Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej . [...] S.A. z siedzibą w . [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1099/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia . [...] z siedzibą w . [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia . [...] marca 2017 r. znak: . [...] . [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1) prostuje z urzędu oczywistą omyłkę w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w pkt I sentencji, w miejsce "decyzję organu pierwszej instancji" wpisuje "decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia . [...] grudnia 2016 r. znak: . [...], . [...]"; 2) oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1099/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia . [...] z siedzibą w . [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia . [...] marca 2017 r. znak: . [...], . [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia . [...] grudnia 2016 r. znak: . [...], . [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody . [...] z dnia. [...] lutego 2014 r. znak: [...].

Powołaną decyzją Wojewoda . [...], po rozpatrzeniu odwołania . [...] sp. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta . [...] z dnia . [...] grudnia 2013 r. nr . [...] o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia przez wymienioną spółkę zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako "rozstawienie przyczepy mobilnej służącej do zamontowania masztu stacji bazowej wraz z wykonaniem zasilania" na działce nr ew. . [...] (obręb 20 . [...]), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Skargę kasacyjną od powołanego na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła . [...] S.A. z siedzibą w . [...] (następca prawny . [...] sp. z o.o.), dalej powoływana jako ". [...]" lub "Spółka".

Spółka zarzuciła:

I. w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz w zw. z art. 1, art. 3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane (dalej "P.b."), polegające na uchyleniu zaskarżonych decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że "nieuzasadnione jest stanowisko organu, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa", gdy tymczasem organ nadzoru budowlanego prawidłowo ocenił, że Wojewoda . [...] wydając decyzję z dnia [...] lutego 2014 r., nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj. takiego naruszenia, które jest widoczne "na pierwszy rzut oka" oraz dotyczy przepisów niebudzących wątpliwości interpretacyjnych, wskutek tego Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uwzględnił skargę Stowarzyszenia [...], bowiem decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (podjęte w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności) nie naruszały prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz organ nie dopuścił się innych naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 3 pkt 1 lit. b) P.b., polegające na uchyleniu przez Sąd decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanych z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego oraz wbrew ustaleniom Wojewody [...], iż montaż urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na przyczepie mobilnej, na podłożu kołowym jest budową obiektu budowalnego, a jej ustawienie w określonym miejscu mieści się w kategorii robót budowlanych w znaczeniu określonym w prawie budowlanym i nie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

3. art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na:

– niewyjaśnieniu w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści art. 141 § 4 P.p.s.a., podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności motywów uznania, że przy wydaniu decyzji Wojewody [...] doszło do oczywistego (rażącego) naruszenia prawa, tj. art. 1 w zw. z art. 3 pkt 5 P.b. (wskazanych przez Sąd pierwszej instancji), pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia i powodach przywołania przepisów, które nie miały zastosowania przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie,

– sporządzeniu wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, uniemożliwiającego przeprowadzenie kontroli instancyjnej - niezawierającego określenia stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i braku wskazań co do dalszego postępowania, co nie pozwala poznać i zrozumieć motywów, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji;

II. w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego:

1. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 1, art. 3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 7, art. 3 pkt 9 P.b. oraz w zw. z art. 28 ust. 1 P.b., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że montaż urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na przyczepie mobilnej, na podłożu kołowym stanowi budowę obiektu budowlanego, tworzącego całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i jako takie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy tak dokonana kwalifikacja nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności w przepisach powołanych w wyroku przez Sąd i nie może lec u podstaw wyeliminowania decyzji Wojewody [...] w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności;

2. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 1, art. 3 pkt 5 P.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa wyżej wskazanych przepisów, które dotyczą przedmiotu regulacji ustawy Prawo budowlane (art. 1 P.b.) oraz wyłącznie definicji tymczasowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 P.b.), podczas gdy w niniejszej sprawie omawiane przepisy nie stały u podstaw wydanej przez Wojewodę [...] ostatecznej decyzji;

3. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1, art. 3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 7, art. 3 pkt 9 P.b. oraz w zw. z art. 28 ust. 1 P.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja Wojewody [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co w ocenie Sądu pierwszej instancji powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sytuacji gdy podstawy stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji nie mogą stanowić niejednoznaczne przepisy ustawy P.b. (w zakresie obiektu budowlanego), których treść pozwala na rozbieżne interpretacje zarówno co do wykładni, jak i zastosowania;

4. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., poprzez błędne niezastosowanie w odniesieniu do objętych zgłoszeniem robót montażowych, które zostały zrealizowane w oparciu o skutecznie dokonanie zgłoszenie.

