Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2023 r. sprawy ze skargi J.B. na bezczynność Prezesa Fundacji [...] w B. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3) zasądza od Prezesa Fundacji [...] w B. na rzecz strony skarżącej 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 4 lipca 2022r. skarżący J. B. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Fundacji [...] w zakresie rozpoznania jego wniosku z 17 lutego 2022r. o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że 17 lutego 2022 r. złożył listownie wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

"Na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) wnoszę o udzielenie informacji publicznej dotyczącej działań Fundacji [...] z siedzibą w B. związanej z organizacją cyklicznego wydarzenia pod nazwą "D". Wnioskuję o udostępnienie następujących informacji:

1. wykazu szczegółowych kosztów wydarzenia,

2. wykazu funduszy uzyskanych od sponsorów wydarzenia, w tym od instytucji publicznych (min. UM H., O w G. oraz pozostałych instytucji),

3. wykazu ewentualnych przychodów uzyskanych przez organizatora, jeśli takie wystąpiły (np. wynikających z prowadzenia punktu handlowego sprzedającego gadżety związane z wydarzeniem),

4. wykazu umów zawartych z osobami fizycznymi wraz z informacją na jakie kwoty zawierano poszczególne umowy.

5. udostępnieniem treści umów zawieranych pomiędzy fundacją a innymi podmiotami dot. organizacji w/w wydarzenia,

6. informację na temat innych umów zawieranych w latach 2014 - 2021 pomiędzy Fundacją [...] z siedzibą w B. a instytucjami publicznymi.

Wniosek dotyczy poszczególnych edycji "D" z lat 2014 - 2019, tak zwanej edycji nieoficjalnej z roku 2020 oraz edycji z br. z danymi do dnia otrzymania niniejszego pisma.

Jednocześnie, na podstawie art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, wnoszę o udostępnienie powyższych informacji poprzez przesłanie informacji pocztą na podany powyżej adres."

4 marca 2022 r. skarżący otrzymał powiadomienie o przedłużeniu terminu do udzielenia informacji do 22 kwietnia 2022 r.

W odpowiedzi z 22 kwietnia 2022 r. Fundacja poinformowała, że nie jest podmiotem publicznym i nie wykonuje zadań publicznych oraz zobowiązana jest do udostępnienia jedynie informacji na temat wydatkowania środków pozyskanych ze źródeł publicznych. Ponadto wskazała, że:

1. informacja o szczegółowych kosztach wydarzenia "D" (poza kosztami ze źródeł publicznych, objętymi zestawieniem stanowiącym załącznik do niniejszego pisma),

2. wykaz funduszy uzyskanych od sponsorów innych niż podmioty publiczne,

3. informacja o ewentualnych przychodach uzyskanych przez Fundację w związku z wydarzeniem "D",

- nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy, a tym samym Fundacja nie ma obowiązku ich przekazywania;

4. wykaz umów zawartych z osobami fizycznymi wraz z informacją na jakie kwoty zawierano poszczególne umowy - nie może zostać udostępniona ze względu na to, iż nie stanowi informacji publicznej w ogóle, a ponadto, niezależnie od powyższego, stanowi informację chronioną w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

5. udostępnienie treści umów zawieranych pomiędzy Fundacją, a innymi podmiotami dot. organizacji w/w wydarzenia - wniosek ten nie został sprecyzowany w jakim zakresie oczekiwane są ww. umowy; niezależnie od tego, w zakresie w jakim dotyczy podmiotów innych niż publiczne nie może zostać udostępniona ze względu na to, iż nie stanowi informacji publicznej w ogóle, a ponadto, stanowi informację chronioną w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie oświadczyła, że przekazuje umowy pomiędzy Fundacją a instytucjami publicznymi zawarte w latach 2014-2021.

5 maja 2022 r. skarżący wystosował do Fundacji pismo, w którym nie zgodził się, że nie wykonuje ona zadań publicznych. Wystąpił też z ponownym wezwaniem do udostępnienia informacji publicznej i uzupełnienia odpowiedzi z 22 kwietnia o nieprzekazane w niej informacje publiczne. W szczególności wniósł o:

1) Informację o szczegółowych kosztach wydarzenia (poza kosztami ze źródeł publicznych),

2) Wykaz funduszy otrzymanych od sponsorów innych niż podmioty publiczne,

3) Informację o przychodach ewentualnie uzyskanych przez Fundację w związku z wydarzeniem "D",

4) Wykaz umów zawartych z osobami fizycznymi wraz z informacją na jakie kwoty zostały zawarte,

5) Udostępnienie treści umów zawieranych pomiędzy Fundacja a innymi podmiotami dot. organizacji wydarzenia – umowy zawierane między Fundacją a sponsorami prywatnymi.

Skarżący podniósł nadto, że Fundacja udzielając poprzedniej odpowiedzi nie załączyła umów zawartych z Muzeum [...] oraz z UM B. związanej z innym wydarzeniem.

9 czerwca 2022 r. Fundacja poinformowała w formie czynności materialno-technicznej, że odmawia udzielenia żądanych informacji z uwagi na to, że stanowią one tajemnicę handlową a ich ujawnienie może go narazić na szkodę. Nadto wyraziła obawę, że skarżący może wykorzystać przekazane informacje, stanowiące tajemnice organizacyjne i handlowe dla prowadzenia działalności konkurencyjnej. Bliżej jednak tego twierdzenia nie uzasadniła ani nie uprawdopodobniła jego prawdziwości. Nie wydała też decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy.

Zdaniem strony skarżącej wyrażonym w skardze, odpowiedź udzielona przez Fundację nie może zostać uznana za prawidłową. W piśmie z 22 kwietnia 2022 roku Fundacja niesłusznie wskazała, że nie wykonuje zadań publicznych, a żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Nadto w piśmie z 9 maja 2022 roku powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy, dokonała odmowy udostępnienia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydając w tym zakresie decyzji. Nawet jeśli przyjąć, że Fundacja nie wykonuje zadań publicznych, to odpowiedź w zakresie wniosków dotyczących dysponowania majątkiem publicznym należy uznać za niekompletną i niewystarczającą.

Uzasadniając stanowisko, że niesłusznym jest twierdzenie, że Fundacja nie wykonuje zadań publicznych skarżący wskazał, że do zadań gminy o charakterze obowiązkowym należą działania dotyczące kultury, turystyki i promocji gminy. Zgodnie z art. 9 u.s.g. zadania te mogą być wykonywane przy pomocy stworzonych przez gminę jednostek organizacyjnych lub poprzez zawarcie umowy z innym podmiotem, w tym z organizacją pozarządową.

Wydarzenie D jest przykładem wykonania zadania własnego gminy w postaci organizacji wydarzenia kulturalno-turystycznego, mającego na celu promocję gminy, w formie powierzenia jego wykonania prywatnemu podmiotowi w drodze umowy cywilnoprawnej. O charakterze tego wydarzenia świadczy przede wszystkim jego cykliczny charakter, oraz treść umów podpisywanych corocznie między Gminą Miejską H. a Fundacją. Jednoznacznie wynika z nich, że inicjatorem i pomysłodawcą wydarzenia jest miasto, które w sposób szczegółowy wyznacza termin, publiczny, otwarty charakter i program wydarzenia. Informacja ta znajduje potwierdzenie także na oficjalnej stronie internetowej wydarzenia D, na której gmina widnieje jako jego współorganizator.

W związku z tym informacje o wykazie kosztów wydarzenia, wykazie umów z osobami fizycznymi i kwocie na jaką zostały zawarte, informacja o ewentualnych przychodach w wyniku prowadzenia dzielności handlowej, treści umów i wykazie funduszy uzyskanych od prywatnych sponsorów wydarzenia należy uznać za informacje publiczne. O ile nieuprawnionym byłoby wnioskowanie o udostępnienie dokumentów z prywatnych, komercyjnych wydarzeń organizowanych przez Fundację, o tyle wszelkie informacje dotyczące realizacji zadania publicznego jakim jest wydarzenie D stanowią informację publiczną.

W piśmie z 9 maja 2022 roku Fundacja nie kwestionowała już, że żądane informacje stanowią informację publiczną, ale wskazała, że nie może ich udostępnić z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, ale nie wydała w tym przedmiocie decyzji administracyjnej.

