Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] Spółki z o.o. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 16 listopada 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania B. D. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 1 września 2009 r., nr [...], wydanej wobec "E." Spółki z o.o. w P., określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa stacji obsługi pojazdów wraz z zapleczem" na działce nr ewid. [...]50, przy ul. W. w P. – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że powołaną wyżej decyzją z dnia 1 września 2009 r. organ pierwszej instancji, po rozpoznaniu wniosku "E." Spółki z o.o. w P., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia. Zdaniem organu, realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie negatywnie na środowisko. Z przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że emisja zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu przez istniejącą stację paliw i planowaną stację obsługi pojazdów nie przekroczy obowiązujących norm. Oddziaływanie planowanej inwestycji zamykać się będzie w granicach działki inwestora, a jej realizacja nie naruszy interesów osób trzecich.

Uchylając decyzję organu pierwszej instancji Kolegium stwierdziło, iż organ ten, z naruszeniem art. 53 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie środowiska, nie zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w niniejszej sprawie, gdyż przed upływem 21-dniowego terminu na składanie uwag i wniosków Starosta P. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia. Prezydent Miasta P. pominął również fakt, że uzupełnienie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko zostało złożone po dacie opublikowania obwieszczenia o możliwości zapoznania się z raportem i składania do niego uwag i wniosków. Organ pierwszej instancji naruszył również art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy w związku z § 4 pkt 3 litera "e" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie zobowiązał inwestora do dokonania nasadzeń wskazanych w planie gatunków drzew i krzewów w taki sposób, by zapewnić minimum 20% łącznej powierzchni działek nr ewid. [...]50 i [...]51/2.

W ocenie Kolegium, Prezydent Miasta P. nie zebrał całości materiału dowodowego w sprawie i nie ocenił należycie przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ ten nie przeanalizował bowiem akt sprawy zakończonej decyzją Starosty P. z dnia 12 października 2009 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie uciążliwości powstających w związku z eksploatacją stacji paliw i myjni samochodowej należących do "E." Spółki z o.o., przy ul. W. w P., z której to decyzji wynika, że wartość równoważnego poziomu hałasu A przenikającego z istniejącej stacji paliw do środowiska wynosi nawet 51,5 dB. Obliczenia te, jak podkreśliło Kolegium, nie uwzględniają skumulowanych równoważnych poziomów hałasu A pochodzących z budynków i instalacji istniejących oraz planowanych, a także ruchu pojazdów po działkach nr ewid. [...]50 i [...]51/2.

Organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent Miasta P. błędnie ocenił zapisy przedłożonego raportu odnoszące się do poziomu emitowanego hałasu. Wbrew bowiem stanowisku autora raportu, nie można uwzględniać budynku gospodarczego na działce [...]49 jako ekranu akustycznego, a dopuszczalny poziom hałasu winien zostać ustalony na granicy działki [...]50 z działką [...]49, niezależnie od budynków, instalacji czy nasadzeń znajdujących się na działce [...]49. Wadliwie przyjęto również w pkt 2 decyzji z dnia 1 września 2009 r., iż projektowana stacja obsługi stanowić będzie ekran akustyczny. Stacja ta sama w sobie stanowić będzie źródło emisji hałasu, a ponadto nie będzie zbudowana z materiałów przewidzianych do izolacji dźwiękowej. W razie ustalenia w toku ponownego rozpoznania sprawy, iż istnieje potrzeba zainstalowania ekranu akustycznego, celowe byłoby rozważenie nałożenia na inwestora obowiązku zainstalowania ekranu akustycznego z materiałów dźwiękochłonnych izolującego dźwiękowo działkę nr [...]49 od hałasów emitowanych z obiektów znajdujących się na działkach [...]50 i [...]51/2.

Organ pierwszej instancji winien uwzględnić, że analizowane przedsięwzięcie nie będzie emitowało hałasu na stałym poziomie, lecz emitować może dźwięki o dużym poziomie ciśnienia akustycznego, choć o krótkim czasie trwania (ruch samochodu ciężarowego, wkrętarka, szlifierka, rozładunek pojemników na substancje ropopochodne). Krótkotrwałość tych dźwięków powoduje, że w pomiarach poziomu hałasu dopuszczalne poziomy mogą nie zostać przekroczone przy rozłożeniu tych dźwięków na okres całego dnia lub nocy, niemniej nie powoduje to zmniejszenia odczuwania ich przez słuch ludzki w czasie ich rzeczywistego trwania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła E. Spółka z o.o. w P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska:

1. art. 53 w zw. z art. 32 ust. 1, przez przyjęcie, iż organ pierwszej instancji nieprawidłowo zrealizował obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu,

2. art. 56 ust. 2 pkt 3, przez przyjęcie, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję środowiskową zobowiązany był do powtórzenia uregulowań zawartych w § 4 pkt 3 lit. "e" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

3. art. 56 ust. 2, przez przyjęcie, że organ pierwszej instancji obowiązany był do czynienia ustaleń w zakresie wymogów co do planowanej inwestycji, które nie są przewidziane w naruszanym przepisie, a ponadto dotyczą okoliczności, które powinny i będą ustalone na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę,

a także art. 7, 77 i 138 § 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasad wynikających z tych przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej Spółki z dnia 22 września 2008 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa stacji obsługi pojazdów wraz z zapleczem" na działce nr ewid. [...]50, przy ul. W. w P.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uregulowane było w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie jednak z art. 153 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150, ze zm.) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, to jest przed dniem 15 listopada 2008 r., a niezakończonych decyzją ostateczną (tak jak w rozpoznawanej sprawie) stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa".

