Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. sp. z o.o. w I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Bd 149/26 odrzucające skargę T. sp. z o.o. w I. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2026 r. nr 0401-IOV1.4103.49.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2021 r. do sierpnia 2022 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 27 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Bd 149/26, odrzucił skargę T. sp. z o.o. w I. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2026 r. nr 0401-IOV1.4103.49.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2021 r. do sierpnia 2022 r.

Spółka w dniu 3 marca 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2026 r. nr 0401-IOV1.4103.49.2025, dołączając potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł.

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 16 kwietnia 2026 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi poprzez uiszczenie kwoty 4865 zł, stosownie do §1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 535), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 21 kwietnia 2026 r., wobec czego termin do uiszczenia brakującej części wpisu upływał w dniu 28 kwietnia 2026 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganej kwoty 4.865 zł.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 27 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Bd 149/26 na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę.

Od powyższego postanowienia pełnomocnik T. sp. z o.o. w I. wniósł zażalenie, zaskarżając je w całości. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących opłat sądowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że od skargi należny był wpis stosunkowy w wysokości 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, zamiast wpisu stałego w wysokości 200 zł. W konsekwencji zarzuciła także naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków fiskalnych, mimo że – w ocenie skarżącego – skarga została prawidłowo opłacona i powinna zostać przyjęta do merytorycznego rozpoznania.

Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia przez WSA w trybie autokontroli, względnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie w całości. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę spółki na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. wobec nieuiszczenia przez skarżącą należnego wpisu sądowego pomimo uprzedniego wezwania do usunięcia braków fiskalnych skargi.

Istota sprawy sprowadza się do tego, że skarżący – mimo skutecznego wezwania i pod rygorem odrzucenia skargi – nie uzupełnił w terminie brakującej części wpisu sądowego, czemu zresztą nie zaprzecza, kwestionując jedynie prawidłowość żądanej opłaty.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe – skoro spółka nie wykonała zarządzenia, mimo prawidłowego wezwania, WSA musiał skargę odrzucić.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, zaś w myśl § 3 tego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których – mimo uprzedniego wezwania – nie uiszczono wymaganego wpisu, podlegają odrzuceniu.

W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 506.445 zł (wartość tę zresztą podała sama spółka w piśmie z dnia 13 kwietnia 2026 r. – s. 29 akt sądowych), wobec czego prawidłowo ustalono wpis stosunkowy w wysokości 1% tej wartości, tj. 5.065 zł. Zasadnie na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535) uznał WSA, że w sprawie prawidłowy będzie wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.

Uiszczenie przez skarżącego kwoty 200 zł nie stanowiło pełnego wykonania obowiązku uiszczenia należnego wpisu sądowego.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia brakującej części wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, oraz pouczony o skutkach jego niewykonania. Skoro obowiązek ten nie został wykonany w zakreślonym terminie, Sąd I instancji był zobowiązany do odrzucenia skargi. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia sądowi swobody oceny w zakresie skutków nieuiszczenia wpisu.

Ponadto obowiązek uiszczenia opłaty sądowej ma charakter niezależny od oceny zasadności podniesionych zarzutów i wynika wyłącznie z przepisów prawa procesowego (por. postanowienie NSA z 11 września 2012 r., II GZ 291/12).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Bartosz Wojciechowski (spr.)

sędzia NSA