Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 w sprawie ze skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia od R. S.A. w W. na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa; orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego w wysokości 697 złotych na rzecz R. S.A. w W.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 22 grudnia 2021 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: KNF, Komisja), z dniem 27 grudnia 2021 r. ustanowiła w G. S.A. w W. (dalej: G., Bank) kuratora w celu poprawy sytuacji finansowej Banku ze względu na wykonywanie działalności z naruszeniem przepisów oraz powstanie zagrożenia dla interesów posiadaczy rachunków bankowych w związku z niespełnianiem przez Bank minimalnych norm regulacyjnych przewidzianych w art. 92 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U.UE. L. z 2013 r. Nr 176, str. 1 ze zm.); dalej: rozporządzenie (UE) 575/2013.

Pełnienie funkcji kuratora Komisja powierzyła Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu (dalej: BFG, Organ), zobowiązując Organ do monitorowania działań podejmowanych przez Bank w celu: przywrócenia współczynników kapitałowych do poziomów spełniających wymogi regulacyjne; odbudowania przez Bank trwałej rentowności, poprawy jakości aktywów, zapewnienia efektywności wdrażanego planu naprawy Banku lub jego aktualizacji, w przypadku zatwierdzenia ich przez KNF. Bankowy Fundusz Gwarancyjny zobowiązany został nadto do składania KNF, w formie pisemnej, miesięcznych sprawozdań ze swojej działalności zawierających ocenę sytuacji finansowej Banku wraz ze wskazaniem i oceną potencjalnych ryzyk oraz stanu sporządzenia planu naprawy lub jego aktualizacji i realizacji przez Zarząd Banku określonych w nim działań naprawczych; uczestnictwa we wszystkich posiedzeniach organów Banku oraz posiedzeniach komitetu audytu Banku; przedstawiania informacji na temat bieżącej sytuacji Banku na posiedzeniach KNF oraz udzielania informacji na ten temat na każde żądanie Komisji; wykonywania wszelkich uprawnień kuratora wynikających z przepisów prawa, przestrzegania zasad ochrony informacji oraz tajemnic ustawowo chronionych, z którymi kurator zapoznał się w trakcie wykonywania powierzonej funkcji, w tym w szczególności tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 10a ustawy - Prawo bankowe oraz tajemnicy bankowej.

Pismem z dnia 18 sierpnia 2022 r. KNF poinformowała Bankowy Fundusz Gwarancyjny o zagrożeniu upadłością Banku i braku przesłanek wskazujących na to, że możliwe do podjęcia działania nadzorcze lub działania Banku pozwolą we właściwym czasie usunąć to zagrożenie.

Równolegle do działań nadzorczych prowadzonych przez Komisję Nadzoru Finansowego, BFG podjął działania w celu przygotowania procesu przymusowej restrukturyzacji w przypadku dalszego pogorszenia się sytuacji Banku, obejmujące poszukiwanie podmiotu zainteresowanego przejęciem Banku, wystąpienie do Banku o informacje niezbędne do realizacji zadań BFG, a także poszukiwanie podmiotu do dokonania oszacowania wartości aktywów i pasywów Banku.

Bankowy Fundusz Gwarancyjny, działając jako organ do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wszczął postępowanie w przedmiocie podjęcia decyzji: o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec G. S.A. (uchwała Zarządu BFG z dnia 14 marca 2022 r. nr 52/DPR/2022) oraz o umorzeniu lub konwersji instrumentów kapitałowych lub zobowiązań kwalifikowanych wobec G., powołaniu administratora oraz zastosowaniu instrumentów przymusowej restrukturyzacji wobec G. (uchwały Zarządu BFG z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr 323/DPR/2022, nr 324/DPR/2022 i 325/DPR/2022).

Po uzyskaniu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, zgody Ministra Finansów oraz opinii Rady Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, zaskarżoną decyzją z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 BFG wszczął przymusową restrukturyzację wobec Banku, umorzył – według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji – enumeratywnie wskazane instrumenty kapitałowe, wyemitowane przez Bank wraz z należnymi odsetkami (akcje i obligacje), zastosował wobec Banku instrument przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej, w ten sposób, że do instytucji pomostowej Bank BFG S.A. z dniem 3 października 2022 r. przeniesiono wskazane w decyzji składniki majątkowe z jednoczesnym enumeratywnym wskazaniem wyjątków, m.in. praw majątkowych wynikających z czynności faktycznych, prawnych lub czynów niedozwolonych dotyczących umów kredytów i pożyczek denominowanych we franku szwajcarskim (CHF) lub indeksowanych kursem franka szwajcarskiego (CHF), oraz roszczeń wynikających z tych praw majątkowych, w tym objętych postępowaniami cywilnymi, administracyjnymi, niezależnie od daty ich podniesienia; ustanowił w podmiocie w restrukturyzacji administratora, określając szczegółowo jego uprawnienia oraz zobowiązania wobec Funduszu.

Powyższa decyzja BFG z dnia 29 września 2022 r. została zaskarżona przez R. S.A. (dalej: skarżąca), która wniosła o stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 oraz 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) dalej jako: "p.p.s.a." w zw. z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 793 ze zm.) dalej: "ustawa o BFG", a także przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, alternatywnie – w razie nieprzyjęcia argumentacji skarżącej – o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE, Trybunał) pytań prejudycjalnych wskazanych w skardze, a nadto rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie kosztów postępowania oraz niewyznaczanie do składu orzekającego sędziów powołanych na urząd po 2017 r. Zarzuty Rady Nadzorczej koncentrowały się na konflikcie interesów po stronie BFG stanowiącym przeszkodę do pełnienia funkcji organu resolution, przede wszystkim z uwagi na brak widocznego rozdziału kompetencyjnego i funkcjonalnego osób działających jako kurator banku oraz pełniących funkcje organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

W odpowiedzi na skargę Bankowy Fundusz Gwarancyjny podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, odniósł się do zarzutów i wniosków powołanych w skardze uznając je za niezasadne oraz wniósł o oddalenie skargi. Wskazał m.in., że kurator banku nie pełni funkcji nadzoru do celów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE, nie występuje konflikt interesów pomiędzy funkcjami kuratora banku oraz gwaranta depozytów bankowych a funkcjami organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organ ponadto oświadczył, że wprowadził rozwiązania organizacyjne i strukturalne, które służyły stworzeniu gwarancji operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów między realizacją funkcji ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a realizacją innych funkcji, w tym także wykonywaniem funkcji nadzorczych.

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2023 r. WSA w Warszawie, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana z 2012 r. - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. nr C 326 str. 1 i nast.) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej cztery pytania prejudycjalne w kwestiach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez TSUE.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. C-118/23 TSUE orzekł, co następuje:

1) Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu proceduralnego nakładającego na sąd właściwy do rozpoznania skarg na decyzję krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o przyjęciu środka w zakresie zarządzania kryzysowego obowiązek połączenia wszystkich wniesionych do niego skarg na tę decyzję, jeżeli stosowanie tego przepisu jest sprzeczne z prawem do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.

2) Artykuł 85 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879 z dnia 20 maja 2019 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: w sytuacji gdy do sądu krajowego wniesiono większą liczbę skarg na decyzję krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o przyjęciu środka w zakresie zarządzania kryzysowego, z których jedna została wniesiona przez organ instytucji objętej procedurą restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oddalenie tylko tej jednej skargi jako bezzasadnej nie pozwala uznać, że zapewniono przestrzeganie prawa do skutecznego środka prawnego w odniesieniu do każdej innej osoby, której ta decyzja dotyczy i która również wniosła na nią skargę, podnosząc zarzuty, które nie zostały uwzględnione w wydanym wyroku i które w każdym razie nie były przedmiotem kontradyktoryjnej debaty pozwalającej tej osobie na przedstawienie swojej sprawy.

3) Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, zmienionej dyrektywą 2019/879, należy interpretować w ten sposób, że: przepis ten ma zastosowanie, w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również funkcje tymczasowego administratora w rozumieniu art. 29 tej dyrektywy, ze zmianami, lub funkcje gwaranta depozytów w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, w związku z czym nakłada on obowiązek przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji.

4) Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, zmienionej dyrektywą 2019/879, należy interpretować w ten sposób, że: w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również "funkcje nadzoru" lub "inne funkcje" w rozumieniu tego postanowienia oraz w braku wewnętrznych przepisów na piśmie mających na celu zapewnienie niezależności operacyjnej tego organu i zapobieganie konfliktom interesów między jego funkcjami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami, przestrzeganie tych wymogów może jednak wynikać z wprowadzenia w tym celu wystarczających środków organizacyjnych i innych środków. Wspomniany przepis nie oznacza jednak ani tego, że decyzje dotyczące funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz te dotyczące innych funkcji wspomnianego organu muszą być podejmowane przez różne jednostki decyzyjne, ani tego, że wewnętrzne działy tego samego organu nie mogą świadczyć usług wsparcia zarówno pracownikom przydzielonym do pełnienia funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i pracownikom przydzielonym do pełnienia innych funkcji, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej. Jeżeli istnieją przewidziane w tym postanowieniu przepisy wewnętrzne na piśmie, brak ich publikacji nie powoduje automatycznie nieważności decyzji podjętych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz oznacza w stosownej sytuacji w przypadku odwołania od decyzji tego organu, że do tego organu należy wykazanie, iż przepisy te były przestrzegane, w związku z czym decyzja ta została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2024 r. WSA w Warszawie podjął zawieszone postępowanie i wystąpił do BFG o przedstawienie uzgodnień strukturalnych, o których mowa w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE (dalej także: BRRD). W odpowiedzi organ, wraz z pismem z dnia 27 grudnia 2024 r. zawierającym jego stanowisko, przedłożył do akt sprawy szereg dokumentów dotyczących funkcjonowania i organizacji pracy w BFG, w tym:

1. zarządzenie nr 3/DPPR/2020 Prezesa Zarządu BFG z dnia 27 stycznia 2020 r. w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Departamentu Planowania Przymusowej Restrukturyzacji;

2. zarządzenie nr 4/BZ/2022 Prezesa Zarządu BFG z dnia 1 lutego 2022 r. w sprawie ustalenia zakresu wzajemnego zastępowania się członków Zarządu BFG w okresie ich nieobecności w miejscu pracy;

3. zarządzenie nr 7/BRZ/2022 Prezesa Zarządu BFG z dnia 17 lutego 2022 r. w sprawie ustalenia Zasad etyki pracowników BFG;

4. zarządzenie nr 10/DPR/2021 Prezesa Zarządu BFG z dnia 12 kwietnia 2021 r. w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Departamentu Przymusowej Restrukturyzacji;

5. zarządzenie 13/BZ/2022 Prezesa Zarządu BFG z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie podziału zadań pomiędzy członków Zarządu BFG oraz określenia zakresu nadzoru członków Zarządu nad komórkami organizacyjnymi Biura BFG;

6. zarządzenie nr 14/BZ/2022 Prezesa Zarządu BFG z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie określenia schematu organizacyjnego Biura BFG;

7. zarządzenie nr 16/DAW/2022 Prezesa Zarządu BFG z dnia 1 września 2022 r. w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Departamentu Analiz i Wczesnego Ostrzegania;

8. zarządzenie nr 16/DGD/2019 Prezesa Zarządu BFG z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Departamentu Gwarantowania Depozytów;

9. zarządzenie nr 17/DGD/2021 Prezesa Zarządu BFG z dnia 23 września 2021 r. zmieniające zarządzenie w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Departamentu Gwarantowania Depozytów;

10. uchwałę nr 66/2020 Rady BFG z dnia 28 października 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Zarządu BFG;

11. uchwałę nr 273/BZ/2022 Zarządu BFG z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Biura Bankowego Funduszu Gwarancyjnego;

12. uchwałę nr 123/DAW/2021 Zarządu BFG z dnia 1 lipca 2021 w sprawie wprowadzenia Regulaminu rekrutacji kandydatów na pełnomocnika BFG do realizacji zadań kuratora;

13. uchwałę nr 124/DAW/2021 Zarządu BFG z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie wprowadzenia Instrukcji wykonywania funkcji kuratora przez BFG;

14. uchwałę nr 36/2022 Rady BFG z dnia 27 lipca 2022 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Zarządu BFG;

15. zarządzenie 32/DK/2019 Prezesa Zarządu BFG z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu pracy BFG;

16. zarządzenie nr 26/DK/2020 Prezesa Zarządu BFG z dnia 24 lipca 2020 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie wprowadzenia Regulaminu pracy BFG;

17. uchwałę nr 531/BZ/2022 Zarządu BFG z dnia 23 grudnia 2021r. w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Biura BFG;

18. zarządzenie nr 10/DGD/2020 Prezesa Zarządu BFG z dnia 11 lutego 2020 r. w sprawie określenia Regulaminu organizacyjnego Departamentu Gwarantowania Depozytów.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2025 r. Bankowy Fundusz Gwarancyjny uzupełnił swoje stanowisko m.in. ustosunkowując się do treści wyroku TSUE. Organ ponownie zaprzeczył istnieniu konfliktu interesów w ramach realizacji poszczególnych funkcji przez BFG.

R. S.A. pismem z dnia 23 stycznia 2025 r. podtrzymała stanowisko zawarte w skardze oraz przedstawiła dodatkową argumentację na jego poparcie. Ponadto, nawiązując do opinii Rzecznika Generalnego i wyroku TSUE, skarżąca wskazała dodatkowe zarzuty wobec zaskarżonej decyzji, akcentując okoliczność, że zdaniem skarżącej Bankowy Fundusz Gwarancyjny nie spełnia cech organu przymusowej restrukturyzacji. W konsekwencji nie da się stwierdzić, czy w toku deklarowanych przez Organ konsultacji – między poszczególnymi jednostkami realizującymi różne funkcje – poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, nie doszło do sytuacji, w której decyzja o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji faktycznie realizuje cele inne niż cele przymusowej restrukturyzacji.

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., WSA w Warszawie, na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Na wstępie Sąd I instancji wyjaśnił, że kontrolując zgodność z prawem decyzji BFG uznał za niezbędne skierowanie do TSUE, w trybie prejudycjalnym, pytań o wykładnię art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE w zakresie ustalenia, czy zaskarżona decyzja została podjęta w warunkach bezstronności, a w szczególności z zachowaniem wymogu operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy różnymi funkcjami krajowego organu do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jakim jest BFG. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uznając przedstawione przez WSA w Warszawie pytania prejudycjalne za dopuszczalne, udzielił na nie odpowiedzi przyjmując, że wykładnia prawa unijnego w zakresie wskazanym przez sąd krajowy jest konieczna dla potrzeb rozstrzygnięcia przez ten sąd zawisłej przed nim sprawy. Zatem, przy rozstrzyganiu sprawy należało zastosować przepisy prawa krajowego z uwzględnieniem ich prounijnej i wiążącej dla Sądu wykładni wynikającej z wyroku TSUE o sygn. C-118/23.

W ocenie Sądu I instancji, zarówno z treści opinii Rzecznika Generalnego, jak i wyroku TSUE (pkt 3 wyroku, motywy 108 i 111 wyroku) wynika, że wymogi odnoszące się do niezależności operacyjnej i zapobiegania konfliktom interesów dotyczą, związanego z wykonywaniem kilku funkcji przez ten sam podmiot, ryzyka zakłócenia podejmowania przez niego decyzji w charakterze organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Mają one na celu ochronę procesu podejmowania decyzji przed wszelkimi wewnętrznymi wpływami niezwiązanymi z zadaniem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w taki sposób, aby przy wykonywaniu tego zadania BFG realizował wyłącznie cele związane z mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Z powołanych względów Trybunał przyjął, że pełnienie przez krajowy organ do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jednocześnie funkcji tymczasowego administratora oraz gwaranta depozytów stwarza obiektywne ryzyko zakłócenia podejmowania przez niego decyzji w charakterze organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Z tego względu, zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, wymagane jest przyjęcie uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji.

Odnosząc się do kwestii spełnienia przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny powyższych wymogów, WSA w Warszawie wskazał, że okolicznością bezsporną jest status BFG jako krajowego organu do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który wydał zaskarżoną decyzję w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec restrukturyzowanego Banku, umorzenia instrumentów kapitałowych tego Banku, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji wobec Banku oraz ustanowienia administratora. Nie budzi też wątpliwości przypisana krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (BFG) funkcja gwaranta depozytów (art. 5 ust. 1 pkt 1, 2 i 6 ustawy o BFG) oraz okoliczność pełnienia przez BFG funkcji kuratora banku (art. 5 ust. 6 ustawy o BFG) powoływanego na mocy decyzji organu nadzoru (KNF) w ramach środków wczesnej interwencji tj. tymczasowego administratora w rozumieniu art. 29 dyrektywy 2014/59/UE. Sąd I instancji podkreślił, że funkcja kuratora banku została przypisana BFG w decyzji o jego ustanowieniu tj. decyzji KNF z dnia 22 grudnia 2021 r. W świetle udzielonych przez TSUE odpowiedzi na pytania o interpretację art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, łączenie wszystkich wspomnianych powyżej funkcji przez krajowy organ do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest dopuszczalne, niemniej pociąga za sobą konieczność przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji.

