Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 682/18 w sprawie ze skargi P. [...] S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z dnia 15 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty reklamowej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] S.A. z siedzibą w P. na rzecz Wójta Gminy K. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 września 2018 r., I SA/Gd 682/18 oddalił skargę P. [...] S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z dnia 15 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty reklamowej. Sąd podał, że skarżąca zakwestionowała stanowisko organu co do uznania logotypu O., tabliczki "Sklep 24", jak również stelaża zawierającego dwa obustronne logotypy firm współpracujących ze skarżącą Spółką tj. U. [...] sp. z o.o. i D. [...], jako urządzenia reklamowe, co pozwalało zakwalifikować takie obiekty do kategorii "szyldów". Skarżąca podnosiła, że przedmioty te nie stanowią nośnika "reklamy" w rozumieniu w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566), dalej: "u.p.z.p.", ponieważ nie spełniają funkcji promującej (zachwalającej, namawiającej), a jedynie informacyjną wobec braku dodatkowych składników, które miałyby skłonić potencjalnych klientów do zakupu, przez co nie mogą zostać uznane za urządzenie reklamowe ani szyld i nie jest od nich należna opłata reklamowa.

Zdaniem Sądu ustawodawca w jasny sposób zakomunikował, że szyldem jest zarówno tablica jak i urządzenie reklamowe, którego celem jest informowanie o działalności prowadzonej na nieruchomości i szyld może również zawierać takie elementy jak logo, hasło, grafikę. Szyld spełnia bowiem funkcję zarówno informującą jak i zachęcającą. Dlatego logotyp O. umieszczony na pylonie cenowym, logotypy firm umieszczone obustronnie na stelażu, czy wreszcie tablica "Sklep 24" należy zakwalifikować jako urządzenia reklamowe, które niewątpliwie informują i zachęcają potencjalnych klientów do skorzystania z usług stacji. Z treści art. 2 pkt 16d u.p.z.p. wynika, że urządzeniem lub tablicą reklamową nie musi być wyłącznie obiekt zawierający reklamę (a więc element promujący) lecz wystarczające jest zawarcie informacji o działalności prowadzonej na danej nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie:

I. art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 tj., dalej: "p.p.s.a.") obrazę przepisów prawa materialnego przez:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 17a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445; dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l. oraz w zw. z art. 2 pkt 16d u.p.z.p przez nieuprawnione uznanie, że od stelaża zawierającego dwa obustronne logotypy U. [...] sp. z o.o. i D. [...] należy zapłacić opłatę reklamową, mimo że nie stanowi on szyldu w rozumieniu art. 2 pkt 16d u.p.z.p., a w konsekwencji nie podlega on w ogóle opłacie reklamowej;

b) błędną wykładnię art. 17a ust 1 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 16a u.p.z.p. i w konsekwencji niezastosowanie art. 17a ust. 5 pkt 2 u.p.o.l. przez nieuprawnione uznanie, że opłacie reklamowej podlega tabliczka "Sklep 24h’' oraz Pylon, podczas gdy nie pełni ona funkcji promującej, a jedynie funkcję informującą;

c) błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie art. 17a ust. 5 pkt 3 u.p.o.l. przez uznanie, że Pylon zawierający logotyp O. podlega opłacie reklamowej również od powierzchni logotypu, podczas gdy jego umieszczenie na Pylonie wynika z realizacji obowiązku nałożonego przepisami Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2015 r., poz. 2121, dalej: "Rozporządzenie MR") i w związku z tym nie pobiera się od niego opłaty reklamowej.

II. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obrazę przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i § 2, art. 14j § 1 oraz art. 121 § 1 i art. 124 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, t.j.: dalej: "O.p."), polegające na tym, że WSA w Gdańsku, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie uchylił zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie opłaty reklamowej naruszającej przepisy postępowania, przez uznanie, że sposób postawienia przez Spółkę pytań we wniosku nie sugerował objęcia nimi także zwolnień podatkowych;

b) naruszenie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt a p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazanych w niniejszej skardze kasacyjnej.

Mając na uwadze wskazane podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości, uchylenie wyroku WSA w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.

Nie ma racji skarżąca formułując zarzuty na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 17a ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785, t.j.), dalej: "u.p.o.l.", Rada gminy może wprowadzić opłatę reklamową od umieszczonych tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych. W art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l. ustawodawca podatkowy odsyła w tym względzie do definicji zawartej w innej ustawie, przez zapis, że za reklamę, tablicę reklamową, urządzenie reklamowe, szyld uważa się odpowiednio reklamę, tablicę reklamową, urządzenie reklamowe, szyld w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566), dalej: "u.p.z.p.". Dla porządku należy wskazać na art. 17a ust. 2 u.p.o.l., stosownie do którego, opłata reklamowa może być pobierana jedynie na obszarach, dla których obowiązują zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń.

