Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania z powodu nieusunięcia braku formalnego w zakresie wymogu wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia winno być wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. Natomiast odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 p.p.s.a. następuje dopiero w rezultacie oceny występujących w sprawie okoliczności skutkującą uznaniem, że nie można stwierdzić zachowania terminu do jej wniesienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. Spółki jawnej z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 793/23 odrzucającego skargę o wznowienie postępowania O. Spółki jawnej z siedzibą w K. zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 marca 2020 roku sygn. akt I SA/Łd 755/19 w sprawie ze skargi O. Spółki jawnej z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 września 2019 roku nr 1001-IOV-2.4103.1.2019.8.U18.DK UNP:1001-19-091232 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do czerwca 2017 roku postanawia oddalić skargę kasacyjną.

1.1. Postanowieniem z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 793/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił na podstawie art. 280 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę o wznowienie postępowania O. Spółki jawnej z siedzibą w K. (dalej jako: Spółka, Skarżąca) zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi w sprawie ze skargi O. Spółki jawnej z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 11 września 2019 roku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do czerwca 2017 roku.

1.2. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd zreferował następująco stan sprawy.

Pismem z 10 października 2023 r. Skarżąca bezpośrednio wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2020 roku sygn. akt I SA/Łd 755/19.

W treści pisma zatytułowanego "WNIOSEK O NADZYCZAJNE ROZPATRZENIE I PONOWNE ROZPATRZENIE MOJEGO WNIOSKU Z ROKU 2020. Sygn. akt I S.A./Łd 755/19", Spółka wskazała, że w związku z nowymi dowodami dostarczonymi przez Prokuraturę w Sieradzu na podstawie decyzji Ministerstwa Sprawiedliwości, Ministerstwa Finansów, oraz z Izby Celnej w Łodzi, informuje, że Urząd Skarbowy w Poddębicach okłamał Wojewódzki Sąd administracyjny w Łodzi, poprzez zatajenie faktów oraz składając fałszywe dokumenty i oświadczenia. Zdaniem Spółki, z informacji jakie otrzymała od Prokuratury, Izby Celnej w Łodzi i US Poddębice, wynika, że decyzję US o kontroli firmy dostarczono Spółce dopiero 6 grudnia 2022 r., czyli 2 lata od wydania wyroku przez WSA. Ten fakt potwierdziła również prokuratura i Sąd Rejonowy w Poddębicach i Sąd Apelacyjny w Sieradzu. Zdaniem Spółki, wydając swój wyrok w tej sprawie, WSA nie zapoznał się z dowodami, lecz uwierzył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Poddębicach, co stanowi naruszenie zasad postępowania procesowego, a stronę pozbawiono podstawowych praw obrony i dochodzenia należnych jej praw. Wobec całokształtu wskazanych okoliczności Spółka zwróciła się ponownie o wznowienie kontroli skarbowej i pociągniecie do odpowiedzialności urzędnika, który przekroczył uprawnienia, zataił i usuwał dowody. Autor skargi podał także sygnaturę sprawy w Sądzie Rejonowym Poddębice (sygn. akt VII Kp 67/23), który to sąd 3 listopada 2023 r. miał wydać nakaz rozpoczęcia przez Prokuraturę śledztwa przeciwko US w Poddębicach. Autor skargi wskazał, iż wobec faktu, że "wszelkie dowody, znajdują się w Izbie Celnej i Skarbowej w Łodzi, Prokuraturze w Poddębicach i Sieradzu", nie będzie załączał załączników, aby dokumenty się nie powtarzały.

Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2023 r., wydanym na podstawie art. 280 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik Spółki w postępowaniu, którego wznowienia domaga się autor skargi został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez:

1) wskazanie na jakiej podstawie opiera skargę o wznowienie,

2) wykazanie, że skarga została wniesiona w terminie określonym przepisem

art. 277 p.p.s.a.,

3) żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia,

– w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi z dnia 22 listopada 2023 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że podjął niezwłoczną próbę kontaktu ze Spółką drogą pocztową (przesyłką priorytetową), ponieważ nie posiada żadnego innego kontaktu ze Spółką, jednak z informacji, jakie uzyskał ze strony internetowej śledzenia przesyłek Poczty Polskiej wynika, iż przesyłka ta w dniu 22 listopada 2023 r. nie została podjęta przez adresata i została awizowana. W tym stanie rzeczy pełnomocnik oświadczył, że nie posiada wystarczającej informacji o faktach, by bez udziału skarżącej móc w całości uczynić zadość wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie, gdyż nie wie, od jakiego konkretnie zdarzenia Spółka obliczała termin do jej wniesienia. W ocenie pełnomocnika, Spółka opiera podstawę skargi o przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., albowiem w treści skargi powołuje się na nowe okoliczności faktyczne, które w jego ocenie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu. W ocenie pełnomocnika, strona skarżąca żąda zmiany wyroku WSA w Łodzi z 27 marca 2020 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 755/19.