Istotą sporu, w ocenie WSA w Warszawie, była zatem kwestia, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy – z powodów wskazanych przez TSUE – wynikający z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE obowiązek wprowadzania odpowiednich uzgodnień strukturalnych został zrealizowany.

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji wezwał BFG do udzielenia informacji o przyjętych uzgodnieniach strukturalnych/przepisach wewnętrznych gwarantujących, że pracownicy uczestniczący w wykonywaniu przez BFG różnych jego funkcji podlegają oddzielnym trybom sprawozdawczości i są strukturalnie oddzieleni od pracowników uczestniczących w pełnieniu innych funkcji oraz przepisów o tajemnicy zawodowej i wymianie informacji między pracownikami uczestniczącymi w pełnieniu różnych funkcji oraz regulacji prawnych pozwalających, aby działy wewnętrzne BFG świadczące usługi wsparcia dla różnych funkcji tego organu, takie między innymi jak dział prawny, dział zasobów ludzkich lub działy techniczne, mogły świadczyć te usługi, przestrzegając wymogów dotyczących tajemnicy zawodowej i poufności pozyskanych informacji bez uszczerbku dla obowiązków w zakresie wymiany informacji i współpracy wymaganych na mocy art. 3 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE. Ponadto, w przypadku braku przepisów wewnętrznych, BFG został wezwany do udzielenia informacji, czy i jakiego rodzaju środki organizacyjne lub innego rodzaju środki podjął, aby osiągnąć powyższe cele.

Przy piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2024 r. organ przedłożył dokumenty dotyczące zasad funkcjonowania i organizacji pracy w BFG takie jak regulaminy organizacyjne Zarządu, Biura BFG oraz Departamentów BFG, regulamin pracy BFG, zasady etyki pracowników BFG oraz zarządzenia dotyczące podziału zadań członków Zarządu, ich nadzoru nad komórkami oraz wzajemnego zastępowania się członków Zarządu BFG, wyjaśniając – również w piśmie z dnia 21 stycznia 2025 r. – że regulacje przyjęte w tych dokumentach pozwalają uznać, że spełnione zostały wymogi z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE.

Sąd I instancji nie podzielił tego stanowiska i wskazał, że w warunkach tak szerokiej i bezpośredniej współpracy w ramach realizacji różnych funkcji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zasady będące gwarancją niezależności operacyjnej i uniknięcia konfliktu interesów powinny być precyzyjnie sformułowane oraz przestrzegane. W szczególności, w sytuacji gdy dopuszcza się wymianę informacji pomiędzy pracownikami zaangażowanymi w wykonywanie różnych funkcji BFG powinni oni dysponować jasnymi wskazówkami jakie informacje, kiedy i w jakiej formie mogą być przekazywane pracownikom zaangażowanym w pełnienie innych funkcji tego organu i komu zostało powierzone ewentualne rozstrzygnięcie zaistniałych w tym zakresie wątpliwości. Podobnie sytuacja ma się w przypadku pracowników zatrudnionych w ramach działów wspólnych (dział prawny, działy wsparcia technicznego).

Zdaniem Sądu I instancji, skoro przepis art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE wymaga wprowadzenia rozwiązań prawnych, które zagwarantowałyby realizację funkcji przymusowej restrukturyzacji w sposób niezależny od innych funkcji BFG, a polski ustawodawca nie wprowadził w przepisach prawa powszechnie obowiązującego rozwiązań służących zapewnieniu operacyjnej niezależności funkcji powierzonych BFG i zapobieganiu konfliktowi interesów w zakresie realizacji przypisanych mu w tym zakresie zadań, to wobec braku takich rozwiązań prawnych za wymagane należało uznać przyjęcie regulacji wewnętrznych w ramach BFG, które w sposób jasny i precyzyjny opisują separację poszczególnych funkcji realizowanych przez ten organ. W toczącym się postępowaniu sądowym, w którym zakwestionowano zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, na BFG spoczywał zaś obowiązek wykazania że odpowiednie regulacje prawne zostały w tym zakresie opracowane i były przestrzegane bądź też podjęto konieczne środki organizacyjne lub inne odpowiednie środki pozwalające podjąć zaskarżoną decyzję w warunkach operacyjnej niezależności i braku konfliktu interesów pomiędzy różnymi funkcjami tego organu. W ocenie Sądu I instancji takich rozwiązań zabrakło.

Zdaniem Sądu I instancji, w świetle przedłożonych przez organ dokumentów i udzielonych wyjaśnień brak jest podstaw do wnioskowania, że wprowadzono przepisy wewnętrzne określające zasady procedowania spraw w ramach funkcji BFG jako organu do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gwarantowania depozytów i tymczasowego administratora z uwzględnieniem operacyjnej niezależności tych funkcji oraz uniknięcia konfliktu interesów. Organ nie przedstawił także środków organizacyjnych lub innych odpowiednich środków, które mogłyby ten cel realizować. Ich zastosowanie pozwoliłoby uchronić proces podejmowania decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji od wszelkich wewnętrznych wpływów niezwiązanych z zadaniem przymusowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami tego rganu. Przedstawione dokumenty i udzielone przez BFG wyjaśnienia nie pozwalają bowiem przyjąć, że doszło do ustanowienia takich zasad wymiany informacji, konsultacji i wzajemnej współpracy pomiędzy pracownikami zaangażowanymi w różne funkcje BFG, które służyłyby niezależności operacyjnej i uniknięciu konfliktu interesów.

WSA w Warszawie wskazał, że w świetle analizy uregulowań przyjętych w ramach funkcjonowania BFG, całkowicie niewystarczające – oraz niewykazane – jest twierdzenie Organu, że realizacja wskazanego celu została osiągnięta poprzez wprowadzenie technicznych rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo informacji m.in. mechanicznych zabezpieczeń pomieszczeń przed dostępem osób nieuprawnionych oraz zabezpieczenie urządzeń czy wdrożenie rozwiązań z obszaru technologii informacyjnej i bezpieczeństwa teleinformatycznego. Zdaniem Sądu I instancji, tego rodzaju rozwiązania są w tym zakresie pomocne, ale wobec wynikającego z przedłożonych dokumentów (m.in. § 5 ust. 2 i 3, ust. 6 pkt 7 Regulaminu organizacyjnego Biura BFG) oraz z Zasad etyki pracowników BFG (zarządzenie 7/BRZ/2022 Prezesa Zarządu BFG z 17 lutego 2022 r.) i Regulaminu pracy BFG (zarządzenie 32/DK/2019 Prezesa Zarządu BFG z 8 listopada 2019 r.) szeroko zakrojonego wymogu współpracy pomiędzy komórkami organizacyjnymi BFG i poszczególnymi pracownikami zaangażowanymi w różne funkcje tego organu oraz możliwości wyznaczania przez Prezesa Zarządu BFG dyrektorom komórek organizacyjnych dodatkowych uprawnień i obowiązków (§ 6 ust. 8 Regulaminu organizacyjnego Biura BFG), powołane standardowe sposoby ochrony informacji przed nieuprawnionym udostępnieniem, nie mogą być uznane za wystarczające. W takiej szczególnej sytuacji, gdy różne funkcje zostały skupione w ramach jednego organu, lecz mają być od siebie niezależnie realizowane, reguły współpracy, wymiany informacji czy konsultacji powinny być precyzyjnie określone i wdrożone w ramach przyjętych w tym zakresie procedur. Wprawdzie pracownicy poszczególnych Departamentów realizujących różne funkcje BFG, formalnie zostali oddzieleni od siebie strukturalnie w ramach przypisania ich do pracy w konkretnym Departamencie i z tego względu podlegają odrębnym trybom sprawozdawczości, jednak zdaniem Sądu I instancji, rozdzielenie to nie może zostać uznane za wystarczające.

Odwołując się do wyroku TSUE w sprawie C-118/23 (motywy 127 i 128) Sąd I instancji podkreślił, że w przypadku łączenia w jednym organie funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz innych funkcji nie jest wymagane ustanowienie odrębnej jednostki decyzyjnej gdy organ ten działa jako organ do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Taki też wymóg, zdaniem WSA, nie może być stawiany BFG. Tym niemniej, nie zwalnia to z powinności realizacji zasady utrzymania niezależności operacyjnej i uniknięcia konfliktu interesów przy wykonywaniu różnych funkcji przez Organ, w szczególności jeśli istnieją wypracowane rozwiązania organizacyjne pozwalające na ich wdrożenie.

Sąd I instancji uznał, że dla osiągnięcia omawianego celu niezależności operacyjnej i uniknięcia konfliktu interesów zasadne byłoby wprowadzenie generalnej zasady ograniczonego dostępu do informacji i precyzyjne zdefiniowanie zakresu dopuszczalnej interakcji pracowników zaangażowanych w realizację różnych funkcji, np. poprzez wybudowanie tzw. chińskich murów, czy to poprzez sposób prowadzenia posiedzeń i programów prac (art. 25 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 287, str. 63), obiegu dokumentów czy określenie zasad wymiany informacji pomiędzy pracownikami zaangażowanymi w różne funkcje (np. art. 6 decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie wdrożenia rozdziału funkcji polityki pieniężnej od funkcji nadzorczej Europejskiego Banku Centralnego - Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 300, str. 57).

W tym stanie rzeczy WSA w Warszawie stwierdził, że nie zostały wprowadzone odpowiednie uzgodnienia strukturalne w celu zapewnienia niezależności operacyjnej i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy różnymi funkcjami BFG tj. funkcją kuratora banku (tymczasowego administratora), funkcją organu przymusowej restrukturyzacji i funkcją gwarancyjną, a w konsekwencji zaskarżona decyzja BFG w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec Banku została wydana w warunkach nieodpowiadających wymogom bezstronności, jakie zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE powinny zostać spełnione w procedurze jej podejmowania

Rekapitulując, Sąd I instancji wskazał, że wymagania określone w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE stanowią gwarancję realizacji zasady bezstronności działania organu ds. przymusowej restrukturyzacji, w szczególności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Bezstronność procedowania ma być zagwarantowana, a także przestrzegana przy wykonywaniu zadań organu. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie standardy te nie zostały zachowane, a uchybienie wymogom z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE może – tak jak to stwierdził TSUE w wyroku C-118/23 – zakłócać podejmowanie decyzji w charakterze organu do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (motyw 108). Z tych przyczyn Sąd I instancji uznał, że skoro decyzja BFG została wydana z uchybieniem powyższym wymogom, to doszło do jej podjęcia w zniekształconym procesie (opina Rzecznika Generalnego), w konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować, na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stwierdzeniem wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Bankowy Fundusz Gwarancyjny, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 oraz art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o BFG o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz BFG według norm przepisanych. Ponadto, w związku z tym, że w sprawie VI SA/Wa 2964/22 orzekały sędzia WSA Dorota Pawłowska, która uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa (350/2019) z dnia 21 marca 2019 r. została wskazana na stanowisko sędziego WSA w Warszawie, a powołana postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 maja 2020 r., a także asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska, która uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa (1364/2021) z dnia 14 października 2021 r. została wskazana na asesora WSA w Warszawie, a powołana postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 marca 2020 r., co w konsekwencji prowadzi do twierdzenia, że w odniesieniu do sędzi WSA Doroty Pawłowskiej oraz asesora WSA Agnieszki Jendrzejewskiej swą aktywność wykazywała Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o BFG organ wniósł o zawieszenie inicjowanego niniejszą skargą kasacyjną postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z pytaniami prejudycjalnymi Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu (C - 521/21).

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o BFG naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. w związku z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG i z art. 3 ust. 3 BRRD, polegające na uznaniu przez WSA w Warszawie, że przy wykonywaniu przez BFG funkcji kuratora G. oraz funkcji organu przymusowej restrukturyzacji wobec G. nie zapewniono niezależności operacyjnej i unikania konfliktu interesów w sytuacji, gdy o "braku jakiegokolwiek konfliktu mogącego istnieć między pełnieniem tych ról" przesądził już uprzednio prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie (wyrok z dnia 7 października 2022 r., VI SA/Wa 301/22, s. 28 uzasadnienia wyroku), bezpośrednio dotyczącym G. i BFG jako jego kuratora, który to wyrok i zawartą w nim ocenę prawną WSA w Warszawie w skarżonym wyroku całkowicie pominął z naruszeniem zasady związania, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. (prawomocności materialnej), niwecząc tym samym ukształtowany prawomocnie stosunek materialnoprawny (obowiązek pełnienia przez BFG funkcji kuratorskiej nałożony aktem władczym - decyzją administracyjną, w stosunku do której WSA w Warszawie skargę prawomocnie oddalił), nadto oczekując w istocie niewykonywania wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 października 2022 r. (VI SA/Wa 301/22) na zasadach w nim określonych. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż brak uwzględnienia treści wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 października 2022 r., (VI SA/Wa 301/22) i jego zignorowanie, przyczyniło się do stwierdzenia przez WSA w Warszawie, że decyzja administracyjna BFG została wydana z naruszeniem prawa;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że decyzja administracyjna BFG z dnia 29 września 2022 r. (DPR.720.6.2021.256) w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec G., umorzenia instrumentów kapitałowych G., zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji wobec G. oraz ustanowienia administratora G. została wydana z naruszeniem prawa, na skutek niewłaściwej realizacji funkcji kontrolnej sprawowanej przez sąd administracyjny, polegającej na tym, że WSA w Warszawie nie rozstrzygnął o zgodności z prawem zaskarżonej Decyzji w granicach sprawy, ograniczając się do niewłaściwej oceny i w rezultacie przyjęcia stanowiska strony przeciwnej zajętego w skardze i pismach procesowych, niewłaściwego odczytania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2024 r. (C-118/23), a także wyprowadzeniu nieuprawnionych arbitralnych wniosków z analizy regulacji wewnętrznych BFG. Doprowadziło to do nieuzasadnionego stwierdzenia, że Decyzja BFG została wydana w warunkach nieodpowiadających wymogom bezstronności, jakie powinny zostać spełnione przy uwzględnieniu treści art. 3 ust. 3 dyrektywy BRR. W rezultacie wyrok WSA w Warszawie nie spełnia konstytucyjnych wymogów, jakim musi odpowiadać akt wymiaru sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 w zw. z art. 184 Konstytucji RP). WSA w Warszawie uznał zarazem błędnie, że Decyzja BFG została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, nie wykazując przy tym w żaden sposób, na czym polegał w tej konkretnej sprawie istotny wpływ ustalonych przez WSA w Warszawie naruszeń prawa procesowego na treść Decyzji. Wskazane naruszenie niewątpliwie ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem jeśli WSA w Warszawie dokonałby prawidłowej kontroli legalności Decyzji, w tym właściwie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wówczas musiałby dojść do wniosku, że skarga powinna zostać oddalona. W konsekwencji, należy stwierdzić, że w istocie Sąd nie zastosował art. 151 p.p.s.a. i nie oddalił skargi, mimo że istniały ku temu przesłanki;

3. naruszenie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w powiązaniu z art. 3 ust. 3 BRRD poprzez pominięcie przez WSA w Warszawie faktu związania w ramach postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. VI SA/Wa 2964/22 wyrokiem TSUE z dnia 12 grudnia 2024 r. (C-118/23) przejawiające się tym, że wbrew wyrokowi TSUE z dnia 12 grudnia 2024 r. (C-118/23), który w całej rozciągłości potwierdził dopuszczalność na gruncie prawa europejskiego utworzenia oraz funkcjonowania organu łączącego w sobie funkcję tymczasowego administratora (na gruncie prawa polskiego: funkcja kuratorska), funkcję przymusowej restrukturyzacji oraz funkcję gwarancyjną, WSA w Warszawie wykreował w uzasadnieniu wyroku tego rodzaju wymogi adresowane wobec BFG, które skutkują tym, że faktycznie niewykonalne staje się łączenie w BFG funkcji przymusowej restrukturyzacji, funkcji gwarancyjnej oraz funkcji tymczasowego administratora (funkcji kuratorskiej). Tezy prezentowane w wyroku prowadzą do całkowicie odmiennych konsekwencji prawnych w kontekście utworzenia i funkcjonowania jednego organu skupiającego kompetencje z zakresu realizacji funkcji tymczasowego administratora, funkcji gwarancyjnej oraz funkcji przymusowej restrukturyzacji, aniżeli te, które bezsprzecznie wynikają z wyroku TSUE z dnia 12 grudnia 2024 r. (C-118/23). Skonstruowane przez WSA w Warszawie wymogi i standardy, jakie powinna spełniać struktura organizacja BFG i wewnętrzne zasady działania tego podmiotu, stoją w sprzeczności z poglądami prezentowanymi przez TSUE, wykraczając poza standardy przez niego wyznaczone. Wskazane naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem jeśli WSA w Warszawie dokonałby prawidłowej kontroli legalności Decyzji, w tym właściwie zastosował art. 267 TFUE w powiązaniu z art. 3 ust. 3 BRRD, wówczas musiałby dojść do wniosku, że funkcjonowanie w BFG departamentów wsparcia (takich jak: Departament Prawny, Departament Kadr, Departament Informatyki, Departament Rachunkowości) jest możliwe bez wprowadzania w tym zakresie szczególnych regulacji wewnętrznych odnoszących się do separacji poszczególnych funkcji w tych komórkach organizacyjnych. Zdaniem TSUE wynikającym z przywołanego wyroku, może również funkcjonować w BFG jedno ciało decyzyjne - Zarząd, który łączy kompetencje do rozstrzygania spraw z zakresu różnych funkcji realizowanych przez BFG co nie wynika z wyroku WSA;

