Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi M. B. na zarządzenie zastępcze Wojewody P. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego p o s t a n a w i a: odrzucić sprzeciw

M. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (pkt 1), oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego (pkt 2).

Skarżący w dniu 8 września 2017 r. złożył sprzeciw od pkt 2 tego postanowienia wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej jako: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast stosownie do art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia referendarza sądowego, będącego przedmiotem sprzeciwu, doręczono skarżącemu w dniu 31 sierpnia 2017r., a zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał 7 września 2017 r. Tymczasem sprzeciw skarżący wniósł, na co wskazuje data stempla pocztowego, w dniu 8 września 2017 r., czym niewątpliwie uchybił ustawowemu, siedmiodniowemu terminowi na dokonanie tej czynności.

Wobec powyższego Sąd zobligowany był do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o czym postanowił jak w sentencji.