Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Jarosław Szaro Protokolant specjalista Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2013r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok - oddala skargę-

Sygn. I SA/Rz 534/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej spółką), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] określającą skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie 68.134 zł.

Na wstępie należy wyjaśnić, że spółka składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę (7 grudnia 2010 r.) na w/w decyzję SKO z dnia [...] października 2010 r. zarejestrowaną w chwili wpływu pod sygn. I SA/Rz 40/11, jednocześnie wnioskiem z dnia 1 grudnia 2010 r. wystąpiła w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności tejże decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (wszczęcia postępowania nastąpiło 6 grudnia 2010 r.). Konsekwencją powyższego było zawieszenie postępowania sądowego (postanowienie z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. I SA/Rz 40 /11) z uwagi na treść art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej jako ppsa - zgodnie z którym w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego między innymi w celu stwierdzenia nieważności aktu, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.

Zdaniem spółki rażące naruszenie prawa, polegało na nieuwzględnieniu przy ustalaniu wysokości zobowiązania wszystkich nieruchomości znajdujących się na terenie objętym właściwością gminy Ulanów. Powołując się na art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8 poz. 60 z 2005r. ze. zm., dalej: Ordynacja podatkowa), spółka podniosła, że aby określić prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego należy uwzględnić wszystkie położone na terenie właściwości danego organu podatkowego nieruchomości oraz obiekty. W postępowaniu przed organem I instancji (Burmistrzem Gminy i Miasta) ustalono, że skarżąca spółka, działając poprzez dwie odrębne jednostki organizacyjne, złożyła za rok podatkowy 2008 dwie odrębne deklaracje podatkowe dotyczące różnych przedmiotów opodatkowania. Organ, uznając za błędną jedną ze złożonych przez spółkę deklaracji, wydał opisaną wyżej decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008r. W jego ocenie nie zachodziła jednak potrzeba obejmowania decyzją zobowiązania prawidłowo zdeklarowanego przez inną jednostkę organizacyjną, ponieważ podatek wynikający z prawidłowej deklaracji płatny jest w terminach ustawowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr: [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2010 r., stwierdzając, że nie ma podstaw przemawiających za jego uwzględnieniem, a po rozpatrzeniu odwołania spółki - decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...]- utrzymało w mocy powyższą decyzję własną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. I SA/Rz 278/11 oddalił skargę spółki na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II FSK 2872/11 skargę kasacyjną spółki od w/w wyroku WSA oddalił potwierdzając, że podatnik, do którego należy kilka przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości we właściwości organu podatkowego I instancji, jest uprawniony do wykonania obowiązku z art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych bądź w jednej deklaracji, obejmującej wszystkie przedmioty opodatkowania we właściwości organu podatkowego, bądź poprzez złożenie odrębnej deklaracji dla każdego odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości we właściwości organu podatkowego. Organ podatkowy jest więc uprawniony zakwestionować jedną z kilku deklaracji danego podatnika, niektóre z nich, bądź wszystkie, stosownie do konkretnego stanu faktycznego i prawnego.

Zatem prawomocny wyrok rozstrzygający kwestię nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. usunął przeszkodę do procedowania w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. i postanowieniem z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. I SA/Rz 40/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podjął zawieszone postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. postępowanie sądowe, prowadząc je pod sygnaturą: I SA/Rz 534/13.

Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy przedstawiają się następująco:

W deklaracji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 rok złożonej 17 stycznia 2008 r. spółka wykazała do opodatkowania grunty (16m² według stawki 0,45 zł), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (64,50 m² według stawki 9 zł) oraz budowle o wartości 2.058.133 zł (według stawki 2%), deklarując łączną kwotę podatku w wysokości 41.750 zł.

Organ wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień w kwestii rozbieżności co do wartości budowli zadeklarowanej w deklaracji za poprzedni tj. 2007 rok i obecnie.

Spółka wyjaśniła, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej na 2008 rok wynika z tego, że wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; dotąd, w latach poprzednich spółka błędnie deklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Natomiast zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. Takimi budowlami są wyłącznie linie kablowe podziemne (ułożone bezpośrednio w ziemi - § 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe nadziemne (§ 3 pkt 7), kanalizacja kablowa, składająca się wyłącznie z rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 5).