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 3 BRRD w powiązaniu z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG poprzez błędne przyjęcie, że decyzja administracyjna BFG została wydana z naruszeniem zasad postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. WSA w Warszawie na podstawie akt sprawy wadliwie dopatrzył się potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy rzekomymi nieprawidłowościami w zakresie realizacji wymogów opisanych w art. 3 ust. 3 BRRD a wadliwością Decyzji. Co więcej, przyjął apriorycznie, że ten wpływ miał charakter istotny, a zatem determinował bezpośrednio treść decyzji administracyjnej BFG. Tymczasem o naruszeniu art. 3 ust. 3 BRRD jako naruszeniu prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. można byłoby mówić tylko w takiej sytuacji, w której BFG dopuściłby się rzekomego naruszenia art. 3 ust. 3 BRRD, a jednocześnie - w wyniku tego - BFG podjąłby decyzję o innej treści niż rozstrzygnięcie, jakie zapadło gdyby nie było rzekomego konfliktu interesów. WSA w Warszawie powinien był natomiast stwierdzić i wykazać co najmniej prawdopodobieństwo takiego oddziaływania rzekomego naruszenia art. 3 ust. 3 BRRD. Rozważania WSA w Warszawie zamieszczone w skarżonym wyroku mają tymczasem charakter abstrakcyjnej analizy regulacji wewnętrznych, bez osadzenia rozważań WSA w Warszawie w realiach postępowania administracyjnego w przedmiocie wszczęcia wobec G. przymusowej restrukturyzacji. Takie zaniechanie po stronie WSA w Warszawie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem należy założyć, że jeśli WSA w Warszawie dokonałby prawidłowej oceny istotności wpływu rzekomych naruszeń art. 3 ust. 3 BRRD na Decyzję, to nie byłby w stanie ustalić prawdopodobnego oddziaływania takiego ewentualnego naruszenia na treść rozstrzygnięcia, a tym samym skarga musiałaby zostać oddalona. Zaniechanie to jest o tyle ważkie, iż dotyczy przypadku, w którym przesłanki uzasadniające stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, biorąc pod uwagę charakter prawny kontrolowanej decyzji administracyjnej BFG oraz jej następstwa, powinny być poddawane wykładni ścisłej i trudno byłoby twierdzić, aby przesłanką stwierdzenia wydania tego rozstrzygnięcia administracyjnego z naruszeniem prawa było jakiekolwiek naruszenie prawa;

5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 3 BRRD w powiązaniu z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG poprzez wadliwe przyjęcie przez WSA w Warszawie, że zasady rozdzielenia funkcji realizowanych przez Europejski Bank Centralny w zakresie funkcji nadzorczej i funkcji z zakresu polityki pieniężnej stanowią jedyny właściwy wzorzec dla określenia zasad rozdzielenia w ramach BFG funkcji przymusowej restrukturyzacji, funkcji nadzorczej oraz funkcji gwarancyjnej, a przyjęte w Europejskim Banku Centralnym rozwiązania organizacyjne i strukturalne w powyższym zakresie powinny znaleźć swe bezpośrednie odzwierciedlenie w regulacjach wewnętrznych obowiązujących w BFG. Oczekiwanie spełnienia przez BFG wzorca obowiązującego w EBC sformułowano przy zastosowaniu konstrukcji "analogii" (s. 36 uzasadnienia), która w ogóle nie ma podstaw zastosowania w prawie administracyjnym, a w tym przypadku jej zastosowanie nie znajduje uzasadnienia merytorycznego. Skutkowało to przyjęciem nieuprawnionego wzorca kontroli działań BFG, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego;

6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 3 BRRD w powiązaniu z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG poprzez:

- uznanie przez WSA w Warszawie, że przepisy wewnętrzne obowiązujące w BFG nie realizują wymogu "operacyjnej niezależności", o której mowa w art. 3 ust. 3 BRRD;

- ustalenie, że regulacje wewnętrzne obowiązujące w BFG (w zakresie współdziałania poszczególnych komórek organizacyjnych BFG i osób w nim zatrudnionych) powinny każdorazowo dookreślać autonomię komórek organizacyjnych i ich pracowników w zakresie realizowanych funkcji;

- brak rozgraniczenia przez WSA w Warszawie przepisów wewnętrznych regulujących ogólny status pracowniczy osób zatrudnionych w BFG (regulamin pracy, kodeks etyki) od szczególnych przepisów określających ich zadania w zakresie realizacji czynności wykonywanych w postępowaniu administracyjnym.

Tymczasem całokształt przepisów ustrojowo-strukturalnych o charakterze wewnętrznym obowiązujących w BFG zapewnia operacyjną niezależność, m.in. poprzez strukturalne oddzielenie funkcji wykonywanych przez BFG w postaci ich realizowania przez odrębne komórki organizacyjne - departamenty, a nadto z uwagi na brak podstaw prawnych do tego - czego oczekuje WSA w Warszawie - że w regulacjach wewnętrznych BFG winny każdorazowo zostać zamieszczone unormowania, które bezpośrednio odwoływałyby się do konieczności separacji poszczególnych funkcji. W zakresie dotyczącym kwestii stosowania art. 3 ust. 3 BRRD walor decydujący powinna mieć sfera faktycznego nieprzenikania się funkcji realizowanych przez BFG, nie zaś istnienie deklaratywnych regulacji wewnętrznych. Naruszenie prawa, którym w tym zakresie dotknięty jest Wyrok, ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż te wadliwe ustalenia doprowadziły WSA w Warszawie do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia prawa procesowego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. Należy założyć, że gdyby WSA w Warszawie dokonał w tym zakresie prawidłowych ustaleń oraz poprawnie odczytał znaczenie i cel powyższych regulacji wewnętrznych BFG, wówczas nie wydałby wyroku stwierdzającego wydanie przez BFG decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa. Z tych powodów wskazane naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pogląd WSA w Warszawie w tym zakresie stanowił jedną z przestanek stwierdzenia, że Decyzja została wydana z naruszeniem prawa;

7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 3 BRRD w powiązaniu z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG poprzez uznanie przez WSA w Warszawie, że wywodzonemu z regulacji wewnętrznych nakazowi współpracy poszczególnych komórek organizacyjnych BFG oraz nakazowi współpracy adresowanemu do pracowników BFG winno każdorazowo towarzyszyć ścisłe dookreślenie zakresu podejmowanej współpracy i dopuszczalnego zaangażowania komórek organizacyjnych i poszczególnych pracowników w realizację określonych funkcji wykonywanych przez BFG. Ustalenie, jakoby sam fakt wprowadzenia nakazu współpracy poszczególnych komórek organizacyjnych i poszczególnych pracowników BFG, a także wymiany informacji wewnątrz struktury organizacyjnej, jaką jest BFG, prowadziłby do zniweczenia istniejącej separacji, jest nieuzasadnione od strony faktycznej i prawnej. Co więcej, kwestia ta, z punktu widzenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie została przez WSA w Warszawie w ogóle poddana ocenie, a tym samym sąd poprzestał na apriorycznym założeniu, niewystarczającym z punktu widzenia założeń kontroli sądowoadministracyjnej. Z tych powodów wskazane naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pogląd WSA w Warszawie w tym zakresie stanowił jedną z przesłanek stwierdzenia, że Decyzja została wydana z naruszeniem prawa;

8. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 3 BRRD, art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w związku z art. 27 § 1 k.p.a. oraz w powiązaniu z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG poprzez stwierdzenie, że Zarząd BFG prowadząc postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej mógł działać w taki sposób, aby uczynić zadość warunkom zachowania separacji poszczególnych funkcji w ramach funkcjonowania Zarządu BFG. Temu ogólnemu ustaleniu WSA w Warszawie nie towarzyszy wykazanie przez Sąd, która z przesłanek wyłączenia członka Zarządu BFG wskazana w art. 24 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., zachodziła w sytuacji podejmowania przez Zarząd BFG wskazanych przez WSA w Warszawie uchwał (s. 37 uzasadnienia Wyroku), a co równie istotne, WSA w Warszawie nie wskazał, którzy z członków Zarządu BFG przy podejmowaniu rzeczonych uchwał powinni zostać wyłączeni zgodnie z przepisami prawa i których tym samym udział stanowił naruszenie prawa procesowego. Sprawia to, że uwagi czynione BFG w zakresie zaniechania stosowania instytucji wyłączenia nabierają charakteru abstrakcyjnego i nie są osadzone w skonkretyzowanym stanie faktycznym. Wadliwy nakaz stosowania instytucji wyłączenia z art. 24 § 1 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. stanowi naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem pogląd WSA w Warszawie w tym zakresie stanowił jedną z przesłanek stwierdzenia, że Decyzja została wydana z naruszeniem prawa;

9. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez oparcie przez WSA w Warszawie orzeczenia na własnych dowolnych ustaleniach i ocenach, które nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy i przekraczają granice dopuszczalnej swobodnej oceny prowadząc do oceny dowolnej, wyrażonej m.in. w formułach: "Sąd nie dopatrzył się jednak rozwiązań podobnych lub analogicznych" (s. 36 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie), "tak jednak w ocenie Sądu nie jest" (s. 39 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie), "Sąd nie znalazł podstaw do wnioskowania..." (s. 37 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie), "Sąd nie podziela tego stanowiska" (s. 25 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie). Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało to bezzasadnym uznaniem przez WSA w Warszawie, że Decyzja została wydana z naruszeniem prawa;

10. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w Wyroku uzasadnienia w zakresie wskazania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia, które cechuje pozorność, abstrakcyjność i ogólnikowość argumentacji przemawiającej za twierdzeniem, iż przy wydawaniu przez BFG decyzji administracyjnej doszło do naruszenia art. 3 ust. 3 BRRD, co miało obligować WSA w Warszawie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej BFG z naruszeniem prawa, tj. z uwagi na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 105 § 2 ustawy o BFG. Tymczasem WSA w Warszawie w ramach realizacji obowiązku sporządzenia uzasadnienia WSA był zobligowany do przedstawienia w sposób spójny, rzetelny i logiczny przesłanek swego rozstrzygnięcia, zważywszy przede wszystkim na szczególny charakter kontroli dokonywanej przez WSA na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w odniesieniu do Decyzji i na konsekwencje prawne (na gruncie prawa cywilnego) stwierdzenia wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa. Powyższe wadliwości odnoszące się do uzasadnienia Wyroku należy uznać za mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie trudno jest wykazać, że gdyby uzasadnienie wyroku spełniało postulaty stawiane prawidłowym uzasadnieniom, wówczas wnioski, w tym ocena stanu faktycznego prezentowana przez WSA w Warszawie, mogłyby być całkowicie odmienne, a tym samym można zakładać, że skarga mogłaby zostać oddalona;

11. naruszenie art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz z art. 3 ust. 3 BRRD, polegające na nieuwzględnieniu przez WSA w Warszawie treści zasady bezstronności ustanowionej w art. 8 k.p.a., znajdującej pełne zastosowanie w postępowaniu administracyjnym w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji z uwagi na brzmienie art. 11 ust. 5 ustawy o BFG, podczas gdy regulacje prawa polskiego zapewniają niezależność i bezstronność BFG przy prowadzeniu postępowania administracyjnego i wydawaniu decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, spełniając tym samym standard bezstronności w rozumieniu ukształtowanym w orzecznictwie TSUE. Naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uwzględnienie tego standardu i jego odniesienie do oceny kontrolowanej Decyzji doprowadziłoby do prawidłowego zastosowania 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i oddalenia skargi;

12. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG i art. 2, art. 7 oraz art. 175 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 135 p.p.s.a. i art. 8 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności a w konsekwencji uwzględnienie skargi na decyzję i stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, nieproporcjonalnie do wagi, stopnia i nieistotnej skali potencjalnego naruszenia, które - nawet w razie jego ewentualnego dopatrzenia się - nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji, rozstrzygnięcie zamieszczone w Wyroku ma charakter sankcji całkowicie nieproporcjonalnej do wagi potencjalnych naruszeń prawa, nawet gdyby hipotetycznie założyć, jakoby miały one miejsce. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem WSA w Warszawie nie wykonał prawidłowej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, gdyż Wyrok nie spełnia konstytucyjnego standardu aktu wymiaru sprawiedliwości;

13. naruszenie art. 65 § 1 p.p.s.a. oraz art. 133 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedoręczenie Funduszowi przed dniem rozprawy przed WSA w Warszawie w dniu 29 stycznia 2025 r. pisma procesowego Skarżącej z dnia 21 stycznia 2025 r., co uniemożliwiło organowi zajęcia stanowiska w sprawie i co w związku z tym miało wpływ na wynik postępowania poprzez uniemożliwienie w tym zakresie ustosunkowania się przez Fundusz do czynionych względem niego zarzutów oraz poprzez prowadzenie przez WSA w Warszawie uzupełniającego postępowania dowodowego przy wykorzystaniu środka dowodowego, tj. wezwania do złożenia pisemnych wyjaśnień (pismo WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 r.), wykraczającego poza granice zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. i przewidziany w nim katalog środków dowodowych. Celem kontroli działań BFG przez WSA w Warszawie nie było samodzielne ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy materialnej, lecz ocena, czy zgromadzony przez BFG w trakcie postępowania administracyjnego materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji administracyjnej spełniającej wymogi prawne. Przeprowadzenie przez WSA w Warszawie jakichkolwiek innych dowodów niż przewidziane w art. 106 § 3 p.p.s.a., co miało miejsce w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym skarżonym Wyrokiem, było niedopuszczalne prawnie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, jeżeli uwzględni się okoliczność, że WSA w Warszawie uznał wyjaśnienia BFG z dnia 27 grudnia 2024 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 r. (s. 24-25 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie) za istotne dla wyrokowania w sprawie i w oparciu między innymi o te wyjaśnienia wydał wyrok stwierdzający wydanie Decyzji z naruszeniem prawa. Wadliwość działania WSA w Warszawie jest tym bardziej widoczna, jeśli uwzględni się okoliczność, że zakreślony przez WSA w Warszawie w wezwaniu z dnia 20 grudnia 2024 r. termin na udzielenie odpowiedzi w istocie uniemożliwiał pełną realizację obrony praw BFG jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, pozostawiając faktycznie niecałe 3 dni robocze na odniesienie do blisko 26 pytań i żądań o różnym stopniu szczegółowości i skomplikowania. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało bezzasadnym uznaniem przez WSA w Warszawie, iż Decyzja została wydana z naruszeniem prawa;

II. Nadto, z ostrożności procesowej (m.in. związanej z wątpliwościami co do kwalifikacji norm ustrojowych, a takimi są normy określające podstawy prawne działania organów administracji publicznej, w odniesieniu do podstaw kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a.) oraz z uwagi na brak wyraźnego wskazania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. jako podstawy wydania skarżonego orzeczenia, naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

1) przejawiające się błędną wykładnią i wadliwym zastosowaniem przepisu art. 288 zd. 2 TFUE oraz art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w powiązaniu z art. 3 ust. 3 BRRD poprzez uczynienie z art. 3 ust. 3 BRRD wzorca kontroli legalności Decyzji, a tym samym uznanie, że zachodzą przestanki bezpośredniego zastosowania w sprawie dyrektywy Unii Europejskiej, gdy tymczasem WSA w Warszawie nie wykazał w żaden sposób, że zachodzą przesłanki warunkujące bezpośrednie zastosowanie dyrektywy Unii Europejskiej w świetle prawa europejskiego, tj. nastąpił bezskuteczny upływ terminu implementacji do prawa polskiego BRRD, bądź stwierdzono, iż nie doszło do prawidłowej implementacji BRRD, czy też, że stosowane bezpośrednio normy dyrektywy Unii Europejskiej są wystarczająco precyzyjne, bezwarunkowe oraz nadają się do bezpośredniego zastosowania. Tymczasem WSA w Warszawie w tym zakresie przyjął apriorycznie, że niezbędne staje się bezpośrednie stosowanie BRRD. Jeśli WSA w Warszawie chciał sięgnąć po ten zabieg wykładniczy, musiałby uprzednio wykazać, że na gruncie prawa europejskiego zachodzą przesłanki bezpośredniego zastosowania art. 3 ust. 3 BRRD, które są powszechnie akceptowane w dorobku prawnym Unii Europejskiej (acquis communautaire) w odniesieniu do dyrektyw jako aktów wtórnego prawa europejskiego. Samo odwołanie się do twierdzeń TSUE zaprezentowanych w wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r. (C-118/23) i faktu związania WSA w Warszawie wzmiankowanym wyrokiem było niewystarczające, albowiem TSUE nie przesądził o nieprawidłowej implementacji BRRD na gruncie prawa polskiego, a skupił swą uwagę jedynie na kwestii bezpośredniego stosowania wymogów wywodzonych z art. 3 ust. 3 BRRD, który to akt nie jest bezpośrednio stosowanym rozporządzeniem unijnym, o którym mowa w art. 288 akapit 2 TFUE, i został prawidłowo implementowany do prawa krajowego. Tymczasem WSA w Warszawie odnosząc się do kwestii wymogów określonych w art. 3 ust. 3 BRRD powinien przede wszystkim uwzględnić regulacje prawa polskiego, które zapewniały niezależność i bezstronność BFG przy prowadzeniu postępowania administracyjnego i wydawaniu decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji.

