Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 42/18 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 16 października 2017 r. nr SKO/41/FP-5/2017 w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu oddala skargę kasacyjną NSA/wyr.1 – wyrok

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu) wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 42/18 oddalił skargę A. C.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2012 r. jako podlegającej zwrotowi.

Skarżąca kasacyjnie zaskarżyła wyrok WSA we Wrocławiu w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi, zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organu II instancji pomimo błędnej i dowolnej oceny materiału dowodowego skutkującej uznaniem, że skarżąca nie pełniła w prowadzonej przez nią szkole w B. funkcji Dyrektora Generalnego, a zakres wykonywanych przez nią czynności nie stanowił zadań dyrektora szkoły, lecz organu prowadzącego, gdy z postanowień statutu szkoły i zawieranych umów wynika, że skarżąca jako Dyrektor Generalny wykonywała te same czynności co dyrektor szkoły publicznej z wyjątkiem kwestii dydaktyczno-pedagogicznych;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo, iż w przypadku powzięcia wątpliwości co do nakładu, ilości i jakości wykonywanych zadań przez Dyrektora Generalnego organ administracji publicznej powinien podjąć wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, w tym z urzędu wezwać skarżącą do wskazania konkretnych dokumentów potwierdzających wykonywanie przez nią zadań na rzecz PULO [...] (dalej również jako PULO) w roku 2012; a także błędne uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w tym zakresie polegające na braku wskazania jakie dokumenty powinna przedstawić skarżąca, które wystarczałby do uznania, iż wynagrodzenie Dyrektora Generalnego zostało udokumentowane we właściwy sposób;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 77 § 1, 80 i 81a § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji organu II instancji, w sytuacji błędnej oceny materiału dowodowego przez organy administracji publicznej i nierozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na korzyść strony skutkujące stwierdzeniem, że zakres zadań wykonywanych przez Dyrektora Generalnego nie był określony, co zdaniem organu II instancji stanowi podstawową przesłankę do uznania, że pobierane kwoty stanowiły wynagrodzenie;

II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm., dalej: u.s.o.) w zw. z art. 82 u.s.o. w zw. z art. 84 ust. 1 i art. 84 ust. 2 pkt 3 u.s.o. w zw. z art. 39 ust. 1 i art. 39 ust. 3 u.s.o. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że kwestie dydaktyczno-pedagogiczne należą do najbardziej podstawowych zadań i kompetencji dyrektora szkoły publicznej, zatem nie wykonywanie ich przez osobę prowadzącą pełniącą jednocześnie funkcję dyrektora szkoły (tu. Dyrektora Generalnego) wyłącza możliwość sfinansowania wynagrodzenia Dyrektora Generalnego z dotacji, gdy szkoły niepubliczne mogą kształtować swoją strukturę w sposób swobodniejszy niż szkoły publiczne, ponieważ korzystają z większej autonomii statutowej niż placówki publiczne, a w związku z tym mogą powoływać organy szkoły, które nie występują w strukturze szkół publicznych i przypisywać im odpowiednie kompetencje, stosownie do potrzeb szkoły, w związku z tym zadania dyrektora szkoły publicznej prawidłowo rozdzielono między dwa organy PULO w B., tj. dyrektora szkoły (dydaktycznego) i Dyrektora Generalnego;

2. art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. a) u.s.o. w zw. z art. 39 ust. 1 i art. 39 ust. 3 u.s.o. w zw. z art. 5 ust. 7 u.s.o. - poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że czynności wykonywane przez Dyrektora Generalnego nie stanowią zadań dyrektora szkoły o jakich mowa w art. 39 u.s.o., lecz zadania organu prowadzącego w myśl art. 5 ust. 7 u.s.o., a tym samym wynagrodzenie Dyrektora Generalnego nie może być sfinansowane ze środków dotacji, gdy organ ten wykonywał czynności wymienione w art. 39 u.s.o. z wyjątkiem kwestii dydaktyczno-pedagogicznych, w związku z tym Dyrektorowi Generalnemu przysługuje słuszne wynagrodzenie, które może być pokryte z dotacji oświatowej.

3. art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. a) u.s.o. w zw. z art. 251 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm., dalej: u.f.p.) w zw. z art. 78 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (dalej jako k.p.) w zw. z art. 735 § 1 i § 2 oraz art. 628 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej jako k.c.) poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów kodeksu pracy i kodeksu cywilnego sprowadzające się do uznania, że pobieranemu przez osobę prowadzącą jako Dyrektorowi Generalnemu wynagrodzeniu nie sposób przyznać charakteru "wynagrodzenia", ponieważ nie zostało poprzedzone określonym z góry zakresem wykonywania zadań i ich wartości, gdy niezasadne jest analizowanie wynagrodzenia o jakim mowa w 90 ust. 3d pkt 1 lit. a) u.s.o. pod kątem uregulowań odnoszących się do umowy pracę, zlecenia czy też o dzieło, ponieważ po pierwsze do zawarcia tych umów wymagane jest istnienie dwóch różnych podmiotów po drugie nie jest to wynagrodzenie osobowe w rozumieniu kodeksu pracy i kodeksu cywilnego, po trzecie przepisy ustawy o systemie oświaty nie zawierają przepisów odsyłających do innych ustawy w zakresie wynagrodzenia organu prowadzącego pełniącego jednocześnie funkcję dyrektora szkoły;

