VI SA/Wa 3578/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-08-01	
Data wpływu	2023-05-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Danuta Szydłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Wilk	
Symbol z opisem	6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)	
Hasła tematyczne	Drogi publiczne	
Sygn. powiązane	II GSK 2346/23	
Skarżony organ	Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 1693; art. 40 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1b; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 259; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 4393 (cztery tysiące trzysta dziewięćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 ze zm.), w związku z § 3 ust. 1 Lp. 1 tabeli Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1068) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.); orzekł o wymierzeniu firmie [...] S.A. ul. [...] kary pieniężnej w kwocie 25 848,30 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy osiemset czterdzieści osiem złotych 30/100) za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi urządzenia infrastruktury technicznej tj. gazociągu DN 1000 wraz z linią światłowodową w pasie drogowym autostrady [...] o powierzchni 184,27 m2w okresie od dnia 01.11.2022 r. tj. od dnia kolejnego po dniu w którym zakończono prace związane z budową gazociągu (początek umieszczenia), do dnia 03.01.2023 r. tj. dnia wydania przedmiotowej decyzji, tj. 64 dni.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 17.08.2022 r. wpłynęło do Rejonu Autostradowego GDDKiA Oddziału w [...], zawiadomienie o planowanym rozpoczęciu prac związanych z budową infrastruktury technicznej tj. gazociągu DN 1000 wraz z linią światłowodową w pasie drogowym autostrady [...] w oparciu o decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].11.2021 r. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U z 2022 r. poz. 1261) zapewnia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii. Nie reguluje natomiast kwestii umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, która wynika z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Zatem zezwolenie na "pozostawienie, leżenie" urządzenia w pasie drogowym i uiszczenie opłaty z tego tytułu jest już poza zakresem art. 24 "specustawy gazowej".

Organ wskazał, że po zakończeniu budowy inwestor zobowiązany był do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na umieszczenie przedmiotowego urządzenia w pasie drogowym. Brak złożenia wniosku spowodował, że nie wydano decyzji zezwalającej na umieszczenie. W dniu 23.11.2022 r. wszczęto postępowanie w sprawie umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej tj. gazociągu DN 1000 wraz z linią światłowodową w pasie drogowym autostrady [...], bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

W ocenie organu konieczność uzyskania zezwolenia na umieszczenie urządzenia wynika z art. 40 ust. 2 pkt 2 u.t.d. oraz uiszczenie opłaty z tego tytułu jest już poza zakresem art. 24 "specustawy gazowej". Uregulowanie kwestii pozostawienia (umieszczenia) urządzenia w pasie drogowym wynika również z decyzji wojewody z której wyraźnie wynika, że rozpatrywana kwestia jest poza zakresem "specustawy gazowej" co powoduje, że zastosowanie powinna mieć ustawa o drogach publicznych. Wartości parametrów umieszczonej infrastruktury w pasie drogowy autostrady [...] ustalono na podstawie przedłożonej inwentaryzacji geodezyjnej w której podano następujące dane:

- gazociąg o średnicy 0 1200 (1,2 m) o długości 135,49 mb co daje 162,59 m2

- światłowód 0 160 (0,16 m) o długości 135,49 mb co daje 21,68 m2

Łączna powierzchnia zajęcia pasa drogowego w poprzek drogi przez

rzut poziomy umieszczonych urządzeń wynosi 184,27 m2 (162,59 m2 + 21,68 m2 =

184,27 m2).

Zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Stosownie do art. 40 ust. 12 w/w ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 5 ww. ustawy. Stawkę opłaty określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Z 2014 r. poz. 1608). Karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi ustalono jako 10-krotność opłaty odpowiadającej iloczynowi liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy umieszczonego urządzenia, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego. Stawka za zajęcie 1 m2 pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy umieszczanego urządzenia infrastruktury została określona zgodnie § 3 ust. 1 Lp. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przyjęto od dnia 01.11.2022 r. tj. od dnia kolejnego po dniu w którym zakończono prace związane z budową gazociągu (początek umieszczenia), do dnia 03.01.2023 r. tj. dnia wydania przedmiotowej decyzji, tj. 64 dni.

