I SA/Gl 149/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-10-02	
Data wpływu	2024-02-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Borys Marasek
Mikołaj Darmosz
Paweł Kornacki /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Podatki inne	
Sygn. powiązane	III FSK 99/25	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność uchwały w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 888;  art. 6k ust. 2; Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Dz.U. 2016 nr 0 poz 283; Załącznik par. 39 i par. 40 w związku z  par. 143; Rozporządzenie Prezesa Rady Ministów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Borys Marasek, Protokolant starszy specjalista Anna Oklecińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w K. na uchwałę Rady Miasta Mysłowice z dnia 26 maja 2022 r. nr LV/853/22 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki tej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, to jest jej § 1, § 2 ust.1 i ust. 2 oraz § 3 ust. 3.	
Uzasadnienie
1. Prokurator Okręgowy w K. wniósł skargę na uchwałę nr LV/853/22 Rady Miasta Mysłowice z dnia 26 maja 2022 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności.

2. Stan sprawy.

2.1. Rada Miasta Mysłowice 26 maja 2022 r. podjęła zaskarżoną uchwałę. W jej podstawie prawnej wskazano m.in. art. 6k ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2a i ust. 3 w związku z art. 6j ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 888, ze zm. – dalej: u.c.p.g.). Uchwała została opublikowana z Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z 2022 r. pod pozycją 3865.

Treść uchwały jest następująca:

§ 1. Wybiera się metodę ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy określoną w art. 6j ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stanowiącą iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

§ 2. 1. Ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w wysokości 31,80 zł miesięcznie na mieszkańca.

2. Określa się stawkę opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnym, jeżeli właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, w wysokości dwukrotności stawki opłaty, o której mowa w ust. 1 - 63,60 zł miesięcznie na mieszkańca.

§ 3. 1. Ustala się stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne oraz stawkę opłaty podwyższonej za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny:

[W tym miejscu uchwała zawiera tabelę składającą się z trzech kolumn:

1) "Wielkość pojemnika / worka";

2) "Stawka opłaty za pojemnik / worek o określonej pojemności jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny [zł]";

3) "Stawka opłaty podwyższonej za pojemnik lub worek o określonej pojemności, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny [zł]".

W poszczególnych wierszach wskazano według powyższej kolejności (1 – 2 – 3) następujące wartości:

– pojemnik 120 l – 10,26 – 30,78

– pojemnik 140 l – 11,97 – 35,91

– pojemnik 240 l – 20,52 – 61,56

– pojemnik 360 l – 30,78 – 92,34

– pojemnik 660 l – 56,43 – 169,29

– pojemnik 770 l – 65,83 – 197,49

– pojemnik 1100 l – 94,05 – 282,15

– pojemnik 1500 l – 128,25 – 384,75

– pojemnik 2500 l – 213,75 – 641,25

– pojemnik 7000 l – 598,50 – 1795,50

– worek 80 l – 6,84 – 20,52

– worek 120 l – 10,26 – 30,78].

2. Miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za pojemnik lub worek określonej w § 3 ust. 1.

3. W przypadku nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z § 2 i § 3 niniejszej uchwały.

§ 4. Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Mysłowice.

§ 5. Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i wchodzi w życie 1 lipca 2022 r.

2.2. Prokurator zaskarżył uchwałę w części, to jest w zakresie jej § 1, § 2 ust. 1 i ust. 2 oraz § 3 ust. 3. Zarzucił jej istotne naruszenie prawa, a to: art. 2, 7, 94 Konstytucji RP, art. 6k ust 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1-4, art. 6r ust. 1-4 u.c.p.g. oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 1648; dalej: "ustawa zmieniająca") poprzez nienależyte wypełnienie delegacji ustawowej wyrażające się w:

a) zaniechaniu przeprowadzenia aktualnej na dzień podjęcia uchwały kalkulacji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i oparciu się w tym zakresie na analizie dokonanej na potrzeby uchwalenia uchwały nr XXXI/464/20 Rady Miasta w Mysłowicach z dnia 10 grudnia 2020 roku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności (Dz.U. Województwa Śląskiego z 2020 r. poz. 9151);

b) niewłaściwym zastosowaniu art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej wyrażające się w przyjęciu, że na skutek nowelizacji dokonanej tą ustawą uchwała nr XXXI/464/20 Rady Miasta w Mysłowicach z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, utraciła moc w całości z dniem 30 czerwca 2022 r., podczas gdy z mocy prawa utraciła moc jedynie część uchwały podjęta na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. i brak było podstaw do przyjęcia, że moc utraciła także regulacja podjęta na podstawie art. 6k. ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., co przy braku uchylenia uchwały XXXI/464/20 w części podjętej na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. doprowadziło do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostają dwie uchwały regulujące tą samą materię w sposób tożsamy.

Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: p.p.s.a.) Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części.

2.3. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu stanowiska wskazała, że naruszenie, na które wskazuje Prokurator, a dotyczące jednoczesnego obowiązywania dwóch uchwał nie posiada waloru naruszenia istotnego, które mogłoby skutkować stwierdzeniem częściowej (w zakresie zaskarżenia) nieważności uchwały nr LV/853/22. Zauważyła, że kwestionowane regulacje w obu uchwałach mają taką samą treść, co prowadzi do sytuacji (gdyby uznać zarzuty skargi za słuszne), w której sytuacja adresatów obu uchwał jest identyczna. W ocenie organu nie dochodzi zatem do sprzeczności w przepisach prawa miejscowego, która wymagałaby usunięcia w sposób inny, niż jedynie przez samodzielne działanie organu, który władny jest uchylić postanowienia jednej z uchwał (co wciąż nie zmieni w żaden sposób sytuacji adresatów). Organ zwrócił uwagę, że o istotnym naruszeniu prawa przez akt organu gminy można mówić w przypadku wyraźniej i oczywistej jego sprzeczności z przepisami prawa. Do istotnych naruszeń skutkujących nieważnością uchwały, zalicza się naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał czy ich publikacji. Tymczasem w niniejszej sytuacji ewentualną wadliwością jest to, że dana materia została uregulowana w ten sam sposób dwukrotnie i że w obrocie funkcjonują dwa tożsame uregulowania, które tym samym w żaden sposób nie różnicują sytuacji obywateli.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ powołał się na treść art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej. Zauważył, że jednocześnie przepisy u.c.p.g. nie wyłączają możliwości podjęcia jednej uchwały, która objęłaby tak kwestie określone w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., jak i kwestie wynikające z art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. Skoro zatem ustawodawca w sposób wyraźny wskazał, że art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej odnosi się do uchwały podjętej na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2, to skoro uchwała XXXI/464/20 została podjęta na tej podstawie, to wygasa ona w całości, zgodnie z rzeczonym przepisem. Gdyby ustawodawca chciał, aby regulacja z art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej odnosiła się jedynie do samego zakresu wynikającego z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., to w treści wskazałby, że tracą moc uregulowania w tym zakresie a nie używałby sformułowania "Uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2".

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ wskazał, że nie jest zasadne przyjęcie przez Prokuratora, iż podejmując uchwałę LV/853/22, konieczne było ponowne ustalenie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w oparciu o art. 6k ust. 2 pkt. 1-4 u.c.p.g., skoro w uchwale tej, rzeczone stawki pozostały tożsame z tymi określonymi uchwałą XXXI/464/20. Organ zauważył, że przepisy u.c.p.g, w swojej treści nie przewidują automatyzmu zastosowania art. 6k ust. 2 pkt. 1-4 u.c.p.g. w każdym przypadku podejmowania przez daną gminę uchwały w tym zakresie, a jedynie należy je zastosować w momencie, w którym gmina ustala nowe (zmienione) stawki, tj. podejmuje decyzję o tym, że musi dojść do zmiany stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przy podejmowaniu uchwały LV/853/22 nie zapadła decyzja o zmianie stawki, a podjęcie tej uchwały było podyktowane kwestią wygaśnięcia uchwały XXXI/464/20 - miało zatem charakter formalnie porządkowy.

W ocenie organu, przyjęcie zapatrywania Prokuratora (tj. konieczność każdorazowego aktualizowania stawki opłaty) prowadziłoby do sytuacji, która mogłaby w sposób negatywny oddziaływać na podmioty zobowiązane do uiszczania opłaty - w związku ze wzrostem cen produktów oraz inflacją, ponowna kalkulacja stawek mogłaby doprowadzić do ich wzrostu. Co więcej, przyjęcie zapatrywania wyrażonego w skardze, a zatem, że gmina zobowiązana jest aktualizować opłatę co jakiś nieustalony okres, powodowałoby, że de facto j.s.t zobowiązana byłaby co chwila podejmować nowe uchwały dotyczące ustalania stawki opłaty, co naruszałoby zasadę pewności prawa.

Odnosząc się do faktu kwestionowania przez Prokuratora prawidłowości określenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (zarówno na gruncie uchwały LV/853/22, jak i uchwały XXXI/464/20), organ wskazał, że Rada Miasta poddawała wnikliwej analizie kwestie związane z ustalaniem stawki i ewentualną potrzebą jej zmiany. Takie działania analityczne zostały wnikliwie przeprowadzone, podczas posiedzeń Rady Miasta, podczas prac właściwych komisji Rady Miasta, na podstawie informacji i dokumentacji źródłowej wewnętrznej, tak Wydziału Ochrony Środowiska, jak i pochodzącej ze spółki komunalnej zajmującej się zagospodarowaniem odpadów - Z Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: Z). Zdaniem organu, Prokurator w swoich skargach zdaje się zakładać, że ustalenie stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi polega jedynie na aspekcie czysto rachunkowym, tj. należy zsumować zakładane wydatki i koszty (określone ustawą), a następnie podzielić je przez liczbę mieszkańców. Tymczasem rozumienie takie w żaden sposób nie oddaje skomplikowanego procesu, jakim jest przetwarzanie odpadów w gminie. Ustalając stawkę, dana gmina musi założyć jakiś margines wzrostu kosztów czy też poniesienia strat, choćby z uwagi na wzrost ilości odpadów, czy też nie segregowanie odpadów przez część mieszkańców pomimo złożenia wcześniej takiej deklaracji. Co za tym idzie, nie jest możliwe przyjęcie stawki w oparciu jedynie o czysto matematyczne wyliczenia.

Organ wskazał, że na posiedzeniu Rady Miasta 26 listopada 2020 r. radni wskazywali na konieczność częstszego odbierania bioodpadów (zwłaszcza w okresie letnim z uwagi na nieprzyjemne zapachy powstające z miejsca składowania takich odpadów oraz względy sanitarne) a Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska wskazywała na fakt, że będzie się to wiązało z dużymi kosztami. Ten temat powrócił w związku z sesją 10 grudnia 2020 roku. Dodatkowo radni sami wskazywali na fakt, że duża część mieszkańców nie segreguje odpadów. Na posiedzeniu Rady Miasta 10 grudnia 2020 r. odbywała się debata dotycząca kwestii podniesienia stawki opłaty do kwoty 31,80 zł, a zatem kwoty kwestionowanej przez Prokuratora jako za wysokiej. W czasie posiedzenia radni, a także Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska oraz Prezes Z wymieniali kolejne uwagi dotyczące kwestii stawki za odpady. I tak:

1) wskazano, że stawka 31,80 zł została zaproponowana z uwagi na fakt, że system powinien się bilansować, a taka stawka zapewnia bilansowanie (odnosi się to do faktu, że Gmina w poprzednich latach musiała dopłacać do gospodarowania odpadami komunalnymi);

2) wskazano, że zaproponowana stawka 31,80 zł była ustalona w oparciu o dane "historyczne" i nie zawierała pewnych, wcześniej dyskutowanych elementów, jak np. zwiększona częstotliwość odbioru odpadów bio i wydłużenia czasu ich odbioru;

3) w 2019 r., z uwagi na niskie stawki w tamtym okresie za gospodarowanie odpadami, system się nie bilansował i powstało zadłużenie na rzecz Z w wysokości 2.000.000 zł;

4) stawka za odpady w kwocie 31,80 zł była stawką w województwie śląskim powszechnie przyjętą i znajdującą się w środku skali (35 gmin miejskich województwa na 71 miało stawkę równą lub wyższą);

5) Prezydent, odpowiadając na pytanie biegłych - wskazał, że w przypadku braku podniesienia stawki za odpady budżet Miasta zostałby dodatkowo obciążony kwotą 5.000.000 zł, a zatem system nie bilansowałby się i przynosiłby Miastu stratę;

6) Prezes Z podkreślił, że zmiana częstotliwości odbioru bioodpadów nie była uwzględniana, bo kalkulacja była wcześniej przed ustaleniem stawki; zmiana częstotliwości (tj. zwiększenie częstotliwości odbioru) to dodatkowy koszt około 90.000 zł, jednakże dzięki nadwyżce (wskazywanej przez Prokuratora w wysokości 141.078,94 zł) wynikającej z przyjęcia stawki 31,80 zł, będzie możliwe pokrycie wzrostu częstotliwości wywozu bioodpadów;

7) prezes Z - odpowiadając na pytania radnych - wskazywał na konieczność ponoszenia opłat do Urzędu Marszałkowskiego, a także podnosił fakt braku instalacji do przetwarzania odpadów w Mieście i konieczność korzystania z instalacji w innych miastach;

8) radny wskazywał na poszerzenie zakresu odbieranych odpadów w Punkcie Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych (PSZOK), a także uszczelnienie systemu związanego z selektywną zbiórką odpadów przez mieszkańców i konieczność uszczelnienia systemu przez częstsze kontrole (co w domyśle zwiększa koszty);

9) wskazywano na konieczność prowadzenia edukacji, w szczególności w zakresie selektywnej zbiórki odpadów;

10) radni oceniali, że stawka 31,80 zł może być za niska i nie wystarczy na zbilansowanie się systemu (w domyśle, co za tym idzie, zaistnieje konieczność pokrycia różnicy z budżetu miasta);

11) wskazano, że duża część mieszkańców nie segreguje odpadów, pomimo iż wielu deklaruje, że to robi, co rodzi dodatkowe koszty z uwagi na konieczność przetwarzania takich niesegregowanych (zmieszanych) odpadów, przy czym koszty takie nie mogą być oszacowane w momencie ustalania stawki.

Organ zaznaczył, że powyższe kwestie miały wpływ na sposób ustalenia stawki za odpady już w pierwszej uchwale z 2020 r. - w szczególności wprost wskazano, że wzrost częstotliwości wywozu bioodpadów powoduje dodatkowe koszty w wysokości 90.000 zł (przy czym koszty te miały powstać, już po ustaleniu stawki na kwotę 31,80 zł, a zatem zostały one pokryte ze wskazywanej przez Prokuratora nadwyżki). Nie można więc, jak czyni to Prokurator w skargach, uznać, że przeprowadzone przez Miasto analizy poprzedzające ustalenie stawek były niewystarczające. Radni w sposób kompleksowy odnosili się do kwestii związanych z ustaleniem stawki, jak i samodzielnie wprowadzali i wnioskowali o zmiany.

Organ dodatkowo wskazał, że przy kalkulowaniu stawki uwzględniono także fakt, że w poprzednich latach system się nie bilansował. W sprawozdaniu z wykonania budżetu za rok 2020 wynika, że wpływy z opłat pokryły 97,35% planu - różnicę należało pokryć z budżetu miasta. Co więcej, przy zastosowaniu nowej stawki w 2021 r., w sprawozdaniu z wykonania budżetu za rok 2021 wynika, że wpływy z opłat pokryły 98,63% planu - różnicę należało pokryć z budżetu miasta. Podobnie było w roku 2022, gdyż ze sprawozdania z wykonania budżetu za rok 2022 wynika, że wpływy z opłat pokryły 96,79% planu i także w tym przypadku różnicę należało pokryć z budżetu miasta. Zatem w żadnym z lat po podjęciu uchwały o przyjęciu stawki w wysokości 31,80 zł Gmina Mysłowice nie miała z tego tytułu zysku. Co więcej, Gmina podjęła uchwałę ramową (nr XLVIII/712/21 z dnia 25 listopada 2021 r.), której przedmiotem było pokrywanie ewentualnej straty w związku ze zbyt niską stawką za gospodarowanie odpadami, co samo w sobie świadczy, że Gmina uznała stawkę za zbyt niską i taką, która nie pozwoli na bilansowanie się systemu.

W piśmie z 16 lipca 2024 r. organ wskazał, że zaskarżona uchwała została w całości uchylona uchwałą Rady Miasta Mysłowice z dnia 24 czerwca 2024 r., nr IV/51/24 (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2024 r. poz. 4748), co powoduje, że niniejsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i powinno ulec umorzeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3. Skarga jest zasadna, co skutkowało stwierdzeniem na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części.

4. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do podniesionej przez organ kwestii bezprzedmiotowości postępowania sądowego, ponieważ uznanie trafności tej tezy prowadzi do jego umorzenia, a zatem rozważanie zagadnień merytorycznych traci na znaczeniu.

Stanowisko organu w tej materii nie jest jednak prawidłowe. Merytorycznemu rozpoznaniu skargi nie sprzeciwia się okoliczność, że kontrolowana uchwała utraciła moc z dniem 1 sierpnia 2024 r. na podstawie § 5 uchwały Rady Miasta nr IV/51/24 z 24 czerwca 2024 r.

Należy zróżnicować skutki instytucji stwierdzenia nieważności uchwały od instytucji stwierdzenia niezgodności z prawem czy uchylenia uchwały. Uchylenie uchwały nie czyni bowiem bezprzedmiotowym postępowania sądowego, w którym sąd administracyjny władny jest wobec aktu prawa miejscowego stwierdzić nieważność aktu, co powoduje, że od samego początku uchwalenia nie był zdolny do wywołania skutku prawnego, a zatem do kształtowania uprawnień czy obowiązków. Natomiast uchylenie uchwały przerywa skutek prawny z dniem jej uchylenia, pozostawiając w mocy skutki powstałe na podstawie uchylonej uchwały od jej wejścia do obrotu prawnego do dnia jej uchylenia (por. wyrok NSA z 27 maja 2008 r., II OSK 344/08; wyrok NSA z 27 września 2007 r., II OSK 1046/07). Zmiana lub uchylenie zaskarżonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego uchwały nie czyni więc zbędnym rozpoznania skargi na uchwałę i wydania przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może mieć zastosowanie do sytuacji z okresu poprzedzającego. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc), natomiast stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc) - por. postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r., II FSK 2735/12. Stanowisko, że uchylenie uchwały rady gminy nie zwalnia sądu z obowiązku dokonania oceny jej legalności zostało wielokrotnie wyrażone w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA: z 22 marca 2007 r., II OSK 1776/06; z 3 marca 2009 r., II OSK 1459/08; z 27 września 2007 r., II OSK 1046/07; z 13 września 2006 r., II OSK 758/06) oraz Trybunału Konstytucyjnego (por. uchwała TK z dnia 14 września 1994 r., K 910/93, OTK 1994 r., cz. I, poz. 7).

Dla stwierdzenia, że w konsekwencji uchylenia uchwały będącej aktem prawa miejscowego bezprzedmiotowe jest postępowanie w sprawie ze skargi na tę uchyloną uchwałę, konieczne byłoby wykazanie, że chociaż formalnie skutki uchylenia uchwały są odmienne od skutków stwierdzenia jej nieważności, to w stanie konkretnej sprawy, wskutek uchylenia zaskarżonej uchwały, osiągnięto w istocie taki efekt prawny, jakby została stwierdzona nieważność uchwały. Natomiast jeżeli zaskarżona uchwała została uchylona lub zmieniona, lecz może być nadal stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę, to nadal istnieje potrzeba jej weryfikacji. Nie zostało bowiem uchylone domniemanie o zgodności uchwały z prawem co do okresu między jej wydaniem a uchyleniem lub zmianą. Uchylenie uchwały nie jest zatem równoznaczne z brakiem możliwości wywoływania przez nią skutków prawnych, bowiem określała ona obowiązki adresatów jej norm od momentu wejścia w życie do czasu utraty mocy obowiązującej.

W analizowanym przypadku, zaskarżona uchwała została podjęta w 2022 r. i weszła w życie z dniem 1 lipca 2022 r. Jej uchylenie kolejną uchwałą Rady Miasta nastąpiło dopiero z dniem 1 sierpnia 2024 r. Zatem przez ponad dwa lata regulowała prawa i obowiązki jej adresatów w zakresie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za pojemnik worek o określonej pojemności. Mimo że uchwała już nie obowiązuje, to nadal ma zastosowanie do powstałych wówczas sytuacji prawnych w tej materii. W tych okolicznościach nie można stwierdzić, że weryfikacja przez sąd administracyjny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały jest bezprzedmiotowa.

5. Przechodząc do istoty sprawy, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Podstawy prawne stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznacza ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 609, dalej: u.s.g.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Jak stanowi zaś art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony jest pogląd, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy (argument a contrario z art. 91 ust. 4 u.s.g.). Do naruszenia takiego zaliczyć należy: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał.

Przypomnieć również należy, że akty prawa miejscowego, a taki stanowi kontrolowana uchwała, zaliczają się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, choć obowiązują wyłącznie na obszarze działania organów, które je wydały (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Z kolei zgodnie z art. 94 Konstytucji RP do organów, które mogą zostać wyposażone w kompetencję do wydania wspomnianych aktów zalicza się organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej.

Podmioty te mogą ustanawiać wspomniane akty wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, a także na zasadach określonych w przepisach tej rangi. Stosownie bowiem do treści art. 40 ust. 1 u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa, obligują więc organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów.

Zdaniem Sądu, nie może budzić wątpliwości, że istotne naruszenie prawa występuje m.in. wówczas, kiedy dochodzi do sytuacji, gdy prawodawca lokalny wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 18 lutego 2016 r., III SA/Po 1007/15; WSA w Bydgoszczy z 27 października 2009 r., II SA/Bd 688/09).

Z art. 94 ust. 1 u.s.g. wynika, że możliwość stwierdzania nieważności aktów prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie jest ograniczona czasowo. Stanowi on bowiem, że nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

6. W dalszej kolejności Sąd przypomina, że kontrolowana uchwała z 26 maja 2022 r., nr LV/853/22 weszła w życie z dniem 1 lipca 2022 r.

Regulowała materię objętą wcześniejszą uchwałą Rady Miasta w Mysłowicach nr XXXI/464/20 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie dokonania wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty, a także ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności (Dz.U. Woj. Śląskiego z 2020 r. poz. 9151 – dalej: uchwała dawna). Ta uchwała stanowiła przedmiot kontroli Sądu w sprawie I SA/Gl 147/24 (rozpoznawanej łącznie w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a.).

Jednak pomimo tego, że lokalny prawodawca podjął uchwałę w tej samej materii, w nowej uchwale z 26 maja 2022 r. zaskarżonej w sprawie niniejszej, nie zamieścił przepisu uchylającego obowiązujące w dalszym ciągu regulacje uchwały dawnej (jej § 3).

Z odpowiedzi na skargę (str. 1) wynika, że w ocenie organu uchwała dawna wygasła w całości z mocy prawa w związku z regulacją art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej. Z kolei w ocenie Prokuratora, uchwała dawna, z mocy tego przepisu ustawy, utraciła moc obowiązującą tylko w części, to jest w zakresie wykonania upoważnienia ustawowego z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. (czyli w zakresie § 3 uchwały dawnej, odnoszącego się do opłaty dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy). Sąd przyznaje rację Prokuratorowi.

Art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej stanowi: "Uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowuje moc do dnia wejścia w życie nowej uchwały podjętej na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2022 r."

Zacytowany przepis jasno wskazuje, że po upływie 30 czerwca 2022 r. z mocy prawa tracą moc uchwały podjęte przez rady gmin na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w brzmieniu wówczas obowiązującym, a więc regulujące materię dotyczącą stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy. W tym przypadku był to wyłącznie § 3 uchwały dawnej. Jeśli ustawodawca nie wskazał, aby ex lege moc utraciły uchwały podjęte przez rady gmin na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., to domniemywać tego nie można.

Za takim stanowiskiem subsydiarnie świadczy to, że w art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawodawca wskazał, iż uchwały rad gmin podjęte na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. tracą moc z dniem 31 grudnia 2021 roku wyłącznie wówczas, gdy organ jako metodę ustalenia stawki opłaty wybrał ustalenie na podstawie ilości zużytej wody z danej nieruchomości.

Tym samym uchwała dawna w części, to jest w zakresie jej § 1 i § 2, zachowała moc obowiązującą także po 30 czerwca 2022 r. Wbrew stanowisku organu, to że lokalny prawodawca uregulował w jednej uchwale kwestie wyboru metody ustalenia stawki i wysokości opłaty oraz ustalił stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, w świetle art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej nie przesądza o utracie mocy obowiązującej przez całą uchwałę dawną. Owszem, Rada Miasta mogła uregulować omawiane kwestie w dwóch odrębnych uchwałach. Jednak w żadnym przypadku, dana technika legislacyjna nie wpłynęłaby na ocenę, że uchwała podjęta na podstawie art. 6k ust 1 pkt 1 u.c.p.g. w zakresie nieobjętym ani art. 5 ust. 1, ani art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, również utraciłaby moc z upływem 30 czerwca 2022 r.

W zaistniałej sytuacji prawnej obowiązkiem organu było więc zamieszczenie w kontrolowanej uchwale z 26 maja 2022 r. przepisu uchylającego uchwałę dawną z 10 grudnia 2020 r. co najmniej w części, w której uchwała dawna nie traciła mocy obowiązującej ex lege na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej (a więc co najmniej jej § 3). Taki obowiązek lokalnego prawodawcy jest statuowany przez § 39 i § 40 w związku z § 143 Zasad techniki prawodawczej (Załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283). Stosownie do § 39 w przepisie uchylającym wyczerpująco wymienia się ustawy, które ustawa uchyla; nie poprzestaje się na domyślnym uchyleniu poprzedniej ustawy przez odmienne uregulowanie danej sprawy w nowej ustawie (ust. 1). Jeżeli ustawa w sposób całkowity i wyłączny reguluje daną dziedzinę spraw, a wyczerpujące wymienienie przepisów ustaw dotychczas obowiązujących w danej dziedzinie napotyka znaczne trudności, można wyjątkowo w przepisie uchylającym posłużyć się zwrotem: "Tracą moc wszelkie dotychczasowe przepisy dotyczące spraw uregulowanych w ustawie; w szczególności tracą moc ..." (ust. 2). W przypadku innym, niż wskazany w ust. 2, przepisowi uchylającemu nie nadaje się ogólnikowej treści, a w szczególności nie używa się zwrotu: "Tracą moc dotychczasowe przepisy sprzeczne z niniejszą ustawą". Z kolei, jak stanowi § 40 przepisowi uchylającemu ustawę nadaje się brzmienie: "Traci moc ustawa ... (tytuł ustawy)." (ust. 1). Jeżeli uchyla się kilka ustaw, uchylane ustawy wymienia się w jednej jednostce redakcyjnej ustawy uchylającej, zamieszczając je w punktach, w kolejności, w jakiej uchylane ustawy zostały uchwalone (ust. 2). Powołane regulacje mają zastosowanie także do aktów prawa miejscowego na mocy odesłania zawartego w § 143 Zasad techniki prawodawczej.

