VI SA/Wa 2433/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2025-11-13	
Data wpływu	2025-07-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Maciej Borychowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 58 par. 1 pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w K. (Republika Litewska) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę	
Uzasadnienie
[...] z siedzibą w K. (Republika Litewska) (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2024 r. nr [...] została wydana w I instancji, a strona skarżąca złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Uzasadniając swoje stanowisko Główny Inspektora Transportu Drogowego wyjaśnił, że Skarżąca, przed wniesieniem skargi, skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z dnia 18 listopada 2024 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).

Jeżeli zaś stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że w przypadku wydania decyzji, od której stronie służy prawo zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona ma możliwość wyboru środka zaskarżenia. Strona może bowiem złożyć od takiej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy albo wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Trzeba jednak podkreślić, że w przypadku, gdy strona skorzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie jest dopuszczalnie zaskarżenie tej samej decyzji do sądu administracyjnego. Na mocy art. 52 § 3 P.p.s.a. wniesienie skargi jest możliwe bez skorzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (z wnioskowania a contrario). Jeżeli zatem strona wystąpi z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to traci możliwość wniesienia skargi do sądu. Niedopuszczalne jest bowiem, aby ta sama decyzja była przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W niniejszej sprawie Skarżąca zainicjowała dwa równolegle do siebie prowadzone postępowania: jedno przed Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, drugie zaś przed tut. Sądem. Trzeba podkreślić, że pozostawiony stronie wybór ma charakter alternatywny. Oznacza to, że może ona skorzystać albo z prawa do kontynuowania postępowania w administracyjnym toku instancji, albo z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast dopuszczalne połączenie obu tych możliwości, nawet jeśli wynika to z braku pewności co do własnej sytuacji prawnej.

Okoliczność równoległego skorzystania przez Skarżącą z trybu administracyjnego oraz sądowego nie budzi wątpliwości. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Skarżącej z dnia 18 listopada 2024 r. (k. 112 – 117 akt administracyjnych). Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia 29 listopada 2024 r., dotycząca wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy i przekazania do rozpoznania zgodnie z właściwością.

Mając na uwadze, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powinna być odczytywana jako zasada przyznająca stronie uprawnienie do żądania dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy, w tej sytuacji Skarżąca będzie miała możliwość skorzystania ze swego prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skorzystanie z tego uprawnienia stanowi negatywną przesłankę do złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję. W świetle art. 52 § 3 P.p.s.a. jest to działanie niedopuszczalne.

W sytuacji złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, przedmiotem skargi w takiej sytuacji mogłaby być jedynie decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia tego wniosku przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a ustawy P.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wśród tych "innych przyczyn" wskazuje się w orzecznictwie między innymi przedwczesność skargi, przez co rozumie się zarówno sytuację, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak również, gdy strona składa skargę do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto z art. 52 § 3 zd. 1 P.p.s.a. wynika, że jeżeli od danego rozstrzygnięcia organu I instancji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wedle swego wyboru złożyć albo wniosek o ponowne rozpatrzenie, albo skargę do sądu administracyjnego. Możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio na rozstrzygnięcie organu I instancji, z pominięciem kontroli rozstrzygnięcia tego organu w toku instancji, to wyjątek od zasady składania skargi od decyzji (rozstrzygnięć), w stosunku do których wyczerpano środki zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco. W szczególności nie oznacza on, że strona może wnieść jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego na zasadzie art. 52 § 3 P.p.s.a. strona wnosi bowiem wtedy, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.