II OSK 74/09 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-01-13	
Data wpływu	2009-01-12	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Irla /sprawozdawca/
Jan Paweł Tarno
Wiesław Kisiel /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Ol 757/08	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art.3 ust.4 pkt.1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr.99, poz.665).;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 757/08 w sprawie ze skargi B N na decyzję Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 757/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. N. uchylił zaskarżoną decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] lipca 2008 r. (znak: [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczytnie z dnia [...] listopada 2007 r. (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. W punkcie drugim wyroku, sąd orzekł, że zaskarżona decyzja wykonaniu nie podlega.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczytnie, działając na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) udzielił H. i K. S. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego, położonego w Szczytnie przy ul. [...]. Organ nadzoru budowlanego ustalił, że przedmiotowy budynek został wybudowany w kwietniu 1998 r. w związku z tym w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 3 cytowanej wyżej ustawy. Dodał, że wnioskodawcy złożyli wymagane przepisami prawa dokumenty, zaś przeprowadzona w dniu 27 listopada 2007 r. kontrola potwierdziła zgodność inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym. W konsekwencji organ uznał, iż obiekt ten spełnia warunki do jego użytkowania.

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji wnieśli B. i W. N.. Podawali, że są współwłaścicielami nieruchomości, na której posadowiony jest przedmiotowy budynek gospodarczy i nie wyrazili zgody na jego wybudowanie.

Pismem z dnia 14 lipca 2008r. K. S. wniósł o utrzymanie w mocy wydanej decyzji. Podniósł, iż budynek gospodarczy wybudował na tej części działki nr [...], którą użytkuje, zgodnie z niepisaną umową, tylko i wyłącznie jego rodzina. Inwestycja nie ma wpływu na sposób zagospodarowania i użytkowania drugiej części tej działki, użytkowanej przez B. i W. N.. Podał nadto, że w 1990 r. występował wspólnie z W. N. o warunki i pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na wymienionej działce. W dniu [...] lipca 1990 r. zostały im wydane warunki przewidujące możliwość wybudowania budynku gospodarczego, jednak W. N. z nieznanych powodów wycofał wniosek o pozwolenie na budowę w przeddzień wydania decyzji. Zaznaczył też, że poczynił wiele ustępstw w celu umożliwienia bezkonfliktowego korzystania z budynku w czasie rozbudowy prowadzonej przez B. i W. N., dlatego nie rozumie w ogóle pretensji sąsiadów, tym bardziej, że budynek gospodarczy znajduje się na części działki użytkowanej przez jego rodzinę.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008r. (znak: nr [...]) Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy.

Zdaniem organu II instancji, rozpoznając wniosek o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego, organy nadzoru budowlanego nie mają podstawy prawnej do żądania uzyskania zgody współwłaścicieli działki. Na dowód tego organ przytoczył treść art. 3 ust.1-4 powołanej ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że H. i K. S. w dniu 15 października 2007 r. złożyli do organu nadzoru budowlanego wniosek wraz z niezbędnymi dokumentami o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego wybudowanego w latach 1997-1998. Ponadto w dniu 27 listopada 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczytnie dokonał oględzin w sprawie legalizacji wybudowanego budynku i stwierdził, że przedłożona inwentaryzacja jest zgodna ze stanem faktycznym. W tej sytuacji organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ odwoławczy zaznaczył też, że ewentualnych roszczeń z tytułu naruszenia własności odwołujący mogą dochodzić na drodze postępowania cywilnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie wniosła B. N.. Powołując się na treść art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane skarżąca zarzuciła, że H. i K. S., aby móc uzyskać pozwolenie na budowę budynku gospodarczego, musieliby posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazała, że wraz z mężem są także współwłaścicielami przedmiotowej działki i żadna z rodzin nie ma wyłączności gruntowej co do części tej nieruchomości. Stwierdziła, że nie udzielali pozostałym współwłaścicielom zgody na budowę budynku gospodarczego i dlatego inwestor nie występował o wydanie wymaganej prawem decyzji o pozwolenie na budowę, a budynek wybudował w warunkach samowoli budowlanej. Skarżąca podkreśliła, iż przy zgłaszaniu obiektu do użytkowania, obowiązujące prawo faktycznie nie przewiduje wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale tylko w przypadku legalnej budowy, tj. takiej, na którą wydano prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę. Natomiast inwestorzy wybudowali budynek gospodarczy na działce stanowiącej współwłasność skarżącej, bez jej zgody, co w jej ocenie winno skutkować zastosowaniem art. 48 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r. zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję uchylił, uznając, iż decyzje te naruszają prawo.