Odpowiednio do art. 2 u.p.z.p. jako "reklamę" należy rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne (pkt 16a); jako "tablicę reklamową" - przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (pkt 16b); jako "urządzenie reklamowe" - przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (pkt 16c); jako "szyld" - tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują (pkt 16d).

Za nietrafne uznano zarzuty naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie art. 17a ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l. oraz w zw. z art. 2 pkt 16d u.p.z.p oraz błędną wykładnię art. 17a ust 1 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 16a u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił bowiem argumentacji jaką przedstawia autor skargi kasacyjnej. W jego ocenie od stelaża zawierającego dwa obustronne logotypy U. [...] sp. z o.o. i D. [...] nie należy zapłacić opłaty reklamowej, gdyż zawiera jedynie informację o możliwej formie płatności, wskazując logo innych firm niż skarżąca. Zdaniem skarżącego nie stanowi on szyldu w rozumieniu art. 2 pkt 16d u.p.z.p., a w konsekwencji nie podlega on w ogóle opłacie reklamowej. Z kolei treść tabliczek "Sklep 24h’' oraz Pylon, nie jest promująca, a pełni jedynie funkcję informującą. Jednakże w skardze kasacyjnej nie podważano, by stelaż zawierający dwa obustronne logotypy U. [...] sp. z o.o. i D. [...], tabliczki "Sklep 24h’' oraz Pylon, nie zawierały informacji o jakiejkolwiek działalności prowadzonej na nieruchomości, na której się znajdują.

Na wstępie należało przypomnieć, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego zasadniczo nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej; w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego, odmiennie niż np. w przypadku złożenia przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku nie może prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Z tych względów, zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. W judykaturze "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i niebudzący żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Ponadto, rozstrzygnięcie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 O.p. zdanie pierwsze). Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych. W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy Ordynacji podatkowej i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., II FSK 1080/17 wraz z przywołanym tam piśmiennictwem).

W sprawie nie było sporu, co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, a przyjętego pod rozwagę organu i kontrolę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Bezspornym, a więc miarodajnym jest to, że nie było różnic pomiędzy okolicznościami przedstawionymi przez skarżącą, a przyjętymi pod rozwagę przez organ oraz do kontroli sądowoadministracyjnej. Na tle podanego stanu faktycznego wątpliwości skarżącej sprowadzały się do twierdzenia, że skoro chodzi jedynie o informację o działalności innego podmiotu (odnośnie do opłaty reklamowej od Stelaża, na którym umieszczone są logotypy przedsiębiorstw U. [...] sp. z o.o. i D. [...]) oraz o informację, a nie promocję w treści umieszczonej na tabliczce "Sklep 24h’' oraz Pylonie; to przedmioty te nie stanowią szyldu w rozumieniu art. 2 pkt 16d u.p.z.p.

Analiza art. 2 pkt 16a - 16d u.p.z.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l. na podstawie art. 17 a ust. 1 u.p.o.l. pozwala uznać, że opłata reklamowa od tablicy reklamowej czy urządzenia reklamowego to przede wszystkim opłata od przedmiotu materialnego dookreślonego pod kątem przeznaczenia. To przeznaczenie jest istotne, niemniej art. 2 pkt 16a - 16d u.p.z.p. traktuje je bardzo szeroko wyrażając się przez takie sformułowania, jak: "ekspozycja reklamy" czyli "informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne" (art. 2 pkt 16a – 16c u.p.z.d.). Dla szyldu, w art. 2 pkt 16d u.p.z.d., przeznaczenie to określono jako: "informujący o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują". Należy zwrócić uwagę, że w art. 17a pkt 1 u.p.o.l. nie wskazano w sposób wyraźny szyldu, jako przedmiotu opłaty reklamowej, uznając go za tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe chociażby przez zwolnienie z poboru (art. 17 ust. 5 pkt 2 u.p.o.l.). Tak szerokie ujęcie definicji przedmiotu opodatkowania niewątpliwie będzie musiało być weryfikowane w postępowaniu podatkowym, niemniej nie można też zapominać, że jest ono ograniczone przez szereg zwolnień (art. 17a ust. 5 u.p.o.l.). W skardze kasacyjnej w żaden sposób nie wykazano podstawy prawnej tego, by uznać za trafne stwierdzenie skarżącej, że definicja szyldu z art. 2 pkt 16d u.p.z.d. wymagała innych okoliczności niż przyjął to Sąd. Przywołane przez skarżącą jako naruszone przepisy prawa nie wymagają, by treść kwalifikująca przedmiot jako szyld była ograniczona do rodzaju działalności gospodarczej, jaką prowadzi podmiot na danej nieruchomości. Nie wymagają, tak jak chce tego skarżąca, by reklama w swej treści zawierała specjalne (zachwalające) środki wyrazu. Można zatem uznać, że określenie nieostre ,,informacja promująca’’ może być oceniane w kontekście pewnego stopnia spełnienia tej przesłanki, który to stopień powinien być uwzględniony z uwagi na specyfikę szyldu, o jakim mowa w art. 2 pkt 16d u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem w przypadku szyldu za taką informację należy uznać informację o jakiejkolwiek działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Zatem głównym kwalifikatorem staje się miejsce położenia tego rodzaju przedmiotu. Z tego też względu niezasadnym jest oczekiwanie przez skarżącą, by dla zastosowania art. art. 2 pkt 16d u.p.z.p. treść szyldu zawierała zwroty ,,zachwalające’’.

Nie ma racji skarżąca zarzucając naruszenie przez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie przepisu prawa materialnego art. 17a ust. 5 pkt 2 i 3 u.p.o.l. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i § 2, art. 14j § 1 oraz art. 121 § 1 i art. 124 w zw. z art. 14h O.p. Na początek, co do przywołanego przez autora skargi kasacyjnej art. 124 O.p., Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie został on ujęty w art. 14 h O.p., co oznacza, że nie miał zastosowania w sprawie. Argumentacja autora skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że w sprawie zaistniał obowiązek udzielenia interpretacji również co do zastosowania zwolnień z poboru opłaty reklamowej. Jednak jak wcześniej wskazano, zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jakkolwiek zwolnienie podatkowe składa się na całość konstrukcji daniny publicznoprawnej, a zwolnienie z art. 17 a ust. 5 u.p.o.l. składa się na odpowiedź na pytanie, co do poboru opłaty reklamowej, to jednak mając na względzie art. 14b § 3 O.p., nie przedstawienie przez wnioskodawcę okoliczności faktycznych dających podstawę do stwierdzenia spełnienia hipotezy któregoś z punktów art. 17 a ust. 5 u.p.o.l., oznacza, że nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i § 2, art. 14j § 1 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Mając na względzie art. 14b § 3 O.p., jeżeli skarżąca nie podała elementów stanu faktycznego istotnych dla zastosowania przepisów prawa dotyczących zwolnienia z poboru opłaty reklamowej, to nie może czynić zarzutu, że interpretacja podatkowa czy jej kontrola sądowadministracyjna pomijająca tę kwestię, była niepełna. Rozszerzając w ten sposób interpretację indywidualną, organ musiałby udzielić odpowiedzi warunkowej, a nie konkretnej, jak wymaga tego prawo.

Zgodnie z art. 17a ust. 5 pkt 2 i 3 u.p.o.l., opłaty reklamowej nie pobiera się jeżeli tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe, o których mowa w ust. 2: stanowią szyld, o ile jest on zgodny z zasadami i warunkami sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (pkt 2), są realizacją obowiązku nałożonego przepisami prawa (pkt 3). W sprawie, bezspornie, skarżąca nie przedstawiła okoliczności stanu faktycznego (oraz własnego stanowiska) w sprawie zgodności posadowienia na jej nieruchomości szyldów z zasadami i warunkami sytuowania tego typu obiektów. Również, zarówno we wniosku jak i skardze, nie zawarto argumentów przemawiających za tym, by reklama "O." była realizacją obowiązku nałożonego przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie dostrzegł, że z żadnej części wydanej interpretacji nie wynika, by za szyld została potraktowana część Pylonu, o której mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, a więc część, na której uwidocznione są ceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że z żadnego przepisu ww. aktu prawnego nie wynika, by celem prawidłowej realizacji obowiązku dotyczącego uwidaczniania cen, konieczne było posadowienie obok nich "dużego logo firmy prowadzącej stację paliw", nie zostało skutecznie zakwestionowane. W skardze kasacyjnej skarżąca ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wskazanie logo firmy dokonującej sprzedaży paliwa jest nieodłączną składowa pokazania ceny, a przepisy rozporządzenia MR nie określają dokładnie, jak należy spełnić obowiązek uwidaczniania cen paliw. Zatem jest to jedynie nie poparta żadną argumentacją prawną, polemika z oceną Sądu pierwszej instancji.

W konsekwencji za nietrafny uznano zarzut naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt a p.p.s.a., gdyż są to przepisy wynikowe, a oddalenie skargi Sąd pierwszej instancji oparł o prawidłowo dokonaną kontrolę sądowadministracyjną.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Mirella Łent Krzysztof Winiarski Bogusław Dauter