Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Protokolant Marta Went, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. M. i K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 października 2002 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Decyzją z dnia 8 sierpnia 2002r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 37 ust. l pkt l ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt l i art. 83, ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.), oraz art. 104 kpa nakazał właścicielom obiektu E. i K. M. rozebrać samowolnie wybudowany na działce nr [...] w G. obiekt budowlany pełniący funkcję letniskową o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym nie trwale związany z gruntem, wymiarach 8,80 m. na 4,00 m. (minus wnęka o wymiarach 0,80 m. na 0,80 m.) plus taras o wymiarach 3,50 m. na 1,80 m. stanowiącym jedną całość z wymienionym obiektem budowlanym.

Organ ustalił na podstawie posiadanych dokumentów, że w latach 1976-79 było prowadzone postępowanie administracyjne dotyczące nielegalnej zabudowy działki F. D. (ówczesnego właściciela działki nr [...] w G.), w wyniku którego zostało wydane kilka decyzji, w tym:

- decyzja wydana przez Naczelnika Miasta i Gminy nr [...] z dnia 15 września 1976r., nakazująca w myśl art. 37 pkt. 2 - ustawy z dnia 24 października 1974r. rozbiórkę wszystkich obiektów na terenie stanowiącym własność F. D., które zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę,

- decyzja wydana przez Urząd Wojewódzki Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, nr [...] z dnia 31 grudnia 1976 roku, orzekająca utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w części rozbiórki 8 obiektów, oraz uchylającej w części dotyczącej pozostałych obiektów w tym W. S.

- decyzja wydana przez Urząd Wojewódzki Wydział Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu, nr [...] z dnia 9 lipca 1979r. odmawiająca zezwolenia zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do F. D., jednocześnie wyrażającą zgodę na pozostawienie na w /w działce domków letniskowych stanowiących własność G.P.B.M w G. oraz 10 indywidualnych użytkowników do czasu planowanego wyrębu drzewostanu i pozostawienie do czasu wyjaśnienia umów dzierżawnych, części domków zlokalizowanych nad jeziorem S. (decyzja opiniująca).

Zgodnie z informacją Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Rolnictwa i Infrastruktury Wsi pismem nr [...] z dnia 5 listopada 2001r. stwierdzono iż grunty leśne w obrębie których znajdują się obiekty wypoczynkowe nie uzyskały zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nieleśne. Organ I instancji powołał się na wypis z planu miejscowego ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy a dnia 27 kwietnia 1990r. Nr [...] (Dz.Urz.Woj.Gd. Nr 16 z dnia 15 czerwca 1990r., poz. 118) oraz zmianami do tego planu zatwierdzonymi uchwałą Rady Gminy dnia 18 grudnia 1992r. Nr [...] (Dz.Urz.Woj.Gd. Nr 6 z 19 marca 1993r., poz. 35), zgodnie z którym działka nr [...] przeznaczona jest do adaptacji istniejącego zespołu działek letniskowych z likwidacją rozproszonych dzikich domków oraz leżących w pasie 100 m od jeziora. Pozostała część działki przeznaczona jest pod uprawy leśne.

Organ ustalił na podstawie dokumentów i dokonanych pomiarów podczas przeprowadzonego dowodu z oględzin, że przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest na obszarze C [...] znąjdującym się w granicach działki [...], gdzie nie ma wyodrębnionego zespołu działek letniskowych, a wybudowane samowolnie obiekty stanowią "dziką rozproszoną" zabudowę skutkiem czego nie podlegają adaptacji. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. do obiektów powstałych samowolnie, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy tj. l stycznia 1995r., stosuje się odpowiednio przepisy Prawa budowlanego z 1974r.

Organ I instancji zastosował art. 37 ust. l pkt. l ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane i stwierdził, że w opisanym przypadku zachodzą obie przesłanki wymienione w tym przepisie, tj. brak pozwolenia na budowę oraz niezgodność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i K. M. W uzasadnieniu wskazali, że opisany domek został im przekazany przez rodziców A. i W. S., którzy nabyli go w 1969r. od W. C. Domek usytuowany został na działce leśnej, dzierżawionej od ówczesnego właściciela F. D., zamieszkałego w G., którego spadkobiercami są M. D. i M. K. Odwołujący powołując się na twierdzenia pierwszego właściciela domku – W. C. twierdzą, że domek został wybudowany w 1965r. za milczącą zgodą ówczesnych władz terenowych, do których zwracał się o wydanie zezwolenia na budowę, ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Strona skarżąca podkreśliła również, iż ówczesne władze terenowe wiedziały o stawianych domkach, przeprowadzały środowiskowe kontrole i pobierały podatki. Ich zdaniem sprawa legalności domków letniskowych wypłynęła po raz pierwszy dopiero w 1974r., kiedy Naczelnik Gminy zarządził rozbiórkę rozpoczętych i wybudowanych wcześniej domków na terenie stanowiącym własność