Podnosząc powyższe zarzuty, [...] wniosła o:

1. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;

2. uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i orzeczenie co do istoty poprzez oddalenie skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] - w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku zawartego w pkt 2

3. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na podstawie powołanego przepisu przewodniczący zarządzeniem z dnia 19 listopada 2020 r., z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Ocenę zarzutów należało jednak poprzedzić ustaleniem ich rzeczywistego charakteru, to jest weryfikacją, czy w istocie mieszczą się w granicach podstawach kasacyjnych, z którymi powiązał je autor skargi kasacyjnej. Analiza zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej przewidzianej przez art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania) doprowadziła do wniosku, że tylko ostatni z nich (zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.) rzeczywiście dotyczy naruszenia przepisów postępowania.

Podstawa pierwszego zarzutu wprost odwołuje się do przepisów prawa materialnego, tj. art. 1, art. 3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r.; dalej powoływana jako P.b.). Tylko "pozornie", wymieniając art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. oraz art. 16 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., autor skargi kasacyjnej dąży poprzez analizowany zarzut do wykazania naruszenia przepisów postępowania. Faktycznie bowiem zmierza do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. miały zastosowanie przepisy P.b., a stwierdzenie przez Wojewodę, że zamierzenie objęte zgłoszeniem [...] sp. z o.o. z [...] grudnia 2013 r. pozostaje poza regulacjami zawartymi w P.b., stanowiło rażące naruszenie prawa. Wywodząc, na czym miało polegać naruszenie wyżej wymienionych przepisów, autor skargi kasacyjnej stwierdza, że "decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (podjęte w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności) nie naruszają prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz organ nie dopuścił się innych naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy". Jakkolwiek przywołane sformułowanie jest wewnętrznie sprzeczne (inne naruszenia przepisów postępowania nie są wszakże naruszeniami prawa materialnego), to nie budzi wątpliwości, że jego istotą jest wykazanie, iż w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] nie miały zastosowania przepisy P.b. determinujące uznanie inwestycji [...] sp. z o.o. za obiekt budowlany, którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Podobnie, w podstawie zarzutu oznaczonego nr 2 wymieniono wprawdzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 K.p.a., jednakże w istocie zarzucono naruszenie ostatniego z wymienionych przepisów, tj. art. 3 pkt 1 lit. b) P.b. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że miał on zastosowanie w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Analogicznie, jak w podstawie zarzutu nr 1, autor skargi kasacyjnej wywodzi, że błędne jest uznanie za budowę obiektu budowlanego, działania polegającego na montażu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na przyczepie mobilnej, "na podłożu kołowym". W jego ocenie "rozstawienie przyczepy" nie odnosi się do obiektu budowlanego w znaczeniu określonym w prawie budowlanym i nie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Także w tym przypadku (podobnie jak w podstawie zarzutu nr 1), autor skargi kasacyjnej zmierza zatem do wykazania, że do zamierzenia objętego zgłoszeniem [...] sp. z.o.o. nie miały zastosowania przepisy P.b. kwalifikujące je jako obiekt budowlany, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor zamierzał bowiem tylko "rozstawić na podłożu kołowym przyczepę mobilną", a następnie "zamontować na tej przyczepie antenową konstrukcję wsporczą i instalację radiokomunikacyjną".

Wszystkie przepisy P.b. wymienione w zarzutach naruszenia przepisów postępowania oznaczonych numerami 1 i 2, powołano następnie w zarzutach naruszenia prawa materialnego (podstawa kasacyjna przewidziana przez art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Co znamienne, w skardze kasacyjnej nie uzasadniono odrębnie podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. i w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Gros argumentacji skupiono natomiast na wykazaniu, że inwestycja [...] sp. z o.o. nie stanowiła budowy obiektu budowlanego i nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Co za tym idzie, w ocenie wnoszącej skargę kasacyjną Wojewoda [...] nie naruszył rażąco prawa, tj. przepisów P.b., które determinują zakwalifikowanie tej inwestycji, jako obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji zaś w ocenie strony, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody.