2) przejawiające się błędną wykładnią i w jej rezultacie wadliwym zastosowaniem przepisu art. 288 zd. 2 TFUE oraz art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w powiązaniu z art. 3 ust. 3 BRRD poprzez ustalenie, iż wyrok WSA w Warszawie i prezentowana w nim argumentacja stanowi wyłącznie przejaw prounijnej wykładni wynikającej z wyroku TSUE (s. 2 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie). Umknęło uwadze WSA w Warszawie, iż wykładnia prounijna oznacza dokonywanie czynności interpretacyjnych wobec prawa krajowego przy użyciu metod wykładni właściwych dla krajowej kultury prawnej oraz etapu interpretacji prawa unijnego przy użyciu metod wykładni właściwych dla prawa unijnego i ugruntowanych w orzecznictwie TSUE. Należy odnotować fakt, iż WSA w Warszawie zastosował art. 3 ust. 3 BRRD nie dostrzegając regulacji prawa polskiego oraz art. 3 ust. 4 BRRD (nakazującego ścisłą współpracę, jeżeli chodzi o przygotowanie, planowanie i wykonanie decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji), doprowadzając rzekomo wykorzystywaną prounijną wykładnię ad absurdum. WSA w Warszawie w swych rozważaniach winien odnieść się - czego zaniechał - do istniejących na gruncie k.p.a. instytucji procesowych, takich chociażby jak zasada ogólna bezstronności (art. 8 § 1 k.p.a.), czy wyłączenie pracownika (art. 24 k.p.a.) i odpowiedzieć na pytanie, czy samo istnienie tych regulacji prawnych i możliwość ich stosowania w postępowaniu prowadzonym przez BFG, nie stanowi kluczowej i najistotniejszej gwarancji realizacji standardów wywodzonych z art. 3 ust. 3 BRRD, tak aby decyzja o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji była podejmowana w warunkach pełnego obiektywizmu oceny przesłanek wydania tego rodzaju aktu administracyjnego. Zaniechanie wykładni prounijnej istniejących i znanych polskiemu prawu instytucji procesowych w celu zadośćuczynienia postulatom art. 3 ust. 3 BRRD doprowadziło WSA w Warszawie do wykreowania arbitralnego wzorca organizacyjnego i zasad działania BFG, które nie tylko, że nie ma oparcia w przepisach prawa, ale co istotniejsze opiera się na całkowitej dowolności ocen i osądów prezentowanych przez WSA w Warszawie. Gdyby WSA w Warszawie dokonał interpretacji instytucji prawa polskiego zapewniających bezstronność działania BFG przy uwzględnieniu celu art. 3 ust. 3 BRRD, nie doszedłby do wniosku, że objęta kontrolą sądowoadministracyjną decyzja administracyjna BFG została wydana w warunkach nieodpowiadających wymogom bezstronności. Co również istotne, WSA w Warszawie prowadząc wykładnię art. 3 ust. 3 BRRD, winien uwzględnić obowiązującą w prawie europejskim zasadę autonomii proceduralnej państw członkowskich, z której wynika, że państwa członkowskie mają, co do zasady, swobodę w zakresie określania w prawie krajowym sposobu realizacji określonych obowiązków bądź uprawnień wynikających z prawa europejskiego (tzw. swoboda wyboru środka), tym bardziej, że przepisy dyrektywy (inaczej niż rozporządzenia) nie mogą wyłączać bądź ograniczać gwarancji procesowych przyjętych w polskim porządku prawnym, zwłaszcza gdy normy prawa powszechnie obowiązującego zapewniają jednocześnie najwyższy standard bezstronności postępowania administracyjnego ustanawiając ogólną zasadę bezstronności w postępowaniu administracyjnym (art. 8 § 1 in fine k.p.a.);

3) naruszenie prawa materialnego przejawiające się niewłaściwym zastosowaniem art. 267 TFUE w powiązaniu z art. 3 ust 3 BRRD poprzez zignorowanie przez WSA w Warszawie jego związania wyrokiem TSUE przejawiające się tym, że wbrew wyrokowi TSUE, który potwierdził dopuszczalność działania organu łączącego w sobie funkcję kuratora banku (tymczasowego administratora), funkcję przymusowej restrukturyzacji i funkcję gwaranta depozytów bankowych (funkcję gwarancyjną), WSA w Warszawie w uzasadnieniu Wyroku wykreował tego rodzaju wymogi adresowane wobec BFG, które skutkują tym, że faktycznie nie jest możliwe łączenie w BFG funkcji organu przymusowej restrukturyzacji, funkcji gwarancyjnej oraz funkcji kuratora banku (tymczasowego administratora). Wyrok WSA w Warszawie prowadzi zatem do całkowicie odmiennych konsekwencji aniżeli te, które należało wyprowadzać z wyroku TSUE, zwłaszcza w kontekście działania Zarządu BFG. Wyrazem tego jest:

- uznanie przez WSA w Warszawie, że w departamentach obsługowych, takich jak: Departament Prawny, Departament Kadr, Departament Informatyki czy Departament Rachunkowości winny zostać wprowadzone rozwiązania, które ukierunkowane byłyby na zapewnienie niezależności operacyjnej i zapobieganiu konfliktowi interesów pomiędzy funkcjami, gdy tymczasem TSUE uznał, że funkcjonowanie tego rodzaju komórek organizacyjnych jest możliwe bez wprowadzania w tym zakresie szczególnych regulacji wewnętrznych odnoszących się do separacji poszczególnych funkcji w tych komórkach organizacyjnych.

- uznanie przez WSA w Warszawie, że wprowadzone w BFG zasady zastępowalności poszczególnych członków Zarządu BFG prowadziły do stworzenia ryzyka wymieszania się różnych funkcji realizowanych przez BFG w rękach jednego członka Zarządu BFG i trudności w uchronieniu funkcji przymusowej restrukturyzacji od wpływów wynikających z realizacji innych funkcji przez tego samego członka Zarządu BFG, co stoi w opozycji wobec twierdzenia TSUE, że może funkcjonować w BFG jeden Zarząd komasujący w swych kompetencjach różne funkcje. Tymczasem wymogi, jakie stawia WSA w Warszawie wobec zasad zastępowalności przyjętych na gruncie funkcjonowania Zarządu BFG sprawia, że faktycznie niemożliwe staje się istnienie jednego Zarządu, gdyż niemożliwa jest eliminacja zachodzenia przejściowego stanu faktycznego, w którym jedna osoba członka Zarządu BFG będzie komasować odpowiedzialność za realizację dwóch funkcji.

Odpowiadając na skargę kasacyjną R. S.A. wniosła o jej oddalenie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, od BFG na rzecz Skarżącego; oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z pytaniami prejudycjalnymi Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu (C-521/21). Odnosząc się do treści zarzutów i ich uzasadnienia, skarżąca wskazała, że obszerny wywód skargi kasacyjnej w znacznej części wykracza poza krytykę kierunku rozstrzygnięcia i motywów wyroku, stanowiąc próbę usprawiedliwienia zakwestionowanej przez WSA w Warszawie praktyki organu. Zdaniem R. S.A. uzasadnienie skargi kasacyjnej BFG ujawnia sprzeczność stanowiska organu, zarówno względem uzasadnienia bronionej przez organ decyzji i stanowiska prezentowanego w toku postępowania sądowoadministracyjnego, jak i wewnętrzną – w ramach argumentacji samej skargi kasacyjnej. Niekoherentne argumenty skargi kasacyjnej świadczą wręcz o oczywistej niezasadności stanowiska BFG, który – wbrew prawu i logice – zlekceważył szereg gwarancji proceduralnych i fundamentalnych unormowań prawnych mających na celu przeprowadzenie sprawiedliwego i prawidłowego procesu resolution.

Prokuratoria Generalna RP w piśmie z dnia 2 lutego 2026 r., działając na podstawie art. 15 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1192), przedstawiła istotny pogląd w sprawie wskazując, że na gruncie prawa krajowego zapewniono cel jakim jest uniknięcie konfliktu interesów między funkcją resolution a "innymi funkcjami" realizowanymi przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Wprowadzono bowiem przepisy o tajemnicy zawodowej i wymianie informacji między różnymi dziedzinami funkcjonowania Funduszu. Ustanowieniu BFG, będącego organem resolution, jako organu pełniącego także "inne funkcje" w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE towarzyszyło natomiast przyjęcie uzgodnień strukturalnych gwarantujących operacyjną niezależność między funkcjami oraz poddanie pracowników wykonujących te funkcje oddzielnym trybom sprawozdawczości.

Bankowy Fundusz Gwarancyjny w piśmie procesowym z dnia 12 marca 2026 r. przedłożył stanowisko wobec twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ponownie akcentując kwestie kluczowe dla sprawy w zakresie wadliwości działania WSA w Warszawie w objętym skargą kasacyjną wyroku i jednocześnie bezzasadności twierdzeń strony przeciwnej domagającej się utrzymania zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

W dniu 20 marca 2026 r. skarżąca złożyła "Odpowiedź skarżącej na stanowisko Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej oraz na replikę BFG", w którym podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosła o stwierdzenie, że Stanowisko Prokuratorii nie stanowi poglądu wyrażonego w trybie art. 15 ustawy o Prokuratorii Generalnej RP, ewentualnie – pominięcie go; a także o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentów załączonych pisma.

Pełnomocnik BFG na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym cofnął wniosek o zawieszenie postępowania w związku z wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-521/21.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

1.1. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego – a mianowicie decyzji, na podstawie której, po uzyskaniu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, zgody Ministra Finansów oraz opinii Rady Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, została wszczęta przymusowa restrukturyzacja wobec G. S.A., zostały umorzone, według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, enumeratywnie wskazane instrumenty kapitałowe wyemitowane przez Bank wraz z należnymi odsetkami (akcje i obligacje), został zastosowany instrument przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej, w ten sposób, że do instytucji pomostowej Bank BFG S.A. z dniem 3 października 2022 r. przeniesiono wskazane w decyzji składniki majątkowe z jednoczesnym enumeratywnym wskazaniem wyjątków (m.in. praw majątkowych wynikających z czynności faktycznych, prawnych lub czynów niedozwolonych dotyczących umów kredytów i pożyczek denominowanych we franku szwajcarskim (CHF) lub indeksowanych kursem franka szwajcarskiego (CHF), oraz roszczeń wynikających z tych praw majątkowych, w tym objętych postępowaniami cywilnymi, administracyjnymi, niezależnie od daty ich podniesienia) oraz został ustanowiony w podmiocie w restrukturyzacji administrator – stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem kontrolowanej decyzji należało – zdaniem Sądu I instancji – wnioskować na tej podstawie, że została ona wydana z naruszeniem art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE w rozumieniu wynikającym w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2024 r. w sprawie C-118/23 stanowiącym odpowiedź na pytania prejudycjalne tego Sądu, a mianowicie, czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na niedokonywanie strukturalnego oddzielenia – dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów – funkcji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od innych funkcji tego organu jako ustawowego gwaranta depozytów bankowych lub kuratora banku (tymczasowego administratora) ustanowionego na podstawie decyzji krajowego organu właściwego dla nadzoru do celów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE oraz czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku uchybienia przez państwo członkowskie obowiązkowi ustanowienia odpowiednich uzgodnień strukturalnych dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy funkcjami nadzoru na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE lub innymi funkcjami odpowiedniego organu a funkcjami organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, warunek operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów może być uznany za spełniony, jeśli krajowy sąd administracyjny kontrolujący decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji uzna, że zastosowane inne rozwiązania organizacyjne i działania faktyczne organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, były wystarczające dla osiągnięcia tego skutku.

1.3. Wobec tego, że z punktu 3 wymienionego wyroku TSUE wynika, że art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również funkcje tymczasowego administratora w rozumieniu art. 29 tej dyrektywy lub funkcje gwaranta depozytów w rozumieniu dyrektywy 2014/49/UE, w związku z czym nakłada on obowiązek przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji, zaś z jego punktu 4, że w przypadku odwołania od decyzji tego organu, do tego organu należy wykazanie, że wewnętrzne przepisy na piśmie mające na celu zapewnienie niezależności operacyjnej tego organu i zapobieganie konfliktom interesów między jego funkcjami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami były przestrzegane, w związku z czym decyzja ta została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że uregulowania wewnętrze, które organ administracji – w odpowiedzi na adresowanego do niego wezwanie – złożył do akt sprawy, i do których w odpowiedzi na to wezwanie się odwołał, nie są wystarczające z punktu widzenia potrzeby ochrony procesu decyzyjnego przed wszelkimi wewnętrznymi wpływami niezwiązanymi z zadaniem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto podniósł, że organ nie przedstawił rozwiązań prawnych ani środków organizacyjnych, które w praktyce jego funkcjonowania gwarantowałyby wykonywanie funkcji, jako organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sposób niezależny – a mianowicie, zapewniający niezależność operacyjną i uniknięcie konfliktu interesów pomiędzy różnymi funkcjami BFG tj. funkcją kuratora banku (tymczasowego administratora), funkcją organu przymusowej restrukturyzacji i funkcją gwarancyjną – co nie pozostawało bez wpływu na wniosek, że kontrolowana decyzja została wydana w warunkach niekorespondujących z wymogami bezstronności, które powinny zostać spełnione w procedurze jej podejmowania, jak wymaga tego art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE.

2. Odnosząc się do istoty sprawy trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna – której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku – uzasadnia twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

3. Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z całą pewnością nie podważa bowiem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. w związku z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG i art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, które zdaniem skarżącego kasacyjnie organu miałoby polegać "[...] na uznaniu [...] że przy wykonywaniu przez BFG funkcji kuratora G. oraz funkcji organu przymusowej restrukturyzacji wobec G. nie zapewniono niezależności operacyjnej i unikania konfliktu interesów w sytuacji, gdy "o braku jakiegokolwiek konfliktu mogącego istnieć między pełnieniem tych ról" przesądził już uprzednio prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie (wyrok z dnia 7 października 2022 r., VI SA/Wa 301/22 [...]) bezpośrednio dotyczącym G. i BFG jako jego kuratora, który to wyrok i zawartą w nim ocenę prawną WSA [...] całkowicie pominął z naruszeniem zasady związania, o której mowa w art. 170 PPSA [...]" (pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej).

3.1. Z art. 170 p.p.s.a. wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wymieniony przepis prawa, gdy chodzi o jego istotę oraz funkcje (por. np. wyrok NSA z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2322/11), dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów, co dotyczy związania zarówno odnośnie do prawa (związania dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych zawartych w przepisach prawnych), jak i odnośnie do ustaleń faktycznych.

Istota tego związania – w aspekcie pozytywnego skutku prawomocności – wyraża się w związaniu stanem prawnym ukształtowanym prawomocnym orzeczeniem. Jest nim, wynikająca z orzeczenia sądu administracyjnego ocena zgodności z prawem skontrolowanego aktu lub czynności organu administracji publicznej, jeśli oczywiście orzeczenie takie, ocenę tę zawiera (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 392-393; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 508).

