Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości skargę oddala

Starosta K. decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 136 ust. 3, art. 137, art. 139, art. 140 ust. 1-3, art. 142 i art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), art. 104 kpa oraz art. 11d ust. 9 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.), orzekł:

1. o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...] o pow. 0,0430 ha i [...] o pow. 0,0593 ha (powstałe z podziału działki nr [.,..] , obr. [...] . ewid. N. , w granicach parceli katastralnej l. kat. [...] b. gm. kat. C. na rzecz:

a) Z.R. w 20755/622976 części,

b) R.R. w 7213/62976 części,

c) A.R. w 4575/62976 części,

d) W.S w 2226/62976 części,

e) K.S. w 2226/62976 części,

f) S.S. w 2226/62976 części,

g) T.S. w 2226/62976 części,

h) E.S. w 2226/62976 części

i) K. S.-G. w 2226/62976 części,

j) Z.B. w 2226/62976 części,

k) G.G. w 1113/62976 części,

l) L.Ł. w 1113/62976 części,

m) E.B. w 9163/62976 części,

n) H.R. w 3462/62976 części;

2. o zobowiązaniu ww. osób do zwrotu na rzecz Gminy K. kwoty 7.980,30 zł odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, a mianowicie:

a) Z.R. do zwrotu kwoty 2630,06 zł,

b) R.R. do zwrotu kwoty 914,03 zł,

c) A.R. do zwrotu kwoty 579,74 zł,

d) W.S. do zwrotu kwoty 282,08 zł,

e) K.S. do zwrotu kwoty 282,08 zł,

f) S.S. do zwrotu kwoty 282,08 zł,

g) T.S. do zwrotu kwoty 282,08 zł,

h) E.S. do zwrotu kwoty 282,08 zł,

i) K.S.-G. do zwrotu kwoty 282,08 zł

j) Z.B. do zwrotu kwoty 282,08 zł,

k) G.G. do zwrotu kwoty 141,04 zł,

l) L.Ł. do zwrotu kwoty 141,04 zł,

m) E.B. do zwrotu kwoty 1161,13 zł,

n) H.R. do zwrotu kwoty 438,70 zł;

3. że należności określone w punktach [...] należy wpłacić w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna;

4. o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0184 ha (powstałej z podziału działki nr [...] ), obr. [...] jedn. ewid. N. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. C. na rzecz: Z.R. R.R. , A.R. , W.S. , K.S. , , S.S. , T.S. , E.S. K. S.-G. , Z.B. G.G. , L.Ł. , E.B. i H.R.

Starosta wskazał, że w świetle całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1118/08, zapadłego w sprawie dotyczącej tej samej parceli l. kat. [...] , b. gm. kat. C. , ale w zakresie działki nr [...] , położonej w obr. [...] , jedn. ewid. N. , m. K. , wyrok ten ma również istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zwrotu działek nr: [...] ,[...] ,[...] . Działka nr [...] wraz z działką nr [...] (z której powstały działki nr [...] ,[...] ,[...] ) stanowiły bowiem fragment jednej parceli l. kat. [...] , b. gm. C. będącej własnością P.R. i K.C.R. po 1/2 części, wywłaszczonej orzeczeniem Województwa K. z dnia 26 października 1929 r. nr [...] na cel rozszerzenia lotniska wojskowego. W powołanym wyroku, w stosunku do działki nr [...] , stwierdzono zbędność na cel wywłaszczenia, gdyż - jak wówczas ustalono - na jej terenie nie były prowadzone żadne prace związane z realizacją celu wywłaszczenia, lecz została wykorzystana pod inną rodzajowo inwestycję w postaci lotniska cywilnego.

Starosta wskazał, że w sprawie ustalono, iż również na zawnioskowanych do zwrotu działkach nr: [...] ,[...] ,[...] , b. gm. kat. C. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. C. , zrealizowano elementy infrastruktury lotniska cywilnego (rozumianej jako fragment darniowej powierzchni pola wzlotów, mający istotne znaczenie w intensywnie rozwijającym się w latach 1929 - 1939 cywilnym porcie lotniczym[...] ) zamiast planowanego "poszerzenia lotniska wojskowego", w związku z czym nieruchomość tę należało, w ocenie organu I instancji, uznać za zbędną na cel jej wywłaszczenia.

