Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2018r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w [...], działając w oparciu o art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji Prezydenta [...] (w imieniu którego działa Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich) z [...] października 2017 r., Nr [...], ustalającej w punkcie pierwszym wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na kwotę 440 zł, zobowiązującej w punkcie drugim B. W. do zapłaty kosztów, określającą w punkcie trzecim sposób wpłaty oraz ustalającą w punkcie czwartym termin płatności należności - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 130a ust. 2a, ust. 10 h i 10 j ustawy Prawo o ruchu drogowym - utrzymało w całości decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia wskazano, że Prezydent [...], w imieniu którego działa Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich, na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10 h, ust. 10 j oraz ust. 6 i 6a ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) oraz załącznika nr [...] do uchwały Rady [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...], w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr [...], poz. [...]), decyzją z [...] października 2017 r., Nr [...], ustalił w punkcie pierwszym wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na kwotę 440 zł, zobowiązał w punkcie drugim B. W. do zapłaty kosztów, określił w punkcie trzecim sposób wpłaty oraz ustalił w punkcie czwartym termin płatności należności.

Decyzja powyższa wydana była wskutek uchylenia decyzji organów obu instancji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 977/15.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył B.W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie 61 § 4 k.p.a., ponieważ nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania; art. 130 a ust. 2a, gdyż z decyzji nie wynika, by powstały koszty w związku z odstąpieniem od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu - brak jest w decyzji wskazania "drogi jaką w kilometrach przejechał pojazd w tym czasie i powstałe w związku z tym rzeczywiste koszty, a także art. 130a ust 6a lit c Prawa o ruchu drogowym, poprzez naliczenie kosztów maksymalnych, mimo iż nie doszło do usunięcia pojazdu. Ponadto odwołujący się zaznaczył, że organ I instancji wbrew wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 977/15 nie przywołał żadnych faktów ani dowodów, że dyspozycja usunięcia pojazdu wygenerowała jakiekolwiek koszty.

Pismem z [...] listopada 2017 r. organ I instancji ustosunkował się do zarzutów odwołania wskazując, że zebrane dowody jednoznacznie wskazują na powstanie kosztów, wskazują dokładne godziny wydania dyspozycji, odwołania dyspozycji, przyjazdu holownika oraz godziny pojawienia się właściciela pojazdu, a także trasy w km jaką pokonał holownik. Organ zaznaczył również, że odwołujący się został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu w myśl art. 10 k.p.a. pismem z [...] sierpnia 2017 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] oceniło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Stosownie do art. 130a ust. 2a od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. W myśl art. 130a ust. 6 Rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

Stosownie do postanowień powyższego przepisu, wysokość kosztów o których mowa w przepisie, jest w [...] ustalana w drodze uchwały przez Radę [...]. Stosownie do § 2 uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], Rady [...] w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr [...], poz. [...]) ustala się wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, o których mowa w art. 130 a ust. 2a ustawy, w wysokości określonej w załączniku nr [...] do uchwały. Zgodnie z tym załącznikiem, koszt odstąpienia od usunięcia pojazdu do 3 500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej wynosi 440 zł. Jest to stała kwota bez możliwości jej zmniejszania. Zarówno organ I instancji jak i Kolegium są związane uchwałą Rady [...] i nie mają możliwości ustalenia tej opłaty w innej wysokości.

Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 977/15 zaznaczył, że z decyzji powinno wynikać jakie rzeczywiste koszty zostały wygenerowane w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, z akt administracyjnych nie wynika zaś czas jaki upłynął pomiędzy dyspozycją usunięcia pojazdu, a przybyciem pojazdu holującego, droga w kilometrach jaką przejechał pojazd w tym czasie i powstałe w związku z tym rzeczywiste koszty, istotne jest też kiedy nastąpiło wezwanie i odwołanie dyspozycji usunięcia pojazdu.

