Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 322/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 17 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

L.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 17 stycznia 2017 r., w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonych postanowień organu pierwszej i drugiej instancji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że w badanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Już ten fakt przesądza o braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Postanowienie oddalające skargę nie wprowadziło w sytuacji prawnej skarżącej żadnych zmian, których wystąpieniu można by się przeciwstawić poprzez wstrzymanie wykonania aktu. Ponadto zwrócono uwagę, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawiera żadnego uzasadnienia.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W piśmiennictwie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie akt administracyjny, który będzie podlegał ocenie sądu administracyjnego pod kątem legalności, nie nakłada na Stronę żadnych nowych praw i obowiązków, zatem nie nadaje się do wykonania. Objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu, ponieważ nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem procesowym.

Wobec powyższej konstatacji należy wskazać, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie nie wymagała uprzedniego badania, czy w sprawie tej zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji