Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 10 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę. a.bł.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 25, poz. 150 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: ustawa), art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływany jako k.p.a.), art. 38 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. Nr 142, poz. 1592), działając z urzędu, określił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. dopuszczalny poziom hałasu na poziomie 40 dB w porze nocnej (od godziny 22:00 do godziny 6:00) poza zakładem zlokalizowanym w Z. przy ul. A 21c, w odniesieniu do terenów zlokalizowanych na działkach o nr ewid. 168/1, 168/3, 168/4, 169, 170/1, 170/2, 171/2, 172, 173, 174, 175, 176, 177, 178, 179, 180, 181, 182, 183/1, 183/2, 184, 185, 186, 187, 188, 189, 190, 191, 220, stanowiących tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na które pod względem akustycznym oddziałuje praca tego zakładu.

Jak wynika z akt sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska Delegatura w P., w dniach 3 września 2012r., 4 września 2012r. i 19 września 2012r. przeprowadził kontrolę interwencyjną z pomiarami hałasu w firmie A. Z dokumentów sporządzonych w wyniku tych interwencji wynika, iż zakład pracuje siedem dni w tygodniu, w systemie trzyzmianowym. Poszczególne urządzenia uruchamiane są w zależności od potrzeb, po włączeniu każde z urządzeń pracuje w systemie ciągłym przez kilka dni, w związku z tym pracę całego zakładu potraktowano jako jedno źródło hałasu ze względu na ciągły charakter pracy zakładu, pomiary tła akustycznego wykonano w cieniu akustycznym budynku mieszkalnego na tej samej posesji co pomiary hałasu. Kontrolne pomiary wykonano w porze dnia w godzinach 19:00 – 22:00 i w porze nocy w godzinach 22:00 – 22:40 w dwóch punktach pomiarowych. W 1 punkcie pomiarowym na terenie posesji zlokalizowanej w Z. przy ul. B 14, w świetle okien - zarówno w porze dnia, jak i w nocy, organ stwierdził, iż nie można określić poziomu hałasu metodą pomiarową, zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. Nr 206, poz. 1291) lit.E ust. II pkt 2 lit. e – ponieważ różnica poziomów średniego poziomu hałasu i średniego poziomu tła akustycznego jest mniejsza niż 3dB. Z kolei w 2 punkcie pomiarowym – na terenie posesji zlokalizowanej w Z. przy ul. B 14, organ określił poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A (dla najkorzystniejszych godzin w porze dnia i nocy) emitowany z zakładu w porze dnia - 47,0 dB ± 2,1 dB, w porze nocnej - 46,1 dB ± 1,8dB.

Starosta [...] mając na uwadze, iż kontrolowany poziom hałasu wykonany był na terenie posesji usytuowanej w zwartej zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, od strony północno-wschodniej zakładu, przedmiotem dalszego rozpatrywania uczynił tereny zlokalizowane na północny-wschód od zakładu, działki powyżej wymienione w sentencji decyzji. Dalej ustalił, iż zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Z. obejmującego cały obszar miasta i gminy, zakwalifikowane są jako tereny o funkcji mieszkaniowej lub usługowej z możliwością łączenia obu funkcji, przeznaczenie uzupełniające terenu, jako funkcja usługowo handlowa, jedynie działka nr 171/1 zlokalizowana jest na terenach przemysłowych. Tereny przemysłowe nie zostały wyszczególnione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826), nie są klasyfikowane akustycznie, co za tym w dalszym postępowaniu nie rozpatrywano oddziaływania akustycznego na tę działkę.

Organ wskazał, iż dla tego rodzaju terenów dopuszczalny poziom hałasu w porze dnia wynosi 50 dB, w porze nocy 40 dB, zatem mając na względzie ustalenia postępowania, określił, że w porze nocy został przekroczony dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem i orzekł jak w sentencji.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A wniosła o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona podkreśliła, iż w 2008 roku nabyła teren przemysłowy z dopuszczalnym prowadzeniem działalności o dużej uciążliwości, zarzuciła także błędną kwalifikacje terenów graniczących z zakładem.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzją w całości i określiło Spółce A dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem, w odniesieniu do terenów należących do terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, terenów domów opieki społecznej, terenów szpitali w miastach – działki o nr 168/1, 168/3, 168/4, 169, 170/1, 170/2, 171/2, 172, 173, 174, 175, 176, 177, 178, 179, 180, 181, 182, 183/1, 183/2, 184, 185, 186, 187, 188, 189, 190, 191, 220:

- w porze dnia 50 dB (przedział czasu od 6:00 do 22:00)

- w porze nocy 40 dB (przedział czasu od 22:00 do 6:00).

Kolegium wskazało, iż wymienione w sentencji działki objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, iż teren ten oznaczony jest symbolem 31 MU, pod względem akustycznym jednostka planistyczna należy do terenów przeznaczonych pod zabudowę szpitalną, domów opieki społecznej oraz pod zabudowę związaną ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży. Punkty pomiarowe oznaczone zostały na tym terenie, zaś pomiary przeprowadzono z poszanowaniem obowiązujących przepisów i metod pomiarowych. Organ podkreślił, iż ustalenia planu co do klasyfikacji akustycznej danego terenu są przesądzające. Ocena faktycznego zagospodarowania może mieć miejsce tylko w przypadku, gdyby w planie dany teren był zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy albo też nie ma planu. W niniejszej sprawie wobec obowiązującego planu wątpliwości nie ma. Wyjaśnił, iż przyjęcie przez pierwszą instancję, że Spółka oddziałuje na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie ma jednak znaczenia na wynik sprawy, dopuszczalne normy hałasu są bowiem takie same dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak i dla terenów związanych ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży, terenów domów opieki społecznej oraz terenów szpitali w miastach. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w 2 punkcie pomiarowym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu w porze nocy o 6,1 dB, zatem decyzja określające dopuszczalne poziomy hałasu jest zasadna. Dodał, iż organ I instancji nieprawidłowo uznał, że skoro przekroczenie hałasu dotyczyło pory nocnej to tylko dla tej pory określa się dopuszczalny poziom hałasu. Jak wynika bowiem z art. 115a ust. 3 ustawy obligatoryjnymi elementami decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest określenie wskaźnika dla pory nocy i dnia. W następstwie Kolegium uznało, iż zasadne jest uchylenie decyzji I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co spowodowało ustalenie, iż działki sąsiadujące z nieruchomością strony winny być objęte szczególną ochrona akustyczną, jako tereny należące do terenów związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, terenów domów opieki społecznej, terenów szpitali w miastach. Naruszenie art. 79 § 2 oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie, strona nie została bowiem powiadomiona o planowanym przeprowadzeniu kontroli przez Inspektora środowiska, strona nie miała zatem możliwości weryfikacji pomiarów. Dalej naruszenie art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie powodów, dla których wobec strony a także lokalnej społeczności wydana została krzywdząca i utrudniające prowadzenie działalności decyzja. Przepisu art. 35 § 1, § 3, art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezachowanie terminów załatwienia sprawy oraz błędne uznanie, iż przedmiotowa sprawa zasługuje na miano szczególnie skomplikowanej i wymaga wyznaczenie dodatkowego terminu jej załatwienia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, przywołując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Zaskarżona decyzja, kontrolowana w zakresie wyznaczonym przez przywołane przepisy, nie budzi wątpliwości co do swej prawidłowości. Lektura zaskarżonego aktu nie budzi zastrzeżeń Sądu zarówno w zakresie poprawności czynności wyjaśniających na skutek, których ustalony został stan faktyczny sprawy. Ale i w odniesieniu do zastosowanych do ustalonego stanu faktycznego przepisów prawa materialnego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego aktu są przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. W szczególności zaś przepis art. 115a ust. 1 ustawy, który stanowi, iż w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (ust. 3).

Podkreślić trzeba, iż przywołany przepis art. 115a ustawy obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji, gdy przekroczone są wskaźniki hałasu LAeq D lub LAeq N bez względu na to, czy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu miało charakter wyjątkowy (incydentalny, jednorazowy), czy stały. Już jednorazowe przekroczenie tego poziomu uzasadnia wydanie decyzji, w której organ zobligowany jest określić wskaźniki zarówno dla pory dziennej jak i nocnej, niezależnie od tego, w jakiej porze, dziennej czy nocnej, nastąpiło przekroczenie norm hałasu.

Decyzja wydana na podstawie art. 115a ustawy ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia praw osób na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu. Z przepisów działu V ustawy dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania omawianej decyzji. W myśl art. 115a ustawy dowody wskazujące na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu przeprowadzane są w ramach czynności kontrolnych jeszcze przed wszczęciem postępowania. To dopiero w oparciu o wyniki pomiarów dokonane przez podmioty wyszczególnione w tym przepisie i poza postępowaniem głównym w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu - organ wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania przedmiotowej decyzji. Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Nadto z chwilą emisji hałasu poza teren zakładu na teren sąsiedni, jeżeli jest to teren, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, zakład musi się liczyć z koniecznością przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu, który na tych chronionym terenie nie może przekroczyć ustalonego decyzją wydaną w trybie art. 115a ust. 1 poziomu dopuszczalnego hałasu (vide. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011r., sygn.akt II OSK 6/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2011r., sygn.akt UU SA/Łd 83/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lipca 2013r., sygn.akt II SA/Kr 522/13 -http://cbois.nsa.gov.pl).

Minister Środowiska natomiast, w myśl przepisu art. 113 tejże ustawy, określa w drodze rozporządzenia dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. W rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, Minister Środowiska ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych odpowiednio: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, oraz na cele mieszkaniowo – usługowe.

W niniejszej sprawie obszar, z którego przenika hałas znajduje się na terenie, dla którego został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Z. obejmującego cały obszar miasta i gminy, przedmiotowy teren oznaczony jest symbolem 31 MU. Jak słusznie ustalił organ I instancji, stosownie do § 55 ust. 32 pkt 3 przywołanego planu miejscowego, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 31MU pod względem akustycznym ta jednostka planistyczna należy do terenów przeznaczonych pod zabudowę szpitalną, domów opieki społecznej oraz pod zabudowę związaną ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci. Dopuszczalny poziom hałasu został normatywnie zróżnicowany, art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a – f ustawy, ze względu na przeznaczenie terenu oraz porę dzienną i nocną. Wskaźniki dopuszczalnych poziomów hałasu dla tak zróżnicowanych terenów z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu i czasu odniesienia sprecyzowane zostały w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007r.. Dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, terenów domów opieki społecznej, terenów szpitali w miastach wskaźniki dopuszczalnego poziomu hałasu wynoszą 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy.

W świetle powyższego podkreślić trzeba, iż po pierwsze organy administracji dokonały prawidłowej kwalifikacji terenu, jasno odczytując zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, właśnie z uwagi na ustalenie, iż dla przedmiotowego terenu obowiązuje plan miejscowy, taka kwalifikacja dokonywana jest w oparciu o te zapisy, nie zaś w oparciu o faktyczne wykorzystanie tego terenu. Po wtóre dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dziennej i nocnej są takie same dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jak i dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, terenów domów opieki społecznej, terenów szpitali w miastach. A zatem przyjmując hipotetycznie, iż teren ten winien być zakwalifikowany jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna to i tak ostatecznie organ wyznaczyłby te same co zaskarżoną decyzją dopuszczalne poziomy hałasu. Mając na względzie zarzuty strony skarżącej wyjaśnić również trzeba, iż właśnie z uwagi na ustalenie, iż uchwałą z dnia [...] Rada Miejska w Z. ustaliła dla omawianego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje argument, iż strona skarżąca nabyła nieruchomość, na której prowadzi działalność gospodarczą w 2008 roku jako teren przemysłowy z możliwością prowadzenia działalności o dużej uciążliwości. Nabycie nieruchomości niewątpliwie nastąpiło już w czasie obowiązywania planu miejscowego a ustalenia planu co do kwalifikacji akustycznej danego terenu są przesadzające. Stosownie do art. 114 ust. 1 ustawy, przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicuje tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (ust. 2). W myśl art. 115 ustawy, tylko w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oceny czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organu dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów, art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie wobec obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powyższe uregulowanie nie znajduje zastosowania, zaś dokonana przez organ kwalifikacja akustyczna jest prawidłowa.

W ocenie Sądu analiza całokształtu materiału dowodowego nie pozwala na podzielenie argumentów strony skarżącej. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji przez organ I instancji było należycie przeprowadzone, na tę ocenę nie ma wpływu fakt, iż organ odwoławczy rozstrzygnął w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylając w całości decyzję organu I instancji. A to z tego względu, iż przyczyną takiego rozstrzygnięcia było jedynie ustalenie, iż organ I instancji określił dopuszczalny poziom hałasu wyłącznie dla pory nocnej. W sytuacji, gdy jak już zostało to podkreślone, z art. 115a ustawy wynika obowiązek określenia tych poziomów zarówno dla pory nocy jak i dnia. Nie sposób również zgodzić się ze stroną skarżącą, która podważa wyniki przeprowadzonych pomiarów, w sytuacji gdy brała w nich udział, co potwierdza zapis protokołu z dnia 4 września 2012r., do którego nie zgłosiła zastrzeżeń. Tym bardziej, iż kwestionując pomiary strona nie przedstawiła żadnego kontrdowodu, ani argumentacji, która podważyłaby prawidłowość pomiarów z 2012 roku, które zachowują aktualność. W świetle zapisów dokumentów sprawy i aktywności w toku postępowania nie sposób przyznać stronie racji, iż nie mogła na bieżąco weryfikować czynionych przez organ ustaleń i zgłaszać uwag. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 35 i art. 36 k.p.a., tym bardziej, iż organ powiadomił stronę o konieczność przedłużenia terminu załatwienia sprawy, czym wypełnił ustawowy obowiązek. Nadto niewątpliwie z uwagi na ustalenie prawidłowej kwalifikacji terenu wymagane było przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego tak aby rozstrzygać w oparciu o niebudzący wątpliwości materiał, co miało miejsce w sprawie.

Odnosząc się natomiast do kwestii prawidłowości przeprowadzonych pomiarów hałasu, wykonanych przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie wskazać należy na pewną specyfikę przepisów Prawa ochrony środowiska, które z tej racji w wielu punktach różnią się od regulacji kodeksowych i większość postępowań z ochrony środowiska wszczynanych jest z urzędu (art. 115a ust. 5) w oparciu o wyniki kontroli dokonanej przez upoważnione organy. Do czynności kontrolnych zaś nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lecz ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 44 z 2007r., poz. 287 ze zm.), które dają szczególne kompetencje kontrolne wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. nr 173, poz. 1807), w której rozdział 5 jest poświęcony kontroli. Nie można więc zarzucać zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów art. 76 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. bez rozgraniczenia etapów postępowania kontrolnego i postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego) i w oderwaniu od akt sprawy, które świadczą o braku podstaw do formułowania takich zarzutów.

Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest zatem poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Skoro więc podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji z art. 115a ust. 1 ustawy jest wcześniejsze przeprowadzenie dowodów, potwierdzających przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu i do tego przez ściśle określone we wskazanym przepisie podmioty, to tym samym w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu po pierwsze co do zasady nie ustala się poziomu dźwięku emitowanego przez dany zakład, to bowiem ma miejsce poza tym postępowaniem i przed jego wszczęciem, a więc, jak wyżej wskazano, z wyłączeniem reguł k.p.a. dotyczących prawidłowego przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, a po drugie decyzję o przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu opiera się wyłącznie na jednym z wyraźnie wskazanym w art. 115a ust. 1 ustawy środków dowodowych (pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podmiot obowiązany do ich prowadzenia lub przez organ ochrony środowiska). Powyższe nie stanowi oczywiście przeszkody do możliwości kwestionowania wskazanych środków dowodowych w już wszczętym postępowaniu o wydanie decyzji z art. 115a ust. 1 ustawy, w oparciu o inne dowody, np. przestawioną przez stronę zainteresowaną opinię biegłego. Wówczas to możliwe jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu w postaci ponownych pomiarów celem weryfikacji przeprowadzonych poza postępowaniem dowodów. Dowód ten jednak, z uwagi na ograniczenie dowodowe z art. 115a ust. 1 ustawy, może być przeprowadzony wyłącznie przez podmiot wskazany w tym przepisie. Hipoteza przepisu art. 115a ust. 1 ustawy wyraźnie bowiem stanowi, jakie dowody w niniejszej sprawie mogą decydować o treści podejmowanego rozstrzygnięcia. Dla skutecznego zakwestionowania wyników pomiarów, dokonanych przez uprawniony organ, nie jest jednak wystarczające ogólnikowe powoływane się na "być może niewłaściwy wybór miejsc i czasu ich wykonania" (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 maja 2013r. sygn.akt II SA/Łd 299/13 - http://cbois.nsa.gov.pl).

W następstwie powyższego stwierdzić trzeba, iż podnoszone przez stronę skarżącą naruszenia prawa postępowania nie miały wpływu na wynik postępowania, co za tym nie zasługiwały na uwzględnienie. Ustalenie, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu nie mogło zakończyć się w inny sposób, niż tylko poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

LS