4. art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 5 ust. 7 u.s.o. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu - przy założeniu jak to zrobił Sąd I instancji, iż Dyrektor Generalny wykonywał zadania wymienione w art. 5 ust. 7 u.s.o. - że dotacja nie może być wykorzystana na realizację zadań organu prowadzącego, gdy nowelizacja tej normy prawnej, która weszła w życie z dniem 31 marca 2015 r., przy uwzględnieniu wykładni autentycznej i braku przepisów intertemporalnych definitywnie przesądziła o możliwości sfinansowania tych wydatków z dotacji, ponadto przepis ten nie wyłączał możliwości pobierania wynagrodzenia przez organ prowadzący gdy ten pełni w szkole ściśle określoną funkcję;

5. art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że z dotacji można pokryć wyłącznie wydatki bezpośrednio związane z realizacją zadań szkoły, gdy bezpośredniość związku z realizacją zadań wymienionych w art. 90 ust. 3d u.s.o. stanowi wymaganie niejednoznaczne, niezastrzeżone w przepisie oraz arbitralne, a przez to sprzeczne z klauzulą państwa prawnego, ponadto nowelizacja przepisu ustawy o systemie oświaty doprecyzowała, że z dotacji można pokryć każdy wydatek bieżący poniesiony na cele działalności szkoły;

6. naruszenie art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że prowadzone przez szkołę kampanie społeczne są działaniami o charakterze marketingowym, gdy wydatek ten dotyczył realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, ponieważ kampania ta miała na celu zwrócenie uwagi słuchaczy na problem bezrobocia oraz jego eliminację poprzez zdobywanie dalszego wykształcenia, a ponadto dotacja może być wykorzystana na każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów zawarto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa: COVID-19) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wobec zgłoszonego wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i wobec wydanego w sprawie zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów.

Zauważyć należy też, że stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skład orzekający NSA podziela pogląd, że wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy COVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przytoczone regulacje należy traktować jako "szczególne" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. W niniejszej sprawie należało mieć też na uwadze ograniczone możliwości przeprowadzenia rozpraw we wszystkich sprawach przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21 i uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże).

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.

Kluczową kwestią sporną w tej sprawie – co znalazło wyraz w zarzutach (pkt II. 1 - 6 petitum skargi kasacyjnej) – jest zagadnienie nieprawidłowej wykładni treści art. 90 ust. 3d powołanej ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w zw. z art. 5 ust. 7 tego aktu normatywnego. Przypomnieć zatem należy, że przepis art. 90 ust. 3d u.s.o. w latach 2011–2013 stanowił, że dotacje (...) są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystywane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Przepis ten był kilkakrotnie nowelizowany. Ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 827) art. 90 ust. 3d u.s.o. uzyskał z dniem 1 stycznia 2014 r. następującą treść – dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:

1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego;

2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania.

Kolejna zmiana art. 90 ust. 3d u.s.o. została dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 357) i weszła w życie 31 marca 2015 r. Zgodnie z tą nowelą, w przykładowym wyliczeniu wydatków bieżących szkół, które mogą być pokrywane z dotacji, obok wynagrodzenia osoby fizycznej prowadzącej szkołę i pełniącej odpowiednio funkcję dyrektora szkoły, wymieniono sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7.

Natomiast do zadań organu prowadzącego zgodnie z art. 5 ust. 7 u.s.o. należy w szczególności:

1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;

2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie;

3) zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), i organizacyjnej szkoły lub placówki;

4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych.

Treść art. 90 ust. 3d u.s.o. do 1 stycznia 2014 r. i po tej dacie różni się zatem w sposób zasadniczy. W wielu wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni art. 90 ust. 3d u.s.o. w wersji obowiązującej do 1 stycznia 2014 r., wskazywał, że dotacja oświatowa nie służy finansowaniu działalności organu prowadzącego szkołę (tj. szeroko rozumianej działalności placówki oświatowej), a więc wszystkich ponoszonych przez ten organ wydatków związanych z działalnością szkoły, choćby pośrednio były one związane z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą (por. np. wyroki NSA z: 9 września 2015 r., II GSK 1616/14; 25 września 2015 r., II GSK 1769/14; czy 3 marca 2017 r., II GSK 1782/15).