Po ponownym wszczęciu postępowania, organ I instancji ponownie zgromadził materiał dowodowy, w którym zamieszczono oryginały i dokumenty potwierdzone za zgodność z oryginałem, tj dyspozycję usunięcia pojazdu z [...] października 2012 r. Z dokumentu tego wynika, że pojazd marki [...] o nr rej [...] zaparkowany był przy ul. [...] w obszarze obowiązywania znaku B-36 z tabl. T-24. Fakt ten potwierdzają zdjęcia pojazdu na zakazie. Dyspozycja usunięcia pojazdu została odwołana o godz. 13.25, o tej godzinie na miejsce zdarzenia przyjechał również holownik firmy [...]. Ze znajdującej się w aktach notatki urzędowej strażnika miejskiego o nr służb. [...] wynika, że na miejsce zdarzenia przybył kierujący pojazdem B. W., zaś jego dane zostały spisane z dowodu rejestracyjnego pojazdu. Ponadto, organ I instancji pozyskał i dołączył do akt sprawy raport drogowy szczegółowy holownika, który przyjechał na miejsce zdarzenia o godz. 13.21 [...] zgłoszenie holowania dla holownika [...], który przyjął zgłoszenie o 13.06, fakturę VAT wraz z zestawieniem holowań, z której wynikają rzeczywiste koszty holowania - 54,90 zl, pismo Straży Miejskiej z [...] lipca 2016 r. potwierdzającym powyższe ustalenia. W aktach zamieszczono również raport drogowy dla przedmiotowego holownika, z którego wynika, że pokonał on drogę 1,4 km.

Pismem z [...] sierpnia 2017 r. organ I instancji zawiadomił B. W. o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Zawiadomienie zostało doręczone [...] września 2017 r., pod adres wskazany w odwołaniu i ten, którym strona posługiwała się przez całe postępowanie administracyjne jeszcze przed wydaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto, zawiadomienie zostało odebrane przez tę samą osobę, która odbierała korespondencję w imieniu odwołującego się, czego odwołujący się przez cały czas trwania postępowania nie kwestionował (składając również odwołanie w zakreślonym terminie od daty odebrania zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę).

Kolegium oceniło, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji zgromadzono dokumenty, o których mowa w uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dokumenty potwierdzające rzeczywiste koszty jakie powstały związane z wydaniem dyspozycji, czas jaki upłynął pomiędzy wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a przybyciem pojazdu holującego, droga w kilometrach jaką przejechał pojazd w tym czasie, a także dokładna godzina odwołania dyspozycji.

Wobec wypełnienia dyspozycji art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym, czyli postawienia auta w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, prawidłowo została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu. Przepisy prawa nie przewidują odstępstw od usunięcia pojazdów i obciążenia kosztami usunięcia lub odstąpienia od usunięcia. Wobec brzmienia § 2 wyżej wskazanej uchwały w 2012 r. koszt 440 zł powstaje w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, o którym mowa w art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym i udowodnienia, że koszty te powstały, zaś organy administracyjne nie mają możliwości niestosowania prawa miejscowego, jakim jest wskazana wyżej uchwała.

Kolegium, odnosząc się dodatkowo do zarzutu odwołania, że z decyzji nie wynika jaką drogę w kilometrach przebył holownik, wskazało że fakt ten wynika z materiału dowodowego o czym wyjaśniono powyżej. Ponadto, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku z decyzji powinny wynikać jakie rzeczywiste koszty powstały z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu i tak też w niniejszej sprawie wskazano. Przywołane za uzasadnieniem wyroku ww. twierdzenie Sądu nie kłóci się z poglądem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2897/16, zgodnie z którym ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów nieuzależniony od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł B. W.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zarzucił, że w związku z wydaniem ww. decyzji doszło do naruszenia:

- art. 130a ust. 2a zdanie pierwsze i zdaniem drugie w zw. z art. 130a ust. 6a lit. c) Prawa o ruchu drogowym - poprzez dokonanie błędnej wykładni tych przepisów i niewłaściwe ustalenie faktu zaistnienia przesłanek do naliczenia kosztów usunięcia pojazdu i ich wysokości, w sytuacji gdy istniały w tej sprawie przesłanki do zastosowania art. 130a ust. 2a zdanie pierwsze Prawa o ruchu drogowym ze względu na to, iż w tej sprawie nie udowodniono przesłanki zastosowania art. 130a ust. 2a zdanie drugie w zw. z art. 130a ust. 6a lit. c) Prawa o ruchu drogowym;

- naruszeniem art. 7, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niezgodne z prawem prowadzenia postępowania administracyjnego;

- naruszenia art. 153 p.p.s.a. - poprzez pominięcie poglądu prawnego wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że decyzja powinna obciążyć skarżącego "rzeczywistymi kosztami holowania" (tj. kwotą 54,90 zł), a nie kosztami w kwocie 440 zł wynikającymi z § 2 uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...];

