Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Zaskarżoną decyzją P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], nakazującą stronie skarżącej, w terminie do 30 maja 2017 r., wygrodzenie budynku mieszkalnego o wymiarach 10,50 x 7,0 m, na działce nr geod. [...] we wsi J., będącego w złym stanie technicznym, taśmą ostrzegawczą w odległości 3,0 m od ścian budynku wraz z oznakowaniem budynku tabliczkami ostrzegawczymi w widocznym miejscu, o stanie zagrożenia bezpieczeństwa.

W skardze na tę decyzję strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podano, że nałożone obowiązki łączą się z wydatkowaniem środków, a w razie uznania przez sąd, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie, odzyskanie wyłożonych środków na wykonanie decyzji będzie niezwykle trudne. Z kolei wydatkowanie środków, które okażą się zbędne może wiązać się z zarzutem chociażby niegospodarności w razie kontroli, co narazi Gminę na negatywne konsekwencje takiego działania. Co więcej niewykonanie w terminie nałożonych obowiązków narazi Gminę na postępowanie egzekucyjne, co również nie może zostać pominięte przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku. Bez wątpienia zatem skutki wykonania decyzji będą trudne do odwrócenia, tym bardziej, że Gmina nie otrzymał i nie otrzyma środków finansowych niezbędnych do wykonania tego zadania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 780 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma zatem możliwość, ale nie obowiązek wydania takiego postanowienia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie analizuje zatem wszelkich skutków jego wykonania, a jedynie rozważa, czy jego wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji strony skarżącej po ewentualnym jego uchyleniu. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania zaskarżonego aktu, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie aktu trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221).

Argumentacja odnosząca się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia jego uwzględnienia. Gmina właściwie ograniczyła się do podania, że wykonanie decyzji łączy się z wydatkowaniem środków finansowych, których nie otrzymała i nie otrzyma. W przypadku uwzględnienia skargi ich odzyskanie będzie niezwykle trudne a nadto zbędne wydatkowanie może wiązać się z zarzutem niegospodarności w przypadku kontroli.

Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że wykonanie obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją będzie wymagało poczynienia odpowiednich nakładów finansowych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku wykonanie wygrodzenia budynku rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wszak wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Strona skarżąca nie wykazała natomiast, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło narazić ją na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie podano wysokości choćby szacowanych kosztów wykonania obowiązków nakazanych zaskarżoną decyzją. Nie wykazano również, aby koszt wykonania tych obowiązków był na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej strony skarżącej a co mogłoby oznaczać wyrządzenie jej znacznej szkody. Nie uprawdopodobniono, że ewentualna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej, skoro gmina nie podała żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej. W efekcie stwierdzić należy, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Abstrahując od powyższych argumentów, należy też wziąć pod uwagę czemu ma służyć wykonanie nałożonych obowiązków. Zawarty w zaskarżonej decyzji nakaz wygrodzenia budynku mieszkalnego został wydany w związku z jego złym stanem technicznym. Uznać zatem należy, że właśnie wstrzymanie zaskarżonej decyzji mogłoby nieść ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia lub wręcz nieodwracalnych skutków, ze względu na choćby potencjalne zagrożenie zdrowia czy też życia ludzi, spowodowane nienależytym stanem technicznym budynku.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.