Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali szereg dokumentów źródłowych, m.in. decyzje przyznające prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, według których zasiłek ten jest płatny na rachunek bankowy, oraz kopię wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W piśmie z dnia 31 lipca

2015 r. wspomnieli nadto, że otrzymują również zasiłki celowe.

W związku z tym referendarz sądowy ponownie wezwał skarżących do uzupełniania danych zawartych we wniosku poprzez nadesłanie kopii decyzji

w sprawie dodatku mieszkaniowego i zasiłków celowych oraz wyciągów z rachunków bankowych.

Ustosunkowując się do wezwania, skarżący w piśmie z dnia 14 sierpnia

2015 r. stwierdzili, że nadesłana przez nich dokumentacja jest wystarczająca oraz złożyli oświadczenia, z których wynikało, że ze względu na fakt, iż wezwanie obejmuje dodatek mieszkaniowy i zasiłek celowy, rezygnują z pomocy Sądu. Zażądali także zwrotu przesłanych materiałów źródłowych.

Ze względu na niejasną treść tego pisma referendarz sądowy pismami z dnia 20 sierpnia 2015 r. wezwał każde ze skarżących do wyjaśnienia, czy pismo z dnia 14 sierpnia 2015 r. stanowi cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 3 dni od doręczenia pod rygorem przyjęcia, że wniosek został cofnięty.

Skarżący w tym terminie odpowiedzieli pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r., wyjaśniając, że od kilku lat zwracają się do Sądu w sprawie dodatku mieszkaniowego, a obecnie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, lecz nigdy nie otrzymali pomocy. Ponowili żądanie zwrotu nadesłanej dokumentacji źródłowej.

Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:

Na wstępie przyjąć trzeba, że skarżący cofnęli wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wynika to z ich oświadczeń, że rezygnują z pomocy Sądu, z faktu, iż dwukrotnie zażądali zwrotu dokumentacji nadesłanej na wezwanie do uzupełnienia danych zawartych w tym wniosku oraz z rygoru, którym opatrzono wezwanie wystosowane do nich celem rozwiania wątpliwości co do ich woli w rozpatrywanym zakresie. Na wezwanie to skarżący nie udzieli jednoznacznej odpowiedzi, pomijając całkowicie kwestię wniosku o przyznanie prawa pomocy, czyli zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, podtrzymując jednak twierdzenia, w świetle których tego wniosku nie popierają ze względu na brak efektów swoich dotychczasowych wystąpień przed Sądem. Powtórzyć trzeba, że wniosek ten dotyczył prawa pomocy w postępowaniu przed tym Sądem, a nie innych dochodzonych przed nim kwestii, i wyłącznie do tej materii ograniczało się postępowanie toczące się w jego przedmiocie, w tym wystosowane w nim wezwania referendarza sądowego

Cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest skuteczne niezależnie od tego, jakimi motywami kierował się wnioskodawca, dokonując tej czynności. Brak bowiem możliwości uznania cofnięcia za niedopuszczalne, tak jak to jest – w myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.). – w przypadku cofnięcia skargi. Przepis ów ma zastosowanie wyłącznie odnośnie do skarg i nie można – bez odrębnej podstawy prawnej – sięgać do jego regulacji w razie cofnięcia innego rodzaju pism, w tym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie takiego wniosku jest więc zawsze związany jego cofnięciem i nie może badać jego dopuszczalności. Dalszą kwestią pozostają zatem przyczyny cofnięcia wniosku, które, jak można domniemywać na podstawie pism skarżących, w rozpatrywanym przypadku łączyły się z ponownym wezwaniem do uzupełnienia danych zawartych we wniosku. Na marginesie więc jedynie zaznaczyć trzeba, że wezwanie takie stosownie do art. 255 P.p.s.a. stanowi standardowy element postępowania w przedmiocie prawa pomocy

i zmierza do ustalenia przesłanek przyznania tego prawa, czyli sytuacji materialnej

i rodzinnej wnioskodawcy. Wnioskodawców wezwano powtórnie w tym zakresie, gdyż z dokumentów nadesłanych przez nich w związku z pierwszym wezwaniem i ze złożonych wówczas oświadczeń wynikało, że ubiegali się oni o przyznanie dodatku mieszkaniowego, że otrzymują zasiłki celowe i że zasiłki pielęgnacyjne wypłacane są im przelewem na rachunek bankowy. Celem wyjaśnienia ewentualnych nieporozumień w tej materii skierowano do skarżących kolejne pismo, w którym wprost zapytano się ich pod odpowiednim rygorem, czy ich odpowiedź na to drugie wezwanie należy uznać za cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z art. 249a ustawy P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tej sprawie umarza się i dlatego na podstawie tego przepisu, stosowanego w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak

w sentencji.