Pismo z 9 maja 2022 roku nie spełnia bowiem wymogów decyzji wskazanych w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zawiera ono przywołania podstawy prawnej, właściwego uzasadnienia oraz pouczenia o trybie odwoławczym. Zatem pismo z 9 maja nie może być uznane za prawidłowy sposób zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej i Fundacja w dalszym ciągu pozostaje w stanie bezczynności.

Dalej skarżący podniósł, że nawet w przypadku uznania, że Fundacja nie wykonuje zadań publicznych i zobowiązana jest do udzielania wyłącznie informacji związanych z dysponowanym przez nią majątkiem publicznym, to odpowiedź w tym zakresie należy uznać za niekompletną i niewystarczającą. Przede wszystkim nie udostępniła ona umowy z Muzeum [...]. Ponadto nie przedstawiła w sposób kompletny zestawienia wydatkowania funduszy publicznych. Przykładowo według Fundacji w latach 2015/2016 otrzymała ona 63 150 złotych z instytucji publicznych, przy czym według udostępnionego rozliczenia wydatki w tym okresie wyniosły jedynie 25 112,92 złotych. W latach 2017/2018 jest to kolejno 67 000 złotych przychodu z publicznych źródeł i jedynie 46 571,73 złotych udokumentowanych wydatków. Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi być precyzyjna i zupełna, odpowiedź nie spełniająca tych kryteriów świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego. Dlatego – zdaniem skarżącego - dopóki Fundacja nie przedstawi treści wszystkich umów zawartych z instytucjami publicznymi oraz nie wykaże rozliczeń wszystkich otrzymanych środków publicznych, to pozostaje w stanie bezczynności.

Dalej skarżący podniósł, że Fundacja naruszyła prawo w sposób oczywisty i na wiele różnych sposobów i stosowała obstrukcję zmierzającą do wydłużenia postępowania. Mimo, że żądane informacje miały prosty, odtwórczy charakter, nie wymagały znacznego nakładu sił ze strony podmiotu, to w pierwszej kolejności zdecydował on o maksymalnym wydłużeniu terminu na odpowiedź, a jego późniejsze działania wskazują na dążenie do ukrycia żądanych informacji.

Z uwagi na to skarżący zarzucił Fundacji naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez brak jego zastosowania i w konsekwencji bezprawne uniemożliwienie obywatelowi realizację prawa do informacji,

2) art. 4 ust. 1 pkt 5 Ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 roku (dalej jako u.d.i.p.), w zakresie jakim przepis ten zobowiązuje podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym do udostępniania informacji publicznej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Fundacja nie wykonuje zadań publicznych,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie jakim przepis ten wyznacza termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej w przewidzianym terminie,

4) art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 w zw. z art. 17 u.d.i.p., w zakresie jakim przepis ten, w przypadku powołania się na tajemnicę przedsiębiorcy, wymaga wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o:

1) zobowiązanie Fundacji do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku z 17 lutego 2022 roku,

2) stwierdzenie, że bezczynność Fundacji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie Fundacji grzywny w wysokości 500 złotych,

4) zasądzenie od Fundacji na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych,

5) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż reagował na wezwania skarżącego, wyjaśniał swoje stanowisko i powody swego postępowania oraz terminowo odpowiadał na wszystkie wezwania skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej powoływana jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902, dalej "udip"), która w art. 2 ust. 1 udip określa kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji jako "każdego". Stosownie do powołanego przepisu, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Ustawa ta nie definiuje jednak pojęcia bezczynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura).

Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a także czy żądana informacja stanowi informację publiczną.

W przypadku negatywnej odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań, adresat nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, a zatem jeśli tego nie czyni, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym w zakresie powierzonych kompetencji, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone; dotyczące sfery faktów. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje jedynie spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 881/18).

Analizując kolejno przesłanki, których spełnienie wskazuje na konieczność rozpoznania wniosku strony w trybie udip wskazać należy, że wniosek został skierowany do Fundacji, która oświadczyła, że nie jest podmiotem publicznym ani nie wykonuje zadań publicznych, tym samym nie spełnia kryterium podmiotowego z art. 4 udip.