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy, realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar – jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W myśl art. 51 ust. 1 ustawy sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2, 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu (art. 51 ust. 2).

Szczegółowe wymagania co do treści raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określone zostały w art. 52 ustawy. Z ustępu 1 tego artykułu wynika, iż raport powinien w szczególności zawierać:

- opis planowanego przedsięwzięcia, w tym:

a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji,

b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,

c) przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (pkt 1),

- opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (pkt 2),

- opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z:

a) istnienia przedsięwzięcia,

b) wykorzystywania zasobów środowiska,

c) emisji

oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę (pkt 6),

- opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (pkt 7).

W myśl art. 56 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje decyzję środowiskową po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Organ ten zobowiązany jest uwzględnić: uzgodnienia właściwych organów, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa (ust. 1b).

W świetle ustępu 2 tego artykułu ustawy w decyzji środowiskowej określa się m.in.:

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

Decyzją środowiskową można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki:

1) dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wykonania kompensacji przyrodniczej;

2) przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia, w przypadku przedsięwzięć, dla których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (ust. 4).

Należy stwierdzić, iż niezasadne jest wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko Kolegium, że organ pierwszej instancji nie zebrał całości materiału dowodowego w sprawie i nie ocenił należycie przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W świetle art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji z zachowaniem wymogów określonych w powołanych przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. dążył do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko nałożony został przez organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r. na podstawie powołanego art. 51 ust. 2 ustawy, a inwestor w dniu 4 czerwca 2009 r. przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzupełniony w dniu 17 lipca 2009 r.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wymagający wysoce specjalistycznej wiedzy, sporządzony być musi przez osobę posiadającą do tego uprawnienia. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż raport taki, jako jeden z dowodów w postępowaniu administracyjnym, podlega ocenie organu z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Jednak z uwagi na jego charakter i treść oraz kwalifikacje zawodowe osób sporządzających raport, dokument ten powinien być oceniany podobnie jak opinie (ekspertyzy) przygotowane przez biegłych (art. 84 k.p.a.). Naturalną konsekwencją tego powinno być, że możliwość podważenia raportu jest dopuszczalna w zasadzie tylko w sytuacji, kiedy zostanie przedstawiona opinia biegłego – osoby posiadającej stosowne uprawnienia zawodowe i kwalifikacje (wyrok NSA z dnia 17 marca 2006 r., II OSK 149/05, LEX nr 198187).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. działające jako organ administracji publicznej nie posiada specjalistycznej wiedzy wymaganej do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż jest to wiedza wykraczająca poza wiedzę ogólną i względy doświadczenia życiowego. Jeśli Kolegium powzięło wątpliwości co do treści części raportu mogło te zapisy zakwestionować tylko na podstawie wiedzy osoby posiadającej stosowne uprawnienia zawodowe i kwalifikacje, to jest biegłego, czego nie uczyniło.

Stąd też sformułowania zaskarżonej decyzji co do okoliczności, iż określone w raporcie obiekty (budynek gospodarczy na działce [...]49 i projektowana stacji obsługi) nie będą spełniały wymogów ekranów akustycznych są dowolne. Kolegium nie było bowiem w stanie ocenić dźwiękochłonności materiałów, z których istniejące budynki są, a planowane zostaną zrealizowane. Nie oceniło także kąta przebiegu fal akustycznych, podnosząc wpływ ukształtowania terenu na emisję hałasu.

Podkreślić natomiast należy, iż dokonana przez organ pierwszej instancji ocena przedmiotowego raportu nie nosi znamion dowolności.

Zdaniem Sądu, treść i wnioski zawarte w raporcie są bowiem spójne i logiczne, zaś zastosowane obliczenia nie nasuwają zastrzeżeń co do ich poprawności. Raport zawiera m.in. ocenę oddziaływania w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, uwzględniającą hałas wytwarzany zarówno przez istniejącą stację paliw płynnych i LPG z myjnią samochodową, jak i projektowaną stację obsługi pojazdów z zapleczem. W raporcie przyjęto, że źródłem hałasu w tym przypadku będą: samochody poruszające się po terenie stacji oraz budynek stacji paliw i projektowany budynek stacji obsługi. Z obliczeń zawartych w tym dokumencie wynika, że hałas pochodzący ze wskazanych wyżej źródeł nie będzie przekraczał dopuszczalnego poziomu hałasu wyznaczonego dla działki nr ewid. [...]49. Ponadto, wbrew temu, co zdaje się wynikać z zaskarżonej decyzji, omawiany raport uwzględnia skumulowane oddziaływanie wszystkich istniejących i planowanych źródeł hałasu.

Podnieść również należy, iż o ile organ odwoławczy uznał, że do akt sprawy należało dołączyć akta postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty P. z dnia 12 października 2009 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie uciążliwości powstających w związku z eksploatacją stacji paliw i myjni samochodowej należących do skarżącej Spółki, to powinien był to uczynić w toku postępowania odwoławczego. Obowiązki wynikające z powołanych przepisów ciążą bowiem zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, gdyż jest on obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.

Z akt sprawy zakończonej powołaną decyzją Starosty P. (dołączonych na żądanie Sądu do akt sądowych) wynika, że pomiary hałasu w związku z funkcjonowaniem istniejącej stacji paliw i myjni samochodowej na działkach nr ewid. [...]50 i [...]51/2 dokonane w toku tego postępowania wykazały, że wartość równoważnego poziomu hałasu A przenikającego z tych obiektów do środowiska dla normatywnego czasu pracy T [dB] jest niższa od dopuszczalnego poziomu hałasu i wynosi dla pory dnia w punktach pomiarowych 47,8 dB i 51,5 dB.

Niezasadne jest również stanowisko Kolegium, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji uzasadnione jest naruszeniem art. 53 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy.

Z przepisów tych wynika dla organów administracji obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 53 ustawy przed wydaniem decyzji środowiskowej organ administracji właściwy do jej wydania:

1) podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania, a w przypadku, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, także informację o prowadzonym postępowaniu dotyczącym transgranicznego oddziaływania na środowisko;

2) może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa; przepis art. 91 § 3 k.p.a. stosuje się odpowiednio;

3) rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

W ocenie Sądu okoliczność, iż przed upływem 21-dniowego terminu do składania uwag i wniosków Starosta P. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia nie świadczy o tym, iż uchybiono art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ustawy. Można wprawdzie podzielić stanowisko Kolegium, iż uzupełnienie przedmiotowego raportu przez skarżącą Spółkę w dniu 17 lipca 2009 r. kolidowało z wskazanym wyżej 21-dniowym terminem, Kolegium nie wykazało jednak, by uchybienie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie, co dawałoby podstawę do wydania decyzji kasacyjnej określonej w art. 138 § 2 k.p.a.

Na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może bowiem uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi nie w każdym przypadku naruszenia przepisów postępowania, lecz wyłącznie wówczas, gdy postępowanie zostało przeprowadzone przez organ z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 493).

Organ pierwszej instancji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (postanowienie z dnia 16 lipca 2009 r. nr [...]) oraz Starosty P. (postanowienie z dnia z dnia 15 lipca 2009 r. nr [...]). Należy przy tym podkreślić, iż jak wynika z decyzji z dnia 1 września 2009 r. (pkt 2 dotyczący ochrony powierzchni ziemi na etapie budowy) Prezydent Miasta P. uwzględnił zastrzeżenia Starosty P. wyrażone we wskazanym postanowieniu z dnia 15 lipca 2009 r.

Decyzja organu pierwszej instancji spełnia także wymogi określone w powołanym art. 56 ust. 2 ustawy. W szczególności, wbrew stanowisku Kolegium, decyzja ta nie narusza art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy w zw. z § 4 pkt 3 litera "e" uchwały Rady Miasta [...] z dnia 24 kwietnia 2003 r. nr VII/65/2003 w sprawie uchwalenia zmiany w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego, Osiedla [...], powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "uchwała".

W świetle powołanego przepisu uchwały, dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem E300 KS-U (na którym ma być zlokalizowana planowana inwestycja) ustala się warunki realizacyjne: minimum 20% powierzchni terenu przeznaczyć na urządzenie zieleni w tym izolacyjnej, szczególnie od strony sąsiednich terenów zabudowy mieszkaniowej (zalecane gatunki drzew tłumiące hałas – lipa drobnolistna, klon, jawor, gatunki zimozielone itp.).

Należy podkreślić, iż z art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy nie wynika, by zapis decyzji pierwszoinstancyjnej zobowiązujący inwestora "do wykonania nasadzeń drzew i krzewów w celu ograniczenia uciążliwości obiektu na etapie jego eksploatacji na sąsiednie tereny" (pkt 2 decyzji) naruszał cytowany zapis uchwały.

Zapis ten, jak zasadnie podnosi strona skarżąca, będzie musiał być uwzględniony przez inwestora w kolejnych etapach prowadzonego procesu budowlanego, a więc przede wszystkim w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W tym postępowaniu, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany będzie miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto z powołanego przepisu uchwały wynika wyraźnie, że "zalecane" są nasadzenia wymienionych w tym przepisie gatunków drzew i krzewów. "Zalecenie" nie może oznaczać bezwzględnego obowiązku nakazania dokonania takich właśnie nasadzeń roślinności, zwłaszcza, że inne, nie wymienione przykładowo w uchwale, gatunki roślin również mogą spełniać odpowiednie parametry izolacyjne.

Ponownie należy więc podkreślić, iż w tych okolicznościach brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi, a zwłaszcza dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tejże ustawy.