Brak zamieszczenia przepisu uchylającego w kontrolowanej uchwale doprowadził do sytuacji, w której na terenie Mysłowic w zakresie wyboru metody opłaty i ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązywały dwie uchwały tożsame co do treści w tej materii (to jest realizujące upoważnienie z art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.). Organ w sposób oczywisty naruszył więc zasadę prawidłowej legislacji, która ma doniosłe znaczenie w systemie prawa a jej wagę niejednokrotnie podkreślano w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Składa się na nią szereg dyrektyw złączonych pod względem aksjologicznym (służą one ochronie wspólnej wartości, jaką jest zaufanie obywateli do państwa i prawa oraz pewność prawa) oraz funkcjonalnym (stanowią dyrektywy kierowane do ustawodawcy i odnoszą się do procesu tworzenia prawa). Zasada prawidłowej legislacji została ukształtowana jako system ściśle ze sobą powiązanych dyrektyw adresowanych do prawodawcy, wskazujących jak należy dokonywać zmian prawa w państwie prawnym (K. Działocha, T. Balasiński, Zasada prawidłowej legislacji jako podstawa kontroli konstytucyjności prawa, Przegląd Legislacyjny, Rok XIII nr 3 (55)/2006). Działanie Rady Miasta skutkowało stanem niepewności co do obowiązującego aktu normatywnego. Wbrew stanowisku organu nie można takiej sytuacji ocenić jako nieistotne naruszenie prawa. Zaistniały stan godzi bowiem w zasadę zaufania obywateli do państwa i prawa oraz zasadę pewności prawa.

Zatem już z tego powodu konieczne było stwierdzenie nieważności § 1, § 2 ust. 1 i ust. 2 oraz § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały wobec naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz wskazanych powyżej przepisów załącznika do rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (por. rozstrzygnięcie nadzorcze Nr NK-N.4131.176.2.2015.RJ1 Wojewody Dolnośląskiego z 30 października 2015 r., Dz.U. Woj. Dolnośląskiego z 2015 r. poz. 4511; uchwała Nr 3135/19 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Białymstoku z 18 lipca 2019 r., Dz.U. Woj. Podlaskiego z 2019 r. poz. 3874; rozstrzygnięcie nadzorcze Nr LEX.R.4131.1.2011.MN Wojewody Mazowieckiego z 22 marca 2011 r., Dz.U. Woj. Mazowieckiego z 2011 r. poz. 2669).

Sąd podziela stanowisko Prokuratora, że stwierdzenie nieważności całej uchwały nie było konieczne, ponieważ jej § 3 ust. 1 i ust. 2, § 4 oraz § 5 mogą funkcjonować samodzielnie w obrocie prawnym.

7. Sąd podziela także zarzut Prokuratora, że Rada Miasta podejmując kontrolowaną uchwałę nie przeprowadziła należytej kalkulacji stawki opłaty, aktualnej na dzień podjęcia uchwały.

7.1. Art. 6k ust. 1 u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały) stanowił, że "Rada gminy, w drodze uchwały:

1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy;

2) ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości;

3) ustali stawkę za m3 zużytej wody – w przypadku wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi , o której mowa w art. 6j ust. 3a."

Z kolei ustęp 2 tego przepisu miał treść: "Rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę:

1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę;

2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych;

3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d;

4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo."