Co więcej, odpowiadając na omawiany zarzut kasacyjny nie można również – zważywszy na konstrukcję oraz uzasadnienie tego zarzutu (s. 17 - 18 skargi kasacyjnej) – tracić z pola widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z art. 171 p.p.s.a., który – stanowiąc, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia – jako dopełnienie regulacji zawartej w art. 170 p.p.s.a., określa jej skutek proceduralny, jako ujemnej przesłanki procesowej, której wystąpienie uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie – tj. w odniesieniu do tego samego aktu lub czynności – oraz brak możność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego, a mianowicie dokonanej w nim oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego.

3.2. Wobec tego, że z powagi rzeczy osądzonej korzysta zasadniczo tylko rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, op. cit., s. 519 i n.), jak również wobec tego – co ponownie trzeba podkreślić – że istota związania wyraża się w związaniu stanem prawnym ukształtowanym prawomocnym orzeczeniem, zaś art. 171 p.p.s.a., jako dopełnienie regulacji zawartej w art. 170 p.p.s.a., określa jej skutek proceduralny, jako ujemnej przesłanki procesowej, której wystąpienie uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie, omawiany zarzut kasacyjny należy uznać za oczywiście nieuzasadniony.

3.3. W korespondencji do powyższego trzeba odwołać się również do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., w którego rozumieniu granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97).

W relacji do rozpatrywanej sprawy – a mianowicie, sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji – odnosi się to do kontroli zgodność z prawem decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, na podstawie której została wszczęta przymusowa restrukturyzacja wobec G. S.A., zostały umorzone, według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, enumeratywnie wskazane instrumenty kapitałowe wyemitowane przez Bank wraz z należnymi odsetkami (akcje i obligacje), został zastosowany instrument przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej oraz został ustanowiony w podmiocie w restrukturyzacji administrator.

Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 301/22 była natomiast – co wymaga przypomnienia i zarazem podkreślenia, albowiem skarżący kasacyjnie organ nie uwzględnia tego jednak w dostatecznym stopniu – decyzja Komisji Nadzoru Finansowego, którą organ ten po pierwsze, ustanowił w G. z dniem 27 grudnia 2021 r. kuratora w celu poprawy sytuacji finansowej Banku ze względu na wykonywanie działalności z naruszeniem przepisów oraz powstanie zagrożenia dla interesów posiadaczy rachunków bankowych, w związku z niespełnianiem przez Bank minimalnych norm regulacyjnych określonych w art. 92 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (ZJE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, po drugie, wyznaczył i określił zakres zadań kuratora, a po trzecie, pełnienie funkcji kuratora powierzył Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

3.4. wobec tego, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one właśnie stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku, nałożenia obowiązku, uszczuplenia lub cofnięcia uprawnień, w korespondencji do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. trzeba stwierdzić, że zestawienie sprawy sygn. akt VI SA/Wa 301/22 z aktualnie rozpatrywaną sprawą w żadnym stopniu, ani też zakresie nie uzasadnia wniosku o istnieniu tożsamości podmiotowej, a zwłaszcza tożsamości przedmiotowej tychże spraw, a co za tym idzie wniosku wyrażającego się w stanowisku, z którego wynika, że "[...] ustalenia [...] wynikające z prawomocnego wyroku" – to jest z wyroku w sprawie VI SA/Wa 301/22 – "powinny zostać uwzględnione przez Sąd wykonujący kontrolę decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, a kwestia bezstronności i konfliktu interesów nie powinna być przedmiotem badania, jako prawomocnie rozstrzygnięta" (s. 18 skargi kasacyjnej), ani też siłą rzeczy nie uzasadnia formułowanej na jego gruncie sugestii o zaktualizowaniu się w rozpatrywanej sprawie ujemnej przesłanki procesowej (art. 171 p.p.s.a.).

3.5. W rekapitulacji – i zarazem w opozycji do stanowiska skarżącego kasacyjnie organu – trzeba więc stwierdzić, że kontrolując legalność zaskarżonej decyzji – która wobec jej przedmiotu była jednak, co jest aż nadto oczywiste, weryfikowana z pozycji wyznaczonych innymi normatywnymi wzorcami kontroli, niż decyzja wydana w przedmiocie ustanowienia w G. kuratora, wyznaczenia i określenia zakresu jego zadań oraz powierzenia pełnienia tej funkcji Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu – Sąd I instancji nie naruszył art. 170 p.p.s.a.

Zwłaszcza, gdy w korespondencji do przedstawionych argumentów podkreślić również, że wniosku przeciwnego w żadnym stopniu, ani też zakresie nie uzasadnia argumentacja osadzona na gruncie selektywnie przywoływanych w skardze kasacyjnej fragmentów uzasadnienia wyroku w sprawie VI SA/Wa 301/22.

Jakkolwiek bowiem, w uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono, że "[...] skoro [...] ustawodawca, przyznając BFG rolę organu przymusowej restrukturyzacji (art. 65 ustawy o BFG), jednocześnie wprost przewiduje możliwość pełnienia przez BFG funkcji kuratora w banku (art. 5 ust. 2 pkt 6 ustawy o BFG), to należy jednoznacznie stwierdzić, że ustawodawca przesądza o braku jakiegokolwiek konfliktu mogącego istnieć między pełnieniem tych ról [...] ta faktyczna oraz prawna dwoistość ról, która jest właściwa dla Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przypadku ustanowienia go kuratorem banku, a następnie – wdrożenia wobec tegoż banku przymusowej reprywatyzacji – nie może być uznana za "konflikt interesów", o którym mowa w art. 29 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. [...]", to jednak jednocześnie zrekapitulowano, że "[...] w rozumieniu ww. Dyrektywy, implementowanej do polskiego porządku prawnego, konflikt interesów to konflikt pomiędzy interesem publicznym a interesami prywatnymi urzędnika publicznego. Konflikt ten polega na tym, że interesy urzędnika publicznego jako osoby prywatnej mogłyby niewłaściwie wpłynąć na wykonywanie przez niego swoich obowiązków i zadań publicznych [...]", co silą rzeczy nie tworzy podstaw, aby z przywołanego stanowiska wyprowadzać wnioski sugerowane przez skarżący kasacyjnie organ.

3.6. Nawet przy założeniu – co trzeba podnieść w opozycji do omawianego stanowiska skargi kasacyjnej – że zasadzie mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu zasadniczo ograniczającej się do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, wobec kasacyjnego modelu sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości nie sprzeciwia się – motywowana potrzebą prawidłowego odczytania treści sentencji orzeczenia – możliwość kierowania się również treścią jego uzasadnienia i zawartej w nim argumentacji, co w określonych sytuacjach – a więc nie we wszystkich – może być uznane nawet za konieczne.

Zwłaszcza, że wobec treści w art. 5 ust. 1 pkt 1, pkt 4, pkt 7 oraz ust. 6 krajowej ustawy o BFG oraz wobec treści art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, w tym w szczególności wobec jego rozumienia wynikającego z wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C- 118/23, istota rzeczy w aktualnie rozpatrywanej sprawie nie dotyczy zagadnienia odnoszącego się do dopuszczalności łączenie innych funkcji odpowiedniego organu z funkcją organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a co za tym idzie dopuszczalności tworzenia i działania organu o takich funkcjach – co w zakresie odnoszącym się do dopuszczalności łączenia funkcji tymczasowego administratora i funkcji przymusowej restrukturyzacji stanowiło rzeczywisty przedmiot oceny i orzekania sądu administracyjnego w sprawie VI SA/Wa 301/22 – lecz tego – o czym mowa dalej – czy realizując wymienione i powierzone mu funkcje Organ ten uczynił zadość obowiązkowi zapewnienia niezależności operacyjnej i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tychże funkcji, co stanowi konieczny warunek oceny, że wydana przez ten organ decyzja została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

4. Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważają również zarzuty z pkt I ppkt 9 oraz ppkt 13 petitum skargi kasacyjnej, które są adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, i których wspólnym mianownikiem jest podnoszone na ich gruncie naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. (stawiane w powiązaniu z naruszeniem art. 106 § 3 p.p.s.a.) zmierzające – najogólniej rzecz ujmując – do wykazania, że wydane w sprawie orzeczenie zostało podjęte na podstawie własnych dowolnych ustaleń oraz ocen Sądu I instancji, które nie znajdowały – zdaniem skarżącego kasacyjnie organu – odzwierciedlenia w aktach sprawy, i które przekraczają tym samym granice dopuszczalnej swobodnej oceny prowadząc do oceny dowolnej, jak również do wykazania, że Sąd ten – poprzez wezwanie BFG do złożenia pisemnych wyjaśnień – przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe z naruszeniem art. 106 § 3 p.p.s.a., a to poprzez wykroczenie poza granice wyznaczone tym przepisem prawa.

4.1. Wobec treści oraz istoty zasady ustanowionej na gruncie art. 133 § 1 p.p.s.a., jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów niewynikających z tych akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem kontrolowanego aktu, a więc innymi słowy, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13, 27 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 774/21).

Co więcej – a jest to nie mniej istotne – zarzut naruszenia wymienionego przepisu prawa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń oraz oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 938/20; 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18).

4.2. Podobnie, jak i podważaniu stanu faktycznego sprawy nie może służyć zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Wobec treści oraz funkcji tego przepisu prawa za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że nie jest on instrumentem służącym kwestionowaniu ustaleń faktycznych, które zdaniem strony postępowania miałyby być nieprawidłowe (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08).

Celem ustanowionej na jego gruncie regulacji prawnej – a nie jest nim z pewnością ustalanie stanu faktycznego sprawy, co jest aż nadto oczywiste w świetle znaczenia konsekwencji wynikających z art. 133 § 1 p.p.s.a. – jest ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi regułami, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; zob. również wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1288/18).

4.3. Podnosząc naruszenie wymienionych przepisów prawa – któremu towarzyszy również zarzut naruszenia art. 65 § 1 p.p.s.a. polegający na niedoręczeniu BFG przed dniem rozprawy pisma procesowego strony skarżącej z dnia 21 stycznia 2025 r., który nie jest jednak ani zasadny, ani też skuteczny, jeżeli w relacji do jego uzasadnienia odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13), a ponadto, gdy podnieść, że niezależnie od pisma z dnia 27 grudnia 2024 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu I instancji, w dniu 21 stycznia 2025 r. Fundusz złożył do akt sprawy pismo procesowe zawierające uzupełniającą argumentację – trzeba stwierdzić, że skarżący kasacyjnie organ pomija jednak, że aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne, jak i – co trzeba podkreślić – akta sądowe (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt FSK 1925/04).

Siłą rzeczy pomija więc, że jeżeli pismo w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje również oświadczenia strony postępowania składane poza rozprawą (art. 45 p.p.s.a.), które – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – zawierają wypowiedź będącą wyrazem jej woli, twierdzeń czy też poglądów, a także wiedzy odnośnie do okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, i które powinny być rozpatrzone oraz ocenione w sposób korespondujący z jej intencją wynikającą z treści pisma, to w konsekwencji pomija, że wszelkie pisma strony kierowane do sądu administracyjnego, jak i dołączone do nich załączniki stanowią akta sądowe (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 163).

4.4. Wobec tego, że z protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie nie wynika, aby Sąd ten przeprowadzał dowody uzupełniające z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., to siłą rzeczy zarzut jego naruszenia jest niezasadny.

Wobec tego zaś, że – co istotne z punktu widzenia uwag przedstawionych w pkt 4.1 oraz pkt 4.3. – złożone przez BFG w odpowiedzi na wezwanie pismo procesowe z dnia 27 grudnia 2024 r. wraz załącznikami oraz pismo procesowe z dnia 21 stycznia 2025 r. – stanowiące z kolei uzupełnienie dotychczasowej argumentacji – stanowiły element (część) akt sprawy – a mianowicie akt sądowych – to za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należało uznać również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.

5. Za uzasadniony należało natomiast uznać zarzut z pkt I ppkt 10 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. co – czym mowa dalej – nie będzie pozostawało bez wpływu na wniosek odnośnie do zasadności innych zarzutów kasacyjnych, jak również na wniosek odnośnie do przedwczesności oceny jeszcze innych spośród nich.

5.1. W punkcie wyjścia wymaga podkreślenia – albowiem nie jest to bez znaczenia dla wniosku, że skarżący kasacyjnie organ nie bez podstaw zarzuca naruszenie wymienionego przepisu prawa – że "kontrola działalności administracji publicznej", o której mowa w art. 184 Konstytucji RP, to nic innego, jak porównywanie czynności organów administracji z wzorcem normatywnym (normami prawnymi) stanowiącym podstawę podejmowanego przez te organy rozstrzygnięcia.

Za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że sądy administracyjne kontrolują prawidłowość podstawy rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, którą stanowi całokształt przepisów prawa stosowanych przez organ, a więc – co trzeba uznać za oczywiste – przepisy prawa materialnego, przepisy proceduralne, a także przepisy ustrojowe (kompetencyjne). Tym samym, istota sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości wyraża się wykonywaniu kontroli działalności administracji publicznej, która koncentruje się na: kontroli rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji prawnych wymogów ustalania faktów; kontroli sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontroli konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych podstaw rozstrzygnięcia.

Wobec tego więc, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez opartą na kryterium zgodności z prawem kontrolę administracji publicznej, to wyrazem specyfiki sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości jest element operowania metodyką kontroli wykładni prawa w odniesieniu do stanowiących przedmiot kontroli sądowej aktów indywidualnych oraz aktów normatywnych podejmowanych i stanowionych przez uprawnione organy (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "ZNSA" 2010 , nr 5 - 6, s. 267 - 271).

5.2. Kontrola wykładni stanowi składnik funkcji sądu administracyjnego, jako sądu prawa, co realizuje się w tzw. "weryfikacyjnym" stosowaniu normy prawnej, jako wzorca kontroli (oceny) legalności działalności administracji publicznej, a prawem stanowiącym przedmiot orzekania sądu administracyjnego (jako sądu prawa), są zarówno kompetencyjno – proceduralne podstawy działania organu tworzącego akt normatywny albo podejmującego rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie, jak i podstawy materialnoprawne wyznaczone kręgiem adresatów – ogólnym w odniesieniu do aktów normatywnych lub zindywidualizowanym w odniesieniu do decyzji (ibidem, s. 277 - 278; por. również uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1 oraz uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 28 czerwca 2010 r., II GPS 1/10, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 81).

5.3. W związku z tym, że kontrola administracji publicznej polega na rozstrzyganiu sprawy sądowoadministracyjnej rozumianej jako wywołany przed sądem administracyjnym spór między adresatem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, a organem administracji publicznej, zaś przedmiotem i treścią tego sporu jest zarzut naruszenia prawa przez organ administracji, to naturalną konsekwencją orzeczenia sądu administracyjnego sprowadzającego się do zwrotu stosunkowego "zaskarżony akt (czynność) jest/nie jest zgodny z prawem", jest – co trzeba podkreślić – utrzymanie tego konkretnego kontrolowanego aktu w mocy albo wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego, jeżeli jest sprzeczny z prawem w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, zaś rezultatem tego rozstrzygnięcia nie jest konkretyzacja, ani też ustalanie dyspozycji normy prawa, lecz – co trzeba podkreślić w kontekście istoty funkcji sądu administracyjnego – kontrola zgodności z prawem tej konkretyzacji, w wyniku której dochodzi do zaakceptowania już dokonanej przez organ administracji konkretyzacji, albo do jej wyeliminowania (por. J. Zimmermann, Z podstawowych zagadnień sądownictwa administracyjnego, [w:] Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980 - 2005, red. J. Góral, R. Hauser, J. Trzciński, Warszawa 2005, s. 295).

Za uzasadnione należałoby więc uznać oczekiwanie, że rezultat tej kontroli zostanie odzwierciedlony w treści uzasadnienia orzeczenia sądowego.

W tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymogu wskazania przyjętych za podstawę wyrokowania faktów oraz – co istotne – wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

5.4. Wykonanie przez wojewódzki sąd administracyjny wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wskazania w uzasadnieniu wyroku obok faktycznej, także prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, nie dość, że pozostaje w bezpośrednim związku z realizacją przez uzasadnienie orzeczenia sądowego funkcji perswazyjnej, to również nie pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości realizacji funkcji kontroli trafności rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie/zaniechanie organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego w rozpatrywanej sprawie stwierdził lub nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II FSK 1067/11; zob. również wyrok NSA z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II GSK 3499/17 i przywołane tam orzecznictwo).

