Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług I uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] Nr [...], II stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w S. na rzecz skarżącego A. W. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] pozostawiające bez rozpoznania wniosek A. W. o rozłożenie na raty zaległości podatkowej (art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej ).

W motywach podano, że wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nie spełniał wymogów określonych w art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zawierał informacji o otrzymanej pomocy publicznej w ciągu ostatnich [...] lat, określonej w art. 37 ust.1 bądź ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.), w związku z art. 67 b Ordynacji podatkowej. Podatnik wezwany został do uzupełnienia tego braku w terminie 7dni, w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej z odpowiednim pouczeniem, lecz braku tego nie uzupełnił. Złożył jedynie oświadczenie o stanie majątkowym, rodzinnym i o ciężarach finansowych, ale po upływie w/w 7 dniowego terminu.

Organy podatkowe zgodnie uznały, że wniosek podatnika nie spełniał wymogów określonych przepisami prawa i dlatego zasadne było pozostawienie go bez rozpoznania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. W. przedstawił okoliczności, w których doszło do powstania zaległości podatkowych bez jego winy oraz aktualną sytuację majątkową, rodzinną i finansową, w świetle której nie jest w stanie spłacić zadłużenia jednorazowo. Podał też, że do tej pory nie korzystał z żadnych ulg ani żadnej pomocy ze strony Państwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skargę należało uznać za uzasadnioną. Art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej przewiduje, że podanie (wniosek) powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.

Wniosek skarżącego z [...] spełniał zasadnicze wymagania formalne powołanego przepisu, zawierał bowiem treść żądania (rozłożenia na raty zaległości w podatku VAT),imię i nazwisko oraz adres i podpis wnioskodawcy.

Kwestia czy wniosek skarżącego powinien czynić zadość także innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, w tym przypadku w ustawie

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, wymaga wyjaśnienia czy wnioskowana ulga stanowi pomoc publiczną w rozumieniu tej ustawy.

Art. 67 b § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość udzielania ulg

w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a:

1/ które nie stanowią pomocy publicznej,

2/ które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych

w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3/ które stanowią pomoc publiczną udzielaną na cele wskazane w podpunktach a-m.

Ustawa nie definiuje pojęcia ulg, które nie stanowią pomocy publicznej, dlatego należy się posłużyć, a contario definicją (określeniem) pomocy publicznej.

Zgodnie z art. 87 TWE wsparcie dla przedsiębiorców uznawane jest za pomoc publiczną, jeżeli jednocześnie spełnione są następujące warunki:

- udzielane jest przez państwo lub ze środków państwowych,

- powoduje uzyskanie korzyści przez przedsiębiorstwo na warunkach dogodniejszych niż oferowane na rynku,

- ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określone przedsiębiorstwo albo produkcję określonych towarów),

- grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi U.E.

W obwieszczeniu Komisji Europejskiej o zastosowaniu zasad z zakresu pomocy państwa wobec środków dotyczących bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej (Dz.Urz. WEC 384/3 z 10 grudnia 1998r.) stwierdzono, że działania administracji podatkowej mające na celu optymalizację długów nie stanowią pomocy publicznej, przy czym chodzi jedynie o działania, które nie pomniejszają dochodów publicznych, ale także których celem jest odzyskanie należności, lecz w późniejszym czasie. Rozłożenie należności na raty stanowi działanie optymalizujące, które nie pomniejsza dochodów państwa, jego celem jest odzyskanie należności

w późniejszym czasie. Tego rodzaju pomoc nie ma charakteru publicznego.

W świetle powyższego za bezpodstawne należy uznać stanowisko organów podatkowych, że wniosek skarżącego o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, oprócz zasadniczych wymagań z art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, powinien także spełniać wymagania określone w ustawie o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ponieważ wnioskowana ulga nie stanowi pomocy publicznej.

Tym samym nie było podstaw z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do pozostawienia wniosku bez rozpoznania z tego powodu.

Z tych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji postanawiając o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy.