Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę

Decyzją z dnia [...].05.2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na podstawie art. 92 a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz. U. z 2019. 58) na Spółkę [...] sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie [...]zł . Podstawą do nałożenia kary pieniężnej w ww kwocie były stwierdzone w wyniku kontroli w przedsiębiorstwie nieprawidłowości.

W dniu [...].02.2019r. rozpoczęto w przedsiębiorstwie kontrolę w zakresie przestrzegania regulacji dotyczących norm prowadzenia pojazdów, odpoczynków i przerw w jeździe oraz zasad używania analogowych i cyfrowych urządzeń rejestrujących. Ustalenia kontrolne zawarto w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].03.2019r. Stwierdzono na jego podstawie następujące naruszenia znajdujące oparcie w przepisach ustawy z dnia [...] września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. U. 2019.58):

1/ skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i załogi kilkuosobowej – art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy oraz Ip. 5.5. załącznika nr 3 do ustawy:

- o czas do jednej godziny (kara [...] zł),

- o czas powyżej jednej godziny do 2 godzin (kara [...] zł)

i ustalono to na podstawie karty kierowcy J. M., który w dniu [...].09.2018r. o godzinie 07:04 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego winien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, zaś kierowca ten odebrał jedynie 7 godzin i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku t.j. od godziny 19:55 dnia [...].09.2018r. do godziny 03:44 dnia [...].09.2018r.. To oznacza, że kierowca skrócił czas o 1 godzinę i 11 minut. Konsekwencją tego jest wymierzenie kary pieniężnej za to naruszenie łącznie w kwocie [...]zł. Organ powołał art. 4 lit. g tiret pierwszy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) – Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r.,

2/ przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 5.11 załącznika nr 3 ustawy:

- o czas do mniej niż 30 minut ( kara [...] zł obejmująca 20 przypadków pomnożone przez karę [...] zł),

- o czas od 30 minut do mniej niż jedna godzina i 30 minut (kara [...] zł obejmująca 18 przypadków naruszeń pomnożonych przez karę w wysokości [...] zł),

- za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (kara [...] zł obejmująca 40 przypadków naruszeń pomnożonych przez karę w kwocie [...]zł),

i ustalono to na podstawie analizy kart kierowców:

- K. B. (dotyczy dnia [...].11.2018r. w którym to dniu kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 32 minuty bo prowadził pojazd przez 6 godzin i 2 minuty t.j. od godziny 06:23 do godziny 16:06),

- B. K. ( dotyczy dnia [...].09.2018r. kiedy to kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny 35 minut bo prowadził pojazd przez 8 godzin i 5 minut t.j. od godziny 06.12 do 18:34), -- - M. B. (dotyczy dnia [...].10.2018r. kiedy kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 27 minut bo prowadził pojazd przez 6 godzin i 57 minut t.j. od godziny 06:54 do godziny 15:41),

- D. K. (dotyczy dnia [...].11.2018r. , w którym to dniu kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 57 minut, prowadząc pojazd przez 6 godzin i 27 minut t.j. od 08:30 do 18:50),

- T. N. (dotyczy dni 12,17,18,25.09 i 2,3,4,8,10,15,16,18.10 2018r. , w które to dni kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji) ,

- R. S. ( dotyczy to dnia [...].09.2018r. i [...].10.2018r. , w których to dniach kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu, w pierwszym przypadku o 53 minuty a w drugim przypadku o 30 minut),

- M. Z. ( dotyczy dnia [...].09.2018r. w którym kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 28 minut i w dniu [...].09.2018r. o 2 godziny i 17 minut).

Organ dodatkowo podał, że w trakcie kontroli do dnia wydania decyzji przedsiębiorca nie przedstawił dokumentów uzasadniających odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

3/ wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub podany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie- art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 6.1.5. załącznika nr [...] do ustawy, co obwarowane jest karą [...] zł , zaś nałożona kara wyniosła [...] zł (obejmuje dwa przypadki: tachograf zamontowany w pojeździe typ [...] nr [...] ostatnia legalizacja miała miejsce [...].09.2015 r. a kolejny następujący po tym dniu przegląd okresowy tachografu zamontowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] został wykonany w dniu [...].03.2019r. Drugi przypadek dotyczy tachografu cyfrowego typ [...] nr [...] , zamontowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] ,którego legalizacja kolejna po dniu [...].06.2015r. została wykonana [...].02.2019r. Dane uzyskane z pamięci obu tych tachografów jak i dane cyfrowe z kart kierowców potwierdziły , że w okresach kiedy brak było legalizacji przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe przedmiotowymi pojazdami. Organ powołał art. 23 ust. 1-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 14 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (...) – Dz. Urz. UE L 60/1 z dnia 28.02.2014,

4/ niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące niezarejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi – art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 6.2.1. załącznika nr [...] do ustawy, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł ( organ ustalił liczne przypadki używania pojazdów bez używania karty kierowcy w okresie [...].09.2018- [...].11.2018r. dla 22 pojazdów o numerach rejestracyjnych wymienionych w uzasadnieniu ),

5/ niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy- za każdy dzień- art. 92 a ust.. 1,5,7 ustawy i Ip. 6.3.11 załącznika nr [...] do ustawy , co skutkowało ukaraniem karą pieniężną w kwocie [...]zł(dotyczyło kierowcy K. B. u którego stwierdzono liczne przypadki przedmiotowego naruszenia w okresie 1.09.- [...].11.2018r. ),

6/ wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do ruchu drogowego- za każdy pojazd kara [...] zł- art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 9.1. załącznika nr [...] do ustawy (dotyczyło to pojazdu o numerze rej [...], który to pojazd posiadał ważność badań technicznych do dnia [...].10.2018r.).

Łączna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia została zredukowana do kwoty [...]zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postepowania w sprawie stwierdzając, że nie miała wpływu na określone decyzją naruszenia, zaś co do skrócenia dziennego czasu odpoczynku i przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, strona twierdziła, że kierowcy nie musieli przestrzegać przepisów ponieważ wykonywali przewozy związane z utrzymaniem drogi a nie remontem ani ich budową, jak to ocenił organ.

Po rozpatrzeniu odwołania Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].09.2019r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po analizie materiału dowodowego odnośnie poszczególnych naruszeń stwierdzonych przez organ pierwszej instancji , jedynie materiał dowodowy nie potwierdza ustaleń w zakresie wykonywania przewozu pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] bez aktualnego badania technicznego bowiem w okresie gdy pojazd nie miał aktualnego badania technicznego t,j, w okresie od [...].10.2018r. do dnia kontroli t.j. do [...].02.2019r. pojazdem tym nie wykonywano przewozów.

Odnośnie twierdzeń strony o braku obowiązku przestrzegania przez kierowców czasu pracy i odpoczynku w związku z pracami związanymi z utrzymywaniem dróg, organ odwoławczy dokonał analizy zapisów przedłożonych przez stronę umów i stwierdził, że wynika z nich jednoznacznie, że przewozy nie dotyczyły utrzymywania dróg a jedynie ich remontów i budowy.

Tym samym organ odwoławczy uznał, że łączna kara za stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości wyniosła kwotę [...]zł, ale z uwagi na art. 92 a ust. 5 pkt 2 ustawy należało ją zredukować do wysokości [...] zł. Organ odwoławczy nie widział możliwości zastosowania wobec przedsiębiorcy zwolnienia od nałożonej kary ze względu na to, że do przedmiotowych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W skardze na decyzję strona wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie przez organ przepisów procesowych (art. 6,7,77,80 i 107 § 3 k.p.a.) i materialnych - w szczególności art. 3 i 29 ustawy o czasie pracy kierowców twierdząc, że kierowcy nie mieli obowiązku rejestrować danych dotyczących czasu pracy z uwagi na przewozy związane z utrzymywaniem drogi.

W odpowiedzi na skargę organ II wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona.

W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli przedsiębiorstwa strony skarżącej stwierdzono określone naruszenia :

Stwierdzono na jego podstawie następujące naruszenia:

1/ skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i załogi kilkuosobowej –

art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy oraz Ip. 5.5. załącznika nr 3 do ustawy:

- o czas do jednej godziny (kara [...] zł),

- o czas powyżej jednej godziny do 2 godzin (kara [...] zł)

2/ przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 5.11 załącznika nr 3 ustawy:

- o czas do mniej niż 30 minut ( kara [...] zł obejmująca 20 przypadków pomnożone przez karę [...] zł),

- o czas od 30 minut do mniej niż jedna godzina i 30 minut (kara [...] zł obejmująca 18 przypadków naruszeń pomnożonych przez karę w

wysokości [...] zł),

- za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (kara [...] zł obejmująca 40 przypadków naruszeń pomnożonych przez karę w

kwocie [...]zł).

3/ wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub podany przeglądowi przez warsztat

posiadający zezwolenie- art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy, co obwarowane jest karą [...] zł , zaś

nałożona kara wyniosła [...] zł i dotyczyło to tachografu marki [...] nr [...] zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...]

4RM3 i tachografu marki [...] nr [...] zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...]

4/ niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące niezarejestrowaniem na wykresówce

lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi – art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 6.2.1. załącznika

nr [...] do ustawy, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł,

5/ niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy- za każdy dzień- art. 92 a ust..

1,5,7 ustawy i Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy , co skutkowało ukaraniem karą pieniężną w kwocie [...]zł

6/ wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do

ruchu drogowego- za każdy pojazd kara [...] zł- art. 92 a ust. 1,5,7 ustawy i Ip. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy.

Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że prawidłowo ustalił organ II instancji, że doszło do stwierdzonych naruszeń prawa, co

skutkować winno nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości, z wyjątkiem ostatniego z ww naruszenia. Prawidłowo bowiem ustalił

organ odwoławczy, że skoro z analizy danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] stwierdza się, że w

okresie od [...].10.2018r. do dnia [...].02.2019r. pojazdem tym nie wykonywano przewozów, to brak jest podstaw do ukarania karą pieniężną w

wysokości [...] zł wobec braku aktualnego okresowego badania technicznego pojazdu.

Zastosowane przez organ przepisy prawa, wymienione w uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji jak i uzasadnieniu decyzji wydanej

przez organ odwoławczy zostały powołane i zinterpretowane prawidłowo.

Główny zarzut skargi sprowadzał się do braku zastosowania art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/3006 w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego dotyczącego m.in. przewozów wykonywanych pojazdami używanymi w

związku z utrzymaniem i kontrolą dróg. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał kategorycznie, że strona przedłożyła w

toku prowadzonego postępowania dwie umowy. Wynika z nich, że wykonywane przewozy z pewnością nie dotyczyły utrzymywania dróg, a

wyłącznie czynności związanych z ich remontem i budową. Strona nie wykazała też dowodów, jakie konkretnie przewozy miałyby być

wykonywane w związku z utrzymywaniem dróg i przez kogo. Wobec braku dalszych dowodów , których strona nie przedłożyła, zdaniem Sądu

organ zasadnie stwierdził brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 13 ust. 1 lit. h powołanego powyżej rozporządzenia. Same bowiem

zapisy przedłożonych przez stronę umów o podwykonawstwo na roboty budowlane z dnia [...].06.i [...].07.2018r. nie dają podstaw do

twierdzenia, że wykonywane przez skarżącego prace związane były z utrzymywaniem drogi. Otóż przedmiotem umowy z dnia [...].06.2018r. jest

wykonanie robót przygotowawczych, ziemnych, przepustów pod drogą, odprowadzenie ścieków, pobocze , profilowanie i zagęszczanie podłoża,

oznakowanie – wszystko to w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa nawierzchni drogi gminnej nr [...]

[...]" . Z kolei przedmiotem umowy z dnia [...].07.2018r. były roboty rozbiórkowe, frezowanie pobocza, odprowadzanie ścieków, zjazdy,

oznakowanie, roboty pomiarowe wykonywane w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Remont nawierzchni drogi wojewódzkiej nr [...] Szczegółowy zakres robót zleconych skarżącemu w ramach podwykonawstwa określała każdorazowo szczegółowa dokumentacja

projektowa. Skarżący przedłożył jedynie tekst obu ww umów. Dokonując interpretacji ich zapisów Sąd stwierdza, że nie można utożsamić

pojęcia" utrzymanie drogi" z pojęciem "budowa drogi". W tezowanym wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008r. (sygn. akt VI SA/Wa

408/08) Sąd ten stwierdził, że budowa drogi oznacza wykonywanie nowego połączenia oraz jego odbudowę, rozbudowę, natomiast utrzymanie

drogi obejmuje wykonanie określonych, wymienionych w ustawie (o drogach publicznych) robót zmierzających głównie do zwiększenia

bezpieczeństwa i wygody ruchu. W wyroku z dnia 31 maja 2000r. (sygn. akt III SA/99 ) NSA w Warszawie stwierdził, że pod pojęciem

"utrzymanie drogi" rozumie się wykonanie robót remontowych przywracających pierwotny stan drogi oraz robót konserwacyjnych,

porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości

zimowej. Z przytoczonych powyżej orzeczeń, które Sąd aprobuje wynika, że obowiązek utrzymywania drogi, jej nawierzchni dotyczy takich

prac aby zapewniały bezpieczeństwo użytkownikowi drogi publicznej a więc chodzi tu o zwykłą, systematyczną ocenę drogi, ocenę pasa

drogowego, podejmowanie takich czynności (prac) aby stosownie do okoliczności wykonać prace mające tylko na celu zwiększenie

bezpieczeństwa i wygody ruchu. Z treści złożonych do akt obu umów nie wynika aby roboty w niej określone tylko temu służyły. Przedmiot

obu umów należy odnieść do szerszej, niż utrzymanie ingerencji w substancję budowlaną (drogi, zjazdu) , polegającej na zmianie

istniejącego obiektu budowlanego jakim jest droga, zjazd. Z tych więc względów Sąd uznał zarzut naruszenia ww przepisu za niezasadny

bowiem jego wykładnia w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty dokonana przez organ była prawidłowa.

Strona kwestionowała również obciążenie karą samego przedsiębiorcy, wskazując na przepis art. 92 b i art. 92 c ustawy.

Otóż zauważyć należy, że swoim zachowaniem przedsiębiorca dopuścił się naruszenia obowiązków i z punktu widzenia przepisów ustawy o

transporcie drogowym, konsekwencje prawne z tego tytułu może ponosić wykonujący przewóz przedsiębiorca w drodze kary administracyjnej.

Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 ustawy co do zasady, ma charakter obiektywny i

opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność

przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu

działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Kierowca

niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje bowiem jedną z czynności składającą się na szereg działań, których suma jest dopiero

transportem drogowym w rozumieniu ustawy. Wobec tego sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów oraz przyjęcie takich

organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jej rzecz usługi kierowania pojazdem (zob. wyrok NSA z dnia 26

lipca 2007r., sygn. akt I OSK 1259/06).

Wskazać należy , iż zgodnie z art. 92 a ustawy podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub

inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 92 c przepisu

powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których

podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce

przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Zgodnie z poglądem WSA w Warszawie, wyrażonym w uzasadnieniu prawnym do wyroku z dnia 19 lutego 2007 r. (VI SA/Wa 1956/06, LEX nr

311989), podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku

jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Regulacja zawarta w omawianym tu przepisie ustawy statuuje

niewątpliwie zasadę ograniczonej odpowiedzialności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Jeżeli zatem

zostanie spełniona przesłanka określona hipotezą tego przepisu, organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli nie

wydaje decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, lecz o umorzeniu postępowania.

W omawianej sprawie, zdaniem Sądu, przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków

przewozu drogowego twierdząc, że nie wiedział o czynnościach kierowcy. W przeciwnym razie każdy przewoźnik, który ma zamiar naruszyć

ustawowe przepisy tłumaczyłby się, że jego pracownik zrobił coś bez jego zgody, czy w ogóle bez jego wiedzy i tym samym uwalniałby się

od odpowiedzialności na podstawie art. 92 c ust. 1 ustawy.

Przyjąć zatem należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów

ustawy, jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub

okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy powinna być wykazana

przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego

kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu

odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry, w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślenia wymaga, że

przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego, między innymi

poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie środków dyscyplinujących.

Przyjmuje się, że okoliczności wskazane w ww. przepisie powinien wykazać przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z

tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z

dnia 25 maja 2011 r., II GSK 510/10 oraz z dnia 20 października 2010 r., II GSK 936/09). Należy również powołać się na wyrok NSA z 17

kwietnia 2013r. wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 214/12, w którym to uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że wykroczenie przeciwko

wymogowi należytej staranności, jeżeli prowadzi to do naruszenia prawa mającego postać deliktu administracyjnego, jest zawsze przejawem

winy przedsiębiorcy i tym samym wyklucza możliwość powołania się na przepis art. 92 c ustawy. Trzeba nadto dodać, że odpowiedzialność

za naruszenie prawa, które ma postać deliktu administracyjnego jest zobiektywizowana i należy oddzielić ją od odpowiedzialności

kierowcy ukaranego mandatem.

W kontrolowanej sprawie należy przyznać rację organom, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie

swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona

skarżąca nie mogła przewidzieć.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że decyzja organu II instancji była zgodna z prawem, wobec czego orzeczono jak w

sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U.

z 2019 r., poz. 2325 ).