Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" – M. C. na decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r., nr (...), Starosta P, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), odmówił M. C., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A" – M. C., zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z halą warsztatowo – magazynową, magazynem odpadów niebezpiecznych i opon, magazynem butli, zbiornikiem ewaporacyjnym, separatorem i płytą drogowo – magazynową, zlokalizowanych w W., gm. T., działka nr (...).

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu (...) października 2011 r. M. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" M. C., zwrócił się do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla powołanej powyżej inwestycji. Postanowieniem z dnia (...) listopada 2011 r. wnioskodawca został zobowiązany do usunięcia, w terminie 10 dni od daty doręczenia postanowienia, nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. W zakreślonym terminie wnioskodawca nie uzupełnił jednakże braków w zakresie przedłożenia zaświadczenia o przynależności autora projektu budowlanego, w części instalacyjnej, do właściwej izby samorządu zawodowego (przedłożone oświadczenie było nieaktualne na dzień opracowania projektu) oraz do wykazania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami § 5 ust. 3 pkt. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem ustalono, w świetle powołanego powyżej zapisu planu miejscowego, na terenie na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja możliwa jest realizacja wyłącznie funkcji AG nieuciążliwej dla środowiska, której zakres oddziaływania jest ograniczony do powierzchni działki. Tymczasem zamierzenie polegające na budowie stacji demontażu pojazdów jest wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), co oznacza, iż stanowi ono inwestycję uciążliwą dla środowiska, dla której niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Dodatkowo z przedłożonego do wniosku raportu oddziaływania na środowisko wynika, że budowa zakładów przeznaczonych do odzysku odpadów, niezależnie od lokalizacji i stopnia antropopresji terenu jest zawsze ingerencją w środowisko, natomiast oddziaływanie akustyczne planowanej inwestycji wykracza poza granice działki objętej wnioskiem o pozwoleniu na budowę. Okoliczności powyższe wskazują, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję mogącą oddziaływać na środowisko, a umożliwienie jej realizacji oznaczałoby dopuszczenie inwestycji niezgodnej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" – M. C. zarzucając jej naruszenie normy prawnej wyrażonej w art. 9 kpa poprzez nienależyte i nieprecyzyjne poinformowanie odwołującego o żądaniu przedłożenia zaświadczenia o przynależności autora projektu budowlanego do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia projektu oraz oparcie się na błędnym ustaleniu faktycznym, jakoby przedmiotowa inwestycja była inwestycją uciążliwą dla środowiska.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż w postanowieniu z dnia (...) listopada 2011 r. nie dość jasno i precyzyjnie wskazał na konieczność przedłożenia aktualnego na dzień sporządzenia projektu budowlanego zaświadczenia o przynależności jego autora do właściwego samorządu zawodowego. Równocześnie odwołujący, w celu uzupełnienia wniosku, przedłożył zaświadczenie o przynależności autora projektu do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień jego sporządzenia. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż wadliwe jest twierdzenie Starosty P., iż pojęcie "przedsięwzięcia mogącego znacząco wpływać na środowisko" jest tożsame z pojęciem "inwestycji uciążliwej dla środowiska". Jak podniesiono do wniosku została dołączono decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w ramach której bada się zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w decyzji zawarto wytyczne, dotyczące ograniczenia uciążliwości, spowodowanych planowaną inwestycją, na tereny sąsiadujące. Ich wypełnienie spowoduje, iż inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska, rozstrzygając tym samym powyższą kwestię.

Wojewoda decyzją z dnia (...) lutego 2012 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia (...) grudnia 2012 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej w pierwszej kolejności sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie teren działki inwestora jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dla działki nr (...) przewiduje przeznaczenie nieuciążliwej dla środowiska funkcji AG (aktywizacji gospodarczej) ograniczonej zakresem oddziaływania do powierzchni działki. Dodatkowo strefa powyższa znajduje się w strefie ochrony pośredniej zewnętrznej ujęcia wód podziemnych, dla której został określony zakaz lokalizacji podmiotów gospodarczych z produkcją uciążliwą dla środowiska i stosującą substancje toksyczne. Zdaniem organu odwoławczego, planowane przedsięwzięcie, z racji zastosowanej technologii, wypełnia definicje stacji demontażu pojazdów, określoną w art. 3 pkt. 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 25, poz. 2020 ze zm.), wskazując, iż jest to przedsięwzięcie, które zawsze znacząco oddziałuje na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Twierdzenie powyższe potwierdza również analiza decyzji Wójta Gminy T. z dnia (...) lipca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Tym samym realizacja planowanego przedsięwzięcia, jako przedsięwzięcia oddziaływującego na środowisko, jest niedopuszczalna w świetle zapisów planu miejscowego. Wojewoda podkreślił również, iż plan miejscowy doprecyzowuje, w § 5, iż na obszarze strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody nie można realizować inwestycji polegającej na budowie składowiska samochodów używanych, warsztatów samochodowych powyżej 3 stanowisk oraz zakładów stosujących związki rtęci i magazyny chemikaliów, a więc zlokalizowanie inwestycji, do której, w świetle przedłożonego raportu, zaliczyć należy stację demontażu pojazdu. Odnosząc się do zarzutu wadliwego wezwania inwestora do przedłożenia oświadczenia dotyczącego uprawnień budowlanych, wskazano, iż był on uzasadniony, jednakże nie miał on wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Jak podniesiono do odwołania dołączono kopię zaświadczenia z (...) października 2010 r., spełniającego wymagania określone przepisem art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" M. C. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie normy prawnej wyrażonej w art. 9 kpa poprzez nienależyte i nieprecyzyjne poinformowanie odwołującego o żądaniu przedłożenia zaświadczenia o przynależności autora projektu budowlanego do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia projektu oraz oparcie się na błędnym ustaleniu faktycznym, jakoby przedmiotowa inwestycja była inwestycją uciążliwą dla środowiska. W uzasadnieniu skargi podtrzymano dotychczasowe zarzuty oraz wskazano, iż przed wystąpieniem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodatkowo wskazano, iż na możliwość realizacji planowanej inwestycji zwrócił już uwagę Wójt Gminy T. w piśmie z dnia (...) grudnia 2010 r. oraz wyjaśniono, iż planowane zamierzenie obejmuje budowę trzech stanowisko demontażu pojazdów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie.

Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 10 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, iż § 5 ust. 1 pkt. H miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, iż w spornej strefie ochrony pośredniej wewnętrznej można lokalizować do 3 stanowisk naprawczych, natomiast planowana stacja demontażu przewiduje w istocie 3 stanowiska przy czym 2 stanowiska zaprojektowano z podnośnikami samochodowymi oraz 1 stanowisko do osuszania pojazdów. Powoduje to, iż sporna stacja demontażu nie będzie sprzeczna z planem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Starosty P. o odmowie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z halą warsztatowo – magazynową, magazynem odpadów niebezpiecznych i opon, magazynem butli, zbiornikiem ewaporacyjnym, separatorem i płytą drogowo – magazynową, zlokalizowanych w W., gm. T., działka nr (...). Istotą zawisłej sprawy jest ustalenie, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana na działce nr (...) inwestycja leży na terenie stanowiącym strefę ochronną pośrednią zewnętrzną wód podziemnych, dla której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje funkcję AG (aktywizacji gospodarczej). Zgodnie z § 7 powołanej powyżej uchwał Rady Gminy na terenie powyższym dopuszcza się lokalizowanie obiektów kubaturowych o funkcji aktywizacji gospodarczej, zlokalizowanej zgodnie z ustaleniami rysunkowymi planu (§ 7 pkt. 1 lit. a planu miejscowego), przy czym, zgodnie z § 19 planu, na terenie powyższym obowiązują wszystkie ograniczenia zawarte w ustaleniach ogólnych w § 5 uchwały. Powołany powyżej § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje natomiast na dwa rodzaje ograniczeń dla terenu, na którym planowana jest inwestycja. Po pierwsze ograniczenia związane z ochroną pośrednią zewnętrzną wód podziemnych, wskazują, iż na terenie powyższym nie można lokalizować podmiotów gospodarczych (z produkcją uciążliwą dla środowiska lub stosującą substancje toksyczne), które obejmują w szczególności zakłady regeneracji lub utylizacji odpadów, zakłady stosujące w produkcji związki rtęci i metali ciężkich, składowiska samochodów używanych oraz warsztaty samochodowych powyżej trzech stanowisk naprawczych, zakłady związane z produkcją baterii, i innych wyrobów zawierających ołów oraz urządzeń zawierających PCB, magazyny i składy środków ochrony roślin i chemikalii (§ 5 ust. 1 pkt. 3 lit. d, f, g i h, l, n miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywności gospodarczej w Wysogotowie). Po drugie na terenie o przeznaczeniu AG, w strefie ochrony pośredniej można lokalizować nieuciążliwą dla środowiska funkcję AG, której zakres oddziaływania jest ograniczony do powierzchni działki (§ 5 ust. 3 lit. a planu). Oznacza to na działce nr 49/1 dopuszcza się lokalizację inwestycji, która nie stanowi produkcji uciążliwej dla środowiska lub stosującej substancje toksyczne i której oddziaływanie nie wykracza poza powierzchnię działki.