W związku z faktem, że pełnomocnik nie był w stanie wykazać, że skarga o wznowienie została wniesiona w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a., wniósł o zobowiązanie bezpośrednio skarżącej Spółki do wskazania, od jakiego zdarzenia należy liczyć termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz wykazania, że jej skarga została wniesiona w terminie.

1.3. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. wobec uznania, że Spółka nie wykazała wniesienia skargi o wznowienie postępowania w terminie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji Pełnomocnik prawidłowo uzupełnił dwa braki formalne w zakresie wskazania podstawy skargi o wznowienie postępowania oraz żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

W zakresie wykazania wniesienia skargi w terminie Sąd stwierdził, że żądanie pełnomocnika aby Sąd "samodzielnie ustalił okoliczności związane z zachowaniem terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania." Uznano bowiem, że wyznaczony z urzędu Skarżącej pełnomocnik jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do działania w imieniu i na rzecz spółki, a ewentualne kłopoty z komunikacją obciążają procesowo jego mocodawcę.

1.4. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wywiodła Spółka, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

1) przepisu art. 280 § 2 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie Skarżącej do "uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania" w zakresie wskazania na jakiej podstawie strona opiera skargę o wznowienie, wykazania, że skarga została wniesiona w terminie określonym przepisem art. 277 p.p.s.a. oraz wskazania czy Skarżąca żąda uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, podczas gdy mający stanowić podstawę prawną wezwania przepis pozwala jedynie na zobowiązanie zgłaszającego skargę do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia,

2) przepisu art. 280 § 2 p.p.s.a. poprzez niezobowiązanie bezpośrednio Skarżącej do uprawdopodobnienia, że skarga została wniesiona w terminie określonym przepisem art. 277 p.p.s.a. (pomimo uzasadnionego wniosku pełnomocnika skarżącej), co poskutkowało uznaniem, że strona tej okoliczności nie wskazała,

3) przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym przedwcześnie w sytuacji, w której pełnomocnik Skarżącej wskazał i wykazał, że podjął czynności zmierzające do ustalenia wymaganych okoliczności oraz uzupełnienia skargi, a następnie pismem z dnia 8 grudnia 2023 roku ją uzupełnił, wnosząc przy tym o przywrócenie terminu.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania i zasądzenie według norm przepisanych kosztów pomocy prawnej udzielonej Skarżącej.

2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie pomimo błędne uzasadnienia odpowiada prawu.

2.1. Odnotować należy w pierwszej kolejności, że do tutejszego Sądu wpłynęły do rozpoznania równocześnie - analizowana obecnie - skarga kasacyjna od postanowienia odrzucającego skargę oraz zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. Należy skrytykować równoczesne przekazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obu tych środków zaskarżenia jednocześnie. W literaturze wskazuje się bowiem, że przesłanki środka odwoławczego i wniosku o przywrócenie terminu wzajemnie się wykluczają co oznacza tyle, iż obie te czynności nie mogą okazać się skuteczne. Wojewódzkie sądy administracyjne w pierwszej kolejności powinny nadawać bieg zażaleniu (lub jak w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej), a w przypadku jego prawomocnego oddalenia przystąpić do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. (por. D. Lebowa, Kolizja wniosku o przywrócenie terminu i środka odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ZNSA 2014, nr 3, s. 76-88).

2.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

Wskazanie na ten przepis jest o tyle istotne, gdyż opisane poniżej nieprawidłowości m.in. w zakresie uzasadnienia postanowienia WSA nie zostały podniesione w ramach zarzutów kasacyjnych i jako takie nie mogły stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego wyroku. Ich sygnalizacja w realiach sprawy okazała się jednak konieczna w obliczu równolegle rozpoznawanego wniosku o przywrócenie terminu oraz konieczności uporządkowania stanu sprawy.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego wobec dyspozycji art. 181 § 2 w zw. z art. 182 § 3 p.p.s.a.

2.3. Pierwszy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut nie może zasługiwać na uwzględnienie. Jak słusznie wskazuje się w literaturze, przewidziana w art. 280 § 2 p.p.s.a. Możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których sąd uzna, że są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze. Unormowanie to nie odnosi się do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie bowiem okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowienia, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 280).

Na kanwie sprawy zatem wobec braku podania okoliczności odnoszących się do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w terminie zakreślonym przez art. 277 p.p.s.a., wystosowane w sprawie wezwanie – pod względem treści – jest prawidłowe o tyle, że w istocie winno dotyczyć wskazania czy i na jakiej podstawie strona uważa, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie. W sytuacji natomiast, gdy otrzymane informacje nie byłyby wystarczające Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 2 p.p.s.a. byłby uprawniony żądać od inicjującego postępowanie dalszego uprawdopodobnienia w tym zakresie. Kwestia uprawdopodobnienia tego, czy podane okoliczności faktycznie zaistniały wymaga w pierwszej kolejności wskazania tych okoliczności.

W istocie, forma językowa zarządzenia Sądu w tej sprawie jest nie do końca nieprecyzyjna – operuje ona zwrotem "wykazanie, że skarga została wniesiona w terminie" to wezwanie w sprawie winno dotyczyć okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi wedle treści art. 279 p.p.s.a. Kwestia ta pozostała jednak bez wpływu na wynik postępowania, gdyż sposób sformułowania wezwania i jego wykonania nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. Podstawą odrzucenia skargi było nie udzielenie odpowiedzi na wezwanie w tym zakresie, a nie udzielenie odpowiedzi spełniającej ciężar uprawdopodobnienia zamiast udowodnienia. W tej sytuacji zarzut pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

2.4. W zakresie zarzutu drugiego przyznać należało rację Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu o tyle, że niewątpliwie pełnomocnik Strony ustanowiony z urzędu zachowuje swoje umocowanie również w postępowaniu inicjowanym skargą o wznowienie postępowania w sprawie. Zasadnie również przyjęto, że pełnomocnik jest nie tylko uprawniony, ale i umocowany do występowanie w sprawie w imieniu mocodawcy, zaś ewentualne przeszkody w kontakcie między pełnomocnikiem a mandantem istotnie obciążają w skutkach tego drugiego. Są to stwierdzenia zasadniczo niekwestionowane.

Okoliczności na które powołuje się pełnomocnik, tj. ograniczona możliwość kontaktu z mocodawcą, znaczny upływ czasu od zakończenia postępowania w zwyczajnym trybie zdaniem tutejszego Sądu powinny być jednak wzięte pod uwagę w ramach analizy wniosku o przywrócenie terminu, o czym będzie mowa w oddzielnym orzeczeniu odnoszącym się do tej kwestii.

2.5. Zarzut trzeci odnosi się już bezpośrednio do kwestii przywrócenia terminu, która zostanie rozpoznana w odrębnym postępowaniu. Sama zasadność przywrócenia terminu nie tylko nie może przekreślać prawidłowości rozstrzygnięcia w istocie stwierdzającego uchybienia terminowi, a nadanie biegu takiemu wnioskowi wymaga właśnie wstępnego stwierdzenia, że termin został naruszony. Okoliczności powołane w ramach tego zarzutu nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia.

2.6. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przedmiotem zarzutów nie została objęta podstawa wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i wystosowanego do strony wezwania. Kwestie te, z uwagi na związanie tutejszego Sądu zarzutami skargi kasacyjnej nie mogły stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zagadnienia te nie są również objęte opisanymi w art. 183 p.p.s.a. przesłankami nieważności.

Mając jednak na względzie równolegle rozpoznawane zażalenie na odmowę przywrócenie terminu i idącą za nim konieczność unaocznienia uchybień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tutejszy Sąd sygnalizacyjnie przedstawi rozważania w poniższych kwestiach.

Podkreślić należy, że stosownie do art. 276 in principio p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Natomiast wedle art. 280 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę, a na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Z kolei art. 279 p.p.s.a. wskazuje na elementy składowe skargi o wznowienie postępowania m.in. wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia.

Skoro skarga o wznowienie jest pismem strony inicjującym postępowanie, analogicznie do skargi z art. 50 czy skargi kasacyjnej z art. 173, to należy uznać, że zawarte w art. 276 odesłanie do przepisów o postępowaniu przed sądami pierwszej instancji obejmuje swoim zakresem także regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 3, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Na tej podstawie przewodniczący, badając skargę o wznowienie pod względem dochowania warunków formalnych wskazanych w art. 46 oraz art. 279, wzywa stronę (jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika) do uzupełnienia w wyznaczonym terminie dostrzeżonych w tym zakresie braków, pouczając jednocześnie o rygorze w postaci odrzucenia tej skargi. Tym samym nieuzupełnienie braków skargi o wznowienie postępowania w wyznaczonym przez sąd terminie spowoduje jej odrzucenie przez wojewódzki sąd administracyjny postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a.

W postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania ma odpowiednie zastosowanie art. 58 p.p.s.a., co oznacza, że skarga ta może być odrzucona również z przyczyn wskazanych w tym przepisie (J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 276).

2.7. Na kanwie zawisłej sprawy odróżnić należy sytuacje w której skarga została wniesiona z naruszeniem terminu wynikającego z art. 277 p.p.s.a. od sytuacji, gdy skarga nie zawiera okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia. W pierwszym przypadku bowiem Sąd zobowiązany będzie do odrzucenia skargi na podstawie art. 280 p.p.s.a., a drugim zaś w pierwszej kolejności należało będzie wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego, a w razie jego nieuzupełnienia odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) w zw. z art. 276 p.p.s.a. wobec nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W rozpoznawanej sprawie zaszła druga z opisywanych sytuacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, pomimo błędnego powołania się na art. 280 p.p.s.a. jako podstawy rozstrzygnięcia w istocie nie stwierdził nie zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika bezsprzecznie, że Sąd pierwszej instancji dopatrzył się jedynie wady w zakresie nieuzupełnienie brak w postaci wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, winien on był więc wydać postanowienie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) w zw. z art. 276 p.p.s.a. W tej sytuacji również zupełnie zbędna okazała się analiza oparcia skargi o ustawową podstawę wznowienia skoro Sąd ten orzekał zasadniczo w oparciu o nieuzupełnienia braku formalnego.

Postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania z powodu nieusunięcia braku formalnego w zakresie wymogu wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia winno być wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. Natomiast odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 p.p.s.a. następuje dopiero w rezultacie oceny występujących w sprawie okoliczności skutkującą uznaniem, że nie można stwierdzić zachowania terminu do jej wniesienia.

2.8. Mając na względzie rozważania prawne zawarte w pkt. 2.6. stwierdzić należało również, że podstawą zarządzenia wzywającego Stronę do uzupełnienia spornego braku formalnego winien być art. 49 § 1 w zw. z art. 279 p.p.s.a., a nie art. 280 § 2 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że rygor odrzucenia środka zaskarżenia nie wynika z art. 280 § 2 p.p.s.a. i jego stosowanie wydaje się dyskusyjne. Podobnie, jak słusznie wskazała strona w argumentacji skargi kasacyjnej, przepis art. 280 § 2 p.p.s.a. dotyczy jedynie uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, a nie ich wykazania.

Jest to znamienne o tyle, że w zaskarżonym postanowieniu odrzucającym skargę Sąd przyjmuje argumentację o doniosłości terminu sądowego na uzupełnienie braku formalnego jakoby było oparte o art. 49 § 1 p.p.s.a. (który to przepis operuje terminem ustawowym), by potem w postanowieniu odmawiającym przywrócenie terminu stwierdzić, że wyznaczony stronie termin był jednak terminem sądowym, który Sąd mógłby przedłużyć pełnomocnikowi gdyby tylko złożył taki wniosek.

2.9. Wobec nie oparcia skargi kasacyjnej o kwestie opisane powyżej w pkt 2.7. i 2.8. uznać należało, że zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z uwagi jednak na rozpoznawane równolegle zażalenie na odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych należało uporządkować powyższe kwestie natury proceduralnej.

W sprawie oddzielić należało bowiem kwestię nieuzupełnienia braku formalnego od – jakby wynikało z podstawy prawnej postanowienia – uchybienia terminowi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Pozostało to jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, która w obu przypadkach winna skutkować odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania.

2.10. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 181 § 2 i art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

2.11. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi Skarżącej z tytułu pomocy prawnej udzielanej z urzędu nie mógł zostać rozpoznany przez tutejszy Sąd, gdyż wnioski takie podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (art. 258 – 261 p.p.s.a.).