Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu oddala skargę.

Sygn. III SA/Lu 644/25

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 października 2025 r., nr SKO.41/3046/RU/2025 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Z upoważnienia Starosty Ś. (dalej jako "organ I instancji") wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na D. B. i P. B. (dalej jako "skarżący"), kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Następnie decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr KT.5410.10.17.4.81.12.2025 nałożono na skarżących solidarnie karę pieniężną w wysokości 1 000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu (motocykla) marki H. nr VIN: [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 90 dni od dnia jego sprowadzenia z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że w dniu 4 października 2024 r. skarżący sprowadzili przedmiotowy pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast dopiero w dniu 1 kwietnia 2025 r. złożony został wniosek o rejestrację tego pojazdu. Wniosek powinien być złożony w terminie nieprzekraczającym 90 dni tj. do dnia 2 stycznia 2025 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Kolegium"), decyzją z dnia 27 października 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73aa ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm., dalej "p.r.d." lub "ustawa Prawo o ruchu drogowym"), w przypadku, gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, osoba taka jest zobowiązana do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni. Kolegium wskazało, że skarżący prowadzą działalność gospodarczą pod firmą D. Spółka cywilna D. B., P. B.. W ramach prowadzonej działalności w dniu 4 października 2024 r. sprowadzili na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej sporny pojazd. Następnie złożyli w dniu 1 kwietnia 2025 r. wniosek datowany na 28 marca 2025 r. o czasową rejestrację w celu badania technicznego ww. motocykla. We wniosku podano, że pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego UE dnia 4 października 2024 r. Oznaczało to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z ustawowego obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie. Zatem zasadnym było przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu niewywiązania się z obowiązku wynikającego z art. 73aa ust. 1 i ust. 3 p.r.d. Brak dopełnienia obowiązku zgłoszenia rejestracyjnego sprowadzonego pojazdu prowadzi do zastosowania sankcji, o której mowa w treści art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł. W sprawie nie ma zastosowania art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3.

Nadto Kolegium wskazało, że stanowiska Ministerstwa Infrastruktury wyrażone w pismach złożonych przez skarżących stanowi jedynie pogląd prawny. Powoływane pisma nie stanowią źródła prawa.

Powyższe oznacza, że zasadnie nałożono na skarżących karę pieniężną i prawidłowo ustalono jej wysokość w kwocie 1000 zł.

P. B. i D. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 października 2025 r. zarzucając naruszenie:

1. art. 73aa ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji pominięcie okoliczności, że w sytuacji, gdy wyznaczony w ustawie termin na wypełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację nie upłynął, a właściciel dokonał zbycia pojazdu, wygasa obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 albo ust. 3 ustawy, a w konsekwencji brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 140mb ustawy;

2. art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 dalej "k.p.a.") poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie społeczne do władzy publicznej, co przejawia się skrajnie niekorzystną interpretacją przepisów, pomimo funkcjonującej wykładni sądów administracyjnych korzystnej dla skarżących (orzeczenie przedłożone w toku postępowania), a to natomiast kreuje zróżnicowanie i nierówne traktowanie uczestników takiego postępowania, gdzie w tożsamych przypadkach sprawy załatwiane są raz pozytywnie, a raz negatywnie. Taka losowość rozstrzygnięć podważa autorytet władzy i uniemożliwia akceptację decyzji.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – w całości i wydanie decyzji merytorycznej w postępowaniu poprzez jego umorzenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreśli, że postępowanie w sprawie nałożenia kary było bezprzedmiotowe, wobec faktu, że pojazd, którego sprawa dotyczyła został zbyty przed upływem terminu do jego rejestracji. Dlatego też jedynym słusznym rozstrzygnięciem w takiej sprawie mogło być umorzenie postępowania. Wyjaśnili, że pojazd został sprowadzony i sprzedany w dniu 7 kwietnia 2025 r., a zarejestrowany przez nabywcę w terminie ustawowym. Zatem sporny pojazd został zarejestrowany z zachowaniem 90 dniowego terminu, a nadto w przypadku zbycia pojazdu przed upływem terminu do rejestracji, obowiązek zbywcy automatycznie wygasa, a tym samym brak jest podstaw do wszczynania postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w trybie art. 140mb Prawa o ruchu drogowym, czy też samego nakładania kary. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołali orzecznictwo sądów administracyjnych. Zwrócili również uwagę, że rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Druk sejmowy nr 1437), przewiduje zmianę brzmienia art. 73aa ust. 7 p.r.d. w taki sposób, aby wprost wskazywał, że obowiązek rejestracji nie dotyczy właściciela pojazdu (zarówno nabytego w kraju, jak i sprowadzonego z terytorium UE), który dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów na rejestrację.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył. co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2024 r.

Zgodnie z art. 73aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 grudnia 2025 r., właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia:

1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej;

3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 ustawy).

Z kolei zgodnie z art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Kary pieniężne współwłaściciele pojazdu ponoszą solidarnie (ust. 7).

Stosownie natomiast do treści art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Bezspornym jest, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej motocykli, ich naprawy i konserwacji oraz sprzedaży hurtowej i detalicznej części i akcesoriów do nich (NIP spółki cywilnej [...]), w dniu 1 października 2024 r. nabyli motocykl używany marki H. .

Wniosek o czasową rejestrację w celu badania technicznego został natomiast złożony dopiero w dniu 1 kwietnia 2025 r. We wniosku skarżący podali, że pojazd sprowadzony został z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 4 października 2024 r.

Skarżący argumentują, że przedmiotowy pojazd został zbyty przed upływem terminu do jego rejestracji. Wyjaśnili, że pojazd został sprowadzony i sprzedany w dniu 7 kwietnia 2025 r., a zarejestrowany przez nabywcę w terminie ustawowym.

Twierdzenie skarżących w tym zakresie jest nieprawdziwe. Skoro wniosek o czasową rejestrację pojazdu wpłynął do organu w dniu 1 kwietnia 2025 r. to oczywiste jest, że już w tej dacie pojazd musiał znajdować się na terytorium Polski. Nie został zatem sprowadzony 7 kwietnia 2025 r. Ponadto z treści wniosku o czasową rejestrację wynika wyraźnie, że pojazd sprowadzony został z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 4 października 2024 r. Wskazuje na to również faktura wraz z tłumaczeniem przysięgłym, z której wynika, że do transakcji doszło w dniu 1 października 2024 r.

Zatem to od tego momentu należy liczyć 90 dni na złożenie wniosku o rejestrację. Innymi słowy z materiału dowodowego nie wynika, aby w tym czasie doszło do zbycia pojazdu przez skarżących. Okoliczność zatem późniejszej sprzedaży przedmiotowego pojazdu nie ma znaczenia w sprawie.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że 90 dni liczone od podanego przez skarżących terminu sprowadzenia pojazdu do Polski – 4 października 2024 r. upływa 2 stycznia 2025 r. Bezspornie zatem skarżący nie wypełnili obowiązku przewidzianego w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zbycie pojazdu jest prawem właściciela. Nie oznacza to jednak, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania skarżących z odpowiedzialności.

Należy również zwrócić uwagę, że penalizowane jest nie samo niezarejestrowanie pojazdu, ale niezłożenie wniosku o rejestrację pojazdu.

Skoro tego nie uczynili, podlegają karze pieniężnej, na podstawie powołanego wyżej przepisu.

Zupełnie chybione są zarzuty dotyczące nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz objaśnień Ministerstwa Infrastruktury dotyczące wykładni art. 73aa ustawy. Bowiem w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją zbycia pojazdu przed upływem terminu do złożenia wniosku o jego rejestrację. Okoliczność zbycia pojazdu przez skarżących nie ma znaczenia w sprawie. Istota bowiem polega na tym, że skarżący wniosek o pierwszą czasową rejestrację złożyli dopiero w kwietniu 2025 r., podczas gdy winni byli to wykonać najpóźniej do 2 stycznia 2025 r. A w tej dacie bez wątpienia byli jeszcze właścicielami pojazdu.

Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w związku z tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej "p.p.s.a." skargę należało oddalić.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Według tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie wnosili o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.)