Jednocześnie organ I instancji ustalił na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nr [...] z dnia 20 grudnia 2013 r. dla inwestycji pn. " Budowa drogi publicznej — etap 4, ID - odcinek drogi wraz z włączeniem do ulicy[...] oraz infrastrukturą techniczną: oświetleniem ulicznym i kanalizacja odpadową", obejmującej działkę nr [...] , obr. [...] , jedn. ewid. N. , że stosownie do przepisów art. 11d ust. 9 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wykluczona została możliwość dokonywania zmian w sferze stosunków cywilnoprawnych poprzez przeniesienie prawa własności tej nieruchomości na podmiot inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego - w tym jej zwrotu na rzecz wnioskodawców, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odwołanie od decyzji Starosty K. złożyła Gmina Miejska K. , podnosząc, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, iż przedmiotowa nieruchomość zagospodarowana była jako teren lotniska [...] , a w granicach zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości znajdował się fragment darniowej powierzchni pola wzlotów, mający istotne znaczenie w intensywnie rozwijającym się w latach 1929 - 1939 cywilnym porcie lotniczym. Gmina zaznaczyła, że w roku 1923 r. na wojskowym lotnisku w R. powstał cywilny port lotniczy, który stał się obiektem cywilno - wojskowym. W odwołaniu przywołano wyroki WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 270/08 z dnia 14 października 2008 r. i sygn. akt. II SA/Kr 978/08 z dnia 20 listopada 2011 r., w których Sąd stwierdził, że przedmiotowy teren był niezbędny dla poszerzenia przestrzeni lotniska wojskowego oraz, że budowa lotniska cywilnego nastąpiła w ramach infrastruktury lotniska wojskowego i po uzgodnieniu tej inwestycji z odpowiednimi władzami wojskowymi oraz że materiały zgromadzone w tej sprawie pokazują że pod względem rodzajowym nie nastąpiło odstąpienie od zamierzonego celu wywłaszczenia. Rozbudowa lotniska wojskowego nastąpiła w zwartym kompleksie. Gmina podkreśliła, że w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów wojskowych, które wymagały rozbudowy, znajdowały się obiekty lotniska cywilnego, co skutkowało koniecznością ich przeniesienia na obrzeża zasadniczego lotniska wojskowego. W powołanym wyroku orzeczono, że Wojewoda słusznie przyjął, że przeniesienie tych obiektów i wywłaszczenie nieruchomości pod ich realizację było spowodowane rozbudową lotniska wojskowego i dlatego tak został sformułowany cel wywłaszczenia. Gmina podniosła również, że zrealizowanie lotniska cywilnego, zamiast poszerzenia lotniska wojskowego, powinno być traktowane jako dopuszczalna modyfikacja celu wywłaszczenia, nie zaś jako zmiana celu wywłaszczenia.

Wojewoda decyzją z dnia 16 listopada 2015 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 kpa, orzekł:

1) o uchyleniu zaskarżonej decyzji Starosty K. z 29 stycznia 2015 r. w części dotyczącej punktów: 1, 2, 3 tej decyzji i przekazaniu w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

2) o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty K. z 29 stycznia 2015 r. w części dotyczącej pkt 4 tej decyzji.

Zdaniem Wojewody w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki, bez zaistnienia których nie jest możliwe orzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Po pierwsze, z wnioskiem o zwrot parceli l. kat. [...] b. gm. kat. C. (której odpowiada m.in. działka nr [...] , obr. [...] podzielona następnie na działki nr: [...] ,[...] ,[...] , obr. [...] ) wystąpiły wszystkie uprawnione do tego osoby, to znaczy wszyscy spadkobiercy poprzednich współwłaścicieli nieruchomości: P.R. i K. z C. R. . Po drugie, nieruchomość ta mogła zostać uznana za wywłaszczoną w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż jej nabycie nastąpiło na mocy orzeczenia Województwa K. z 26 października 1929 r. znak [...] wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1878 r. o wywłaszczeniu w celu budowania i utrzymywania w ruchu kolei żelaznych (Dz. U. Pr. Austr. Nr 30) - zgodnie z art. 171 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1928 r. nr 23, poz. 202).

Ponadto Wojewoda podzielił ocenę dokonaną przez Starostę K. w zakresie zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia, wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy (w szczególności treść opracowania autorstwa M.M. pt. "Monografia Cywilnego Portu Lotniczego [...] " oraz publikacji "Atlas Lotnisk Polskich"), jak i ocena prawna zawarta w wydanym w analogicznej sprawie wyroku WSA w Krakowie z 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1118/08, przemawiają za uznaniem, iż funkcjonujący do momentu wybuchu II wojny światowej port lotniczy w C. był w istocie lotniskiem cywilnym, a tym samym nie można uznać go za realizację celu wywłaszczenia dokonanego orzeczeniem Województwa K. z 26 października 1929 r. znak [...] tj. poszerzenia lotniska wojskowego w C. . W powołanym wyroku WSA w Krakowie orzekł, że "nie ma tożsamości między wywłaszczeniem terenu na cele lotniska wojskowego, a wywłaszczeniem na cele lotniska cywilnego lub na cele cywilnego istniejącego lotniska".