W uzasadnieniu tego wyroku sąd podkreślił, że błędnie organy administracji orzekające w sprawie zastosowały art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007r. - o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665), bowiem w okolicznościach faktycznych sprawy brak było podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunek zastrzeżony w pkt 1 tego unormowania. Sąd wskazał, że przepis ten wymaga, aby obiekt budowlany, wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie naruszał przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że w sytuacji wskazanej w hipotezie ust. 1 omawianego artykułu, pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego może być wydane tylko w stosunku do inwestycji, która choć wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę, zrealizowana została zgodnie z wymogami obowiązującego prawa budowlanego. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji, przepis ten, zdaniem sądu I instancji, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do zweryfikowania tej zgodności i poddania ocenie dopuszczalności wnioskowanej inwestycji budowlanej. Organy orzekające winny przede wszystkim mieć na uwadze, jedną z podstawowych zasad ogólnych prawa budowlanego, sformułowaną w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który stanowi, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis ten statuuje zasadę wolności budowlanej, zastrzegając, że nie jest to wolność bezwzględna, lecz jest ograniczona warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Obowiązki uczestników procesu budowlanego oraz zadania organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy właśnie interpretować poprzez pryzmat zasad ogólnych prawa budowlanego.

W konsekwencji powyższego, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może uzyskać tylko ten, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W tym zakresie sąd I instancji, powołał się na pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia października 1986 r., IV SA 400/89, ONSA 1986/2, poz. 56), z godnie z którym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy oceniać według prawa cywilnego Dlatego też, w przypadku współwłasności, którą w niniejszej sprawie ustalono bezspornie, uwzględnić należy m.in. przepis art. 199 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Skoro powołany przepis wymaga we wskazanej wyżej sytuacji zgody wszystkich współwłaścicieli, to brak zgody na realizację inwestycji budowlanej chociażby jednego z nich uniemożliwia przyjęcie, że inwestor dysponuje prawem do zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r. w sprawie II OSK 179/05, ONSAiWSA 2006/3/88, wyrok NSA z 17 sierpnia 1998 r., w sprawie IV SA 585/96, Wspólnota 1998/48/27). W tej zaś sytuacji, skoro przedmiotem postępowania administracyjnego była legalizacja samowoli budowlanej, organ I instancji nie miał podstaw do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego. Wprawdzie przepisy art. 3 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane nie nakładają na inwestora obowiązku przedłożenia wraz z wnioskiem stosownego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie obligują organ do żądania takiego oświadczenia, to jednak w świetle ust. 4 pkt 1 tego unormowania, nie może budzić wątpliwości, iż organ orzekający w kwestii pozwolenia na użytkowanie, obowiązany jest ustalić, czy inwestor posiada prawo do zabudowy nieruchomości. Posiadanie takiego prawa jest, zdaniem sądu I instancji, podstawowym warunkiem każdego zamierzenia budowlanego. Dlatego też stosownie do art. 4 ustawy Prawo budowlane, legalizacja wybudowanego przez H. i K. S. budynku gospodarczego, poprzez zezwolenie na jego użytkowanie, mogłaby nastąpić w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, w oparciu o cytowany art. 3 ust. 4 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane, tylko po uzyskaniu przez nich zgody współwłaścicieli działki B. i W. N. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy zaś taką zgodą nie dysponowali i nie dysponują. Skoro skarżąca konsekwentnie podnosiła, że nigdy nie wyraziła zgody na budowę spornego budynku gospodarczego, zaś inwestor twierdzeniom tym nie przeczył, to zastosowanie w sprawie powinien mieć przepis art. 3 ust. 5 wskazanej ustawy, który obliguje organ w takiej sytuacji do nałożenia na inwestora, w drodze postanowienia, obowiązku usunięcia stwierdzonych naruszeń w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym zaś upływie wyznaczonego terminu, organ zobowiązany będzie nakazać rozbiórkę spornego budynku gospodarczego.

Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, iż spełnienie przez inwestorów pozostałych warunków do wydania na ich rzecz przedmiotowego pozwolenia oraz podnoszona przez nich okoliczność, iż i sporny obiekt wybudowali na części nieruchomości tylko przez nich użytkowanej, nie zwalnia ich z uzyskania zgody współwłaścicieli działki na przedmiotową inwestycję.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku wniósł Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie, zaskarżając wyrok ten w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie prawa materialnego, tj. art.3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) – poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w powołanym przepisie, jest wykazanie się tytułem prawnym do nieruchomości, a w konsekwencji tego, że warunkiem sine qua non wydania przez organy nadzoru budowlanego decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku jest uzyskanie zgody współwłaścicieli nieruchomości, podczas gdy treść przepisu wskazuje jedynie na konieczność spełnienia warunków określonych w ust. 3 i 4 powołanego przepisu, wśród których brak jest obowiązku legitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości.

Tak określając podstawę skargi kasacyjnej, jej autor wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez przyjęcie, że kontrolowana decyzja organu II instancji nadzoru budowlanego jest zgodna z prawem, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę kasacyjną, jej autor wskazał, że wymóg wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane został przez ustawodawcę uregulowany w procedurach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego) oraz w odniesieniu do zamierzenia budowlanego podlegającego jedynie zgłoszeniu (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego), a także w przypadku postępowania legalizacyjnego (art. 48 ust. 3 pkt 2 i art. 49b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że mając na uwadze przyjęte przez ustawodawcę precyzyjne określenie wymogów w odniesieniu do poszczególnych instytucji prawa budowlanego uznać należy za pozbawioną oparcia argumentację sądu I instancji, jakoby z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) wypływał obowiązek ustalenia przez organy orzekające, czy wnioskodawca posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nadto, w skardze kasacyjnej podkreślono, że błędna wykładnia powołanego wyżej art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane wynika także i z tego, że sąd dokonując interpretacji tego przepisu dokonał jej w oderwaniu od brzmienia całego art. 3 tej ustawy. Autor skargi kasacyjnej podawał, że w ust. 1 tego przepisu ustawodawca wskazał wprost, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną z brzmienia tego przepisu wynika wprost, że intencją ustawodawcy nie było uzależnienie przyjęcia do użytku obiektów określonych w tym przepisie od wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro wyłączył ustawodawca zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane, które nakładały na inwestora obowiązek wykazania się tym prawem w toku procedury legalizacyjnej. Gdyby było inaczej to, zdaniem autora skargi kasacyjnej, ustawodawca poprzez prosty zabieg legislacyjny dałby temu wprost wyraz. Dodatkowo skarżący wskazał, że przedmiotowa ustawa zmieniająca Prawo budowlane w sposób szczególny uregulowała postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie ściśle określonych obiektów budowlanych. Tak więc normy prawne wynikające z przedmiotowego aktu mają charakter szczególny, a jako takie nie podlegają wykładni rozszerzającej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej dodatkowo wskazano, że powołany w uzasadnieniu wyroku przez sąd I instancji art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego jest adresowany do organów administracji architektoniczno-budowlanej, nie zaś do organów nadzoru budowlanego, przez co przepis ten nie mógł stanowić podstawy do żądania od inwestorów wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Autor skargi kasacyjnej zakwestionował także przyjętą przez sąd I instancji możliwość domagania się przez organy nadzoru budowlanego (na podstawie przepisów kodeksu cywilnego dotyczących współwłasności) ustalania faktu, czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością celem dokonania legalizacji samowoli budowlanej. Nieruchomość na której posadowiony jest sporny budynek gospodarczy stanowi przedmiot współwłasności, co do której ustalono sposób korzystania z niego na zasadzie quoad usum. Z powyższego faktu pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie wyprowadza wniosek, że każdy ze współwłaścicieli legitymuje się prawem do wyłącznego prawa korzystania z wydzielonej części działki, a zatem także do pobierania pożytków i nakładów generowanych mu przez wydzieloną mu część nieruchomości w sposób niepodzielny. Oznacza to, że współwłaściciele są uprawnieni do samodzielnego podejmowania czynności dotyczących wydzielonych im części nieruchomości i nie jest w tym względzie konieczna zgoda pozostałych współwłaścicieli, albowiem uprawnienie to jest pochodną ustalonego sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem, złożenie wniosku o którym mowa w art. 3 powołanej wyżej ustawy zmieniającej Prawo budowlane, wyłącznie przez H. i K. S. bez zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości stanowi, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej przejaw przysługujących im samodzielnie uprawnień związanych z prawem współposiadania rzeczy i korzystania z niej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu sąd bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Wskazana zaś w skardze tej podstawa kasacyjna nie wystąpiła. Nie ma bowiem miejsca zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie przez sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Przyjęty w zaskarżonym wyroku, przy niekwestionowanym stanie faktycznym, jako postawa rozstrzygnięcia przepis art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustaw Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 99 z 2007 r., poz. 665) został prawidłowo zastosowany. Poprawna jest również jego wykładnia. Przepis ten (art. 3 ust. 4 pkt 1) przewiduje, że warunkiem wydania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego opisanego w art. 3 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, jest to, aby obiekt ten nie naruszał przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Warunek ten oznacza nienaruszalność przede wszystkim norm zawartych w ustawie Prawo budowlane i aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Nie chodzi tutaj przy tym o jakiekolwiek naruszenie przepisów, lecz tylko o takie, które uniemożliwia doprowadzenie samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Decyzja w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, o której jest mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. dotyczy takiego obiektu budowlanego opisanego w art. 3 ust. 1 tej ustawy, który wzniesiony został bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, a który to obiekt nie narusza przy tym żadnych innych przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie tegoż obiektu do stanu zgodnego z prawem. Obiekt ten nie może zatem naruszać także przepisów określających warunki, których spełnienie byłoby niezbędne do uzyskania pozwolenia na jego wzniesienie. Chodzi tu także o warunek wykazania posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Spełnienie tego wymogu jest konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę.

