:

- położonych na obszarach, o których mowa w art. 71 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115, zwanych dalej "obszarami ONW" oraz posiadanych na podstawie tytułu prawnego w dniu 31 maja roku, wynoszącej co najmniej 1 ha i nie więcej niż 75 ha (maksymalny limit) oraz

- jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach podstawowego wsparcia dochodów do celów równoważności, o którym mowa w art. 16 ust. 2 lit. a rozporządzenia 2021/2115,

- jeżeli rolnik prowadzi na tych użytkach działalność rolniczą,

- jeżeli został rolnikowi nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się

o daną pomoc, jeżeli są spełnione warunki przyznania tej pomocy określone

w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ww. ustawy.

W petitum skargi strona podniosła głównie zarzuty proceduralne dotyczące przyjęcia przez organy, że wyłączone obszary gruntów nie stanowią trwałych użytków zielonych i uznanie, że występują tam "zadrzewienia". W ocenie sądu wskazane zarzuty nie mogły podważyć stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę orzekania. Przedmiotem sporu w sprawie są ustalenia faktyczne (poczynione na podstawie m.in. ortofotomapy przedstawiającej stan działek na dzień 8 maja 2023 r.), które w ocenie organów obu instancji uzasadniały stwierdzenie, że zasadne było pomniejszenie przez organ I instancji działki [...] o powierzchni [...] ha o [...] ha i działki [...] o powierzchni [...] ha o [...] ha (łącznie organy wykluczyły [...] ha powierzchni działek). Skarżący kwestionował te ustalenia, jednak nie przedstawił dowodu, który podważałby ustalenia organów dokonane w wyniku prawidłowego przeprowadzenia postępowania.

Na wstępie zauważyć trzeba, że postępowanie przed organami ARiMR cechuje odrębność proceduralna, ponieważ niektóre z zasad postępowania określone

w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego uległy znacznemu ograniczeniu w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności. Na podstawie art. 5 u.p.s.

z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa

w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej. Natomiast stosownie do art. 66 ust. 1 u.p.s. zasady określone w k.p.a. w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy zasady te ulegają pewnej modyfikacji. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania

i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz

art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Na mocy zaś art. 66 ust. 2. ww. ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące

w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z powyższego wynika, że w postępowaniu przed organami ARiMR ustawodawca dokonał modyfikacji obowiązujących na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie tylko zasady prawdy obiektywnej (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.), ale i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a). W orzecznictwie wskazuje się, że do zmian należy zaliczyć odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., co oznacza, że organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto przyjęto zasadę, że "ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne". Konsekwencją zaś odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej

w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1538/18; wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 710/17; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

a także – do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny

(por. wyrok NSA z 10 lipca 2019 r. sygn. akt I GSK 1331/18). Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach (por. wyrok NSA z 10 lipca 2019 r. sygn. akt I GSK 1367/18). Ustaleń faktycznych w postępowaniu o przyznanie płatności organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne,

np. w zakresie sposobu wykorzystania przez beneficjenta działki rolniczej (por. wyrok NSA z 13 marca 2024 r. sygn. akt I GSK 66/23 i przywołane tam orzecznictwo).

Podsumowując, z postępowania dotyczącego przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zatem przepisy te dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego, nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prane, np. w zakresie przedstawienia dowodów świadczących o uprawnieniu strony do wnioskowanych płatności.

Na mocy art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Wyrażona w tym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji, aby - z zachowaniem zasad bezstronności i obiektywizmu - ocenił zgromadzone dowody w ich wzajemnym powiązaniu. Celem tak przeprowadzonego postępowania dowodowego jest poczynienie przez organ ustaleń co do stanu faktycznego, które w sposób niebudzący wątpliwości odzwierciedlą rzeczywisty przebieg zdarzeń w sprawie. Z kolei wnioski organu z przeprowadzonego postępowania dowodowego muszą zostać uwidocznione w treści rozstrzygnięcia kierowanego

