Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. dotyczącą podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r., przy czym organ I instancji został wyznaczony do przeprowadzenia postępowania kontrolnego w sprawie m.in. podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. w stosunku do P. G. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Kontroli Skarbowej w Ministerstwie Finansów, działającego z upoważnienia Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej. W podstawie prawnej wyznaczenia powołany został art. 10 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41 poz. 214 ze zm.).
Trzeba natomiast zauważyć, że w sprawie o sygn. akt I FSK 478/15, postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r., na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), przedstawione zostało do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle przepisów obowiązującego prawa, a w szczególności art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej mógł udzielić Zastępcy Dyrektora Departamentu Kontroli Skarbowej w Ministerstwie Finansów upoważnienia do wyznaczenia dyrektora urzędu kontroli skarbowej właściwego do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania kontrolnego, także poza właściwością miejscową dyrektora urzędu kontroli skarbowej, na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 41 poz. 214 ze zm.)?"
Niewątpliwie zatem przyszła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższej kwestii będzie miała znaczenie dla oceny prawidłowości wydania decyzji podatkowej przez organ I instancji, w oparciu o powyższe wyznaczenie. Wobec tego, zdaniem sądu, zaistniała sytuacja realizuje przesłankę zawieszenia postępowania sądowego, zawartą w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż rezultat sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji zależy od rozstrzygnięcia przytoczonego wyżej zagadnienia prawnego, wywołującego poważne wątpliwości.
Z tych względów na zasadzie art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. należało zawiesić postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, jakie wyłoniło się w sprawie sygn. I FSK 478/15.