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia spółce podatku od nieruchomości za 2008 rok i następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. określił ten podatek w kwocie 68.134 zł (w takiej samej jak za 2007 rok), naliczając go od gruntów, od budynków i od budowli obejmujących także linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej uznając, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r., Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej nazywana upol) z uwzględnieniem art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.). Organ powołał się na definicję budowli według prawa budowlanego stwierdzając, że kable umieszczone w kanalizacji teletechnicznej są częścią budowli i razem z nią podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W postępowaniu odwoławczym spółka zarzuciła organowi I instancji, że ten jako podstawę opodatkowania budowli za rok 2008 przyjął wartość budowli wskazanych do opodatkowania za 2007 r., gdy tymczasem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol podstawa opodatkowania od budowli odpowiada wartości stanowiącej podstawę amortyzacji budowli, aktualną na 1 stycznia roku podatkowego, nie zaś na 1 stycznia poprzedniego roku podatkowego, a więc dane wykazane za 2007 rok nie są aktualne na nowy rok podatkowy, ponieważ w stanie składników majątku spółki zachodzą zmiany (pismo z dnia 3 września 2010 r.). Organ II instancji odmówił jednak przeprowadzenia dowodu z księgi podatkowej spółki na okoliczność ustalenia wartości obiektów – budowli, ponieważ to nie zmiana wartości budowli związana z amortyzacją była powodem zmiany danych w deklaracji, a wyłączenie tych środków trwałych z przedmiotu opodatkowania i w rezultacie utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r.

Opierając się na brzmieniu art. 1a ust. 1pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3ust. 1 pkt 1 upol w związku z art. 3 pkt. 1 lit. b, pkt 3 i pkt 9 prawa budowlanego, organ II instancji wskazał, że kanalizacja kablowa, jak i znajdujące się w niej kable telekomunikacyjne stanowią całość techniczno-użytkową, niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i powinny podlegać opodatkowaniu. Swoje stanowisko poparł orzecznictwem sądów administracyjnych, zaś co do stosowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., to jako rozporządzenie wykonawcze do ustawy służy, zdaniem organu, wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych.

W skardze spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, formułując w stosunku do decyzji II instancji zarzut naruszenia:

- art. 122 w zw. z art. 180 § 1 , art. 187 § 1 i § 3 , art. 188 oraz 191 - Ordynacji podatkowej, polegający na niewykazaniu przez organ podatkowy nieprawidłowości deklaracji,

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 upol, tj. błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego - pojęcia budowli,

- art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust 1 pkt 2 upol poprzez opodatkowanie linii kablowych mimo, że nie są one budowlą,

- art. 4 ust. 1 pkt 3 upol poprzez przyjęcie innej wartości, niż określona w przepisach.

Uzasadniając skargę spółka odwołała się do orzecznictwa sądowego, analizując je szczegółowo, powtarzając także argumenty odwołania. Spółka podkreśliła, że organy podatkowe nie przedstawiły dowodów potwierdzających, że linie kablowe i kanalizacja kablowa składają się na całość techniczno-użytkową, nie ustaliły wartości tych budowli i nie przeprowadziły postępowania dowodowego w tym zakresie, w związku z tym spółka za bezpodstawne uważa wykorzystanie danych z poprzedniej deklaracji z 2007 r. do wyliczenia podstawy opodatkowania za okres bieżący tj. za 2008 r. Dlatego spółka uważa za konieczne przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych, o co wnioskowała w przywołanym wyżej piśmie z dnia 3 września 2010 r. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organów podatkowych, spółka dokonała w skardze własnej wykładni pojęcia budowli w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uważając jednocześnie, że zastosowanie znajdą tu również przepisy Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r.

Spółka zaznaczyła, że wraz ze skargą równolegle złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji z dnia [...] października 2010 r. nr [...], tj. decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę.

W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2013r. strona skarżąca dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej oraz uzupełniła zarzuty podniesione wcześniej.

Podnosząc kwestię przesądzającego znaczenia ewidencji środków trwałych dla ustalenia wartości budowli jako podstawy opodatkowania, skarżąca zarzuciła, że odmowa przeprowadzenia tego dowodu przez organy jest zdarzeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika także z orzecznictwa sądów administracyjnych (wyroki: z 6 listopada 2012r. III SA/Wa 2571/12, z 31 stycznia 2012r. I SA/Lu 5/12).

