Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za zasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem działając na mocy art. 17 i 18, art. 33 i 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z dnia 28 czerwca 2012 r., poz. 1015) w związku z art. 124, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego - Spółki z o.o. A (zwanej dalej stroną skarżącą) - na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. nr [...]z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...]r., jako wierzyciel należności, Dyrektor Izby Celnej we W. wydane w pierwszej instancji postanowienie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przytoczył, że decyzją nr [...] z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wymierzył spółce karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 12 000,00 zł, wskazując termin zapłaty należności 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Decyzja ta, po rozpatrzeniu wniesionego od niej odwołania, została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej we W. (nr [...]z dnia [...]r.). Termin zapłaty należności upłynął z dniem 12.11. 2012 r. Ponieważ spółka nie uiściła należności w wyznaczonym terminie, upomnieniem nr [...]z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej we W. jako wierzyciel należności wezwał spółkę do uregulowania zadłużenia wraz z należnymi kosztami upomnienia w kwocie 8,80 zł oraz odsetkami za zwłokę, a następnie, wobec braku wpłaty należności, dnia [...] r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...]i przekazano go do realizacji Dyrektorowi Izby Celnej w G. jako organowi egzekucyjnemu.

Odbiór tytułu wykonawczego spółka potwierdziła dnia [...] r. a pismem z [...]r. złożyła zarzuty na postępowanie egzekucyjne żądając umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jako uzasadnienie zarzutów wskazano art. 33 pkt 1, 3,4,8,10 w związku z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; zwana dalej "u.p.e.a."), tj:

- niespełnienie wymogów określonych art. 27 u.p.e.a. albowiem doszło do wystawienia tytułu przez podmiot nie będący wierzycielem, co dowodzi naruszenia art. 27 § 1 u.p.e.a., poprzez wadliwe oznaczenie wierzyciela, wadliwe złożenie podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska podpisującego oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela, nie dołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia,

- brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych,

- prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ,

- określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią wynikającą z orzeczenia, poprzez wskazanie w tytule wykonawczym obowiązku naliczania odsetek,

- błąd co do osoby zobowiązanej oraz nieistnienie obowiązku z uwagi na to, że w sentencji decyzji, będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie wskazano jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną.

Dyrektor Izby Celnej we W. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uznania zarzutów. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca spółka zarzuciła ponownie naruszenie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. sporządzenie tytułu wykonawczego przez dyrektora izby celnej, a więc przez podmiot nie będący wierzycielem należności określonej decyzją naczelnika urzędu celnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ, brak dowodu doręczenia upomnienia przy tytule wykonawczym, brak umocowania prawnego dla organów celnych do poboru kar pieniężnych wymierzanych w trybie przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia poprzez wskazanie w tytule wykonawczym obowiązku naliczania odsetek za zwłokę, błąd co do osoby zobowiązanego oraz nieistnienie obowiązku z uwagi na to, że w sentencji decyzji, będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nie wskazano jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek zażalenia zobowiązanego, Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu, występujący w niniejszej sprawie w charakterze organu drugiej instancji, utrzymał w mocy swoje postanowienie.

Odnosząc się do argumentów zobowiązanego organ podkreślił, że tytuł został wystawiony prawidłowo, zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym posiada oznaczenie wierzyciela, datę wystawienia tytułu wykonawczego, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela, treść obowiązku podlegającego egzekucji, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, wysokość należności pieniężnej, termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaj i stawkę tych odsetek.

Wskazano dalej, że wierzycielem należności określonej tytułem wykonawczym - zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. - jest Dyrektor Izby Celnej we W. właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego w L., który wydał decyzję będącą podstawą wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego.

Argumentowano, że zadania organów celnych określa nie tylko ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r., Nr 168, poz. 1323 ze zm.), której przepisy wskazuje zobowiązany na poparcie swej tezy o braku kompetencji Dyrektora Izby Celnej we W. do pełnienia obowiązków wierzyciela, lecz również przepisy odrębne, w tym ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), a także statut nadany izbom celnym i urzędom celnym przez Ministra Finansów zarządzeniem Nr 30 z dnia 29 października 2009 r. (Dz. Urz. MF Nr 13, poz. 72 ze zm.), określający szczegółowo zadania komórek organizacyjnych izb i urzędów celnych, jako jednostek organizacyjnych Służby Celnej obsługujących dyrektorów izb celnych i naczelników urzędów celnych. Zgodnie ze statutem oraz regulaminami organizacyjnymi Służby Celnej zadania związane z windykacją należności nieuiszczonych w terminie płatności pozostają w kompetencji komórki egzekucyjnej i wierzycielskiej znajdującej się w strukturze organizacyjnej danej izby celnej, a nie urzędu celnego. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut sporządzenia i podpisania tytułu wykonawczego z naruszeniem przepisów o właściwości. W świetle art. 19 § 5 u.p.e.a. dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów, w tym również do kar pieniężnych nakładanych w trybie art. 90 ust.1 ustawy z dnia I9.11.2009r. o grach hazardowych.

Właściwość miejscowa organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości - zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a.- ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Ponieważ zobowiązany ma siedzibę w G., organem egzekucyjnym jest Dyrektor Izby Celnej w G.. Zatem wierzyciel prawidłowo przekazał tytuł wykonawczy do realizacji Dyrektorowi Izby Celnej w G..

Następnie organ wywodził, że upomnienie poprzedzające wystawienie tytuł wykonawczego doręczane jest zobowiązanemu, natomiast zwrotne potwierdzenie odbioru tegoż upomnienia niezbędne jest organowi egzekucyjnemu Zatem załączane jest do egzemplarza tytułu wykonawczego, którym dysponuje tenże organ egzekucyjny, a nie zobowiązany. Tytuł wykonawczy wierzyciel wystawił na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i postąpił zgodnie z jej postanowieniami, tj. na karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oraz na odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Informację o konieczności dokonania wpłaty należności głównej wraz z odsetkami oraz o terminie wymaganym do zapłaty. Naczelnik Urzędu Celnego zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji. Tytuł wykonawczy określa zobowiązanie zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej, łącznie z odsetkami za zwłokę.

Organ w dalszej części uzasadnienia zauważył, że w ustawie o grach hazardowych ustawodawca zawarł odesłanie do odpowiedniego stosowania do kar pieniężnych przepisów ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 749). Odpowiedniemu stosowaniu podlegają zatem przepisy Działu III Ordynacji, w tym art. 53, w świetle którego od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę.

Ponieważ termin płatności kary pieniężnej wynika z art. 90 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, jego bezskuteczny upływ powoduje powstanie zaległości, co w myśl art. 53 Ordynacji podatkowej skutkuje zasadnością dochodzenia odsetek za zwłokę. W konsekwencji należy zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej (Dz. U. nr 165, poz. 1373 ze zm.). Nie znalazł zatem uzasadnienia, w ocenie organu, zarzut egzekwowania obowiązku łącznie z odsetkami, niezgodnie z treścią orzeczenia oraz bez podstawy prawnej dochodzenia omawianej należności.

Dyrektor podkreślił, że tytuł wykonawczy wystawiono, wskazując jako zobowiązanego podmiot będący adresatem opisanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i decyzji organu celnego II instancji a zidentyfikowany z nazwy, siedziby i numeru NIP. W końcowych zaś fragmentach uzasadnienia zauważył, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanej - jako przesłanka określona art.33 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - dotyczy formalnej tożsamości podmiotu wobec którego prowadzona jest egzekucja, tj. przypadku podjęcia czynności egzekucyjnych w stosunku do podmiotu, na którym nie ciąży obowiązek egzekucyjny. W niniejszej zaś sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Zastrzeżenia co do poprawności formalnej decyzji wymiarowych nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu egzekucyjnym, które w stosunku do postępowania podatkowego jest postępowaniem jedynie wykonawczym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na powyższe postanowienie, strona skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów art. 33 pkt. 4, art. 33 pkt. 10 w związku z art. 27 § 1 pkt. 1,7 oraz § 3 w związku z art. 26 § 1, art. 33 pkt. 8, art. 33 pkt. 1, art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej doszło do następujących rażących uchybień:

- prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt. 9 u.p.e.a.),

- niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

- określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.).

Wskazując na powyższe uchybienia, wniosła o stwierdzenie nieważności w całości postanowień obu instancji, z powodu rażącego naruszenia prawa - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie w całości postanowień na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a.,

W uzasadnieniu strona skarżąca potrzymała swoją argumentację zawartą we wcześniejszych środkach zaskarżenia.