do strony. Obowiązkiem organu jest bowiem wykazanie w decyzji administracyjnej jakie dowody stanowiły podstawę wydanego rozstrzygnięcia oraz wskazanie przyczyn, dla których określonym dowodom organ ten dał wiarę, a innym odmówił mocy dowodowej. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie dowodowe i sformułowane w jego wyniku rozstrzygnięcie czyni zadość wymaganiom wynikającym z powołanych przepisów postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 14 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Sz 966/25). Jak natomiast wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 maja 2026 r. sygn. akt I OSK 864/25 skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena. Przeprowadzona ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki

albo - wbrew zasadom doświadczenia życiowego - nie uwzględnia związku

przyczynowo - skutkowego.

W ocenie sądu scharakteryzowane powyżej reguły prowadzenia postępowania zostały w rozpoznawanej sprawie zachowane. Organy nie naruszyły zarzucanych

w skardze przepisów procesowych. Podstawą poczynionych ustaleń w zakresie powierzchni trwałych użytków zielonych była aktualna ortofotomapa przedstawiająca stan faktyczny na gruncie 8 maja 2023 r. Słusznie organy stwierdziły, że na ortofotomapie widoczne są obszary, którym jednoznacznie nie można przypisać kwalifikacji

do płatności, gdyż są to obszary zadrzewień. Organy zaznaczyły także, że powierzchnia zakwalifikowana do płatności jako trwały użytek zielony, nie została pomniejszona

o obszary zacienione.

Według sądu prawidłowo powierzchnia referencyjna działek ewidencyjnych została przez organ ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/2116 z dnia

2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią

i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. Urz. UE L 435 z 06.12.2021, str. 187 ze zm.,), zwanego dalej rozporządzeniem (UE) nr 2021/2116. Stosownie do art. 68 ust. 1 ww. rozporządzenia system identyfikacji działek rolnych stanowi system informacji geograficznej ustanowiony i regularnie aktualizowany przez państwa członkowskie na podstawie ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:5 000. Na mocy artykułu 68 ust. 2 państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych:

a) jednoznacznie identyfikował każdą działkę rolną i jednostki gruntów nierolniczych, które państwa członkowskie uznają za kwalifikujące się do otrzymywania pomocy

w ramach interwencji, o których mowa w tytule III rozporządzenia (UE) 2021/2115;

b) zawierał aktualne wartości dotyczące obszarów, które państwa członkowskie uznają za kwalifikujące się do otrzymywania pomocy w ramach interwencji, o których mowa

w art. 65 ust. 2;

c) umożliwiał prawidłową lokalizację działek rolnych i gruntów nierolniczych,

w odniesieniu do których występuje się z wnioskiem o płatność.

Ponadto zaznaczyć należy, że zgodnie z artykułem 2 zatytułowanym System identyfikacji działek rolnych ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/1172 z dnia 4 maja 2022 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej oraz stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych

w związku z warunkowością (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 183, str. 12 ze zm.) do celów tego rozporządzenia "działka referencyjna" oznacza wyznaczony obszar geograficzny

z niepowtarzalnym numerem identyfikacyjnym, zarejestrowany w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia (UE) 2021/2116. Działka referencyjna zawiera jednostkę gruntu reprezentującą powierzchnię użytków rolnych,

o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/2115. W stosownych przypadkach działka referencyjna zawiera również grunty nierolnicze uznane przez państwa członkowskie za kwalifikujące się do otrzymania wsparcia w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116.

Na podstawie art. 2 ust. 3 ww. rozporządzenia działki referencyjne służą jako podstawa do wspierania beneficjentów w składaniu wniosków geoprzestrzennych w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116.

