Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Z.G. o wykładnię uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1689/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej Z.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 15/17 w sprawie ze skargi Z.G. na bezczynność Burmistrza K. w przedmiocie wydzielenia działek pod drogę wewnętrzną postanawia: odmówić dokonania wykładni

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1689/17, oddalił skargę kasacyjną Z.G.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 15/17.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. Z.G. wystąpił o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2018 r. poprzez:

1. wyjaśnienie wątpliwości czy pismo Burmistrza K. z dnia [...]grudnia 2016 r. było w ocenie NSA postanowieniem, o którym mowa jest w art. 61a § 1 k.p.a., a jeśli nie, to dlaczego organ nie był zobowiązany do wydania postanowienia?

2. wyjaśnienie treści uzasadnienia wyroku: "W takim stanie rzeczy nawet gdyby zgodzić się ze skarżącym, że właściwym procesowo załatwieniem jego wniosku z dnia [...]listopada 2016 r. było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, to brak tego rodzaju aktu nie miał wpływu na wynik postępowania, a przynajmniej w skardze kasacyjnej - wbrew wynikającemu z art. 174 pkt 2 obowiązkowi - nie zawarto w tym kierunku żadnego uzasadnienia i nie wskazano okoliczności, które pozwoliłyby domniemywać, że w przypadku wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. istniała realna możliwość prawna wydania decyzji pozytywnej dla skarżącego." A zatem dlaczego NSA uwzględnienie skargi na bezczynność uzależnił od pozytywnego, w efekcie końcowym, merytorycznego załatwienia sprawy?

3. dokonanie wykładni art. 61a § 1 k.p.a. poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie: "Czy wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r. NSA zapoczątkował nową linię orzeczniczą wedle której, jeśli tylko z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte (tu: z powodu tego, że dokonywanie przez organ podziału nieruchomości stanowiących własność prywatną nie znajduje oparcia w przepisach prawa), to organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i może sprawę załatwić poprzez przesianie do wnioskodawcy tylko pisma wyjaśniającego?".

W uzasadnieniu wniosku Z.G. podniósł, że treść uzasadnienia NSA we fragmencie wskazanym w pkt 2. wniosku jest dla niego niezrozumiała i nasuwa wątpliwości co do tego jak powinny być załatwiane podania - żądania strony, gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte? Wyrok NSA spowodował, że w innych podobnych lub tożsamych sprawach organy nie będą musiały wydawać orzeczeń (postanowień) z art. 61 a § 1 k.p.a., na które przysługuje zażalenie, a będą mogły załatwiać sprawy "pisemkami".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Wątpliwości te mogą dotyczyć zarówno sentencji, jak i wyjątkowo jego uzasadnienia. Potrzeba dokonania wykładni wyroku, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejednoznaczny lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wykładnia ma bowiem na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku bądź też co do innych skutków tego orzeczenia. W żadnym razie wykładnia nie może prowadzić do formułowania przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. Z uzasadnienia wyroku jako jednolitej całości wynika, że rozstrzygnięto o wszystkich zarzutach kasacyjnych.

Skarżący w złożonym wniosku nie tyle domaga się wyjaśnienia wątpliwości co do treści uzasadnienia, co polemizuje z jego motywami. Polemika ta dotyczy wyłącznie jednego z zarzutów, którego podniesienie nie przesądzało o treści wydanego rozstrzygnięcia. W istocie kwestia niezastosowania art. 61a § 1 k.p.a., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie miała przesądzającego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż jest to uchybienie procesowe co do formy czynności prawnej. Podczas gdy pismo Burmistrza K. w sposób jasny wskazywało na brak prawnych możliwości podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.