Poglądu tego Sąd nie podziela.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z przepisu tego wynika więc, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiotem takim może być więc np. spółka prawa handlowego, która zajmuje się wykonywaniem zadań publicznych (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3156/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak słusznie zauważył skarżący, zdania własne gminy obejmują zadania z zakresu kultury i promocji gminy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt 9 i pkt 18 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 40) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: kultury (...) oraz promocji gminy. Przy czym stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Oznacza to, że Fundacja realizując takie zadania jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. Nadto z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, że uzyskuje na realizację tego wydarzenia środki od podmiotów publicznych i twierdzenia tego Fundacja nie zanegowała; jest więc tym samym podmiotem dysponującym majątkiem publicznym w świetle cytowanego art. 4 ust. 1 pkt 5 udip.

Wskazuje to, że została spełniona przesłanka podmiotowa.

Odnośnie przesłanki przedmiotowej zauważyć przyjdzie, że treść wniosku dotyczyła szeregu informacji dot. kosztów wydarzenia, przychodów uzyskanych przez organizatora, wykazu albo treści umów zawartych z osobami fizycznymi, innymi podmiotami i instytucjami publicznymi dotyczących omawianego wydarzenia ale też nie związanych z nim.

Przykładowy katalog danych stanowiących informację publiczną zawiera art. 6 udip. W ust. 1 pkt 2 lit. f) stanowi on, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Przy czym zauważyć należy, że brak tu zastrzeżenia, że chodzi o majątek pochodzący ze źródeł publicznych.

Zatem wykładając łącznie treść art. 4 ust. 1 pkt 5 udip oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) udip stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca realizacji zadań publicznych (niezależnie od źródeł finansowania tych zadań z majątku prywatnego albo publicznego), jak również każda informacja odnosząca się do dysponowania majątkiem publicznym (niezależnie od tego, na jakie cele został wykorzystany).

Art. 13 udip stanowi, że:

1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Z powyższego wynika, że organ zasadniczo załatwia wniosek w terminie 14 dni. Co prawda może przedłużyć termin do udzielenia żądanej informacji, ale w każdym przypadku jest zobligowany do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami udip polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a także wówczas, gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Powyższe prowadzi do wniosku, że zasadny jest zarzut, że Fundacja dopuściła się bezczynności, skoro będąc co do zasady zobowiązaną do ujawnienia informacji publicznej co prawda udostępniła tę informację, ale tylko częściowo. Przed zarzutem bezczynności nie chroni również fakt, że – jak podniosła w odpowiedzi na skargę – reagowała na wezwania skarżącego i prowadziła z nim korespondencję w sprawie. Przed tym zarzutem chroni jedynie załatwienie sprawy we właściwym czasie i właściwej formie. Rację ma skarżący, że jeśli Fundacja uważała, że pewne dane nie stanowią informacji publicznej bądź nie mogą być ujawnione z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 udip, tj. z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, to powinna była w tym przedmiocie wydać decyzję administracyjną, czego nie uczyniła i co również potwierdza słuszność zarzutu bezczynności.

Odnośnie tajemnicy przedsiębiorcy w ostatnim piśmie Fundacji z 9 czerwca 2022r. podniosła ona kwestię potencjalnego naruszenia jej tajemnicy handlowej i możliwość pozyskania informacji dla prowadzenia działalności konkurencyjnej dla Fundacji, ale w żaden sposób nie uprawdopodobniła tych twierdzeń a przede wszystkim - nie wydała decyzji administracyjnej w tym przedmiocie.

Z tego powodu Sąd stwierdził bezczynność Fundacji w załatwieniu wniosku skarżącego, o czym orzekł w punkcie 1. wyroku.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby bezczynność nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Uznał bowiem, że nieudzielenie informacji w terminie nie było wynikiem celowego unikania załatwienia sprawy, lecz wynikało z jego błędnego przekonania, że wszystkie inne informacje niż te, których udzielił nie stanowią informacji publicznej.

Jednocześnie w punkcie 2. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na zasądzone koszty składa się jedynie 100 zł wpisu od skargi, gdyż skarżący działał osobiście.