Zarzuciła, że organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego i nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych co do istnienia przedmiotu i podstawy opodatkowania (tj. czy skarżąca jest właścicielem gruntów i budynków podlegających opodatkowaniu). Podniosła, że jeśli organ kwestionuje deklaracje podatnika co do wartości budowli, to powinien tą wartość ustalić albo na podstawie ewidencji środków trwałych albo na podstawie opinii biegłego - jak wskazano w wyroku z 19 lipca 2013r. II FSK 2260/11 i innych (powołanych) orzeczeniach sądów administracyjnych - bo art. 4 ust. 1 pkt k3 upol nakazuje przyjąć wartość linii kablowych na dzień 1 stycznia roku podatkowego.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Jak wynika z okoliczności przytoczonych wyżej, przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą spółką a organami podatkowymi jest w niniejszej sprawie przede wszystkim kwestia, czy telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz jak powinna być ustalona podstawa opodatkowania i w związku z tym ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga dokonana analizy obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego. W cyt. ustawie z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych - jako przedmiot opodatkowania wskazano między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej /art. 2 ust.1 pkt. 3/ a określając budowlę wskazano, iż jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem /art. 1 a ust.1 pkt.2/. Uregulowania zawarte w cyt. ustawie z dnia 7 marca 1994r. Prawo budowlane definiują w art. 3:

- obiekt budowlany – jako budynek z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową z instalacjami i urządzeniami technicznymi, obiekt małej architektury / pkt.1/,

- budynek – jako obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach /pkt. 2/,

- budowlę – jako każdy obiekt budowlany niebędący ani budynkiem ani obiektem małej architektury, przy czym budowle te wskazano przykładowo a wśród nich: sieci techniczne, sieci uzbrojenia terenu / pkt. 3/,

- urządzenia budowlane – jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak np. przyłącza i urządzenia instalacyjne, ogrodzenia itd. /pkt. 9/.

Powoływane przez skarżącą Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie /Dz.U. nr 219 poz. 1864/ - wydane na podstawie u.p.b. - zawiera definicję telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jako – między innymi:

- linii kablowej czyli ciągu połączonych kabli,

- kanalizacji kablowej czyli ciągu rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych /§ 3 pkt.2, 5 i 6/.

Jeśli chodzi o linię kablową podziemną, to zdefiniowano ją jako umieszczoną bezpośrednio w ziemi ale z zastrzeżeniem, że powinna być umieszczona w kanalizacji kablowej /§ 3 pkt. 8, § 4/. W niniejszej sprawie – co jest okolicznością niekwestionowaną - przedmiotowa linia kablowa jest umieszczona w kanalizacji a więc uregulowania powyższego Rozporządzenia /niezależnie od jego charakteru jako aktu podustawowego/ nie wprowadzają istotnych zmian w stosunku do regulacji przytoczonych wyżej; w szczególności z regulacji zawartych w powyższym Rozporządzeniu nie można wyprowadzić wniosku, że – odnośnie linii kablowych podziemnych – telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest wyłącznie linia kablowa ułożona bezpośrednio w ziemi. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości kwestia, że "sporne" linie kablowe nie są ani budynkiem, ani obiektem małej architektury i w związku z tym – ze względu na cyt. art. 2 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt. 2 upol – decydujące znaczenie ma okoliczność, czy stanowią one budowlę lub jej część albo urządzenie budowlane /związek tych linii z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą nie budzi wątpliwości/. W ocenie Sądu, skoro przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako przedmiot opodatkowania wskazują budowle lub ich części i w zakresie definicji budowli odsyłają do przepisów prawa budowlanego, to ostatecznie decydujące znaczenie mają definicje z art. 3 cyt. Prawa budowlanego. Skoro w tym przepisie wymienione są -jako budowle – sieci techniczne, to siecią taką są linie kablowe umieszczone pod ziemią, zarówno wtedy, gdy ułożone są bezpośrednio w ziemi, jak i wtedy, gdy umieszczone są w kanalizacji kablowej – a w tym ostatnim przypadku składnikami tej sieci będą zarówno same linie /przewody/, jak i kanalizacja w których je ułożono. Istotnie przepisy prawa budowlanego /ani także przepisy podatkowe/ nie definiują pojęcia "sieci technicznych", jednakże w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, że powszechnie przyjmuje się, iż są to wszelkiego rodzaju sieci utworzone z kabli, przewodów itd. tworzące pewną całość dla możliwości przesyłania różnych postaci energii, sygnałów itd. Przedmiotowym kablem telekomunikacyjnym doprowadzany jest stosowny sygnał do różnych odbiorców, rozgałęzienia kabla zapewniające łączność telekomunikacyjną tworzą sieć techniczną, przy czym w niniejszym przypadku ta sieć "kablowa" zainstalowana jest w kanalizacji kablowej stanowiącej rodzaj zabezpieczenia /osłony/ dla przewodów. Złożona z tych składników /tj. przewodów i kanalizacji/ budowla stanowi funkcjonalną całość, jest przykładem rozwiązania techniczno-użytkowego umożliwiającego przesyłanie sygnałów telekomunikacyjnych bez kolizji z innymi urządzeniami i instalacjami. Trzeba przy tym zauważyć, że sama kanalizacja techniczna bez umieszczenia w niej kabli przesyłowych, w istocie nie spełnia żadnej funkcji, zaś wykonywanie działalności gospodarczej przez spółkę skarżącą wiąże się z czynieniem użytku zarówno z kabli przesyłowych, jak i kanalizacji stanowiącej osłonę /zabezpieczenie/ dla tychże kabli. Możliwość demontażu całej konstrukcji poprzez usunięcie kabli z kanalizacji bez ich uszkodzenia, nie pozbawia kabli ich podstawowej cechy tj. urządzenia przesyłającego impulsy telekomunikacyjne. Opodatkowaniu podlegać będą elementy składające się na tę sieć a więc zarówno kable – przewody, jak i kanalizacja; okoliczność, że kable te nie muszą być umieszczone w kanalizacji technicznej nie ma znaczenia w sytuacji, gdy w takiej kanalizacji zostały umieszczone – wtedy zwiększają wartość danej budowli.

