Małżonkowie A. i A. F. wnieśli 24 kwietnia 2004 roku (data nadania przesyłki) skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 20 marca 2003 roku, znak "[...]", utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 19 lutego 2003 roku, znak "[...]" o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego drewnianego budynku zlokalizowanego na działce rolnej nr 51/26 położonej w obrębie M., Gm. P. Skarżący żądali uchylenia przedmiotowego postanowienia, a ponadto wstrzymania jego wykonania do czasu zakończenia postępowania sądowego.
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, póz. 368 ze zm.), postanowieniem z dnia l sierpnia 2004 roku, uwzględnił skargę w całości.
W tym stanie sprawy niniejsza skarga została przekazana, na mocy art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.), do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.
Ponieważ uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w trybie art. 38 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wyczerpuje przesłankę bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego, na mocy art. 161 § l pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), należało orzec jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 209 w związku z art. 201 § l powołanej ustawy.