W istocie, właśnie do opisanej powyżej kwestii sprowadzają się (poza zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.) zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Jedyny zarzut naruszenia przepisu postępowania, który mieści się w podstawie kasacyjnej przewidzianej przez art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. O naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. można mówić przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera jednego z wymienionych nim elementów. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39) art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną również wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W takiej bowiem sytuacji strony postępowania sądowoadministracyjnego nie mają sposobności zapoznania się z tokiem rozumowania i argumentacją sądu, a w dalszej perspektywie wyłączona jest możliwość dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu administracji, a także podano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadnienie nie pozostawia wątpliwości, co do tego, jaki stan faktyczny Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia (zob. str. 9 i str. 11). Zawarto w nim ocenę zgodności z prawem zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji przez pryzmat przepisów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 156 § 1 K.p.a. oraz art. 3 pkt 1 lit. b, pkt 6, pkt 7 i pkt 9 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1a) wz. z art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 29a P.b. Treść uzasadnienia odzwierciedla tok rozumowania Sądu i wskazuje przyczyny, które doprowadziły do konkluzji, że fakt zrealizowania stacji bazowej telefonii komórkowej na "przyczepie mobilnej" nie ma znaczenia dla kwalifikacji inwestycji, jako obiektu budowlanego (zob. str. 10). Sąd skonkludował, że stwierdzenie przez Wojewodę [...], iż przedmiotowa "mobilna przyczepa" nie jest obiektem budowlanym, a jej usytuowanie w określony miejscu nie mieści się w kategorii robót budowalnych, rażąco narusza art. 1 w zw. z art. 3 pkt 5 P.b. (w zakresie dotyczącym drugiego z wymienionych przepisów uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne, co nie oznacza, że nie odpowiada on prawu – o tym poniżej). W uzasadnieniu wyroku zawarto także wskazanie co do dalszego postępowania, stwierdzając, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione stanowisko Sądu.

Odnosząc się do wywiedzionej wyżej istoty sprawy, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że akta sprawy nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że przedmiotem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, które wpłynęło do Urzędu Miasta [...] 3 grudnia 2013 r., była budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie jak oznaczono nazwę obiektu "Rozstawienie przyczepy mobilnej służącej do zamontowania masztu stacji bazowej wraz z wykonaniem zasilania na działce nr ew. [...]". Kwalifikację przedmiotowego zamierzenia, jako budowy stacji bazowej, jednoznacznie potwierdza dołączona do zgłoszenia dokumentacja techniczna. Na stronie tytułowej określono nazwę stacji (ORLA III) i przedmiot inwestycji ("Rozstawienie mobilnej stacji bazowej na podwoziu kołowym, wraz z wykonaniem zasilania"). Na rysunku "Widok MBS Stan projektowany" faktycznie widoczne jest podwozie kołowe, jednakże z usytuowaną na nim wieżą aluminiową o wysokości 18 m, mocowaną za pomocą odciągów linowych przytwierdzonych do podpór, na których oparte jest podwozie kołowe, stabilizowanych za pomocą płyt chodnikowych. Wieża wyposażona jest w trzy wsporniki antenowe i odgromnik, połączona jest z kontenerem technologicznym. W dokumentacji technicznej przewidziano także wykonanie zasilania od "MSB" (mobilna stacja bazowa) do budynku gospodarczego przy południowej granicy działki.

Opisany obiekt to stanowiąca całość techniczno-użytkową budowla - stacja bazowa telefonii komórkowej. Taka kwalifikacja przedmiotowego zamierzenia nie budzi wątpliwości i nie może być tu mowy o różnych możliwościach interpretacyjnych. Tak też prawidłowo zakwalifikował roboty budowlane objęte zgłoszeniem [...] sp. z o.o. z 3 grudnia 2013 r. Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że zgłoszenie to dotyczyło wybudowania obiektu budowlanego (str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie ulega kwestii, że zakres robót objętych zgłoszeniem wypełnia hipotezę normy prawnej zawartej w art. 3 pkt 1 lit. b) P.b., zgodnie z którym przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przypisanie stacji bazowej przez inwestora przymiotu "mobilności" oraz fakt, że element tego obiektu stanowi podwozie kołowe (określone przez inwestora, jako "przyczepa mobilna") nie ma znaczenia. Funkcja jaką pełni to podwozie, jego usytuowanie oraz sposób stabilizacji prowadzą do niemogącego budzić wątpliwości wniosku, że stanowi ono część obiektu budowlanego. Takiej kwalifikacji nie może zmienić nawet teoretyczna możliwość przemieszczenia przedmiotowego obiektu, co przy uwzględnieniu konstrukcji i wysokości wieży aluminiowej oraz sposobu jej zamocowania nie wydaje się prawdopodobne bez przynajmniej częściowej rozbiórki. Mobilności obiektu, jako całości, nie determinuje wszakże sam w sobie fakt wyposażenia wspierającej maszt platformy w koła i dyszel. Nie ma także przesądzającego znaczenia, podnoszony w uzasadnieniach decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a deklarowany przez inwestora, sposób podłączenia stacji do przyłącza energetycznego.

