Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi B.B. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie: odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę

W dniu 13 grudnia 2013 r. (data stempla urzędu pocztowego) B.B. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173), dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej: p.p.s.a.

Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4.

Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa.

Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi.

Z uwagi na to, iż zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi kolejne rozstrzygnięcie organu (wydane na skutek uwzględnienia uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa) wskazać trzeba, iż kolejne rozstrzygnięcie w przedmiocie wnioskowanej pomocy ponownie uruchamia ww. procedurę zaskarżenia nowego pisma. Istotnym jest tutaj, iż w zaskarżonym piśmie z 28 listopada 2013 r. organ prawidłowo zawarł pouczenie, że wnioskodawcy przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma (k. 278 akt administracyjnych).

Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu nie złożyła wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego doręczonego jej w dniu 2 grudnia 2013 r. pisma z 28 listopada 2013 r. w sprawie odmowy przyznania pomocy.

Biorąc powyższe pod uwagę skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a.