Opłatę - w trybie art. 40 ust. 5 ustawy – ustalono w następujący sposób: poza obszarem zabudowanym w poprzek drogi (184,27 m2 (powierzchnia pasa drogowego zajęta przez rzut poziomy urządzenia) x 80,00 zł (roczna stawka opłaty za 1 m2 pasa drogowego zajęta przez rzut poziomy urządzenia) x 64 (liczba dni zajmowania pasa drogowego) : 365] = 2 584,83 zł. Orzeczona kara pieniężna stanowi 10 - krotność opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych tj. 2 584,83 zł x 10 = 25 848,30 zł. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, poprzez rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - to jest:

1. art. 40 ust 12 pkt 1 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2922 poz. 1693 t. jedn. ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8), art. 24 ust. 1 i 1 c, 25a ust. 1,2 i 4 i 43 ust 1 b) Ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1836 ze zm.) poprzez wydanie decyzji (rozstrzygnięcia) w sytuacji uprzedniego wyłączenia stosowania przepisów UDP przez przepisy Specustawy, jak również uprzedniego ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii korzystania z pasa drogowego przez inny organ,

2. art. 14b Specustawy - poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż przepis ten nie ma zastosowania do zakresu stosowania art. 40 ust. 12 pkt 1 UDP, co miało wpływ na wynik sprawy w postaci wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W ocenie Skarżącej - w razie prawidłowego zastosowania art. 14b Specustawy – zastosowanie1 art. 40 ust. 12 pkt 1 Ustawy o drogach publicznych nie miałoby uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji albowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470) wedle którego zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie to dotyczy działań i czynności polegających na: 1) prowadzeniu robót w pasie drogowym, 2) umieszczaniu w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczaniu w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęciu pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust.m2 ustawy). Stosownie do art. 40 ust. 3 i ust. 11 ustawy, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, którą ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy wskazuje, że, co do zasady, zezwolenia właściwego zarządcy drogi publicznej wymaga zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W rozpoznawanej Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. ustalił lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu pn.: "Budowa gazociągu DN 1000 [...] - [...], [...] - [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw [...], [...], [...] i [...]", odcinek nr 2 -kd granicy woj. [...] do [...].

Zgodnie z art. 38 pkt 2 lit. s ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. z 2020 r. poz. 1866 ze zm.), budowa gazociągów [...] - [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do ich obsługi na terenie województw [...], [...], [...] i [...], stanowi inwestycję towarzyszącą inwestycjom w zakresie terminalu. Infrastrukturą niezbędną do obsługi, wedle definicji zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 7 specustawy, są obiekty, urządzenia, sieci i instalacje służące do budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, użytkowania, zmiany sposobu użytkowania, eksploatacji lub rozbiórki odpowiednio instalacji służących do poprawy parametrów jakościowych paliw gazowych, gazociągów, jednostek kogeneracji, węzłów gazu, tłoczni gazu, instalacji magazynowych gazu, przyłączy, stacji regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego lub baz bunkrowania i przeładunku skroplonego gazu ziemnego, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 lit. b, art. 38 pkt 1 lit. d, pkt 2 lit. b-zj oraz pkt 3-5, w szczególności: obiekty sieci gazowej, sieci i przyłącza elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, telekomunikacyjne i teleinformatyczne, infrastruktura drogowa lub kolejowa, nabrzeża, place składowe, obiekty magazynowe, budynki produkcyjne, montownie lub wytwórnie. Podmiotem realizującym inwestycję o której mowa w art. 38 pkt 2 lit. s specustawy jest w niniejszej sprawie osoba prawna.

Specustawa określa zasady przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu wymaganych ze względu na istotny interes bezpieczeństwa państwa oraz inwestycji towarzyszących (art. 1 ust. 1). Reguluje również tryb i zasady korzystania z nieruchomości stanowiących pas drogowy dróg publicznych objętych inwestycjami towarzyszącymi inwestycjom w zakresie terminalu. Podstawowym instrumentem prawnym stanowiącym podstawę realizacji danej inwestycji "gazowej" jest wydawana przez wojewodę decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu (art 5). Decyzja ta, stosownie do art. 10 ust. 1 określa i zawiera:

1) określenie granic terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym określenie:

a) linii rozgraniczających teren inwestycji,

b) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3, 6 i 6a,

c) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1;

2) warunki techniczne realizacji inwestycji;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym;

4) warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji;

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;

6) zatwierdzenie podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 20 ust. 1 lub 1a;

7) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 i 6;

7a) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a;

8) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w tym gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa pokrytych wodami, gruntów stanowiących pas drogowy lub gruntów objętych obszarem kolejowym, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez te grunty, oraz gruntów stanowiących pas drogowy, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy lub przebudowy zjazdów na tych gruntach; jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez grunty stanowiące własność Skarbu Państwa pokryte wodami, grunty stanowiące pas drogowy lub grunty objęte obszarem kolejowym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa sposób, miejsce i warunki umieszczenia na tych gruntach obiektów lub urządzeń; w przypadku gdy inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy zjazdów, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa także lokalizację i parametry techniczne zjazdów, a gdy wymaga przebudowy zjazdów - ich parametry techniczne;

8a) wskazanie podmiotów innych niż inwestor, na rzecz których ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma nastąpić zgodnie z art. 24 ust. 1a;

8b) wskazanie okresu, w jakim decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w przypadku gdy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 24 ust. 1, ma nastąpić na czas określony;

9) termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

10) lokalizację sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej oraz kabli i rurociągów, określoną za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych, ich charakterystyczne parametry techniczne, szczegółowe warunki i wymagania wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Według art. 24 ust. 1 specustawy, w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, oznaczonych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia w szczególności na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Jak stanowi art. 14b. ust. 1. do inwestycji w zakresie terminalu, wobec której została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, nie stosuje się przepisów odrębnych ustaw w zakresie, w jakim uzależniają one przygotowanie lub realizację tej inwestycji lub jej części od uzyskania decyzji administracyjnej lub innego rozstrzygnięcia, chyba że inwestor wystąpi o ich wydanie.

Zgodnie z art. 43 ust. 1b. z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wydana na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, stała się ostateczna, wydane inwestorowi decyzje o lokalizacji lub przebudowie zjazdu, decyzje o lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, o których mowa w ust. 1a, wygasają w zakresie, w jakim decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu wydana na podstawie tego wniosku obejmuje skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, wobec gruntów stanowiących pas drogowy.

Z powyższego wynika, że wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu rozstrzyga kwestię zarówno lokalizacji urządzeń i obiektów w pasie drogowym dróg publicznych oraz ustala reguły korzystania z terenu pasa drogowego tych dróg, w granicach wskazanych w art. 24 ust. 1 specustawy, w związku z realizacją i umieszczeniem obiektów oraz urządzeń w ramach inwestycji w zakresie terminalu i inwestycji im towarzyszących.

Dodatkowo, specustawa przewiduje, że w przypadku gruntów stanowiących pas drogowy dróg publicznych ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje bez odszkodowania (art. 24 ust. 1c), a inwestor z tytułu korzystania z przysługującego mu prawa do wejścia na tego rodzaju grunty nie ponosi żadnych opłat (art. 25a ust. 2 i ust. 4).

Należy podzielić stanowisko skarżącej, że przedstawiona regulacja prawna ma charakter regulacji szczególnej (lex specialis) w stosunku do regulacji ustawy o drogach publicznych, w zakresie korzystania z terenu pasa drogowego dróg publicznych na potrzeby inwestycji w zakresie terminalu i inwestycji towarzyszących. Przepisy specustawy wyłączają zatem możliwość zastosowania przepisów ustawy o drogach publicznych w tym zakresie. Regulacja specustawy ma charakter wyjątkowy albowiem "kumuluje" szereg przepisów prawnych dotyczących rozmaitych kwestii niezbędnych do przygotowania i realizacji opisanego rodzaju inwestycji celu publicznego. Zagadnienia te, unormowane co do zasady w odrębnych aktach prawnych, w tym przypadku zostały uregulowane w jednym akcie prawnym, co podkreśla wyjątkowy i szczególny charakter i cel tej regulacji. Celem tym jest zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnej realizacji inwestycji w zakresie terminalu i inwestycji towarzyszących, w szczególności, poprzez uproszczenie procedur formalnoprawnych i skumulowanie różnego rodzaju skutków prawnych niezbędnych dla realizacji inwestycji w jednym indywidualnym administracyjnym akcie prawnym - decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie terminalu.

Szczególny charakter tej regulacji podkreśla również treść przepisów art. 43 ust. 1a i ust. 1b specustawy, które przewidują wygaśnięcie wydanych już na rzecz inwestora decyzji o zezwoleniu na lokalizację w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu obejmująca skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy wobec gruntów stanowiących pas drogowy, stała się ostateczna.

Rozpoznając ponownie sprawę organ rozważy wskazane wyżej okoliczności.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 w/w ustawy.