W tym miejscu zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysowały się dwa przeciwne stanowiska, co do charakteru dokonanych zmian. Pogląd o doprecyzowującym charakterze zmian był wyrażany m.in. w wyrokach z: 19 stycznia 2017 r., II GSK 1355/15 i 26 lutego 2016 r., II GSK 2197/14. Z kolei pogląd o merytorycznym charakterze zmian NSA wyraził m.in. w wyrokach z: 26 lipca 2017 r., II GSK 3590/15; 6 czerwca 2017 r., II GSK 2737/15, II GSK 2819/15; 10 maja 2017 r., II GSK 2522/15; 8 marca 2017 r., II GSK 4795/16; 9 września 2015 r., II GSK 1616/14; 25 września 2015 r., II GSK 1769/14.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje za prawidłowe drugie stanowisko, uznające, że zmiany miały charakter merytoryczny, a nie doprecyzowujący. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na argumentację zawartą w wyroku NSA z 5 września 2018 r., I GSK 2583/18, w którym wskazano, że analizowany przepis ma charakter materialnoprawny, reguluje bowiem uprawnienia podmiotu otrzymującego dotację poprzez dookreślenie, na jakie cele dotacja może być wykorzystana. Zmiany wprowadzane przez ustawodawcę są daleko idące, ponieważ katalog wydatków, które można sfinansować z dotacji zmienia się w sposób istotny w zależności od wersji przepisu. Przy tak daleko idących zmianach trudno zaakceptować pogląd o tym, że zmiany służyły wyłącznie doprecyzowaniu regulacji. Ponieważ przepis ma charakter materialnoprawny to jego interpretacja decyduje o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego w stosunku administracyjnoprawnym.

W dalszej kolejności, kolejna kwestia sporna wiążę się z ustaleniami faktycznymi i ustaleniem statusu Skarżącej w strukturach prowadzonej szkoły. Tej problematyki dotyczą zarzuty naruszenia przepisów procedury, ujęte w punktach I. 1 – 3 petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie uznaje za trafne ustalenia poczynione przez organ administracyjny i zaaprobowane przez Sąd I instancji, z których wynika, że w roku 2012 funkcję Dyrektora pełniła B. P., co wynikało z ewidencji szkół i placówek oświatowych. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego dla oceny, kto sprawuje funkcję dyrektora w szkole miarodajne są dane z ewidencji, a nie dane wynikające ze zmiany statutu niezgłoszonej do ww. ewidencji. W konsekwencji zasadnie organy administracyjne, a za nimi Sąd I instancji przyjęły, że Skarżąca nie pełniła funkcji dyrektora szkoły w 2012 r. Ustalenia w wyżej wymienionym zakresie nie wiązały się z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego, w tym regulujących przebieg postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że naruszeniem ww. regulacji, w tym związanych z zasadą prawdy materialnej postępowania administracyjnego, byłoby przyjęcie, że Skarżąca w 2012 r. była dyrektorem szkoły PULO.

W związku z powyższym zarzuty naruszenie prawa procesowego okazały się nieuzasadnione.

Wracając do oceny zarzutów prawa materialnego, uwzględniając dokonaną na wstępie wykładnię art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał że zarzuty te okazały się nieuzasadnione w aspekcie błędnej wykładni prawa oraz niewłaściwego ich zastosowania. W stanie prawnym obowiązującym w 2012 r. dotacje mogły być przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogły być wykorzystywane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Z brzmienia tego przepisu nie wynikało wprost jakoby dopuszczalne było przeznaczenie przyznanej dotacji na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę. Taka możliwość pojawiła się dopiero wskutek nowelizacji dokonanej w 2013 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., przy czym jednocześnie uzależniono możliwość wypłaty wynagrodzenia osoby prowadzącej jedynie do przypadków pełnienia funkcji dyrektora szkoły.

W sprawie nie ma żadnego znaczenia to, że szkoły niepubliczne mogą kształtować swoją strukturę w sposób swobodniejszy niż szkoły publiczne, ponieważ korzystają z większej autonomii statutowej niż placówki publiczne. Dla oceny prawidłowości wydatkowania otrzymanej dotacji miarodajny jest bowiem art. 90 ust. 3d u.s.o. w istocie w oderwaniu od struktury wewnętrznej szkoły.

Uwzględniając powyższe niezasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w punktach II.1-5 petitum skargi kasacyjnej.

Co zaś się tyczy zarzutu zawartego w punkcie II.6 Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, zgodnie z którym prowadzone przez szkołę kampanie społeczne wiążą się z nauczaniem, wychowaniem i opieką, lecz tylko pośrednio, co nie uzasadnia przeznaczenia na ten cel środków otrzymanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko zajęte przez organy administracyjne oraz Sąd I instancji, zgodnie z którym koszty rozpowszechniania oferty edukacyjnej związane w istocie z reklamowaniem szkoły nie można zaliczyć do bezpośrednio związanych z procesem kształcenia, wychowania i opieki.

W związku z powyższym niezasadny okazał się również zarzut zawarty w punkcie II.1-6 petitum skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.