Z uwagi na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, w korespondencji do uwag odnoszących się do istoty sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji trzeba podkreślić – co nie mniej istotne – że ograniczenie się do przytoczenia przepisu prawa z powołaniem się na jego literalne brzmienie nie może być uznane za wystarczające, albowiem nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, której rezultatem jest (powinien być) przyjmowany kierunek interpretacji oraz – co istotne – zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (zob. np. wyroki NSA z dnia: 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11 oraz 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09).

Znaczenie tego elementu uzasadnienia orzeczenia sądowego potęguje obowiązek stosownego odniesienia się do adekwatnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji. Realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy sporządzenie uzasadnienia, z którego nie wynika, aby przedmiotem refleksji sądu była stosowna weryfikacja i analiza istotnych elementów stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy w relacji do jej przedmiotu, a tym samym w relacji do granic rozpoznania wyznaczonych i zarazem określonych sprawą administracyjną będącą przedmiotem zaskarżenia (zob. np. wyroki NSA z dnia: 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97; 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07).

5.5. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wolne od daleko idących deficytów w zakresie odnoszącym się do wskazania i wyjaśnienia prawnej podstawy rozstrzygnięcia.

Skarżący kasacyjnie organ nie bez podstaw podnosi, że prezentowana w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia argumentacja nie może być uznana za prawidłową z uwagi na jej "[...] pozorność, abstrakcyjność i ogólnikowość", albowiem zasadniczy – i w istocie rzeczy jedyny – jej trzon stanowiła przeprowadzona in abstracto – o czym mowa dalej – analiza przedłożonych na wezwanie Sądu I instancji (zarządzenie z dnia 20 grudnia 2024 r.) regulaminów organizacyjnych Zarządu BFG, Biura BFG oraz Departamentów BFG, regulaminu pracy BFG, zasad etyki pracowników BFG oraz zarządzeń dotyczących podziału zadań członków Zarządu, ich nadzoru nad komórkami oraz wzajemnego ich zastępowania się oraz krytyczna ocena przyjętych w nich rozwiązań prawnych.

5.6. Analiza i ocena ta, w relacji do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jest jej wskazania oraz wyjaśnienia – nie zaś w relacji do działań podejmowanych przez organ administracji publicznej w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, co w świetle argumentów i wniosków, o których mowa dalej, siłą rzeczy stawia również kwestię zupełności, a co za tym idzie prawidłowości wymienionego powyżej wezwania adresowanego do BFG – została zrekapitulowana stwierdzeniem, z którego wynika, że: "[...] nie zostały wprowadzone odpowiednie uzgodnienia strukturalne w celu zapewnienia niezależności operacyjnej i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy różnymi funkcjami BFG tj. funkcją kuratora banku (tymczasowego administratora), funkcją organu przymusowej restrukturyzacji i funkcją gwarancyjną. Należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja BFG w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec G. została wydana w warunkach nieodpowiadających wymogom bezstronności, jakie powinny zostać spełnione w procedurze jej podejmowania zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE. [...] zasadę bezstronności uznaje się za składową wypracowanego w systemach common law pojęcia rzetelnego procesu (due process) czy też szerzej – bardziej uniwersalnej koncepcji sprawiedliwości proceduralnej [...]. Bezstronność obiektywna wyraża zakaz okazywania stronniczości bądź osobistych uprzedzeń [...]. Bezstronność obiektywna jest rozumiana jako obowiązek zapewnienia instytucjonalnych gwarancji wykluczających powstanie uzasadnionych wątpliwości co do "ewentualnej tendencyjności" [...]. Ratio legis ustanowienia takich gwarancji wiąże się ze stworzeniem prawnych warunków eliminujących wszelkie wątpliwości co do bezstronności w rozstrzyganiu sprawy [...]. Naruszenie zasady bezstronności może przybrać postać kwalifikowaną, uzasadniającą uruchomienie trybu wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Generalnie traktowane jest jednak jako uchybienie, które mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę wyeliminowania decyzji w toku sądowej kontroli z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. [...] wymagania określone w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE stanowią gwarancję realizacji zasady bezstronności działania organu ds. przymusowej restrukturyzacji, w szczególności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Bezstronność procedowania ma być zagwarantowana, a także przestrzegana przy wykonywaniu zadań Organu. W niniejszej sprawie [...], standardy te nie zostały zachowane. [...]", a w konsekwencji wnioskiem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uzasadniało stwierdzenie wydania tej decyzji z naruszeniem prawa (s. 40 - 41 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

6. Stanowisko Sądu I instancji – przywołane powyżej w koniecznym do tego zakresie – w zestawieniu z treścią art. 105 ust. 2 ustawy o BFG – o czym mowa dalej – nie czyni zadość wynikającemu z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogowi wskazania oraz wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia.

6.1. Wobec tezy, że "[...] zaskarżona decyzja [...] została wydana w warunkach nieodpowiadających wymogom bezstronności, jakie powinny zostać spełnione w procedurze jej podejmowania zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE" oraz wobec przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozumienia tej zasady (zob. s. 40 oraz powyżej pkt 5.5.) wymaga podkreślenia – i zarazem przypomnienia – że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie nie dotyczy kwestii odnoszącej się do dopuszczalności łączenia funkcji nadzoru lub innych funkcji odpowiedniego organu z funkcją organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a co za tym idzie dopuszczalności tworzenia i działania organu o takich funkcjach – co jest aż nadto oczywiste w świetle treści art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 oraz pkt 15 do jej wprowadzenia – lecz tego, czy realizując wymienione i powierzone mu funkcje, organ ten uczynił zadość obowiązkowi "przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji", co stanowi konieczny warunek oceny, że wydana przez ten organ decyzja "została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji".

6.2. W tej zaś mierze, z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 wynika, że "Organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą być narodowe banki centralne, właściwe ministerstwa lub inne organy administracji publicznej czy organy, którym powierzono uprawnienia w zakresie administracji publicznej. Państwa członkowskie mogą wyjątkowo ustanowić, że organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może być organem właściwym dla nadzoru do celów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE. Należy przyjąć odpowiednie uzgodnienia strukturalne dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów między funkcjami nadzoru na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE lub innych funkcji odpowiedniego organu z funkcjami organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla obowiązków w zakresie wymiany informacji i współpracy wymaganych na mocy ust. 4. W szczególności państwa członkowskie zapewniają, by w ramach właściwych organów, narodowych banków centralnych, właściwych ministerstw lub innych organów funkcje w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były operacyjnie niezależne od funkcji nadzoru lub innych funkcji odpowiedniego organu. Pracownicy uczestniczący w wykonywaniu funkcji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie niniejszej dyrektywy podlegają oddzielnym trybom sprawozdawczości i są strukturalnie oddzieleni od trybów sprawozdawczości dla pracowników uczestniczących w wykonywaniu zadań na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE lub w odniesieniu do innych funkcji odpowiedniego organu. Na potrzeby niniejszego ustępu, państwa członkowskie lub organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjmują i publikują wszelkie niezbędne odpowiednie przepisy wewnętrzne, w tym przepisy o tajemnicy zawodowej i wymianie informacji między różnymi dziedzinami funkcjonowania (zob. również pkt 15 wprowadzenia do tej dyrektywy).

6.3. Wobec istoty oraz funkcji dyrektywy, jako aktu wtórnego prawa unijnego, a co za tym idzie wobec tego, że jest ona adresowana do Państw Członkowskich, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ustawa o BFG – co aż nadto jasno wynika z celów oraz motywów jej uchwalenia deklarowanych w uzasadnieniu jej projektu – wdraża dyrektywę 2014/59 do krajowego porządku prawnego, co w zakresie odnoszącym się do jej art. 3 ust. 3 znajduje swoje odzwierciedlenie w treści art. 5 tej ustawy krajowej, z którego wynika, że do zadań Funduszu należy wykonywanie obowiązków wynikających z gwarantowania depozytów, w szczególności dokonywanie wypłaty środków gwarantowanych deponentom, prowadzenie przymusowej restrukturyzacji, prowadzenie innych działań na rzecz stabilności krajowego systemu finansowego (ust. 1 pkt 1, pkt 4, pkt 7), jak również, że Komisja Nadzoru Finansowego, na wniosek Funduszu, ustanawia Fundusz kuratorem, o którym mowa w art. 144 ust. 1 ustawy – Prawo bankowe albo art. 72c ust. 1 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (ust. 6).

Podjęte w ramach – określonej art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 – autonomii regulacyjnej działania krajowego ustawodawcy, materializując się w treści przywołanych powyżej przepisów ustawy o BFG wymagały również – co jest aż nadto oczywiste w świetle przywołanej regulacji unijnej – podjęcia działań zapewniających "[...] by w ramach właściwych organów, narodowych banków centralnych, właściwych ministerstw lub innych organów funkcje w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były operacyjnie niezależne od funkcji nadzoru lub innych funkcji odpowiedniego organu".

To więc, wobec tego rodzaju wymogu, a ściślej rzecz ujmując, wobec – co trzeba podkreślić – potrzeby oceny zachowania tego wymogu w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją ujawniła się kwestia prejudycjalna odnosząca się do zakresu stosowania oraz rozumienia art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, co wynika z trzeciego i czwartego pytania prejudycjalnego adresowanego przez Sąd I instancji do Trybunału Sprawiedliwości, jako sądu wyłącznie właściwego w sprawach sporów prawnych odnośnie do ważności lub treści prawa unijnego.

6.4. W odpowiedzi na te pytania trybunał luksemburski stwierdził, że art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 należy interpretować w ten sposób, że:

- "przepis ten ma zastosowanie, w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również funkcje tymczasowego administratora w rozumieniu art. 29 tej dyrektywy, ze zmianami, lub funkcje gwaranta depozytów w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, w związku z czym nakłada on obowiązek przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji",

- "w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również "funkcje nadzoru" lub "inne funkcje" w rozumieniu tego postanowienia oraz w braku wewnętrznych przepisów na piśmie mających na celu zapewnienie niezależności operacyjnej tego organu i zapobieganie konfliktom interesów między jego funkcjami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami, przestrzeganie tych wymogów może jednak wynikać z wprowadzenia w tym celu wystarczających środków organizacyjnych i innych środków. Wspomniany przepis nie oznacza jednak ani tego, że decyzje dotyczące funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz te dotyczące innych funkcji wspomnianego organu muszą być podejmowane przez różne jednostki decyzyjne, ani tego, że wewnętrzne działy tego samego organu nie mogą świadczyć usług wsparcia zarówno pracownikom przydzielonym do pełnienia funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i pracownikom przydzielonym do pełnienia innych funkcji, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej. Jeżeli istnieją przewidziane w tym postanowieniu przepisy wewnętrzne na piśmie, brak ich publikacji nie powoduje automatycznie nieważności decyzji podjętych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz oznacza w stosownej sytuacji w przypadku odwołania od decyzji tego organu, że do tego organu należy wykazanie, iż przepisy te były przestrzegane, w związku z czym decyzja ta została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji."

6.5. W związku z powyższym – a co za tym idzie, co nie mniej oczywiste, wobec stwierdzenia przez Trybunał Sprawiedliwości, że zaktualizowały się przesłanki udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w tym zwłaszcza przesłanka funkcjonalna, a mianowicie, że wobec ujawnienia się niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu prawa unijnego, ich usunięcie było niezbędne dla wydania orzeczenia w sprawie zawisłej przez sądem krajowym, a więc innymi słowy, że od autorytatywnego rozstrzygnięcia sądu luksemburskiego (co stanowiło kwestię relewantną) uzależnione jest wydanie orzeczenia w sprawie – kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji BFG nie mogła pomijać przywołanego stanowiska Trybunału, jako sądu wyłącznie właściwego w sporach o treść (i obowiązywanie) prawa unijnego – który nie jest jednocześnie właściwy, co również wymaga podkreślenia, w sporach o treść (czy też obowiązywanie) prawa krajowego, a to wobec istnienia na poziomie europejskim oraz na poziomie krajowych różnych centrów interpretacyjnych (jurysdykcyjnych).

7. Orzeczenie w sprawie C-118/23 współkształtowało więc – i powinno było współkształtować – podobnie, jak i art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, który stanowił przedmiot orzekania trybunału luksemburskiego – podstawę prawną kontrolowanego wyroku, co siłą rzeczy powinno znajdować swoje odpowiednie odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu w zakresie odnoszącym się do wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej tego wyroku, którego prawidłowość – nie bez podstaw – podważa skarżący kasacyjnie organ podnosząc, że – jak zasygnalizowano już powyżej – argumentacja prezentowana w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia nie może być uznana za prawidłową z uwagi na jej "[...] pozorność, abstrakcyjność i ogólnikowość", albowiem ograniczała się ona do przeprowadzonej in abstracto analizy przedłożonych na wezwanie Sądu I instancji przepisów wewnętrznych obowiązujących w BFG.

Podzielając zasadność stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, za uzasadniony trzeba przy tym uznać i ten wniosek, że wady i deficyty wskazania oraz wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstawy prawnej wyroku odnoszą się zarówno do jej płaszczyzny unijnej, jak i krajowej, które wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy miały komplementarny charakter.

8. Wobec tego, że – jak wskazano – prawną podstawę kontrolowanego wyroku współkształtowało orzeczenie w sprawie C-118/23, a co za tym idzie art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 w rozumieniu wynikającym z tego orzeczenia, w korespondencji do uwag z pkt 6.3. wymaga przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że dyrektywa wiąże państwo członkowskie, do którego jest adresowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawiając jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

W świetle stanowiska Trybunału Sprawiedliwości – a mianowicie, że " [...] z brzmienia art. 3 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy 2014/59 wynika, iż niezbędne przepisy wewnętrzne w rozumieniu tego postanowienia mogą zostać ustanowione nie tylko przez samo państwo członkowskie, lecz również przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. [...]" (pkt 122 przywołanego wyroku) – za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy adresatem wskazanej regulacji prawnej jest również BFG. Zwłaszcza, że – jak wynika z pkt 131 – 132 przywołanego judykatu – "[...] w stosownej sytuacji w przypadku odwołania od decyzji tego organu [...] do tego organu należy wykazanie", że przepisy wewnętrzne, o których stanowi art. 3 ust. 3 przywołanej dyrektywy "[...] były przestrzegane, w związku z czym decyzja ta została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji".

8.1. W związku z dwustopniowym procesem tworzenia prawa, dyrektywy stają się w pełni obowiązującym aktem prawnym w rezultacie skutecznej implementacji ich treści do prawa krajowego.

Ich bezpośrednia skuteczność – rozumiana jako ustalanie na ich podstawie w sposób wiążący konsekwencji prawnych faktów, o ile spełniają warunki uznania ich bezpośredniej skuteczności (a mianowicie: wystarczającej jasności i precyzyjności; bezwarunkowego charakteru; braku uzależnienia ich stosowania od dalszych działań podejmowanych przez instytucje unijne lub organy państwa członkowskich; braku pozostawienia tym podmiotom pola kompetencji uznaniowych, czy też podejmowanych w zakresie ich dyskrecjonalnych uprawnień) – realizuje się w układzie wertykalnym, to jest w relacji między podmiotem indywidualnym a państwem i instytucjami stanowiącymi jego emanację.

Bez konieczności implementacji do prawa krajowego, dyrektywa jest natomiast bezpośrednio skuteczna i może stanowić podstawę rozstrzygnięcia sądu krajowego, o ile upłynął wyznaczony przez nią państwu członkowskiemu termin jej implementacji do porządku prawa krajowego albo została implementowana po upływie tego terminu lub niezgodnie z jej treścią, o ile jest treściowo jasna i precyzyjna oraz bezwarunkowa.

Konsekwencją stosowania prounijnej metody wykładni prawa krajowego jest natomiast tzw. pośrednia skuteczność dyrektyw.

8.2. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w relacji do unijnych funkcji sądów krajowych, jako sądów unijnych, Sąd I instancji wyjaśnił, czy teza, że "[...] zaskarżona decyzja [...] została wydana w warunkach nieodpowiadających wymogom bezstronności, jakie powinny zostać spełnione w procedurze jej podejmowania zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE" stanowiła konsekwencję realizacji funkcji oceny zgodności norm prawa krajowego z normami prawa unijnego, a w rezultacie odmowy stosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy – do którego nota bene Sąd ten nie odniósł się w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać – normy prawa wewnętrznego niezgodnej z normą prawa unijnego, co miałoby się odnosić do ustanowionych przez BFG przepisów wewnętrznych – jeżeli tak, to których – czy też do odpowiednich środków organizacyjnych (uzgodnień strukturalnych) – a jeżeli tak, to których – o których jest mowa w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, czy też stanowiła konsekwencję realizacji funkcji integracyjnej, rozumianej jako orzekanie na podstawie bezpośrednio skutecznych norm prawa unijnego, a mianowicie na podstawie bezpośrednio skutecznej – w przedstawionym powyżej rozumieniu – dyrektywy.

