Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku i A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 98/18 w sprawie ze skargi A.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1) oddala skargi kasacyjne; 2) odstępuje od zasądzenia od stron zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 98/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi A.S. (dalej: skarżący) na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...].

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że rozkazem personalnym z dnia [...] października 2017 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), Komendant Miejski Policji w [...] z dniem 16 października 2017 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 9 grudnia 2016 r. prokurator przedstawił skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw z art. 191 § 1 w zw. z art. 57a §1 Kodeksu karnego (w skrócie: "k.k."); art. 231 §1 k.k. w z art. 191 §1 k.k. i art. 11 § 2 k.k.; art. 158 1 kk w zw. art. 57 a § 1 kk; art. 217 §1 k.k., art. 216 §1 k.k. i art. 11 § 2 w zw. z art. 57 a §1 k.k.; art. 191 §1 k.k., tj. przestępstw popełnionych z winy umyślnej, ściganych z oskarżenia publicznego.

Ponadto, wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] XIV Wydział Karny uznał, że skarżący dopuścił się zrzucanego mu czynu z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 234 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne na okres próby 2 lat. Funkcjonariusz po miesięcznym okresie zawieszenia w czynnościach służbowych w 2015 r. powrócił do służby.

Rozkazem personalnym z dnia 4 października 2016 r. Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 6 października 2016 r. Następnie rozkazem personalnym z dnia 19 grudnia 2016 r. skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 7 stycznia 2017 r., zaś rozkazem personalnym z dnia 29 marca 2017 r. przedłużono okres zawieszenia w czynnościach służbowych od 8 kwietnia 2017 r. do czasu ukończenia postępowania karnego.

W dniu 19 września 2017 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W dniu 25 września 2017 r. skarżący zwrócił się o udzielenie urlopu wychowawczego na okres 35 miesięcy począwszy od dnia 25 września 2017 r. w celu sprawowania opieki nad córką, urodzoną w dniu 22 września 2017 r.

Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2017 r. organ udzielił funkcjonariuszowi pierwszej części urlopu wychowawczego w okresie od dnia 1 października 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r.

W ocenie organu, niepełnienie przez funkcjonariusza czynności służbowych zakłóca organizację pracy Policji i utrudnia wykonywanie jej ustawowych zadań. W interesie społecznym nie leży sytuacja, kiedy w czasie zawieszenia policjant nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych. Ponadto istotnym jest, że policjantowi zarzucono popełnienie poważnych przestępstw.

Wobec tego, że czynności zmierzające do rozwiązania stosunku służbowego z policjantem zostały podjęte przed złożeniem przez niego wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego, zasadnym jest zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, mimo że przepis art. 44 ust.1 tej ustawy co do zasady zakazuje takiego zwolnienia.

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniósł skarżący.

Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r., utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, że analiza opinii służbowych nie wykazuje, aby funkcjonariusz wyróżniał się w sposób szczególny i posiadał wyjątkowe kwalifikacje oraz predyspozycje, które stawiają go przed innymi funkcjonariuszami jako wzór do naśladowania. Nie można też wysnuć wniosku, że dotychczasowy przebieg służby powinien przemawiać za pozostawieniem funkcjonariusza w służbie.

W niniejszej sprawie ustalono bezspornie, że nie jest możliwe ustalenie terminu zakończenia postępowania karnego, a w dniu wydania przez organ I instancji rozkazu o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, 12-miesięczny okres zawieszenia w czynnościach służbowych upłynął, przy czym nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia, gdyż toczące się przeciwko niemu postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek funkcjonariusza o udzielenie urlopu wychowawczego został złożony po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby, zatem zastosowanie miał art. 1868 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1666 ze zm.), zwanej dalej "k.p.", wyłączający obowiązek ochrony przed zwolnieniem ze służby.

Zdaniem organu odwoławczego, wniosek o udzielenie urlopu wychowawczego i skorzystanie w związku z tym z ochrony trwałości stosunku służby może być traktowane przez funkcjonariusza instrumentalnie jako zabezpieczenie się przed spodziewanym zwolnieniem ze służby. Policjant, który jest zawieszony w czynnościach służbowych może bezsprzecznie sprawować opiekę nad nowonarodzonym dzieckiem wspólnie z małżonką, która w tym okresie przebywała na obowiązkowym urlopie macierzyńskim.