W nawiązaniu do przytoczonych wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych co do opodatkowania linii kablowych jest prawidłowe.

Według przepisów powołanej upol, strona skarżąca ma obowiązek złożyć stosowną deklarację odnośnie podatku od nieruchomości na dany rok i wskazać w niej podstawę opodatkowania, którą dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowi wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, będąca podstawą obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne; jeśli dana budowlana jest całkowicie zamortyzowana, jako podstawy opodatkowania podatnik ma wskazać wartość z dnia 1 stycznia tego roku, w którym dokonane zostały odpisy amortyzacyjne (art. 4 ust. 3 upol). W niniejszej sprawie - jak wskazano wyżej - skarżąca spółka w deklaracjach złożonych na 2007 i 2008 rok podała jako przedmiot opodatkowania: grunty, budynki i budowle, przy czym, deklaracja za 2008 rok różni się od deklaracji za 2007 rok tylko danymi dotyczącymi budowli, natomiast pozostałe dane tj. co do gruntów i budynków w obu deklaracjach są identyczne.

W deklaracji na 2008 rok skarżąca wykazała niższą wartość budowli o kwotę 1.319.174 zł (i w konsekwencji niższy podatek). Wyjaśniając w piśmie z dnia 18 lutego 2008r. tę różnicę - w odpowiedzi na prośbę organu I instancji podała, że zmiana ta nastąpiła dlatego "iż w roku 2008 wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Spółka bowiem błędnie deklarowała w latach poprzednich do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych". Organ I instancji po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010r. nie podjął żadnych innych czynności lecz postanowieniem z tej samej daty wyznaczył spółce termin 7 dni do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, a następnie po otrzymaniu pisma spółki z 18 maja 2010r. w którym stwierdzono, że w istocie nie zostały zebrane żadne dowody, wydał w dniu [...] czerwca 2010r. przyjąć za podstawę - co do budowli - wartość w deklaracji na 2007 rok.

W obszernym odwołaniu od tej decyzji spółka przede wszystkim kwestionowała zasadność stanowiska co do przyjęcia linii kablowych jako przedmiotu opodatkowania i wskazała także na nieaktualność danych z deklaracji z 2007r. na 1 stycznia 2008r., bo "w stanie środków trwałych "A" S.A. następują ciągłe zmiany, polegające zarówno na likwidacji niektórych środków trwałych, jak i na ich wytworzeniu lub nabyciu".