Nie jest to bez znaczenia, gdy w tym względzie odwołać się do art. 105 ust. 2 ustawy o BFG, który współtworzył i współkształtował prawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a więc innymi słowy do płaszczyzny krajowej prawnej podstawy wydanego rozstrzygnięcia – co zasygnalizowano w pkt 7 i o czym mowa jeszcze dalej.

8.3. Co więcej, argumentacja eksponująca znaczenie konsekwencji mających – zdaniem Sądu I instancji – wynikać z zasad funkcjonowania Europejskiego Banku Centralnego, która miałaby prowadzić do wniosku o zasadności i potrzebie uwzględniania tak ukształtowanego wzorca działania w odniesieniu do wykonywania funkcji powierzonych BFG (s. 25 - 26, s. 36 - 37 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), nie koresponduje jednak z treścią stanowiska Trybunału Sprawiedliwości wyrażonego w wyroku w sprawie C-118/23 – podobnie, jak i nie są ze sobą zbieżne w tym zakresie stanowiska organu oraz strony skarżącej.

Sąd I instancji nie uwzględnił – jak należałoby przyjąć w świetle stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia – że udzielenie przez trybunał luksemburski odpowiedzi na czwarte pytanie prejudycjalne (pkt 132) zostało poprzedzone koniecznymi uściśleniami w zakresie odnoszącym się do treści odpowiednich uzgodnień strukturalnych (pkt 125 i n.).

W tej mierze Trybunał stwierdził, że odnosząc się do treści odpowiednich uzgodnień strukturalnych, o których mowa w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2014/59, akapit drugi tego ustępu stanowi, że pracownicy odpowiedzialni za pełnienie funkcji powierzonych organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinni podlegać oddzielnym trybom sprawozdawczości i być strukturalnie oddzieleni od trybów sprawozdawczości dla pracowników uczestniczących w pełnieniu innych funkcji tego organu (pkt 126).

Podkreślił jednocześnie, że takie wymogi, które dotyczą wyraźnie pracowników, nie oznaczają – co istotne – że organ administracyjny, któremu powierzono funkcje w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oprócz innych funkcji, musi posiadać odrębną jednostkę decyzyjną, gdy działa jako organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, albowiem taki obowiązek czyniłby bezużyteczną pozostawioną państwom członkowskim możliwość wyznaczenia jako organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji istniejącego organu administracyjnego, ponieważ w praktyce oznaczałby on konieczność powielenia takiego organu (pkt 127).

8.4. Nie może to pozostawać bez wpływu na wniosek, że argument z pkt 128 wskazanego judykatu – w mianowicie, że "Należy ponadto stwierdzić, podobnie jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 49 opinii, że w analogicznym kontekście rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) przewiduje w art. 25 ust. 4, że zarówno decyzje dotyczące funkcji nadzorczych powierzonych tej instytucji, jak i decyzje dotyczące jej zadań z zakresu polityki pieniężnej należą do kompetencji Rady Prezesów", przy tym nota bene jedyny odwołujący się do zasad funkcjonowania EBC – służył wyłącznie wykazaniu i potwierdzeniu zasadności stanowiska z pkt 127 – to jest, że organ administracyjny, któremu powierzono funkcje w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oprócz innych funkcji, nie musi posiadać odrębnej jednostki decyzyjnej, gdy działa jako organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – nie zaś eksponowaniu zasad działania EBC, które miałyby stanowić wzorzec działania wprost i bez żadnych zastrzeżeń odnoszony do zasad funkcjonowania krajowego organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sytuacji, gdy pełni on również funkcje tymczasowego administratora lub funkcje gwaranta depozytów.

Zwłaszcza, że o istnieniu takiego wzorca – a mianowicie, jednorodnego modelu struktury organizacyjnej organu o wskazanych powyżej funkcjach – nie sposób jest jednak zasadnie wnioskować, jeżeli w tej mierze odwołać się zwłaszcza do treści art. 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2014/59, z którego aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą być narodowe banki centralne, właściwe ministerstwa lub inne organy administracji publicznej czy organy, którym powierzono uprawnienia w zakresie administracji publicznej (zob. również pkt 6.3.).

8.5. W związku z tym, że prawną podstawę kontrolowanego wyroku współkształtowało orzeczenie w sprawie C-118/23 oraz art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 w rozumieniu wynikającym z tego orzeczenia, trzeba stwierdzić, że Sąd I instancji nie rozpoznał, w sposób w jaki należałoby tego oczekiwać, znaczenia odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości na czwarte pytanie prejudycjalne, w tym również w relacji do przepisów prawa krajowego, które w równym i takim samym stopniu – o czym szerzej mowa dalej – współkształtowały podstawę prawną rozstrzygnięcia wydanego w rozpatrywanej sprawie, co odnosi się do art. 105 ust. 2 ustawy o BFG, z którego wynika, że przypadkach określonych w art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na decyzję, stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa.

Wobec istoty pytania prejudycjalnego oraz przesłanki funkcjonalnej warunkującej jego dopuszczalność, a co za tym idzie niezbędność udzielenia odpowiedzi na pytanie stawiane w konkretnej sprawie zawisłej przed sądem krajowym, istotne – i zarazem oczywiste wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy – jest, że przedstawione w przywołanym wyroku rozumienie art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 oraz znaczenie wynikających z niego konsekwencji, trybunał luksemburski odniósł do konkretnej sytuacji, a mianowicie postępowania przed organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wydanej w tym postępowaniu konkretnej decyzji tego organu.

8.6. Jeżeli Trybunał stwierdził, że w sytuacji, gdy "[...] istnieją [...] przepisy wewnętrzne na piśmie, brak ich publikacji nie powoduje automatycznie nieważności decyzji podjętych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz oznacza w stosownej sytuacji w przypadku odwołania od decyzji tego organu, że do tego organu należy wykazanie, iż przepisy te były przestrzegane, w związku z czym decyzja ta została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji", to za uzasadniony należałoby uznać następujący wniosek.

Mianowicie, że zachowanie wymogu wynikającego z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 – to jest, "[...] by w ramach właściwych organów [...] funkcje w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były operacyjnie niezależne od funkcji nadzoru lub innych funkcji odpowiedniego organu", co oznacza potrzebę "przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji" – stanowi konieczny warunek oceny, że wydana przez ten organ decyzja "została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji", która to ocena – co nie mniej istotne – jest przeprowadzana na etapie rozpatrywania środka prawnego od decyzji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

8.7. Za nie mniej uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że przedmiotem oceny oraz kontroli przeprowadzanej na etapie rozpatrywania środka prawnego od decyzji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest to, czy – jak twierdzi ten organ – w prowadzonym przed nim postępowaniu niezbędne i wystarczająco opisane przepisy wewnętrzne na piśmie istniały i były przestrzegane, a w sytuacji ich braku, czy w postępowaniu tym były przestrzegane wystarczające środki organizacyjne i inne środki wprowadzone w celu zapewnienia niezależności operacyjnej i zapobiegania konfliktom interesów między funkcjami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami.

W sytuacji istnienia przepisów wewnętrznych na piśmie – a więc tak jak w rozpatrywanej sprawie (zob. s. 39 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – przedmiot tej oceny oraz kontroli nie może więc abstrahować od analizy (odzwierciedlonych i utrwalonych w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji) działań organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz ich celu – który został określony w przepisach powszechnie obowiązującego prawa – albowiem tylko i wyłącznie w ten sposób – co stanowi konieczny warunek prawidłowości rezultatu tejże oceny i kontroli – jest możliwe potwierdzenie albo zanegowanie twierdzenia organu odnośnie do przestrzegania przez ten organ wymienionych przepisów wewnętrznych (zaś w razie ich braku środków organizacyjnych i innych środków) wprowadzonych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej i zapobiegania konfliktom interesów. Zwłaszcza, że – co nie mniej oczywiste – ustanowienie omawianych przepisów wewnętrznych, zaś w razie ich braku wprowadzenie środków organizacyjnych i innych środków, nie jest celem samym w sobie, albowiem celem tym jest zapewnienie niezależności operacyjnej i zapobieganie konfliktom interesów, a w konsekwencji ich przestrzeganie przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w prowadzonym postępowaniu, co stanowi przedmiot kontroli inicjowanej środkiem prawnym wniesionym od decyzji tego organu.

Z całą pewnością nie służy zaś temu ocena i kontrola, której przedmiot został, tak jak w rozpatrywanej sprawie, ograniczony – albowiem nic innego nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że w świetle przedstawionych argumentów za zasadny należało również uznać zarzut z pkt Ippkt 2 petitum skargi kasacyjnej – do samych przedłożonych na wezwanie Sądu I instancji przepisów wewnętrznych obowiązujących w BFG oraz do ich krytycznej analizy i oceny, a co za tym idzie do wniosków, których trafność i zasadność – w tym również w zakresie odnoszącym się do wskazywanych w nich deficytów regulacyjnych przepisów wewnętrznych, z którym to stanowiskiem można jednak polemizować, o czym mowa jeszcze dalej – musi być podana w wątpliwość, a to wobec braku – co trzeba podkreślić – jakiegokolwiek ich odniesienia do działań organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowanych w postępowaniu zwieńczonym zaskarżoną decyzją oraz braku ich zestawienia z tymi działaniami, celami tychże działań oraz ich konsekwencjami, które miałyby – mogłyby – wbrew stanowisku organu prowadzić do wniosku, że decyzja ta nie została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

8.8. W tym też kontekście, w korespondencji do już przedstawionych argumentów, że Sąd I instancji nie rozpoznał w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać, znaczenia odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości na czwarte pytanie prejudycjalne, niezależnie od powyżej formułowanych na ich podstawie wniosków, nie sposób jest również nie dostrzec innego jeszcze i nie mniej istotnego aspektu odpowiedzi Trybunału na wymienione pytanie – o czym dalej – który także powinien był stanowić przedmiot refleksji wojewódzkiego sądu administracyjnego, lecz nie stanowił, albowiem nic takiego nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a wynikać powinno.

Zwłaszcza, że – jak podkreślono powyżej – prawną podstawę kontrolowanego wyroku współkształtowało orzeczenie w sprawie C-118/23 oraz art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 w rozumieniu wynikającym z tego orzeczenia.

8.9. Podkreślając, że w pkt 4 wymienionego judykatu trybunał europejski stwierdził, że "[...] w braku wewnętrznych przepisów na piśmie mających na celu zapewnienie niezależności operacyjnej [...] i zapobieganie konfliktom interesów między [...] funkcjami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami, przestrzeganie tych wymogów może jednak wynikać z wprowadzenia w tym celu wystarczających środków organizacyjnych i innych środków" – co wobec operowania konwencją językową odwołującą się do terminu "przestrzegania" wskazanych wymogów potwierdza zasadność argumentów i wniosków z pkt 8.7., jak również potwierdza, że zapewnieniu wymogowi niezależności operacyjnej i zapobieganiu konfliktom interesów mogą służyć wskazane powyżej i alternatywnie nierozłączne mechanizmy, a mianowicie wewnętrzne przepisy na piśmie lub wprowadzone w tym celu i przestrzegane wystarczające środki organizacyjne i inne środki (pkt 124 orzeczenia w sprawie C- 118/23), które to mechanizmy, co nie mniej istotne, Sąd I instancji sprowadza do wspólnego mianownika i pojęciami tymi operuje zamiennie (zob. np.: s. 27, s. 30, s. 31, s. 35, s. 39 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co nie wydaje się być jednak dostatecznie skorelowane ze znaczeniem konsekwencji wynikających z omawianego stanowiska Trybunału – nie sposób jest pominąć kolejnej jeszcze kwestii.

W rekapitulacji stanowiska wyrażonego w pkt 4 przywołanego orzeczenia, Trybunał stwierdził, że "Jeżeli istnieją [...] przepisy wewnętrzne na piśmie, brak ich publikacji nie powoduje automatycznie nieważności decyzji podjętych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz oznacza w stosownej sytuacji [...] że do tego organu należy wykazanie, iż przepisy te były przestrzegane [...]".

Wobec funkcji tzw. przepisów wewnętrznie obowiązujących, którymi z całą pewnością są przywołane powyżej przepisy wewnętrzne na piśmie, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że są one adresowane do podmiotów organizacyjnie podległych podmiotowi je stanowiącemu, co na gruncie art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 oznacza, że podmiotem tym jest krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (pkt 122 wyroku w sprawie C-118/23). W związku z tym, że prawodawca unijny nie określa, ani formy, ani też szczególnego sposobu ich publikacji, może być ona dokonana za pomocą wszelkich służących temu środków zapewniając możliwość, a co za tym idzie skuteczność zapoznania się z nimi przez ich adresatów (pkt 123, pkt 124, pkt 130).

Jeżeli więc, w odniesieniu do istniejących przepisów wewnętrznych na piśmie "[...] brak ich publikacji nie powoduje automatycznie nieważności decyzji podjętych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji [...]", to przywołane stanowisko Trybunału prowadzi do wniosku – którego Sąd I instancji nie uwzględnił, a powinien był, a jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby stanowiące przedmiot oceny tego Sądu przepisy wewnętrzne BFG nie zostały opublikowane, a wręcz zawarta jest w nim ocena przeciwna (zob. w tej mierze zwłaszcza s. 39) – że wymóg wykazania ich przestrzegania został powiązany z brakiem ich publikacji, a co za tym idzie z brakiem (domniemania) wiedzy adresatów tych przepisów odnośnie do ustanowionych na ich gruncie zasad postępowania oraz nałożonych obowiązków, co właśnie w tego rodzaju sytuacji aktualizowałoby obowiązek wykazania, że mimo braku publikacji przepisy te były jednak przestrzegane – a więc innymi słowy, że adresaci tych przepisów postępowali zgodnie z ustanowionym na ich gruncie wzorcami działania, a decyzja została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

8.10. Deficyty uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego w sprawie rozstrzygnięcia w aspekcie jej płaszczyzny unijnej (pkt 8.2. - pkt 8.9.), nie mogą pozostawać bez wpływu na wniosek, że stanowisko Sądu I instancji o uchybieniu przez BFG wymaganiom wynikającym z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 nie może być uznane za czyniące zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., o których była mowa powyżej (zob. zwłaszcza pkt 5.2. - 5.3.).

9. Wobec tego, że prawną podstawę wydanego w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcia współtworzył – wraz z orzeczeniem w sprawie C-118/23 oraz wraz z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59 w rozumieniu wynikającym z tego orzeczenia – przepis art. 105 ust. 2 ustawy o BFG, trzeba stwierdzić, że również w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wolne od daleko idących oraz istotnych wad i deficytów.

9.1. Odwołując się do argumentów z pkt 5.1. - pkt 5.3., oraz zachowujących swoją aktualność argumentów z pkt 7. oraz pkt 8.2. - 8.9. trzeba ponownie podkreślić, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – aby mogła być uznana za prawidłową i prawidłowo odzwierciedloną w uzasadnieniu wyroku – nie mogła abstrahować od analizy działania organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sprawie oraz od celu tego działania – a więc innymi słowy, od analizy faktów o prawnie istotnym znaczeniu – albowiem tylko i wyłącznie w ten sposób – co stanowi konieczny warunek prawidłowości rezultatu tej kontroli – jest możliwe potwierdzenie albo zanegowanie twierdzenia organu odnośnie do przestrzegania przez ten organ przepisów wewnętrznych, zaś w razie ich braku środków organizacyjnych i innych środków wprowadzonych w celu zapewnienia – co również należy do sfery faktów – niezależności operacyjnej i zapobiegania konfliktom interesów.

9.2. W związku z tym, że przedmiotem i treścią sporu między adresatem rozstrzygnięcia, a organem administracji publicznej jest zarzut naruszenia prawa przez ten organ, zaś naturalną konsekwencją orzeczenia sądu administracyjnego – sprowadzającego się do zwrotu stosunkowego "zaskarżony akt (czynność) jest/nie jest zgodny z prawem" – jest zasadniczo utrzymanie tego konkretnego kontrolowanego aktu w mocy albo jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, wymaga przypomnienia, że z art. 105 ust. 2 ustawy o BFG – który określa przesłanki oraz determinuje formę i treść merytorycznego orzeczenia sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję, o której jest mowa w art. 101 ust. 7 - 9 i art. 102 ust. 1 i 4 tej ustawy – wynika, że w przypadkach określonych w art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na decyzję, stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa.