W ocenie sądu analizując wyznaczoną przez stronę granicę działki rolnej

w granicach działki ewidencyjnej na załącznikach graficznych oraz informacji zawartych w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli, organ odwoławczy słusznie uznał,

że zasadne było pomniejszenie przez organ I instancji względem działek [...] ha

o [...] ha oraz [...] ha o [...] ha (zadeklarowanych na działce ewidencyjnej nr [...]). Suma powierzchni wykluczonej zatem łącznie wyniosła [...] ha. Jeszcze raz należy podkreślić, że powierzchnię trwałych użytków zielonych organ ustalił na podstawie aktualnej ortofotomapy przedstawiającej stan faktyczny w roku złożenia wniosku (2023 rok), na dzień 8 maja.

Mając na względzie kolejne zarzuty podniesione w skardze, sąd podkreśla, że organ uwzględnił prośbę skarżącego i w swojej decyzji przedstawił wyłączenia na mapie, wskazując konkretne obszary niekwalifikujące się do płatności (zaznaczając kolorem niebieskim obszary działek wyłączone z płatności, a kolorem fioletowym – obszary działek zakwalifikowane do płatności). Natomiast skarżący, pomimo ciążącego na nim

z mocy art. 66 ust. 2 u.p.s. obowiązku, nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, że działki byty użytkowane na całej deklarowanej powierzchni. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że grunty zgłaszane do płatności winny być utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, natomiast na ortofotomapie widoczne są obszary, którym jednoznacznie nie można przypisać kwalifikacji do płatności jako trwałym użytkom zielonym, gdyż są to obszary zadrzewień.

Nie budzi wątpliwości sądu, że składając wniosek, skarżący co roku powinien weryfikować stan działek w terenie i zgłosić do płatności obszar faktycznie uprawiany. Pomniejszenia związane z zaistnieniem na deklarowanej działce wyłączeń obszaru kwalifikującego się do przyznania płatności były możliwe do wykrycia przez stronę także w dniu składania wniosku o przyznanie płatności na rok 2023. Tymczasem skarżący zadeklarował do płatności grunty rolne o powierzchni większej od powierzchni uprawnionej do płatności (zadeklarował tereny zakrzaczone i zadrzewione, obszary nieużytkowane rolniczo). Należy podzielić pogląd organu, że skarżący powinien do złożonego wniosku załączyć wyrysowaną uprawianą powierzchnię zgodnie ze stanem faktycznym. Trzeba mieć na uwadze, że za rzetelność danych we wniosku o przyznanie płatności odpowiada każdy rolnik, jako beneficjent i osoba bezpośrednio zaangażowana w prowadzenie działalności rolniczej na deklarowanym do wsparcia areale. Wobec powyższego sąd za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 5 u.p.s.

Według sądu organy nie przekroczyły także zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. w zw. z art. 5 i art. 66 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Ocena pozyskanych przez organ informacji (m.in. danych z geograficznego systemu informacji (GIS) czyli poprawność wyznaczenia wektorowych granic odniesienia dla działki ewidencyjnej

w powiązaniu z obrazem ortofotomapy; informacji przedstawionych na ortofotomapie

- będącej elementem systemu LP1S i stanowiącej podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstałej ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej) oraz ocena twierdzeń skarżącego przedstawianych w toku postępowania, a także złożonej mapy, nie nosi znamion dowolności. Organy nie pominęły wyjaśnień skarżącego i przedłożonej mapy, tylko oceniły je w kontekście wszystkich dostępnych dowodów, do czego organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji na stronie 8. Skarżący nie przedstawił zaś kontrdowodu obrazującego inny stan spornych w sprawie działek rolnych. Ponadto, zdaniem sądu nie było potrzeby opatrywania mapy datą jej sporządzenia, skoro datę tę organ podał wprost w uzasadnieniu decyzji.