Inwestor planuje realizację inwestycji polegającej na stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z halą warsztatowo – magazynową, magazynem odpadów niebezpiecznych i opon, magazynem butli, zbiornikiem ewaporacyjnym, separatorem i płytą drogowo – magazynową. Planowane zamierzenie wypełnia definicję stacji demontażu, określoną w art. 3 pkt. 10 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zgodnie z którą stacja demontażu oznacza zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności: a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Planowana inwestycja została wymieniona w § 2 ust. 1 pkt. 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, iż stanowi ona przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nie sposób zatem inwestycji takiej nie zaliczyć do uciążliwej dla środowiska w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywności gospodarczej w Wysogotowie. Kwalifikacja ta jawi się jako zasadna, jeśli zważy się również, iż w ramach prowadzonej działalności uzyskiwane będą odpady niebezpieczne (akumulatory zawierające ołów, oleje i paliwa, okładziny hamulcowe zawierające azbest, lampy samowyładowcze oraz wyświetlacze deski rozdzielczej zawierające rtęć, kondensatory mocy z pojazdów wyprodukowanych przed 1 stycznia 1986 r. oraz kondensatory zużytych urządzeń zawierających PCB). Miejscowy plan zakazuje wprost posadowienia na tym terenie takich zakładów, o czym była mowa wyżej.

Bez znaczenia w tym przypadku pozostaje podnoszona przez skarżącego ilość stanowisk demontażu. Sam fakt prowadzenia działalności, rezultatem której jest uzyskiwanie substancji toksycznych, musi być postrzegany jako naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących ochrony strefy pośredniej zewnętrznej wód podziemnych.

Konsekwentnie uznać należało, iż organy administracji publicznej prawidłowo uznały, iż budowa zakładów przeznaczonych do odzysku odpadów (tu: samochodów), w ramach której będą uzyskiwane i składowane odpady niebezpieczne, będzie stanowić niedozwoloną ingerencją w środowisko. Twierdzenie powyższe przesądza o sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oceny powyższej nie może zmienić okoliczność, iż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawarto warunki ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Sformułowany w planie zakaz posadowienia określonych podmiotów gospodarczych nie jest uzależniony od ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż zgodność inwestycji z planem była już przedmiotem badania przed uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskazać należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zagadnienie powyższe podlega odrębnej kontroli w przez właściwy organ architektoniczno – budowlany i w tym względzie nie jest on związany stanowiskiem organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że budowa stacji demontażu pojazdów jest niezgodna z § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.