Skarżący na zasadzie art. 145a p.p.s.a., wniósł o zobowiązanie Dyrektora ZDM do wydania decyzji ustalającej koszty holowania w kwocie 54,90 zł, tj. kwocie stanowiącej "rzeczywiste koszty holowania" oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm prawem przewidzianych.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że nie dopuścił do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego - doradcy podatkowego A. P., która przedłożyła na rozprawie pełnomocnictwo udzielone jej przez skarżącego. Jako doradca podatkowy nie mogła skutecznie reprezentować skarżącego w toku niniejszego postępowania sadowego w świetle art. 35 § 1 - § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust.1 pkt 1 ustawy z 5 lipca 1996r. o doradcach podatkowych.

W zaistniałych okolicznościach nie było jednak przeszkód do rozpoznania sprawy na tej rozprawie. Skarżący, osobiście był prawidłowo o jej terminie powiadomiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Należy podnieść, że organy obu instancji w pełni odniosły się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 977/15, którym uchylone zostały wcześniejsze orzeczenie organów wydane w niniejszej sprawie. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W sprawie przeprowadzono wyczerpujące postępowanie dowodowe. Zebrano dokumentację szczegółowo opisaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Niniejsze dowody jednoznacznie wskazują, że zostały spełnione przesłanki do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy. Bezsprzecznie wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu strony, spowodowało wyjazd holownika (o godzinie 13:18), a dopiero po tym fakcie wydano dyspozycję odstąpienia od usunięcia pojazdu (o godzinie 13:25), w związku ze stawieniem się osoby kierującej przy pojeździe (o godzinie 13:25) - na co dowodem są m.in. zapisy na dyspozycji usunięcia pojazdu, zapisy w systemie GPS, raport drogowy oraz stanowisko Straży Miejskiej. Zaistniała sytuacja spowodowała powstanie rzeczywistych kosztów związanych z przyjazdem pojazdu holującego (na co dowodem jest załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą [...] Sp. z o. o. i zapłaconej przez [...]).

Zgodnie zaś z art. 130a ust. 2a ustawy w związku z art. 130a ust. 10i ustawy, jeśli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, to do ich zapłaty zobowiązany jest: właściciel oraz, jeżeli pojazd w chwili usunięcia znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, solidarnie ta osoba. Tym samym powstałe koszty od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do momentu odstąpienia od tej dyspozycji ponoszą solidarnie właściciel oraz użytkownik pojazdu.

Dane pozyskane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz w oparciu o notatkę urzędową strażnika miejskiego wskazują jednoznacznie, że właścicielem pojazdu [...] nr rej. [...] oraz jego użytkownikiem [...] października 2012 r. był B.W..

Wysokość kosztów ustalono zaś zgodnie z dyspozycją art. 130a ust 6 oraz 6a ustawy na podstawie załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2011 r., w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr [...], poz. [...]), który określił wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 440 złotych (słownie: czterysta czterdzieści złotych).

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Powtórzmy zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela m.in. w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. W myśl ust. 2a ww. przepisu, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu.

Ponadto zgodnie z art. 130a ust. 6 ww. ustawy rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

Ustawodawca określił enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu. Usunięcie pojazdu z drogi jest obligatoryjne (ust. 1) lub fakultatywne (ust. 2). W pierwszym wypadku właściwy organ jest zobowiązany zawsze usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniającej usunięcie, a w drugim - jest to pozostawione jego uznaniu. Zawsze, gdy zostanie stwierdzone, że pojazd został zaparkowany w miejscu, gdzie to jest zabronione i utrudnia ruch drogowy lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, a policjant czy strażnik miejski ma ustawowy obowiązek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i nie zależy to od jego uznania. Fakultatywność działania jest tu całkowicie wykluczona.