Dlatego też Wojewoda uznał, że wnioskowane do zwrotu działki nr: [...] ,[...] ,[...] , obr. [...] jedn. ewid. N. winny, co do zasady, podlegać zwrotowi na rzecz wnioskodawców.

Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że przeszkodę prawną dla zwrotu działki nr [...] , obr. [...] ewid. N. stanowi decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 20 grudnia 2013 r. dla inwestycji pn. "Budowa drogi publicznej -etap 4, ID - odcinek drogi wraz z włączeniem do ulicy [...] oraz infrastrukturą techniczną: oświetleniem ulicznym i kanalizacja odpadową", co w świetle przepisu art. 11d ust. 9 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wykluczało możliwość jej zwrotu na rzecz wnioskodawców, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odnośnie kwestii wysokości zwaloryzowanego odszkodowania Wojewoda uznał, że organ I instancji słusznie stwierdził na podstawie art. 227 ustawy o gospodarce nieruchomościami, (który został uchylony w toku postępowania odwoławczego ustawą z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami, która weszła w życie 14 października 2015 r.), że prawidłowym było dokonanie waloryzacji kwoty odszkodowania dopiero od roku 1950, bowiem pomimo tego, że przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone w roku 1934 (poz. 22 pokwitowania z 19 kwietnia 1934 r.), to zgodnie z art. 227 ustawy o gospodarce nieruchomościami Prezes Głównego Urzędu Statystycznego dopiero w roku 1950 ogłosił pierwsze wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych. W ocenie Wojewody, organ I instancji, dokonując waloryzacji odszkodowania od roku 1950 r., kilkukrotnie posłużył się nieprawidłowymi wskaźnikami zmiany cen towarów i usług konsumpcyjnych, tj. za lata 1952, 1953, 1954, 1957 i 1958. W konsekwencji kwota zwaloryzowanego odszkodowania (7.980,30 zł), do zwrotu której zobowiązani zostali spadkobiercy poprzednich właścicieli nieruchomości, była nieprawidłowa, gdyż zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego w przypadku posłużenia się poprawną wysokością wskaźników zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych we wskazanych wyżej latach kwota zwaloryzowanego odszkodowania wynosiłaby 4.836,75 zł. Wojewoda wyjaśnił, że ustalenie przez organ odwoławczy przysługującego zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie mniejszej niż ustalona przez Starostę K. doprowadziłoby do naruszenia przez organ odwoławczy wobec odwołującej się Gminy Miejskiej K. zasady zakazu reformationis in peius, określonej w art. 139 kpa. Dlatego też Wojewoda, mając na uwadze konieczność uwzględnienia tej zasady, jak również zasady dwuinstancyjności postępowania, zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia 29 stycznia 2015 r. w części dotyczącej punktów 1, 2 i 3 tej decyzji i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem prawidłowego ustalenia kwoty zwaloryzowanego odszkodowania.

Skargę na decyzję Wojewody wniosła Gmina Miejska K. zaskarżając decyzję w części dotyczącej uzasadnienia. Gmina zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 kpa poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego, co doprowadziło do ustalenia, że nie został zrealizowany cel wywłaszczenia dokonanego orzeczeniem Województwa K. z dnia 26 października 1929 r. w celu poszerzenia lotniska wojskowego, które faktycznie pełniło rolę lotniska cywilnego, podczas gdy zmiana z lotniska wojskowego na lotnisko cywilne mieści się w modyfikacji celu wywłaszczenia i nie stanowi odstąpienia od realizacji celu wywłaszczenia;

2) art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i nieuzasadnione przyjęcie, że na nieruchomości nie zrealizowano celu wywłaszczenia;

3) art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że na nieruchomości nie został zrealizowany cel wywłaszczenia, skutkujące obowiązkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz jej poprzednich właścicieli, podczas gdy zmiana przeznaczenia nieruchomości z lotniska wojskowego na lotnisko cywilne mieści się w modyfikacji celu wywłaszczenia i nie stanowi odstąpienia od realizacji celu wywłaszczenia.

