I FZ 248/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-02	
Data wpływu	2025-11-20	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Bartosz Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	I SA/Po 550/25	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 73, art. 58 § 1 pkt 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. sp. z o.o. w likwidacji w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2025 r. sygn. akt I SA/Po 550/25 odrzucające skargę L. sp. z o.o. w likwidacji w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 maja 2025 r. nr 3001-IOP-12.4103.33.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2020 r. postanawia oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 września 2025 r., sygn. akt I SA/Po 550/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę L. sp. z o.o. w likwidacji w P. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 maja 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2020 r. 

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 7 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z KRS, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano pełnomocnika skarżącej do wyjaśnienia różnicy w wartości przedmiotu zaskarżenia określonej w skardze na kwotę 829.151 zł wobec kwoty 826.151 zł podanej przez organ w odpowiedzi na skargę, pod rygorem ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia przez Przewodniczącego Wydziału.

Odpisy wezwań skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (po dwukrotnym awizo w dniach: 19 sierpnia 2025 r. oraz 27 sierpnia 2025 r.) na adres Kancelarii Radcy Prawnego pełnomocnika skarżącej podany w skardze. Przesyłka zawierająca wezwania nie została podjęta w terminie 14 dni od dnia pierwszego awiza. W związku z powyższym nastąpił zwrot przesyłki do Sądu. Przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 2 września 2025 r. Siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku procesowego upływał 9 września 2025 r.

Do dnia rozpatrywania sprawy braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, zatem zasadne było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 oraz art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie.

Na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 69 § 1 art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wskutek błędnego uznania, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało pełnomocnikowi spółki skutecznie doręczone w trybie doręczenia zastępczego, podczas gdy w rzeczywistości wezwanie to nie zostało w ogóle skutecznie doręczone, wobec czego spółka nie miała obiektywnej możliwości wykonania obowiązku,

- art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2025 r., poz. 869 ze zm.) poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, mimo że dane dotyczące reprezentacji spółki, w tym osoby likwidatora – M. S. - są jawne i powszechnie dostępne w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a zatem brak załączenia odpisu z KRS nie stanowił braku formalnego uniemożliwiającego nadanie skardze prawidłowego biegu.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - reklamacji złożonej do Poczty Polskiej S.A. przez pełnomocnika spółki z dnia 15 października 2025 r. na okoliczność jej treści, w tym przede wszystkim braku doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz przesyłki zawierającej odpis postanowienia (w aktach sprawy) oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przesłano pełnomocnikowi skarżącej na adres wskazany w skardze.

Działanie Sądu I instancji, wbrew stanowisku skarżącej, nie narusza przepisów prawa. Domniemanie wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone jedynie wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością, np. w oparciu o dokonaną reklamację usług pocztowych w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 474) Takich dowodów jednak nie przedstawiono.

Odnotowania wymaga fakt, że skarżąca, powołując się na złożoną przez siebie reklamację z 15 października 2025 r., do dnia dzisiejszego nie nadesłała do akt sprawy odpowiedzi Poczty Polskiej na to zgłoszenie. Z informacji udzielonej pełnomocnikowi wynikało, że termin rozpatrzenia reklamacji wynosi 30 dni kalendarzowych, zatem minął on Poczcie w połowie listopada 2025 r.

W tej sytuacji prawidłowe było odrzucenie skargi, braków której nie uzupełniono w terminie.

Wskazać również należy (wobec zarzutu, że brak załączenia odpisu z KRS nie stanowił braku formalnego uniemożliwiającego nadanie skardze prawidłowego biegu), że rejestr KRS jest jawny, jednak nie oznacza to, że sąd może zastępować strony i uzupełniać za nie braki formalne składanych pism, bowiem są to czynności procesowe stron, ich pełnomocników, przedstawicieli, które nie mogą być podejmowane przez inne podmioty. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż zwolnienie strony z dokonania czynności, a zwłaszcza z uzupełnienia braku formalnego, polegającego na niedołączeniu odpisu KRS i obciążenie tą czynnością sądu musiałoby mieć oparcie ustawowe, a takiego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak. Oznacza to, że nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie na sąd (por. postanowienie NSA z 22 maja 2025 r., I FZ 81/25, CBOSA).

Trzeba też zauważyć, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Wniosek ten zostanie rozpatrzony przez Sąd I instancji po zakończeniu postępowania zażaleniowego w zakresie odrzucenia skargi i przekazaniu akt temu Sądowi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Bartosz Wojciechowski (spr.)

sędzia NSA