Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant asystent sędziego Marta Koźlik, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2876/19 w sprawie ze skargi A,C, na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 25 września 2020 r. (sygn. akt III SA/Wa 2876/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28 października 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. (wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł członek zarządu reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 7a, art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie,

2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, tj. z uwagi na przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, iż skarżący miał świadomość konieczności wszczęcia postępowania upadłościowego lub naprawczego spółki, której był członkiem zarządu w 2014 r. a w konsekwencji orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, w wyniku błędnego uznania przez WSA, że organ dokonał w tej sprawie kompletnych i prawidłowych ustaleń faktycznych, podczas gdy organ nie zebrał w całości dostępnego materiału dowodowego i dokonał ustaleń w oparciu o niepełny stan faktyczny, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem skutkowało wydaniem błędnego wyroku przez WSA w oparciu o niekompletnie i nieprawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny sprawy.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 21, art. 107, art. 108 § 1 oraz art. 116 Ordynacji podatkowej, przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak stwierdzenia w decyzji, że orzeczona odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej - członka zarządu spółki, za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty 2014 r. i czerwiec 2014 r. ma charakter odpowiedzialności solidarnej ze spółką oraz pozostałym członkiem zarządu, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji,

2) błędne zastosowanie przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym zaistniały przesłanki zastosowania w/w przepisu,

3) art. 103 i art. 108 ustawy o podatku VAT, przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji o orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości spółki z o.o. w podatku VAT za okres luty i czerwiec 2014 r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz spółki z o.o. kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie skorzystał z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Po pierwsze stwierdzić należy, że postępowanie dowodowe, które miało miejsce w administracyjnym postepowaniu podatkowym, dało dostateczne podstawy do ustalenia stanu faktycznego sprawy, który prawidłowo, zgodnie z zasadami i standardami wynikającymi z art.141§ 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) zaaprobowany został przez Sąd pierwszej instancji. Postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z regułami i w ramach swobodnej oceny dowodów, tworząc wystarczający punkt odniesienia do subsumcji materialnego prawa podatkowego. Podkreślić należy, że postępowanie to toczyło się w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki kapitałowej, w której był członkiem zarządu, nie zaś w przedmiocie zobowiązań tej spółki, tak więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia określonych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, których nie stosuje się w sprawach o przeniesienie odpowiedzialności podatkowej, są ewidentnie nieadekwatne do sprawy niniejszej. Zarzuty naruszenia prawa procesowego, które zapewne odnosić się miały do stanu faktycznego sprawy, są w istocie tylko rozwinięciem tez dowodowych, które poprawnie zostały ocenione przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji.

Odnośnie do zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, w przedmiocie których skarżący oponuje przed przeniesieniem odpowiedzialności podatkowej, to stwierdzić i podkreślić należy, że są to zobowiązania podatkowe, które powstały z mocy prawa w okresie, w którym skarżący uczestniczył w zarządzie spółki, tak więc jeżeli nawet określone decyzje dotyczące tych zobowiązań doręczone zostały spółce po czasie udziału skarżącego w jej zarządzie, to decyzje te posiadają charakter wyłącznie deklaratoryjny, to jest stwierdzający, że określonym czasie z mocy samego prawa powstało zobowiązanie podatkowe w danej wysokości. Przypomnieć również należy, że spółka, którą współzarządzał skarżący, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prowadziła proceder obrotu pustym fakturami. Skarżący, jako członek zarządu, co najmniej mógł i powinien o tym wiedzieć. Skarżący mógł więc działać w celu zaniechania tego procederu, natomiast wobec powstałych z mocy prawa zaległości podatkowych - zgłosić wymagany przez prawo wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, czego nie uczynił.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa poprzez orzeczenie o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wyłącznie w stosunku do skarżącego. Ze sprawy wynika bowiem, że rozstrzygnięcie o spornej odpowiedzialności zapadło również wobec drugiego członka zarządu, nota bene noszącego to samo nazwisko co skarżący, natomiast żaden przepis prawa nie wymaga, żeby o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki kapitałowej orzekano wyłącznie w jednym i tym samym akcie administracyjny,

Z tych powodów, na podstawie art.184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.

sędzia Anna Dalkowska sędzia Jacek Brolik sędzia Anna Juszczyk-Wiśniewska