Strona skarżąca domagała się uchylenia decyzji Wojewody w części dotyczącej uzasadnienia oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K. w części obejmującej punkty 1, 2 i 3.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik T.S. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, podkreślić trzeba, że Gmina Miejska K. wyraźnie sprecyzowała, że zaskarża decyzję Wojewody w części dotyczącej uzasadnienia. Sąd administracyjny, jak wskazano wyżej, nie jest związany granicami skargi, ale brak związania granicami skargi (czyli podniesionymi zarzutami) nie jest tożsamy z granicami zaskarżenia, który jest wiążący dla Sądu. "Skarżący może bowiem przedmiotem skargi uczynić określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w całości lub tylko w części. Określony w ten sposób w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie granice sprawy rozpoznawanej przez sąd. Nie może więc sąd uczynić przedmiotem swego rozpoznania decyzji w części, w jakiej nie została ona zaskarżona, ponieważ w tym zakresie nie doszło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego" (por. Tarno, Jan Paweł. art. 134. w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2011).

W konsekwencji stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wojewody z dnia 16 listopada 2015 r. znak: [...] nie zostało objęte zakresem zaskarżenia przez Gminę Miejską K. , a strona skarżąca kwestionowała jedynie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podważając przede wszystkim zasadność stanowiska organu odwoławczego o zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia. Zauważyć jednak należy, że w przedmiocie zwrotu działki nr [...] o pow. 0,0419 ha, położonej w obr. [...] jedn. ew. N. m. K. zapadł wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1118/08, który to wyrok jest prawomocny, ponieważ wniesione w tej sprawie skargi kasacyjne zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 522/09.

W powołanym wyroku WSA w Krakowie orzekł, że lotnisko [...] miało przede wszystkim charakter cywilny, a na terenie działki nr [...] nie znajdowały się żadne urządzenia służące lotnictwu wojskowemu (urządzenia pomocnicze), obecnie nie znajdują się na nim takie urządzenia, a żaden dokument nie potwierdza wojskowego zarządu lotniskiem cywilnym [...] . W konsekwencji WSA w Krakowie uznał, że teren wywłaszczonej nieruchomości nie jest w żaden sposób wykorzystywany ani zagospodarowany na cele publiczne, nie ma więc przeszkód do jego zwrotu byłym właścicielom lub ich następcom prawnym. Wprawdzie powoływany wyrok WSA dotyczył działki nr [...] obr. [...] . ewid. N. , a zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana odnośnie działek nr [...] ,[...] obr. [...] , lecz te dwie ostatnie działki powstały z podziału działki nr [...] i co najważniejsze leżały one w granicach parceli katastralnej l. kat. [...] b. gm. kat. C. , czyli tej samej parceli katastralnej, z której powstała działka nr [...] . Podkreślić trzeba też, że w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego Gmina Miejska K. nie podnosiła żadnych zarzutów, które przemawiałyby za tym, że zagospodarowanie działek nr [...] i [...] istotnie różni się od działki nr [...] Dlatego stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1118/08 oraz opisany wyżej zakres zaskarżenia przemawiały za tym, że nie było podstaw do kwestionowania stanowiska Wojewody dotyczącego zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel określony w wywłaszczeniu. W konsekwencji Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi wskazujące na wadliwość stanowiska organu odwoławczego co do zbędności spornej nieruchomości na cel wywłaszczenia, tym bardziej, że do tożsamych zarzutów gminy (np. możliwości uznania modyfikacji celu wywłaszczenia) odniósł również WSA w Krakowie i NSA w orzeczeniach dotyczących zwrotu działki nr [...] obr. [...] . Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również argumentację zawartą w ww. orzeczeniach.

Skoro więc uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest, w ocenie Sądu, prawidłowe, to rozważyć należało, czy Wojewoda [...] prawidłowo uzasadnił przekazanie sprawy Staroście K. do ponownego rozpatrzenia. Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu zachodziły podstawy do zastosowania art. 138 § 2 kpa, ponieważ dostrzeżone przez organ odwoławczy nieprawidłowości w zakresie ustalenia wysokości zwaloryzowanego odszkodowania nie mogły być usunięte na etapie postępowania przed organ II instancji. Trafnie bowiem zauważył Wojewoda, że w sytuacji, gdy odwołanie wniosła jedynie Gmina Miejska K. , to ustalenie przez organ odwoławczy odszkodowania podlegającego zwrotowi tej Gminie w wysokości niższej niż określona w decyzji organu I instancji stanowiłoby naruszenie art. 139 kpa (zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się), a także zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 kpa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa), ani też przepisów prawa materialnego (art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami) i dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.