W odpowiedzi organ administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 i 2, 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie – "p.p.s.a.").

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga jest bezzasadna, Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszeń prawa.

Jak wynika z akt sprawy, ostateczną decyzją, opisaną wyżej, Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył stronie skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Z uwagi na brak uregulowania tej wymagalnej należności Dyrektor Izby Celnej, jako wierzyciel należności, wezwał skarżącą spółkę do uregulowania zadłużenia wraz z należnymi kosztami upomnienia oraz odsetkami za zwłokę, a następnie, wobec braku wpłaty należności, wystawił tytuł wykonawczy, przekazując go do realizacji organowi egzekucyjnemu.

Strona skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego: określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (art. 33 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej przywoływanej jako "u.p.e.a."), a także prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.) oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 przedmiotowej ustawy, formułując tym samym zarzut określony w art. 33 pkt 10 u.p.e.a.

Trzeba zauważyć, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest kara pieniężna wymierzona decyzją naczelnika urzędu celnego w trybie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U nr 201, poz. 1540 ze zm.). Zgodnie z art. 91 tej ustawy, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Według zaś art. 90 ust. 2 - karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Do egzekwowania komentowanej kary pieniężnej zastosowanie znajdują przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 2 § 1 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają między innymi następujące obowiązki:

1) podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

2) grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej.

Na tym tle, zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niegodnie z treścią obowiązku wynikającego z rozstrzygnięcia, poprzez bezprawne wskazanie w tytule wykonawczym obowiązku naliczenia odsetek za zwłokę, jest nietrafny. W świetle bowiem brzmienia przytoczonych przepisów, w szczególności art. 91 ustawy o grach hazardowych, zasadnie w przedmiotowej sprawie, wobec nie uregulowania wymagalnych należności – tj. kary pieniężnej oraz przypadających od niej odsetek za zwłokę, wszczęto postępowanie egzekucyjne. Jak zauważył Sąd Najwyższy - przeniesienie danej normy poza macierzysty zakres regulacji odbywa się z założonym przez ustawodawcę dostosowaniem do drugiego zakresu odniesienia, dopuszczonym formułą "odpowiedniego" stosowania przepisu. Przy ustalaniu sposobu dostosowania normy w drugim zakresie odniesienia niezbędne staje się wykorzystanie zasad wykładni systemowej i funkcjonalnej, te zaś skłaniają do przyjęcia, że stosowanie normy w drugim zakresie odniesienia, chociaż "odpowiednie", powinno nastąpić w sposób najbardziej zbliżony do tego, w jakim funkcjonuje ona w pierwszym zakresie (uchwała z dnia 30 stycznia 2001 r., sygn. I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 16).

W takim kontekście, odpowiednie stosowanie do kar pieniężnych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o czym mowa w art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oznacza, że do przedmiotowych kar pieniężnych stosuje się unormowania Rozdziału 6 zamieszczonego w Dziale III Ordynacji podatkowej - w zakresie odsetek za zwłokę. Dla kwestii obowiązku naliczenia odsetek za zwłokę represyjna i sankcyjna natura kar pieniężnych nie ma znaczenia albowiem z woli ustawodawcy do tej kategorii należności należy odpowiednio stosować przepisy Ordynacji podatkowej i nie wyłączono w przepisie art. 91 ustawy o grach hazardowych z tego stosowania – uregulowań zawartych w Dziale III Ordynacji. Jakkolwiek administracyjna kara pieniężna nie ma, z istoty rzeczy, charakteru zobowiązania podatkowego, co oczywiste, wszakże to nie zmienia faktu, że jest to należność o charakterze finansowym. Wobec tego przyjąć trzeba, że niedotrzymanie obowiązującego terminu przez stronę zobowiązaną do uregulowania przedmiotowej należności jest zrównane w skutkach prawnych z nieuiszczeniem zaległości podatkowych, to znaczy obwarowane jest powinnością naliczenia na tych samych zasadach jak w przypadku zaległości podatkowych - odsetek za zwłokę. Instytucję odsetek za zwłokę przewidują i inne rozwiązania prawne ustanawiające administracyjne kary pieniężne i można tu wskazać uregulowania z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 122 poz. 696), czy art. 115 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 66 ust.1 ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie (Dz. U. z 2004 r. Nr 62, poz. 574 ze zm.). Podobny zabieg legislacyjny w odniesieniu do administracyjnych kar pieniężnych, poprzez odesłanie do przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, co oznacza uwzględnienie reżimu nakładającego konieczność uiszczenia odsetek za zwłokę w razie nieterminowości w spłacie, zastosowano w art. 281 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz.150 ze zm.) oraz art. 202 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21).