Odnosząc się zaś do zarzutu pominięcia przez organy wniosku

o przeprowadzenie kontroli na miejscu, sąd przyznaje rację organom. Z uwagi na upływ kilku lat od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności, przeprowadzenie wnioskowanych czynności nie pozwoli na pozyskanie wiarygodnych danych. Jak słusznie wskazał organ od dnia, w którym złożono wniosek o płatność na 2023 rok, stan faktyczny nieruchomości uległ naturalnym zmianom, co uniemożliwia rzetelne ustalenie jej stanu w okresie, do którego odnosi się decyzja. Wzrost roślinności, naturalne procesy wegetacji, ewentualne zabiegi agrotechniczne wykonane po spornym okresie, a także czynniki klimatyczne sprawiły, że oględziny nie dostarczyłyby rzetelnych informacji na temat sposobu utrzymania gruntu w 2023 roku. Zasadnie również organ zauważył, że skarżący oświadczył, iż zostało przez niego zlecone wykonanie opracowania mapy działki

z opisem użytkowania poszczególnych części, jednakże nie dostarczył go do dnia wydania decyzji. Na koniec dodać należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej do płatności przy użyciu systemu komputerowej identyfikacji jest wystarczające i nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu (wyrok NSA z 24 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1069/08, z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 616/22). Powyższe ustalenia zarzut naruszenia przez organy art. 10 u.p.s., art. 81a § 1 k.p.a. (w zw. z art. 5 u.p.s.) czynią bezzasadnym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie dopuściły się naruszenia procesowego obowiązku sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymaganiom określonym w art. 107 § 1 pkt 6 i 3 k.p.a. w zw. z art. 5 u.p.s. Przepis ten zachowuje zastosowanie także w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o Planie Strategicznym. Stosownie do art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Art. 107 ust. 3 k.p.a. nakłada na organ obowiązek wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa. Przeciwnie, w związku z tym, że ciężar udowodnienia okoliczności sprawy został przeniesiony na stronę postępowania, ww. ostatni przepis nabiera szczególnego znaczenia. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania organu.

W ocenie sądu uzasadnienie decyzji organu odwoławczego odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Strona ma możliwość poznać pełen tok czynności rozumowych organu, które doprowadziły go do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zwrócić należy uwagę, iż zakres środków dowodowych

i sposób ich procedowania określony jest w przepisach art. 66 u.p.s. Istotne są dowody, wyjaśnienia i zakres żądań zgłoszonych przez skarżącego. Organ odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, wszystkich środków dowodowych oraz przyczyn, które przemówiły za ich wiarygodnością i mocą dowodową, bądź doprowadziły do wniosków dowodowych. Rozważania poczynił oddzielnie do każdego ze środków dowodowych oraz w odniesieniu do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Zatem stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie decyzja organu odwoławczego nie narusza art. 107 § 3 k.p.a., do czego sąd szczegółowo odniósł się także powyżej.

Ponadto podkreślić należy, że organ poczynione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalenia przedstawił w zaskarżonej decyzji, która została uzasadniona w sposób przekonujący oraz jasny zarówno co do stanu faktycznego jak

i prawnego sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ odwoławczy przeprowadził rzetelną analizę sprawy i w sposób szczegółowy opisał w uzasadnieniu decyzji swoje ustalenia dotyczące zgromadzonego materiału dowodowego, odwołując się m.in. do ortofotomapy, danych GIS. O należytym uzasadnieniu prawnym zaskarżonego rozstrzygnięcia świadczy nie tylko przytoczenie przez organ treści zastosowanych przepisów prawa, ale także przeprowadzenie ich wykładni, a następnie odniesienie ich do okoliczności niniejszej sprawy. W ocenie sądu prawidłowe uzasadnienie zaskarżonego aktu umożliwia stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także pozwala na skontrolowanie przez sąd prawidłowości rozstrzygnięcia. Nadto w uzasadnieniu decyzji organ ustosunkował się do zarzutów zawartych

w odwołaniu.

Na koniec sąd wskazuje, że w myśl art. 22 u.p.s. jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego – z brzmienia tego przepisu nie wynika obowiązek organu dokonania oceny spełnienia warunków do przyznania płatności na podstawie mapy, na dzień nie wcześniejszy niż 31 maja 2023 r.

Mając na uwadze uregulowania prawne zawarte w art. 134 p.p.s.a., sąd kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem jej legalności, nie stwierdził innych naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę.