Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi spółki A w W. na uchwałę Rady Miasta Torunia z dnia 29 marca 2007 r. nr 72/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

II SA/Bd 419/15

Uzasadnienie

"A" Sp. z o.o. w W. złożyła skargę na uchwałę nr ... Rady Miasta T. z dnia ... 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie ulic: B., B. i S. C. w T., w zakresie określonego w § 6 pkt 3) lit. a) zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, dla karty terenu numer ... i wniosła o orzeczenie niezgodności z prawem ww. uchwały w zaskarżonej części i zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - poprzez wprowadzenie określonego w § 6 pkt 3) lit. a) zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, oraz art. 32 Konstytucji poprzez przyjęcie zapisów, które całkowicie bez uzasadnienia faworyzują przedsiębiorców, którzy swoją działalność rozpoczęli wcześniej, przed uchwaleniem miejscowego planu, w braku takiego uzasadnienia wynikającego z odrębnych przepisów.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, kwestionując legitymację czynną strony skarżącej, wywodząc także, że teren ... znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów intensywnej zabudowy mieszkaniowej, dlatego uznano za niewskazane dopuszczanie w tym rejonie lokalizacji obiektów infrastruktury technicznej eksponowanych krajobrazowo. Natomiast na sąsiednich terenach nie jest wykluczone lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 2. Natomiast po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest uchwała nr ... Rady Miasta T. z dnia ...2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie ulic: B., B. i S. C. w T.

W pierwszej kolejności, aby Sąd mógł przystąpić do kontroli legalności zaskarżonej uchwały zobligowany jest do oceny posiadania przez skarżącą Spółkę legitymacji skargowej. Tym bardziej, że zakwestionowała to strona przeciwna. Strona skarżąca "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest właścicielem, bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości, położonej na obszarze, objętym zaskarżoną uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem stan ten wyklucza legitymację do zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który to przepis wskazała strona skarżąca w treści skargi. Jednakże uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego w zakresie telekomunikacji przewiduje przepis szczególny, a mianowicie art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.). W tym trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), legitymowany jest do wniesienia skargi, bez konieczności wykazywania naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, z tym jednak ograniczeniem, że dopuszczalność zaskarżenia uchwały dotyczy jedynie zakresu telekomunikacji.

Skarżąca Spółka - jak wynika z przedłożonych dokumentów- jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, kwestionowane postanowienia dotyczą kwestii telekomunikacji, a skarga została poprzedzona wezwaniem w dniu ... 2015 r. do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona w terminie 60 dni od dnia wezwania, na które organ gminy nie udzielił odpowiedzi. To zaś nakazuje stwierdzenie, że dochowano wymogów formalnych z art. 52 § 4 i art. 53 § 2 p.p.s.a.

Mimo tego w ocenie Sądu skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku, ponieważ zaskarżone postanowienia zaskarżonej uchwały nie naruszają obiektywnie pojętego porządku prawnego w dacie podjęcia uchwały. Zaskarżona uchwała nie uchybia bowiem zasadom sporządzenia planu miejscowego. Sąd nie dostrzegł także istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, bądź naruszenia właściwości organów, co z mocy art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkowałoby nieważnością uchwały w zaskarżonym zakresie. Sąd nie stwierdził również aby Rada Miasta T. podejmując uchwałę w zakresie zaskarżonym naruszył przepisy Konstytucji RP, a w szczególności art. 32. Podjęte bowiem regulacje nie mogą być odczytywane jako nieuprawnione.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych przepisów ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106., poz. 675 ze zm.), należy przede wszystkim zauważyć, że przepis art. 46 ust. 1 tej ustawy został uchwalony po dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. Ustawa ta weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. Z mocy art. 75 ust. 1 tej ustawy, w jej pierwotnym brzmieniu, przepis art. 46 ust. 1 miał zastosowanie również do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1, przewidziano w uchylonych już przepisach ust. 2-8 art. 75 powołanej ustawy. Przepisy te mówiły o dostosowaniu przez rady gmin treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do wymogów art. 46 ust. 1 lub wojewodę, który był zobowiązany "zmienić plan" poprzez wydanie zarządzenia zastępczego. W żadnym z tych przepisów ustawodawca nie przewidywał jednakże sankcji nieważności dla tych ustaleń miejscowego planu obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy z 7 maja 2010 r., które nie odpowiadały wymogom art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., poz.1256), uchylono przepisy art. 75 ust. 2-8, czyli przepisy zobowiązujące właściwe organy do dostosowania, w określonym terminie, miejscowego planu wymogów art. 46 ust. 1. Również ustawa z 12 października 2012 r. nie zawierała przepisu, który groziłby sankcją nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy.

W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 12 października 2012 r. (druk sejmowy nr 541) wskazano, że podstawowym celem ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych było zapewnienie rozwoju dostępu do telekomunikacji, w szczególności dostępu szerokopasmowego do Internetu. W dalszej części podkreślono, że: "Zgodnie z postulatami wojewodów i samorządów w art. 75 zrezygnowano z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów, zstępując zasadą, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe umożliwi realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie rozstrzygnięć przez wojewodów."

W tej sytuacji nie można stwierdzić, że Rada Miasta T. w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały rażąco naruszyła przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., skoro przepis ten wszedł do porządku prawnego później, bo dopiero z dniem 17 lipca 2010 r. Trudno bowiem wymagać od organu stanowiącego gminy, by stosował się do prawa, którego nie było, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Analizując istniejący stan prawny, należy zdaniem Sądu wyrazić pogląd, że przepis art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że- generalnie rzecz biorąc - gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie chciał zrealizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed datą 17 lipca 2010 r., a istniejące zapisy planu będą zawierać zakazy albo będą przyjmować rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie tych inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiający sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej, będzie obowiązany do pominięcia zapisów planu miejscowego, które wprowadzają takie ograniczenia, pod warunkiem, że taka inwestycja będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Takie stosowanie tego przepisu należy także oprzeć o wykładnię systemową, a więc mając na uwadze jego powiązanie z otoczeniem. Hierarchiczna budowa systemu prawa umożliwia usuwanie sprzeczności (niejasności) między normami wyższymi zawartymi w ustawie a niższymi poprzez uznanie, że w takim wypadku te ostatnie tracą moc prawną.

Mając na uwadze powyższe skargę jako nieuzasadnioną należało, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić wobec braku naruszenia w zaskarżonej uchwale prawa obowiązującego w chwili jej podjęcia. Oddalając skargę Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku Prezydenta Miasta T. o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, czego domagano się w odpowiedzi na skargę.