F. D. Odwołania się od tej decyzji zainteresowanych spowodowały w odniesieniu do 8 obiektów utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzję i uchylenie w części dotyczącej pozostałych obiektów, w tym domku A. i W. S. W ocenie odwołujących domek może być nadal wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem - na rekreację. Wskazują, że rodzice działając w dobrej wierze ponieśli znaczne nakłady finansowe na wykonanie szeregu prac remontowych i adaptacyjnych celem dostosowania domku do potrzeb swojej rodziny, składającej się z 5 osób, jak również za dzierżawę gruntu.

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 października 2002r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na ustalenia dokonane toku postępowania organ nadzoru budowlanego I instancji. Zdaniem organu ze zgromadzonych materiałów w postępowaniu dowodowym wynika, że właściciele obiektu nie uzyskali decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymóg taki obowiązywał w stosunku do przedmiotowego obiektu na podstawie art. 36 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 216, ze zm.). podzielił również ocenę prawną co do zastosowania na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przepisu art. 37 ust. l pkt l ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, iż w jego ocenie zachodzą obie przesłanki określone w wyżej wymienionym przepisie, tj. brak pozwolenia na budowę oraz niezgodność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego - wydzielona część niektórych działek w kilku różnych miejscach wsi G. oznaczona w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], przeznaczona jest do adaptacji istniejącego zespołu działek letniskowych w G. z likwidacją rozproszonych dzikich domków oraz leżących w pasie 100 m od jeziora. W ocenie organu z mapy ewidencji wynika, że omawiany obiekt położony jest na obszarze [...] znajdującym się w granicach działki [...], gdzie nie ma wyodrębnionego zespołu działek letniskowych. Zatem istniejące tam samowolnie powstałe obiekty letniskowe, należące do różnych właścicieli, stanowią "dziką rozproszoną" zabudowę skutkiem, czego nie podlegają adaptacji.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że decyzja Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Wojewódzkiego z dnia 9 lipca 1979r. nr [...] jest decyzją ostateczną i zawiera wprawdzie zgodę na pozostawienie na wyżej wymienionej powierzchni domków letniskowych... do czasu planowanego wyrębu drzewostanu..., który ustali Naczelnik Miasta i Gminy, jednakże okoliczność ta nie była wystarczająca jako

podstawa istnienia obiektów w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Stanowiła jedynie uzgodnienie powyższego Wydziału, który nie był właściwym do rozstrzygania spraw w zakresie ustawy Prawo budowlane.

Organ nadmienił również, że właściwym do spraw budownictwa był wówczas z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego jako organ I instancji. Zobowiązania podatkowe na rzecz gminy nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu powadzonym w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, które nie I zawiera uregulowań w tym zakresie. Z kolei wieloletni brak reakcji ze strony organów właściwych w sprawie nadzoru budowlanego nie spowodował zaś "legalności" stanu istniejącego, umożliwił jedynie wykorzystanie obiektu zgodnie z wolą właściciela.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli E. i K. M. Wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucili zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane oraz rażące naruszenie art. 105 kpa i art. 8 kpa. W uzasadnieniu wskazali, że poprzednik prawny czynił starania celem doprowadzenia do zalegalizowania obiektu budowlanego. Wobec braku dokumentów nie wiadomo, czy organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne po uchyleniu decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 15 września 1976r. i czy zostało ono zakończone decyzją ostateczną, a być może została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie.

Kwestionując prawidłowość zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane twierdzą, że organ nadzoru budowlanego powinien badać zgodność z planem obowiązującym w chwili wybudowania obiektu a nie z planem późniejszym

Wskazują, że organy nadzoru budowlanego powołują się na niezgodność budowy z postanowieniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia 27 kwietnia 1990r. oraz na zmiany do tego planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został 25 lat po wybudowaniu obiektu budowlanego. Zdaniem skarżących organ nadzoru budowlanego powinien badać zgodność z planem obowiązującym w chwili wybudowania obiektu a nie z planem późniejszym.

Skarżący podkreślają również, iż wykładania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego uzasadnia wydanie decyzji o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego "wyłącznie w sytuacji, gdy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, mającym charakter prawa miejscowego, nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod go innego rodzaju zabudowę". Skarżący podnoszą, iż zapis planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołują się organy obydwu instancji wskazuje, że teren, na którym znajduje się obiekt budowlany, przeznaczony jest pod zabudowę letniskową. Art. 37 określa zatem zakres zgodności z planem gospodarowania przestrzennego. Plan, na który powołują się organy nadzoru budowlanego nie wyłącza działki nr [...] spod zabudowy ani nie wskazuje na jej przeznaczenie pod innego rodzaju zabudowę. Wydaje się, że niedopuszczalna jest w zakresie wykładania rozszerzająca, albowiem naruszałaby ona zasadę ochrony własności.

Skarżący powołują się również na fakt, iż na obszarze [...] w granicach działki [...] istnieje zespół działek letniskowych wbrew twierdzeniom podniesionym w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji w ich ocenie zinterpretował pojęcie "dzikiej rozproszonej zabudowy" jako samowolnie powstałych obiektów letniskowych, należących do różnych właścicieli. Plan zagospodarowania przestrzennego pozostawałby w takim przypadku w sprzeczności z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., który dopuszcza legalizację takiej właśnie "dzikiej" (nielegalnej) zabudowy. W przeciwnym wypadku art. 37 ust. l pkt l tej ustawy nie mógłby znaleźć zastosowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał organ, że podstawą rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o art. 37 ust. l pkt l Prawa budowlanego z 1974r. jest stwierdzenie dwóch przesłanek, które obligują organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki. Organ podkreśla, iż postawienie tego obiektu nastąpiło na podstawie umowy dzierżawy zawartej z ówczesnym właścicielem działki F. D., a więc jedynie w oparciu o ustalenia cywilnoprawne z pominięciem przepisów Prawa budowlanego. Odnośnie ustaleń planu, organ wyjaśnił, iż z mapy ewidencyjnej wynika, że omawiany obiekt położony jest na obszarze [...] znajdującym się w granicach jednej działki [...], gdzie nie ma wyodrębnionego zespołu działek letniskowych (wydzielonego geodezyjnie). Zatem istniejące tam samowolnie powstałe obiekty letniskowe, należące do różnych właścicieli, stanowią "dziką rozproszoną" zabudowę, skutkiem czego nie podlegają adaptacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi

zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa.

Organy administracji ustaliły, zgodnie z twierdzeniami skarżących, że przedmiotowy obiekt budowlany został zbudowany w roku 1965, a zatem w czasie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.).

Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, ze zm.) przepisu art. 48 tej ustawy, dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem jej wejścia w życie. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe - to jest ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 299, ze zm.). Ustawę tę stosuje się także do obiektów budowlanych wybudowanych pod rządami przepisów obowiązujących przez dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, czyli przed dniem 1 marca 1974r. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2002r., sygn. akt SA/Bk 1487/0l niepubl.)

Stosownie do treści art. 37 ust. l ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Dla wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na wskazanej wyżej podstawie muszą być zatem spełnione dwie przesłanki:

- obiekt musi być wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy,

- obiekt został zrealizowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę.

Jest poza sporem, że przedmiotowy domek letniskowy został wybudowany przez poprzedników prawnych skarżących niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy. Art. 36 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane wprowadzał bowiem wymóg uzyskania przez przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego pozwolenia na budowę. Obiekty budowlane, których budowa lub rozbiórka nie wymaga pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia oraz obiekty, których budowa lub rozbiórka nie wymaga ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę określało, zgodnie z art. 36 ust. 2 tej ustawy, rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 197 ze zm.).

Z § 3 tego rozporządzenia wynikało, że przed przystąpieniem do budowy obiektów budowlanych albo wykonania robót budowlanych lub rozbiórkowych nie wymienionych w § 4 rozporządzenia istniał wymóg, w zależności od rodzaju robót, zgłoszenia powiatowemu organowi państwowego nadzoru budowlanego zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych lub rozbiórkowych albo uzyskania od powiatowego organu państwowego nadzoru budowlanego pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu. Budowa domku letniskowego nie została wymieniona w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia jako podlegająca zgłoszeniu. Nie została ona także zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1-27 cyt. rozporządzenia wyłączona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