Komplementarnie trzeba dodać, że na koszty funkcjonowania systemu, zgodnie z art. 6r ust. 2–2b i 2d składają się:

a) koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych,

b) koszty tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych,

c) koszty obsługi administracyjnej systemu,

d) koszty edukacji ekologicznej w zakresie prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi,

e) koszty wyposażenia nieruchomości w pojemniki lub worki oraz koszty utrzymywania pojemników w odpowiednim stanie,

f) koszty utworzenia i utrzymania punków napraw i ponownego użycia produktów lub części produktów niebędących odpadami,

g) koszty usunięcia odpadów komunalnych miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania i magazynowania,

h) koszty zapewnienia pozbywania się przez właścicieli nieruchomości wszelkich rodzajów odpadów.

7.2. Sąd zauważa, że swoboda organu stanowiącego w zakresie określenia wysokości stawki opłaty za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny jest ograniczona unormowaniami art. 6k ust. 2 i 2a u.c.p.g. określającymi zasady kalkulacji stawek za odbiór odpadów komunalnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami, jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewniać sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy. Rzetelna kalkulacja wysokości opłat powinna w szczególności uwzględniać liczbę mieszkańców gminy, ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych oraz koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami, na który składają się koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu (por: wyrok WSA w Gdańsku z 22 lutego 2017 r., I SA/Gd 1363/16; wyrok WSA w Białymstoku z 17 kwietnia 2019 r., I SA/Bk 46/19; wyrok WSA w Olsztynie z 11 czerwca 2019 r., I SA/Ol 334/19).

W świetle powyższego, stwierdzenie organu w odpowiedzi na skargę, że przed podjęciem 26 maja 2022 r. kontrolowanej w tej sprawie uchwały nie przeprowadzono kalkulacji stawki opłaty, ponieważ oparto się na stawce i wyliczeniach przeprowadzonych w 2020 r., przed podjęciem uchwały nr XXXI/464/20 (kontrolowanej w sprawie I SA/Gl 147/24) nie może zostać zaakceptowane. Z zacytowanych regulacji u.c.p.g. wynika, że organ ma obowiązek przeprowadzenia kalkulacji stawki opłaty według kryteriów przewidzianych w ustawie, jeśli decyduje się na nowy akt prawa miejscowego w omawianej materii. Rada Miasta nie może automatycznie poprzestać na dotychczas obowiązujących stawkach opłaty i z takim uzasadnieniem odstąpić od kalkulacji stawki, uwzględniającej kryteria wskazane w art. 6k ust. 2 u.c.p.g. Określona w uchwale stawka opłaty, jak wyżej wskazano, z jednej strony nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy, a więc nie może być za wysoka, ale z drugiej strony powinna zapewniać sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, a więc nie może być zbyt niska.

Z tego powodu organ dopuścił się w § 2 uchwały istotnego naruszenia art. 6k ust. 2 u.c.p.g.

7.3. W odpowiedzi na skargę organ podniósł ponadto, że przyjęta w 2020 r. stawka opłaty w wysokości 31,80 zł została prawidłowo skalkulowana. Przedstawił w tej materii obszerne wywody, analogiczne do tych, które zawiera odpowiedź na skargę w sprawie I SA/Gl 147/24 w przedmiocie zgodności z prawem uchwały nr XXXI/464/20 z dnia 10 grudnia 2020 r.

Odnosząc się do tej argumentacji, Sąd stwierdza, że niezależnie od oceny prawidłowości kalkulacji stawki opłaty dokonanej na potrzeby podjęcia uchwały nr XXXI/464/20 z dnia 10 grudnia 2020 r., na gruncie tej sprawy nie może ona mieć znaczenia. Rada Miasta, podejmując nową uchwałę w przedmiocie określenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, powinna była przeprowadzić nową kalkulację, aktualną na dzień podejmowania uchwały, kierując się kryteriami wynikającymi z art. 6k ust. 2 i 2a u.c.p.g.

Dlatego Sąd nie widzi konieczności poddawania ocenie w niniejszej sprawie tej grupy argumentów organu. Tylko dla porządku można dodać, że w sprawie I SA/Gl 147/24 Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta nr XXXI/464/20 z dnia 10 grudnia 2020 r., m.in. z tego powodu, że analogiczne argumenty organu zostały uznane za nieprzekonywujące z przyczyn wskazanych w punktach 7 – 11 uzasadnienia wyroku wydanego w tamtej sprawie.

8. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w sprecyzowanej wyżej części.

O kosztach postępowania Sąd nie orzekał, mając na uwadze, iż skarga Prokuratora na mocy art. 239 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest wolna od kosztów sądowych.