Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec o rozpoznaniu w dniu 12 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku W.N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W.N. na bezczynność Wójta Gminy W. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, II. ustanowić dla skarżącego adwokata.

Skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. We wniosku podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Wyjaśnił, że utrzymuje się z renty w wysokości 1.136 zł. rocznie, co udokumentował przedkładając zeznanie podatkowe PIT 40 - A za rok 2006. Oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych.

Z treści wniosku (informacja o przedmiocie zaskarżenia) wynika, że został on złożony w sprawie ze skargi na bezczynność Urzędu Gminy W.

Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek w tym zakresie mniejsze znaczenie ma aspekt wysokości obciążeń finansowych jakie strona musi ponieść, albowiem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest możliwe tylko wówczas, gdy strona nie jest

w stanie ponieść nawet minimalnych kosztów. W postępowaniu administracyjnym tą minimalną kwota będzie co do zasady kwota 100 zł., tyle bowiem wynosi minimalna kwota wpisu sądowego w tym postępowaniu.

Wynika z tego, że jedyne kryterium od którego ustawa uzależnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym ma charakter materialny i jest nim brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów.

Skarżący zasługuje na przyznanie prawa pomocy. Jego sytuacja materialno-bytowa wskazuje, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z akt sprawy wynika, że jedynym stałym dochodem wnioskodawcy jest renta rolnicza. Nie jest to kwota z której, uwzględniając zwykle ponoszone koszty utrzymania, możliwe byłoby poczynienie pewnych oszczędności w celu przeznaczenia ich na uiszczenie kosztów sądowych lub wynagrodzenia pełnomocnika. W tej sytuacji odmowa prawa pomocy stanowiłaby nieproporcjonalne ograniczenie prawa do sądu.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 245 § 2 powołanej ustawy, Sąd zwolnił wnioskodawcę od ponoszenia związanych ze sprawą kosztów sądowych oraz ustanowił dla strony adwokata.