Wojewoda [...], uchylając decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] sp. z o.o. robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia 3 grudnia 2013 r. i umarzając postępowanie przed organem pierwszej instancji, dopuścił się więc rażącego, tj. oczywistego, ewidentnego i "rzucającego się w oczy", naruszenia art. 1 oraz art. 3 pkt 1 lit. b) 1 P.b. Naruszenie to skutkowało bezspornie wadliwym stwierdzeniem, że przedmiotem zgłoszenia nie jest budowa obiektu budowlanego, a co za tym idzie, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy P.b. Co za tym idzie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien był stwierdzić nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r.

Sąd pierwszej instancji niewłaściwie wskazał, jako rażąco naruszony, przepis art. 3 pkt 5 P.b., który zawiera legalną definicję tymczasowego obiektu budowlanego. Wojewoda [...], stwierdziwszy, że w sprawie nie dojdzie do budowy obiektu budowlanego - ponieważ przyczepa służąca do montażu stacji bazowej nie mieści się w definicji obiektu budowlanego - poza zakresem rozstrzygnięcia pozostawił bowiem ocenę, czy obiekt objęty zgłoszeniem stanowi tymczasowy obiekt budowalny. Wskazane uchybienie, polegające na podaniu niewłaściwej jednostki redakcyjnej art. 3 P.p., który został rażąco naruszony, nie mogło mieć jednak wpływu na trafność stanowiska Sądu pierwszej instancji, że przedmiotem zgłoszenia była budowa obiektu budowlanego, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej. Jakkolwiek zatem wskazanie art. 3 pkt 5 P.b. powoduje, że w tej części uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne, to nie prowadzi to do jego niezgodności z prawem.

Niemniej, należy stwierdzić, że przedmiotowa stacja bazowa, nie jest także (wymagającym jedynie zgłoszenia - art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.) wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. tymczasowym obiektem budowlanym, niepołączonym trwale z gruntem. Trwałe połączenie z gruntem oznacza bowiem posadowienie obiektu budowanego na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym (siłom przyrody) mogącym go zniszczyć, czy spowodować jego przesunięcie. Opisana powyżej funkcja jaką pełni platforma, na której usytuowano aluminiową wierzę i połączony z nią kontener technologiczny, a także sposób wsparcia i stabilizacji tej platformy, muszą prowadzić do wniosku, że przedmiotowa stacja bazowa jest trwale połączona z gruntem. Ponadto, trzeba odnotować, że w zgłoszeniu z dnia 3 grudnia 2013 r. nie podano terminu rozbiórki i przekreślono część formularza przeznaczoną na podanie informacji dla obiektu tymczasowego. W tej sytuacji zgłoszenie przez [...] sp. z o.o. zamiaru budowy/wykonania robót budowlanych należy uznać za niezrozumiałe. Zdaniem inwestora zamierzał on przecież tylko rozstawić przyczepę i ułożyć kabel metodą tradycyjną, a nie zrealizować obiekt budowlany, a tym bardziej tymczasowy obiekt budowlany, ani wykonać przyłącze elektroenergetyczne, które również wymagałoby zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 P.b.).

Mając powyższe na uwadze, należało w całości odrzucić argumentację przedstawioną w skardze kasacyjnej. Chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne, to jak powyżej wyjaśniono, wyrok odpowiada prawu.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosuje się zatem do stanowiska Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym zgłoszenie z dnia 3 grudnia 2013 r. obejmowało budowę obiektu budowalnego, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ nadzoru budowlanego uwzględni również, że przedmiotowy obiekt nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b., a co za tym idzie przyjmie, że jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.).

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował oczywistą omyłkę w wyroku Sądu pierwszej instancji. W pkt I sentencji wyroku omyłkowo wpisano bowiem, że Sąd uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją "decyzję organu pierwszej instancji", niemniej nie ulega wątpliwości, że chodzi nie o decyzję organu "pierwszej instancji", a o decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], [...].