Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest samotną matką. Mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z dwójką dzieci w wieku [...] lat i [...] lat. Otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości [...] zł netto oraz alimenty na młodsze, uczące się dziecko w wysokości [...] zł. Starszy syn nie pracuje. Podała, że opłaty związane z utrzymaniem wynoszą: prąd [...] zł, rata kredytu [...] zł, gaz [...] zł, telefon [...] zł i [...] zł , telewizja i Internet [...] zł, ubezpieczenie grupowe [...] zł. Zadłużenie z tytułu opłat mieszkaniowych wynosi [...] zł. Podała, że posiada mieszkanie komunalne o powierzchni [...] m2 i nie posiada innych nieruchomości oraz oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych.
Z treści przepisu art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wynika, że ustanowienie adwokata z urzędu obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze, że skarżąca jest samotną matką pozostająca we wspólnym gospodarstwie domowym z dwójką dzieci, w tym jednym dorosłym i niepracującym oraz wysokość jej dochodu z tytułu zatrudnienia i wysokość wydatków związanych z utrzymaniem, przyjąć należy, że wykazała ona, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.