W konsekwencji budowa tego typu obiektu, bez względu na cel w jakim miał on być wykorzystany, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Istnienie samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego narusza również ustalenia obowiązującego w dacie orzekania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co prawidłowo ustalił organ odwoławczy. Zgodnie z treścią tego planu, działka nr [...], na której posadowiony jest przedmiotowy domek letniskowy skarżących, znajduje się na terenie objętym jednostką planistyczną [...], w stosunku do którego obowiązuje zapis: "adaptacja istniejącego zespołu działek letnich w G., z likwidacją rozproszonych dzikich domków leżących w pasie 100 m od jeziora" (vide: k. 5, 6 akt administracyjnych I instancji). Jednocześnie z wypisu planu, sporządzonego przez Wójta Gminy w dniu 16 maja 2001r. (vide: k. 3, 4 akt administracyjnych I instancji) wynika, że działka nr [...] "/w części oznaczonej na załączniku nr 3 kolorem czerwonymi/ do adaptacji istniejącego zespołu działek

letnich z likwidacją rozproszonych, dzikich domków oraz leżących w pasie 100 m od jeziora. Pozostała część działki przeznaczona jest pod uprawy leśne". Zgodzić się w tym miejscu trzeba ze skarżącymi, że w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego opisaną wyżej uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia 27 kwietnia 1990r. oraz uchwałą zmieniającą Rady Gminy dnia 18 grudnia 1992r. uwzględniono istniejącą zabudowę letniskową. Umieszczenie przedmiotowego obiektu w planie nie stanowiło jednak o jego legalizacji. Zważywszy na przedmiotowy zapis planu i dokonując jego interpretacji jako przepisu prawa (gminnego), organy nadzoru budowlanego winny ocenić, czy obiekt skarżących mieści się w pojęciu "zespołu", czy "rozproszonych, dzikich domków". Organ odwoławczy dokonał takiej oceny, opierając się na dowodach znajdujących się w aktach administracyjnych, w szczególności mapie ewidencji (vide: mapki k. 3, 5, 14 akt administracyjnych I instancji). Zdaniem Sądu organ nie naruszył przepisów postępowania, w tym art. 80 kpa przez przyjęcie, iż na terenie oznaczonym [...] i obejmującym działkę nr [...] nie ma wyodrębnionego "zespołu" domków letniskowych, a tym samym obiekt letniskowy skarżących należy do "rozproszonych dzikich domków",

Wbrew twierdzeniom skarżących, czynności organów administracji podejmowane w stosunku do przedmiotowego obiektu nie doprowadziły do jego legalizacji. Brak jest w aktach sprawy takich dowodów, nie dysponuje nimi również strona skarżąca. W szczególności nie zostało zakończone decyzją ostateczną postępowanie w trybie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, co wynika jednoznacznie z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, w tym zaś, co wymaga podkreślenia, z pisma wyjaśniającego W. S., poprzednika prawnego skarżących, z dnia 24 października 2001r. (vide: pismo k. 20 akt administracyjnych I instancji). Nie było również, jak wynika z akt, innej, prawomocnej decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Postępowanie w przedmiocie rozbiórki zakończyło się wydaniem przez właściwy wówczas organ decyzji nr [...] z dnia 31 grudnia 1976r., utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Miasta i Gminy nr [...] z dnia 15 września 1976r. w części rozbiórki 8 obiektów, oraz uchylającej w części dotyczącej pozostałych obiektów w tym domku W. S.

Przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. prawo budowlane stanowiący, że przesłankami wydania nakazu rozbiórki jest zbudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz jej sprzeczność z planu zagospodarowania przestrzennego, nie pozostawia organom administracji sfery uznaniowości w zakresie zastosowania

sankcji rozbiórki. Stwierdzenie, że wzniesienie określonego obiektu budowlanego nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę i narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obliguje zatem organ administracji do nakazania jego rozbiórki. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że dla skutków samowoli budowlanej regulowanej przepisem art.. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. rozstrzygające znaczenie ma ocena zgodności zabudowy z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 26 czerwca 2003r. sygn. akt S.A./Bk 348/03 (nie publ.) i w wyroku 4 marca 2003r. sygn. akt S.A./Bk 1473/02 (nie publ.). Tym samym za nie trafny uznaje zarzut skargi odnoszący się do niewłaściwej wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy przepisów art. 105 kpa i art. 8 kpa.

Wskazać należy przede wszystkim, że skarżący nie uzasadnili, na czym miałoby polegać "rażące" naruszenie wymienionych przepisów.

Art. 105 kpa w § 1 przewiduje, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. § 2 zaś stanowi, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.

W rozpoznawanej sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki, postępowanie wszczyna się z urzędu, a wobec stwierdzenia istnienia ustawowych przesłanek - właściwy organ wydaje decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Z kolei art. 8 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Ponieważ skarżący nie przytoczyli żadnego argumentu na poparcie swego zarzutu, Sąd badając z urzędu, czy w toku postępowania organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, stoi na stanowisku, iż do takiego naruszenia nie doszło.

Dlatego też uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy administracji publicznej, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.