W odpowiedzi na wyznaczenie przez organ II instancji terminu 7 dni do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, spółka w piśmie z 3 września 2010r. także obszerne fragmenty poświęciła na wykazywanie braku podstaw do opodatkowania linii kablowych podatkiem od nieruchomości, zaś co do wartości podniosła także, iż w stanie składników jej majątku zachodzą systematyczne zmiany i na dowód przedłożyła deklarację na 2006 rok z wykonania całości budowli w kwocie 3.364.884zł (czyli innej niż w 2007 i 2008 r.). Co do podstawy opodatkowania wniosła o przeprowadzenie dowodu z prowadzonej przez nią ewidencji środków trwałych, co "pozwoli na dokonanie przez organ podatkowy ustalenia w sposób niewątpliwy wartości obiektów"; do pisma tego dołączono obszerne załączniki - opinia techniczna J.Ch., projekty wykonawcze, decyzje budowlane, fotografie, deklaracja za 2006 rok, wnioskowi powyższemu organ II instancji odmówił postanowień z dnia 5 października 2010r. a następnie w dniu [...] października 2010r. wydał - opisaną wyżej - decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

Według unormowań zawartych w art. 4 upol jeśli od budowli nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne, to podstawę opodatkowania stanowi jej wartość rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (ust. 5); jeśli zaś budowle zostaną ulepszone albo zaktualizowano ich wycenę jako środków trwałych, to podstawą ich opodatkowania stanowi wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji (ust. 6); na wypadek nieokreślenia przez podatnika wartości budowli lub podania tej wartości w wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej (co do budowli od której nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych), organ podatkowy powoła biegłego dla ustalenia tej wartości (ust. 7). W niniejszej sprawie organy obu instancji nie dokonywały samodzielnych ustaleń w zakresie wartości budowli przyjmując tę wartość i deklaracje na 2007 rok.

W ocenie Sądu, skoro dane z deklaracji spółki za 2007 rok nie budziły wątpliwości organów, a spółka wyraźnie stwierdziła w piśmie z dnia 18 lutego 2008r., że różnica wartości budowli na 1 stycznia 2008 rok w stosunku do stanu na 2007 rok wynika z wyłączenia wartości linii kablowych - a nie ze zmiany tej wartości - to organy podatkowe miały prawo "skorzystania" z danych za 2007r. i "przywrócenie" tej wartości do podstawy opodatkowania.

Jak wskazano wyżej, to podatnik - czyli spółka - ma obowiązek złożenia deklaracji i podania w niej prawidłowych danych, ma obowiązek korygowania deklaracji jeśli w ciągu roku zmieni się podstawa opodatkowania, a także obowiązek podania w określonych sytuacjach - wskazanych wyżej - wartości rynkowej budowli. W niniejszej sprawie skarżąca spółka w powołanych wyżej pismach stwierdzała, że w stanie środków trwałych objętych prowadzoną przez nią ewidencją występują zmiany ale nie wskazała jakichkolwiek konkretów co do wystąpienia takich zmian od 1 stycznia 2007r. do 1 stycznia 2008r., a ponieważ skoro na dzień 1 stycznia 2008r. wyłączała z podstawy opodatkowania linie kablowe o określonej wartości tylko dlatego, że uważa je za niepodlegające opodatkowaniu, to uzasadniony jest wniosek, że w tej dacie te linie miały taką właśnie wartość. Informacji co do różnicy w deklaracjach na 2007 i 2008 r. skarżąca udzieliła przed wszczęciem postępowania podatkowego ale po złożeniu deklaracji na 2008r. a deklaracja jest oświadczeniem wiedzy podatnika i jeśli spółka jako podatnik wyłącza z tej deklaracji konkretną wartość konkretnego przedmiotu opodatkowania, bo nie uznaje go za taki przedmiot, to sięganie do zapisów w ewidencji środków trwałych nie było celowe. Zasady opodatkowania w każdego rodzaju podatku, łącznie z przepisami postępowania, zostały ustalone po to, by wszystkie elementy zdarzenia prawno podatkowego (podmiot, przedmiot, podstawa opodatkowania itd.) były zgodne ze stanem rzeczywistym, a w sytuacji dopuszczonego przez ustawodawcę samoopodatkowania - jak w niniejszym przypadku - to na podatniku ciąży obowiązek dochodzenia obowiązujących w tym zakresie reguł i obliczeń. W niniejszej sprawie, spółka zdecydowanie sprzeciwia się - w stanie prawnym obowiązującym w 2008r. - opodatkowaniu linii kablowych jako budowli i skoro ich wartość wyłącza z podstawy opodatkowani Anie wskazując przy tym jakichkolwiek okoliczności dotyczących - ewentualnie - zmniejszenia lub zwiększenia tej wartości na dzień 1 stycznia 2008r. w stosunku do 1 stycznia 2007r., to w ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organów co do przyjęcia wartości z poprzedniego roku.

W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności, Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organów zarówno co do przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania (tj. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej i ich wartość) oddalił skargę jako nieuzasadnioną - a to w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 270 z 2012r. z późn. zm.).