Nie ma przy tym istotniejszego znaczenia dla omawianej tu kwestii okoliczność, że powołany przepis art. 3 ust. 4 (a także ust. 3) nie wymienia odrębnie jako warunku uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego wykazania posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnienie tego wymogu objęte jest wspomnianą poprzednio koniecznością nienaruszalności przepisów, w tym przede wszystkim – Prawa budowlanego przez samowolnie wzniesiony obiekt budowlany. Nie narusza zatem cytowanego wyżej przepisu art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. uznanie przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że brak wykazania przez inwestorów posiadania uprawnienia do dysponowania wspólną nieruchomością na cele budowlane jest okolicznością wyłączającą w chwili obecnej wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu.

Podkreślić przy tym należy, że wymieniony przepis art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (ust. 2 i 3) jako uprawnionego do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu wymienia jego właściciela. W przypadku współwłasności nieruchomości, własność znajdującego się tam budynku przysługuje – co do zasady- wszystkim współwłaścicielom (art. 48 kc i art. 195 kc). W rozpatrywanym przypadku pozwolenia na użytkowanie domagali się jednak niektórzy tylko współwłaściciele spornego obiektu, a nadto osoby te (inwestorzy) nie wykazały aby miał miejsce podział do użytkowania taki przy tym, który byłby podstawą do uzyskania przez nich prawa do dysponowania częścią wspólnej nieruchomości na cele budowlane.

W związku z powyższym należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionej podstawy. Prowadzi to do konieczności oddalenia skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.