Tym samym Sąd w składzie orzekającym nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. I SA/Gd 1254/12 z dnia 29 stycznia 2013 r., dotyczącego innej sprawy strony skarżącej.

Przedmiotowy tytuł wykonawczy wierzyciel wystawił zgodnie z treścią funkcjonującej w obrocie prawnym, i dotąd niewzruszonej, decyzji Naczelnika Urzędu Celnego na należność główną - z tytułu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - oraz na przypadające od tej zaległości odsetki za zwłokę, licząc d dnia ósmego po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna do dnia wpłaty włącznie. Nie można wobec tego skutecznie formułować zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niegodnie z treścią obowiązku wynikającego z rozstrzygnięcia.

Bezzasadne są także zarzuty skargi w aspekcie właściwości rzeczowej i miejscowej organów.

Zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Trafnie więc w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowisko wobec zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów. Z kolei art. 1a) pkt 13 u.p.e.a. stanowi, że wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z kolei, według art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest, w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych oraz z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji - właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej.

Z powyższego wywieść należy, że podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku w przedmiotowej sprawie jest dyrektor izby celnej, a nie naczelnik urzędu celnego. Stosownie zaś – jak wskazał organ celny – do postanowień ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz.1323 ze zm.), statutu nadanego izbom celnym i urzędom celnym przez Ministra Finansów zarządzeniem Nr 30 z dnia 29 października 2009 r. (Dz. Urz. MF Nr 13, poz. 72 ze zm.) i regulaminu organizacyjnego Służby Celnej, jest nim Dyrektor Izby Celnej we W., jako organ właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego , który wydał decyzję w sprawie kary pieniężnej.

Zgodnie z art. 1a) pkt 7 u.p.e.a., za organ egzekucyjny uważa się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. O tym, które organy pełnią funkcje organów egzekucyjnych przesądzają przepisy ustawy egzekucyjnej oraz przepisy szczególne. I tak, z art. 19 § 1 u.p.e.a. wynika, że organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jest naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem § 2-8. Art. 19 § 5 u.p.e.a. stanowi, że dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Jak już wskazano, zgodnie z ustawą hazardową, do poboru należności z tytułu przedmiotowych kar pieniężnych właściwe są organy celne. Z powyższych rozwiązań niewątpliwie wynika, wbrew zarzutom skargi, że organem egzekucyjnym jest dyrektor izby celnej.

Zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a., właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca ma siedzibę w G., które to miasto znajduje się w zasięgu terytorialnym działania Dyrektora Izby Celnej w G.. Organ ten więc, jako organ egzekucyjny, w pełni uprawniony był do wszczęcia i prowadzenia egzekucji w rozpatrywanej sprawie.

Słusznie organ celny wskazał także, że chybione są zarzuty w zakresie niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych art. 27 u.p.e.a. (zarzut z art. 33 pkt. 10 u.p.e.a.). Tytuł wykonawczy wierzyciel wystawił prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 27 u.p.e.a., wskazując właściwy ze względu na siedzibę strony skarżącej organ egzekucyjny oraz dane wierzyciela należności. Tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymienione w art. 27 elementy, w tym: oznaczenie wierzyciela; datę wystawienia tytułu wykonawczego, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela; wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; treść obowiązku podlegającego egzekucji, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, wysokość należności pieniężnej, termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaj i stawkę tych odsetek. Do tytułu wykonawczego przekazanego do realizacji organowi egzekucyjnemu wierzyciel załączył dowód doręczenia upomnienia zobowiązanemu. Także oznaczenie strony postępowania w decyzji nakładającej karę pieniężną nie budzi żadnych wątpliwości.

W tym stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia naruszeń prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.