9.3. Wobec treści art. 105 ust. 2 ustawy o BFG i zawartego w nim odesłania trzeba stwierdzić, że z podstawowej w analizowanym zakresie regulacji prawnej określającej przesłanki podjęcia przez sąd administracyjny orzeczenia stanowiącego konsekwencję oceny o niezgodności z prawem zaskarżonego aktu, a zawartej w przepisie art. 145 p.p.s.a., wynika, że sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (§ 1 pkt 1 lit. a), co w ramach tej przesłanki, może polegać na błędnej wykładni prawa albo na błędnym jego zastosowaniu, o ile miało wpływ na wynik sprawy, jak również o ile nie stanowi kwalifikowanego naruszenia prawa, o którym stanowi w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej;

2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest z przyczyn określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1, art. 145b § 1 k.p.a. (lub z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej), z zastrzeżeniem okoliczności wskazanych w art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. (lub art. 245 § 1 pkt 3 i § 2 Ordynacji podatkowej), których stwierdzenie skutkuje wydaniem orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a (§ 1 pkt 1 lit. b);

3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (§ 1 pkt 1 lit. c), w którego ramach nie mieści się każde naruszenie przepisów postępowania, czy też naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania oraz naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz naruszenie przepisów postępowania kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego istotny wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, a co za tym idzie na treść zaskarżonego aktu, która mogłaby być inna, gdyby do istotnego naruszenia przepisów postępowania jednak nie doszło.

Z kolei, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji (lub postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (np. art. 247 Ordynacji podatkowej), a rozstrzygnięcie sądu wydane na podstawie przywołanego przepisu p.p.s.a. nie wymaga uprzedniego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach, (co jest rezultatem stwierdzenia istnienia wad prawnych kontrolowanego aktu, o których mowa w przepisach art. 145 § 1 lub 156 § 1 k.p.a. i w art. 240 § 1 lub art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej lub w innych przepisach) – co jednocześnie, wobec treści, a co za tym idzie wobec zakresu odesłania zawartego w art. 105 ust. 2 ustawy o BFG nie oznacza, że orzeczenie podejmowane w sprawach regulowanych tą ustawą ogranicza się, gdy chodzi o jego podstawę, wyłącznie do art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – przy jednoczesnym stwierdzeniu zaistnienia negatywnych przesłanek uchylenia decyzji lub postanowienia, o których odpowiednio jest mowa w art. 146 § 1 lub § 2 k.p.a. (i w art. 245 § 1 pkt 3 i § 2 oraz w art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej).

9.4. W związku z tym, że przywołane przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – do których wprost odsyła art. 105 ust. 2 ustawy o BFG – określają przesłanki odpowiedniego merytorycznego orzeczenia sądu administracyjnego zawierającego w swej sentencji ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, którego treść jest determinowana rezultatem kontroli sądowoadministracyjnej – tj. stwierdzonym w jej toku konkretnym naruszeniem prawa, rodzajem i charakterem naruszonych przepisów, skalą tego naruszenia (wyrażającą się w istnieniu wpływu lub istotnego wpływu na wynik sprawy) oraz jego rodzajem (zwykłe, dające podstawę do wznowienia postępowania, kwalifikowane) – w relacji do przedmiotu rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, że stanowisko Sądu I instancji – a mianowicie, że "[...] Naruszenie zasady bezstronności może przybrać postać kwalifikowaną, uzasadniającą uruchomienie trybu wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Generalnie traktowane jest jednak jako uchybienie, które mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę wyeliminowania decyzji w toku sądowej kontroli z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. [...]" (s. 40 uzasadnienia kontrolowanego wyroku) – w istocie rzeczy nic nie wyjaśnia, gdy chodzi o tak wskazaną prawną podstawę wydanego orzeczenia, a co za tym idzie, gdy chodzi o wyjaśnienie przesłanek oceny, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, to jest z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zwłaszcza, gdy w tej mierze ponownie odwołać się do argumentów z pkt 5.1. - pkt 5.3., pkt 7 oraz pkt 8.2. - 8.9., a co więcej, gdy wobec treści art. 105 ust. 2 ustawy o BFG podkreślić, że ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanek jego stosowania powinna być konsekwencją stwierdzenia naruszenia prawa o cechach określonych w art. 145 p.p.s.a., nie zaś – o czym była mowa powyżej – konsekwencją analizy i krytycznej oceny przepisów wewnętrznych BFG, czy też wprowadzonych środków organizacyjnych i innych środków (zob. pkt 8.9.), przeprowadzoną w oderwaniu od analizy (odzwierciedlonych i utrwalonych w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji) podejmowanych w postępowaniu zwieńczonym kontrolowaną decyzją działań organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz ich celu, a więc innymi słowy, w oderwaniu od oceny i analizy faktów o prawnie istotnym znaczeniu w sprawie.

9.5. Z uzasadnienia kontrolowanego wyroku oraz przywołanego w nim stanowiska doktryny odnoszącego się do rozumienia zasady bezstronności, o której stanowi art. 8 § 1 k.p.a. (zob. s. 40) – która to zasada, jak również się podkreśla, ma charakter wybitnie instrumentalny wobec zasady zaufania do władzy publicznej (co nie odbiega od przywołanego powyżej podejścia), a w wąskim ujęciu jest rozumiana, jako ciążący na organie administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania administracyjnego w określony sposób, a mianowicie ustalenia stanu prawnego i faktycznego sprawy, dokonywania interpretacji przepisów oraz zastosowania tych przepisów do ustalonego stanu faktycznego, w tym załatwienia sprawy, w sposób wolny od jakichkolwiek nacisków zewnętrznych i wewnętrznych wynikających np. z uprzedzeń, emocji, światopoglądu (zob. A Wróbel, t. 12 oraz t. 15 do art. 8 k.p.a., [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, WKP 2026) – wynika, że lokując naruszenie zasady bezstronności na gruncie podstawy wznowienia postępowania, a mianowicie na gruncie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. – który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 – naruszenia tego Sąd I instancji nie powiązał z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., lecz z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W tym zaś względzie – co trzeba podkreślić w korespondencji do stanowiska z pkt 9.1. – nie wyjaśnił jakie konkretnie okoliczności sprawy miałyby przekonywać o naruszeniu przez BFG zasady bezstronności, które w rozumieniu art. 145 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. miałyby stanowić inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej mierze ograniczył się bowiem wyłącznie – jak zaakcentowano powyżej (pkt 5.4. - pkt 6.5. oraz pkt 8.3. - pkt 8.7.) – do krytycznej oceny przepisów wewnętrznych BFG, czy też wprowadzonych środków organizacyjnych i innych środków (zob. pkt 8.9.), w rekapitulacji której stwierdził, że "[...] nie zostały wprowadzone odpowiednie uzgodnienia strukturalne w celu zapewnienia niezależności operacyjnej i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy różnymi funkcjami BFG [...]", a w konsekwencji, że "[...] zaskarżona decyzja [...] została wydana w warunkach nieodpowiadających wymogom bezstronności, jakie powinny zostać spełnione w procedurze jej podejmowania zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE.", i którą to bezstronność nota bene zdefiniował, jako "[...] zakaz okazywania stronniczości bądź osobistych uprzedzeń [...]" oraz "[...] obowiązek zapewnienia instytucjonalnych gwarancji wykluczających powstanie uzasadnionych wątpliwości co do "ewentualnej tendencyjności" [...]", nie wyjaśniając jednocześnie – w tym zwłaszcza w relacji do istniejących przepisów wewnętrznych (na piśmie) oraz środków organizacyjnych i innych środków, które poddał jedynie krytycznej ocenie odnośnie do ustanowionych na ich gruncie rozwiązań, jak również w relacji do oceny odnośnie do ich przestrzegania – na czym miałoby polegać stronnicze lub potencjalnie tendencyjne, czy też wręcz wprost tendencyjne działanie BFG w rozpatrywanej sprawie, które stanowiąc inne naruszenie przepisów postępowania miałoby nie pozostawać bez istotnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji, która miałaby tym samym nie zostać podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zob. również pkt 8.5. - 8.9.).

Przywołane stanowisko, będąc konsekwencją krytycznej oceny wymienionych i szeroko rozumianych przez Sąd I instancji przepisów wewnętrznych (pkt 8.9.), która została przeprowadzona bez analizy i oceny działań podejmowanych na ich podstawie w relacji do treści oraz celu tychże działań oraz celu postępowania w rozpatrywanej sprawie, a więc innymi słowy bez oceny odnośnie do przestrzegania tych przepisów wewnętrznych (środków organizacyjnych) przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w prowadzonym postępowaniu, a co za tym idzie w oderwaniu od oceny faktów o prawnie istotnym znaczeniu – co powinno było stanowić przedmiot kontroli zainicjowanej skargą G. – nie może być więc uznane za przekonujące.

9.6. Co więcej, wobec treści oraz funkcji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – z którego wynika, że nie chodzi o każde naruszenie prawa, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie o naruszenie, które mogło mieć istotny wpyw na inny wynik sprawy, a co za tym idzie na treść zaskarżonego aktu – z tezą o zaktualizowaniu się przesłanek jego stosowania nie koresponduje argumentacja odwołująca się do znaczenia konsekwencji, które miałyby – zdaniem Sądu I instancji – wynikać z art. 24 § 1 w związku z art. 27 § 1 k.p.a., którego naruszenie – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – uzasadniałoby jednak orzekanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a, a nie na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co tym samym potęguje ocenę o braku spójności stanowiska odnośnie do wskazania i wyjaśnienia prawnej podstawy rozstrzygnięcia.

Odwołując się do przywołanej regulacji ustawy Kodeks postępowania administracyjnego – której naruszenie zostało powiązane z udziałem w podejmowaniu uchwał wszystkich członków Zarządu BFG odpowiedzialnych za wykonywanie różnych funkcji organu (s. 37 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), przy tym bez równoczesnego odniesienia się do funkcji art. 11 (oraz art. 6 ust. 2 i ust. 5) ustawy o BFG oraz bez oceny jej znaczenia dla formułowanych wniosków – Sąd I instancji jednocześnie nie wskazał, ani też nie wyjaśnił – co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu na wniosek o zasadności zarzutu z pkt I ppkt 8 petitum skargi kasacyjnej, a także zarzutu z pkt II ppkt 3 jej petitum zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się również do argumentów z pkt 8.3. - pkt 8.4. – która z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 24 § 1 k.p.a. miałaby się w związku z tym zaktualizować skutkując wadą zaskarżonej decyzji uzasadniającą jej kwalifikowanie jako wady wynikającej z naruszenia innych przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O daleko idącym braku spójności stanowiska Sądu I instancji w omawianym zakresie należy wnioskować i na tej podstawie, że wydając kontrolowane orzeczenie na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – a to wobec tego, że "zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (s. 41 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a więc z naruszeniem przepisów postępowania kwalifikowanym jego skutkiem – w relacji do liczby członków Zarządu BFG, quorum wymaganego do podjęcia skutecznej uchwały, a zwłaszcza – co trzeba podkreślić – wyników głosowania nad poszczególnymi uchwałami wskazanymi w uzasadnieniu – a więc trywialnie rzecz ujmując, w relacji do liczby głosów "za" oraz liczby głosów "przeciw" – Sąd ten nie wyjaśnił, jaki istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. miałby mieć udział w tym głosowaniu członka wymienionego organu kolegialnego, który zdaniem tego Sądu miałby podlegać wyłączeniu, i którego brak wyłączenia – nota bene przy równoczesnym braku wskazania podstawy tego wyłączenia, a co za tym idzie braku wyjaśnienia przesłanek oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek stosowania wskazanego przepisu prawa (oraz przesłanek stosowania art. 24 § 1 w związku z art. 27 § 1 k.p.a.) – miałby uzasadniać wniosek o naruszeniu zasady bezstronności, w rozumieniu przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 40).

9.7. Tezy o naruszeniu tej zasady – co trzeba podkreślić w korespondencji do argumentów z pkt 8.2. - pkt 8.9. oraz pkt 9.1. i pkt 9.4. - pkt 9.6. – nie dowodzi więc argumentacja ograniczająca się wyłącznie do krytycznej analizy i oceny rozwiązań prawnych przyjętych, w przedłożonych na wezwanie Sądu I instancji, przepisach wewnętrznych (regulaminów organizacyjnych Zarządu BFG, Biura BFG oraz Departamentów BFG, regulaminu pracy BFG, zasad etyki pracowników BFG oraz zarządzeń dotyczących podziału zadań członków Zarządu, ich nadzoru nad komórkami oraz wzajemnego ich zastępowania się).

Wskazana analiza i ocena sama nie jest bowiem pozbawiona istotnych wad i deficytów, co siłą rzeczy podważa trafność wniosków formułowanych na jej podstawie, o czym była mowa powyżej (pkt 9.4. - pkt 9.6.).

Co więcej, również rezonujące w tej analizie i ocenie eksponowanie znaczenia konsekwencji wynikających, zdaniem Sądu I instancji, z przyjętych w przepisach wewnętrznych BFG – czy też z wprowadzonych środków organizacyjnych i innych środków (pkt. 8.9.) – rozwiązaniach w zakresie odnoszącym się do dodatkowych zadań, czy też zastępstw – mających nota bene charakter wyjątków od zasady – czy też inicjatywy pracowniczej (odpowiednio, s. 31, s. 35 oraz s. 33 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), nie może być uznane za przekonujące i przydatne dla wykazania zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 105 ust. 2 ustawy o BFG w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Tak definiowane wady oraz deficyty tych przepisów wewnętrznych (czy też środków organizacyjnych i innych odpowiednich środków) nie zostały bowiem skonfrontowane z żadnymi konkretnymi działaniami, sytuacjami lub zdarzeniami, ani też – co istotne – z ich rezultatami, czy też ich konsekwencjami, których rodzaj, charakter oraz skala miałyby nie pozostawać bez wpływu na wniosek, że kontrowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to wobec braku zapewnienia niezależności operacyjnej i zapobiegania konfliktom interesów, a co za tym idzie wobec naruszenia zasady bezstronności, co miałoby stanowić konsekwencję braku przestrzegania przez organ wymienionych przepisów wewnętrznych, czy też z wprowadzonych środków organizacyjnych i innych środków (zob. pkt 8.7. - 8.9., pkt 9.5).

9.8. Nie jest również przekonująca, ani też umotywowana w sposób, w jaki należałoby też oczekiwać w świetle dotychczas przedstawionych argumentów (pkt 8.2. – pkt 8.9. oraz pkt 9.1. i pkt 9.4. – pkt 9.7.), teza Sądu I instancji, z której wynika, że przepisy wewnętrzne (czy też środki organizacyjne i inne odpowiednie środki) nie były wystarczające – czy też dostatecznie opisane i dookreślone, dostatecznie skonkretyzowane, precyzyjnie sformułowane, precyzyjnie zdefiniowane – dla zapewnienia realizacji niezależności operacyjnej i zapobiegania konfliktom interesów (np.: s. 29, s. 30, s. 31, s. 32, s. 35, s. 38 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Nie dość bowiem, że Sąd I instancji nie sformułował w tej mierze żadnych oczekiwań odnośnie do pożądanego – jego zdaniem – wzorca działania BFG, jako organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, któremu zostały powierzone również inne funkcje (mianowicie funkcja kuratora oraz funkcja gwaranta depozytów) – a za taki, i to odnoszony wprost i bez żadnych zastrzeżeń, nie sposób jest uznać zasad działania EBC, o czym była mowa powyżej (pkt 8.3. - 8.4.) – to w relacji do znaczenia konsekwencji wynikających z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – który został wskazany jako prawna podstawa wydanego w sprawie rozstrzygnięcia – tezy o niewystarczającym (niedostatecznym) charakterze rozwiązań przyjętych w przepisach wewnętrznych (czy też na gruncie środków organizacyjnych i innych odpowiednich środków) nie odniósł do żadnych konkretnych działań BFG, ani też rezultatów tychże działań, które tezę tę miałyby potwierdzać, a tym samym uzasadniać wniosek, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach braku zapewnienia niezależności operacyjnej i zapobiegania konfliktom interesów – przez co miałaby naruszać zasadę bezstronności – a co za tym idzie, że nie została wydana wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a to wobec braku przestrzegania przez organ wymienionych przepisów wewnętrznych, czy też z wprowadzonych środków organizacyjnych i innych środków (zob. pkt 8.7. - 8.9.).

10. W rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba stwierdzić, że zarzut z pkt I ppkt 10 petitum skargi kasacyjnej został oparty na usprawiedliwionej podstawie, podobnie, jak i pozostające z nim w funkcjonalnym związku zarzuty z pkt I ppkt 2 oraz pkt II ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, a w konsekwencji, że zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu. W związku z tym, przedwczesna byłaby ocena pozostałych zarzutów kasacyjnych.

11. Ponownie orzekając w sprawie ze skargi R. S.A. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, Sąd I instancji uwzględni przedstawione oceny prawne oraz znaczenie wszystkich konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., a wydane w sprawie orzeczenie uzasadni w sposób czyniący zadość wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

12. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. oraz art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.