Ponadto, nie bez znaczenia dla sprawy pozostają okoliczności związane z przedstawieniem stronie zarzutów o czyn popełniony z winy umyślnej, ścigany z oskarżenia publicznego. Zarzuty umyślnego naruszenia porządku publicznego, w tym pobicie człowieka, w którym narażono go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia, wpływają negatywnie na wizerunek Policji oraz stan dyscypliny policjantów.

Zdaniem organu odwoławczego, długotrwała nieobecność skarżącego w służbie miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której uprzednio pełnił on służbę. Z jednej strony skutkowała ona zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarzała konieczność zapewnienia przez jednostkę tej formacji prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie funkcjonariuszy do wykonywania przez długi czas czynności skarżącego. Stan taki utrudnia właściwy proces organizacji służby oraz niekorzystnie wpływa na stopień bezpieczeństwa osób zamieszkałych na terenie działania Komendy Miejskiej Policji w [...].

Organ odwoławczy wskazał także na publikacje internetowe, gdzie można znaleźć artykuły oraz filmy nagrane kamerą z telefonu komórkowego z podjętej interwencji przez funkcjonariusza poza służbą, a także komentarze internautów, którzy wykazują dezaprobatę oraz oburzenie wobec takiego zachowania się policjantów w stosunku do obywateli.

W tych okolicznościach interes strony trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad interesem społecznym, zwłaszcza w kontekście zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji oraz szczególnych wymogów stawianych funkcjonariuszom.

Skargę na powyższy rozkaz personalny wniósł skarżący.

Sąd I instancji uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Dalej Sąd zauważył, że w sprawie bezsporne jest, iż w dniu rozwiązania stosunku służbowego upłynął wymagany, 12-miesięczny okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę takiego zawieszenia. Postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu na etapie sądowym nadal trwało. Przesłanki przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały zatem spełnione.

Jednakże zdaniem Sądu, zasadnicza kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy możliwe jest zwolnienie ze służby policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, w sytuacji, gdy po wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby, policjantowi temu udzielono urlopu wychowawczego.

Sąd przywołał stanowisko organu, że wniosek funkcjonariusza o udzielenie urlopu wychowawczego został złożony po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby, zatem zastosowanie miał art. 1868 § 4 k.p., wyłączający obowiązek ochrony przed zwolnieniem ze służby, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie bowiem z art. 1868 § 4 k.p., w przypadku złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego, po dokonaniu czynności zmierzającej do rozwiązania umowy o pracę, umowa rozwiązuje się w terminie wynikającym z tej czynności.

Odnosząc się do prawidłowości tego stanowiska Sąd wskazał, że w myśl art. 79 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Jeżeli oboje rodzice lub opiekunowie są funkcjonariuszami, z uprawnień może korzystać tylko jedno z nich.

Ustawa o Policji - w tym art. 79 - nie odsyła co do zasady do przepisów prawa pracy. Mimo wielokrotnej nowelizacji ustawy o Policji, w pełni aktualne dla oceny istoty stosunku służbowego policjanta i zakresu jego praw i obowiązków, pozostają poglądy prawne, zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 1997 r. sygn. akt I PKN 66/96 (OSNP 20/97/401). Sąd Najwyższy wskazał, że stosunek służbowy policjantów ma charakter administracyjnoprawny, co do którego możliwość stosowania innych przepisów istnieje tylko w zakresie wyraźnie wynikającym z ustawy. Nie ma natomiast zastosowania reguła wyrażona w art. 5 k.p., w myśl której jeżeli stosunek pracy określonej kategorii pracowników regulują przepisy szczególne, przepisy Kodeksu pracy stosuje się w zakresie nie uregulowanym tymi przepisami.

Stosunek służbowy policjanta nie jest bowiem stosunkiem pracy w rozumieniu art. 2 k.p., lecz stosunkiem administracyjnoprawnym. Sama ustawa nie zawiera też postanowienia, że w sprawach w niej nieuregulowanych mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu pracy. Zatem regulacje dotyczące uprawnień należnych pracownikom nie mogą być przenoszone wprost na grunt stosunków służbowych. Przepisy regulujące nawiązanie, zmianę i rozwiązanie stosunku służbowego policjanta zostały zamieszczone przede wszystkim w rozdziale 5 ustawy o Policji.

Z tego względu Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby ma zastosowanie art. 1868 § 4 k.p.

Troskę ustawodawcy o zapewnienie sprawnego funkcjonowania struktur policyjnych i efektywnego wykorzystania przez nie zadań ustawowych potwierdza dodatkowo regulacja zawarta w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji. Stanowi ona, że policjanta nie można zwolnić ze służby m.in. w czasie urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6 ustawy o Policji (tj. wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, gdy wymaga tego ważny interes służby, oraz likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżącego zwolniono ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, co skutkuje brakiem możliwości odstąpienia od zasady szczególnej ochrony osób wymienionych w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji.

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że w zaskarżonej decyzji powołano szereg okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zwolnienia funkcjonariusza ze służby (m.in. utrudnienia w procesie organizacji służby; niekorzystny wpływ na stopień bezpieczeństwa osób zamieszkałych na terenie działania komendy Policji, w której funkcjonariusz pełni służbę; przedstawienie skarżącemu zarzutów popełnienia poważnych przestępstw, w tym pobicia oraz społeczna dezaprobata wobec tego rodzaju zachowań). Z tego względu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy rozważą, czy w niniejszej sprawie istnieją - w świetle zebranego materiału dowodowego - również inne przyczyny, stanowiące podstawę zwolnienia ze służby skarżącego, o których mowa w art. 41 ustawy o Policji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa.

Wobec stwierdzonego naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 44 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 1868 § 4 k.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił rozkazy personalne organów obu instancji, uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1) art. 1868 § 4 k.p. poprzez bezzasadne i błędne zastosowanie w odniesieniu do stosunku służbowego w Policji, który różni się od stosunku pracy. Stosunek służbowy policjantów ma charakter administracyjnoprawny, a zatem możliwość stosowania innych przepisów istnieje tylko w zakresie wyraźnie wynikającym z ustawy;

2) art. 5 k.p. poprzez niezastosowanie i pominięcie zapisów norm ustawy o Policji, które mają autonomiczny charakter i pierwszeństwo stosowania w stosunku służbowym w Policji, wyprzedzające stosowanie norm k.p. Normy z rozdziału 5 (służba w Policji) ustawy o Policji nie zawierają regulacji analogicznej do art. 1868 § 4 k.p. ani też do niej nie odsyłają, stąd stosowanie ww. normy jest niedopuszczalne;

3) art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez zwolnienie strony w czasie przebywania na urlopie wychowawczym, w sytuacji gdy policjanta nie można zwolnić ze służby w czasie urlopu wychowawczego.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł także Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1) art. 79 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 1868 § 4 k.p., przez błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, iż w postępowaniu w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby nie ma zastosowania art. 1868 § 4 k.p.;

2) art. 79 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 186 § 7 k.p., przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie można było zwolnić funkcjonariusza ze służby w terminie do udzielenia urlopu wychowawczego.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej ( poza przypadkami nieważności postepowania - § 2 art. 183 P.p.s.a.), co oznacza że kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku przeprowadzana jest wyłącznie w zakresie podstaw na jakich oparta została skarga kasacyjna.

Zarówno skarga kasacyjna wniesiona przez A. S. jak i Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oparta została na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do skargi kasacyjnej złożonej przez funkcjonariusza Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ze jest ona oczywiście bezzasadna. Należy podkreślić, że zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę A.S. i uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji jasno wypowiedział się w nim, że w sprawie nie ma zastosowania art. 1868 § 4 K.p.

Stosownie do art. 1868 § 4 K.p. w przypadku złożenia przez pracownika wniosku o którym mowa w § 1 ( o udzielenie urlopu wychowawczego ), po dokonaniu czynności zmierzającej do rozwiązania umowy o pracę, umowa rozwiązuje się w terminie wynikającym z tej czynności. Zdaniem Sądu I instancji powołanie się przy wydawaniu rozkazów personalnych o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji przez organy na art. 1868 § 4 K.p. było nieprawidłowe, albowiem ustawa o Policji nie odsyła do przepisów K.p. i zawiera regulację – art. 44 ust. 1 wyłączającą możliwość zwolnienia policjanta korzystającego z urlopu wychowawczego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji.

Powyższe legło u podstaw uwzględnienia skargi. Stawianie zatem w skardze kasacyjnej zarzutu, że Sąd I instancji błędnie zastosował ten przepis wydaje się nieporozumieniem.

Identycznie należy ocenić zarzut naruszenia art. 44 ust. 1 ustawy o Policji.

Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok wyraźnie stwierdził, że organy zwalniając skarżącego ze służby w Policji naruszyły prawo – art. 44 ust. 1 i art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U z 2016r. poz. 1782 ze zm. )

Zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

Uwzględniając cytowany przepis Sąd I instancji uznał, że zwolnienie skarżącego nastąpiło wbrew zakazowi z niego wynikającemu.

W takiej sytuacji stawianie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 ust. 1 ustawy o Policji pozostaje w sprzeczności z treścią zaskarżonego wyroku oraz jego uzasadnieniem.

Analiza skargi kasacyjnej wniesionej przez A.S. wskazuje, że z niewiadomych przyczyn kwestionuje on wyrok w całości zgodny z jego oczekiwaniami, podnosząc zarzuty w zasadzie kierowane pod adresem organów, a nie Sądu I instancji, który jak powiedziano podzielił argumenty skierowanej do niego skargi.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną A.S. jako oczywiście bezzasadną.

Także skarga kasacyjna wniesiona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dotyka ona dwóch kwestii prawnych – niezastosowania w sprawie przepisów K.p.- art. 1868 § 4 K.p. oraz zwolnienia skarżącego przed upływem terminu na udzielenie urlopu wychowawczego.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym art. 1868 § 4 K.p. nie znajduje zastosowania w sprawie.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Uprawnienia te określone zostały w dziale 8 K.p.

W myśl art. 1868 § 1 K.p. pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego wniosku o:

1) udzielenie urlopu wychowawczego - do dnia zakończenia tego urlopu;

2) obniżenie wymiaru czasu pracy - do dnia powrotu do nieobniżonego wymiaru czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy.

W przypadkach, o których mowa w § 1, rozwiązanie przez pracodawcę umowy jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika - § 2.

W przypadku złożenia przez pracownika wniosku, o którym mowa w § 1, wcześniej niż 21 dni przed rozpoczęciem korzystania z urlopu wychowawczego albo obniżonego wymiaru czasu pracy, zakaz, o którym mowa w § 1, zaczyna obowiązywać na 21 dni przed rozpoczęciem korzystania z urlopu albo obniżonego wymiaru czasu pracy - § 3.

W przypadku złożenia przez pracownika wniosku, o którym mowa w § 1, po dokonaniu czynności zmierzającej do rozwiązania umowy o pracę, umowa rozwiązuje się w terminie wynikającym z tej czynności - § 4.

W ustawie o Policji uprawnienia związane z rodzicielstwem zawarte zostały w art. 79 ust. 1 i 2 ustawy, który do przepisów K.p odsyła tylko w zakresie w jakim przepisy pragmatyki szczególnej nie stanowią inaczej.

Przepisem, który wyłącza zastosowanie w całości art. 1868 K.p. jest art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, który zawiera odmienną od K.p. regulację w zakresie ochrony funkcjonariusza przed zwolnieniem ze służby.

Nadto użyte w art. 1868 § 4 K.p. sformułowanie "po dokonaniu czynności zmierzającej do rozwiązania umowy o pracę" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi w nim wyłącznie o czynność prawną, której konsekwencją będzie rozwiązanie umowy o pracę, a nie o czynność faktyczną mającą na celu dokonanie owej czynności prawnej ( por. wyrok SN z dnia 9 lutego 2016r. II PK 331/14 ).

Oznacza to, że nawet gdyby przyjąć, że w/wym przepis znajduje zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, to w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie można by było na niego skutecznie się powołać, ponieważ w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego, organ nie wydał decyzji o jego zwolnieniu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego ( w terminie nie krótszym niż 21 dni przed rozpoczęciem korzystania z urlopu ) nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, skoro urlop ten został udzielony. Powoływanie się w tej sytuacji na okoliczność, że skarżący został zwolniony przed upływem terminu na udzielenie urlopu wychowawczego, jest nieskuteczne.

Mając na uwadze powyższe skarga kasacyjna organu na podstawie art. 184 P.p.s.a. została oddalona.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.