Dyspozycja usunięcia przedmiotowego pojazdu wydana została przez funkcjonariusza Straży Miejskiej, a zatem przez podmiot uprawniony do takiego działania na mocy przepisu art. 130a ust. 4 pkt 2 ww. ustawy. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżący zaparkował pojazd w miejscu obowiązywania znaku B-36 z tabliczką T-24. Nie ulega wątpliwości, że okoliczność ta stanowiła o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. Dyspozycja usunięcia pojazdu (odholowania), jak wynika z akt wydana została przez funkcjonariusza Straży Miejskiej. Jej następstwem było podjęcie czynności zmierzających do fizycznego usunięcia pojazdu. W związku z tym, że na miejsce zdarzenia użytkownik przybył w trakcie czynności zmierzających do usunięcia pojazdu, funkcjonariusz Straży Miejskiej odstąpił na zasadzie art. 130a ust. 2 ustawy od usunięcia pojazdu. Niemniej jednak, chociaż do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking nie doszło, udokumentowano dostatecznie, że holownik wyruszył i przybył na miejsce parkowania. Z akt sprawy wynika także, że firma holująca otrzymała zgłoszenie o 13.06. Holownik dotarł na miejsce o godz. 13.21, pokonując 1,4 km. Niewątpliwie zatem doszło do wygenerowania kosztów usunięcia pojazdu, czego potwierdzeniem jest faktura wystawiona przez firmę holowniczą.

W uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu, opisanego powyżej, który był wiążący dla organów obu instancji i Sądu rozpoznającego niniejszą skargę wskazano - cyt. "Z akt administracyjnych sprawy przedłożonych Sądowi wraz ze skargą nie wynikają istotne dla sprawy okoliczności w szczególności czas jaki upłynął pomiędzy dyspozycją usunięcia pojazdu, a przybyciem pojazdu holującego, droga w kilometrach, jaką przejechał pojazd w tym czasie i powstałe w związku z tym rzeczywiste koszty. Istotne jest też kiedy nastąpiło wezwanie i odwołanie dyspozycji usunięcia pojazdu. W celu wyjaśnienia sprawy organ może podjąć wszelkie środki dowodowe w tym także przesłuchanie skarżącego w charakterze strony, a także w charakterze świadków funkcjonariuszy Straży Miejskiej i kierowcy holownika."

Wytyczne te zostały wykonane w ramach postępowania dowodowego, po ponownym rozpoznaniu sprawy przez ograny obu instancji. Analiza materiału dowodowego została zaś wyczerpująco przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym kontekście zarzuty skarżących, dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego są nie uzasadnione. W powoływanym powyżej uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu wskazano cyt. "Wydanie decyzji przez organy obu instancji było przedwczesne wobec niepoczynienia przez nie pełnych ustaleń faktycznych, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach faktycznych decyzji, zaś niepełne ustalenia faktyczne nie mogły prowadzić do prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego. Rozstrzygając ponownie sprawę organ powinien uwzględnić zasady zawarte w art. 77 i 80 k.p.a. Ocena przeprowadzonych dowodów powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji i w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.).".

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada tym kryteriom. Szczegółowo omawia stan faktyczny sprawy i stan prawny jaki na tej podstawie należało przyjąć.

W sprawie zasadnie organy obu instancji stwierdziły, że niezależnie od wysokości opłat wynikających ze złożonej do akt sprawy faktury VAT, wystawionej za przejazd pojazdu holowniczego, konieczne było orzeczenie o ustaleniu wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oraz wezwaniu skarżącego jako właściciela a nade wszystko kierującego pojazdem do ich uiszczenia. Przy czym chodzi tu o koszty zgodne z uchwałą, co prawidłowo zaakceptowało Kolegium. Przepisy uchwały ustaliły wysokość kosztów, powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie, w stałej i ryczałtowo określonej wysokości 440 zł. Ww. kwota jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od usunięcia, czy jaki dystans przejechał holownik) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru. Została ona ustalona w maksymalnej dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a ww. ustawy), równej opłacie za usunięcie pojazdu. Uchwała, o której mowa, stanowi akt prawa miejscowego i dlatego orzekające w sprawie organy nie były władne do oceny jej zapisów i nie mogły odstąpić od ustalenia kosztów, ani ustalić ich w innej wysokości.

Wbrew stanowisku skarżącego, w uzasadnieniu ww. wyroku tutejszego Sądu nie sformułowano tezy, które byłaby obecnie błędnie interpretowana. Przywołane tam pojęcie "rzeczywistych kosztów holowania" nie stoi w opozycji do ustalonych w sprawie kosztów w kwocie 440 zł., wynikających z ww. uchwały Rady [...]. Zaistnienie kosztów rzeczywistych warunkuje bowiem ustalenie w tej wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a.