W dniu 22 marca 2010 r. O. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2010 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie rygoru opuszczenia terytorium RP do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Warszawie. Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, że jego obecność w Polsce umożliwi mu czynny udział w postępowaniu przed sądem, w szczególności gdy pojawią się nowe okoliczności i dowody.
Sąd rozpatrując zawarty w skardze wniosek zauważa, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.- wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się więc z reguły do wykonania wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny, z tym zastrzeżeniem, że odmowny charakter decyzji, nie pozbawia jednak strony skarżącej prawa do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, jednakże - jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28.06.2004 r. sygn. OZ 273/04 - przeszkodą do jego uwzględnienia będzie niemożność wykazania zaistnienia przesłanek wymaganych przepisem art. 61 § 3 ww. ustawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowego wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] sierpnia 2009 r. odmawiającą cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zobowiązującą go do opuszczenia terytorium RP w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji oraz nadającą tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Analizując treść skargi oraz treść zawartego w niej wniosku, Sąd zauważa, iż skarżący nie wykazał istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla niego samego, gdyż nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Sprawa ze skargi cudzoziemca zostanie rozpoznana przez Sąd nawet pod nieobecność skarżącego, tak więc jego czynny udział na rozprawie nie jest niezbędny, zwłaszcza, iż podnosi, że jest on konieczny w sytuacji gdy pojawią się nowe okoliczności i dowody, nie przedkładając jednak żadnych nowych dowodów. Ponadto cudzoziemiec został zobowiązany do dobrowolnego opuszczenia terytorium RP w określonym terminie, gdyż z okoliczności sprawy wynikało, że wykona zobowiązanie. Tak więc wykonanie zobowiązania poprzez opuszczenie terytorium RP nie zrodzi niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący bowiem będzie mógł w każdej chwili przyjechać do Polski na podstawie posiadanego ważnego dokumentu podróży.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 ustawy procesowej.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
